Dómstólaleit

H ehf. fékk fjárstuðning frá Í á grundvelli laga nr. 50/2020 um stuðning úr ríkissjóði vegna greiðslu hluta launakostnaðar á uppsagnarfresti. Með ákvörðun Skattsins 15. nóvember 2021 var fjárstuðningurinn endurákvarðaður vegna launakostnaðar á uppsagnarfresti tveggja uppkominna dætra eiganda H ehf., þar sem sá kostnaður var ekki talinn styrkhæfur. H ehf. endurgreiddi þann hluta fjárstuðningsins í samræmi við ákvörðun Skattsins og höfðaði í kjölfarið mál á hendur Í til ógildingar á ákvörðuninni og endurgreiðslu stuðningsins. Deildu aðilar einkum um það hvaða skilning bæri að leggja í orðið launakostnað í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2020 en hugtakið var skilgreint í 4. tölulið 3. gr. laganna. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að hinn umþrætti launakostnaður hafi verið styrkhæfur og tók kröfur H ehf. til greina. Í dómi Landsréttar var meðal annars tekið fram að hvorki í lögunum né lögskýringargögnum væri kveðið á um að slíkur kostnaður vegna tiltekinna launamanna væri undanskilinn. Yrði fallist á þann skýringarkost sem Í teldi réttan yrði að gagnálykta frá skilgreiningu 4. töluliðar 3. gr. laganna en sá lögskýringarkostur fengist ekki staðist gagnvart uppkomnum dætrum eiganda H ehf. Þá var af hálfu Í ekki á því byggt að skort hafi á að öðrum skilyrðum laga nr. 50/2020 væri fullnægt. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

A ehf. og B deildu um rétt B til kjarasamningsbundinna launahækkana, greiðslu launa, launa í veikindaforföllum og launa í uppsagnarfresti á nánar tilgreindu tímabili, auk greiðslu orlofs- og desemberuppbótar. Einnig hvort H hefði sýnt af sér tómlæti sem hefði þýðingu fyrir rétt hans til greiðslna. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfur B að öðru leyti en því að A ehf. var sýknað af kröfu um launahækkanir á grundvelli kjarasamnings. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að H hefði átt rétt til þeirra launabreytinga sem um ræddi samkvæmt þeim kjarasamningi sem gilti um kjör H og bókunar við hann um almenna launahækkun. Þá taldi Landsréttur að einu gilti þó laun B hefðu verið hærri en lágmarkslaun og hann notið vissra launahækkana á starfstíma sínum en litið var til þess að fyrir dómi áréttaði A ehf. að það hefði ekki ætlað sér að mæta kjarasamningsbundnum launahækkunum með breytingu á launum B eða nýta heimild í bókuninni til að flýta hækkun launa. Var krafa B um greiðslu í samræmi við kjarasamningsbundnar launahækkanir því tekin til greina. Að öðru leyti staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, þar á meðal um ætlað tómlæti B, með vísan til forsendna.

A ehf. höfðaði mál á hendur H og krafðist þess að honum yrði gert að greiða sér 8.123.597 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum vegna óheimilla úttekta H á vörum og þjónustu hjá félaginu. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á nánar tilgreindar kröfur A ehf. sem H hafði viðurkennt. Á hinn bóginn var H sýknaður að fullu eða að hluta af einstaka kröfuliðum. Með dómi Landsréttar var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sýknu H af þessum kröfuliðum eða hluta kröfuliða. Með hinum áfrýjaða dómi var jafnframt fallist á kröfur H til skuldajafnaðar vegna ógreiddra launa í tvo mánuði. Taldi A ehf. að H hefði ekki unnið hjá félaginu þessa tvo mánuði og að sú staðhæfing fengi stoð í bréfi fyrrum framkvæmdastjóra félagsins frá árinu 2023. Í dómi Landsréttar var rakið að umrædd fullyrðing A ehf. færi ekki saman við framburð framkvæmdastjórans í héraði og gögn sem lægju fyrir í málinu og var því ekki talið að bréf framkvæmdastjórans fengi breytt niðurstöðu héraðsdóms um að H ætti rétt á launum í samræmi við kröfu hans um skuldajöfnuð. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest um þær kröfur H.

G krafði A ehf. um greiðslur vegna vinnu í þágu A ehf. á nánar tilgreindu tímabili, en hún og fyrirsvarsmaður félagsins höfðu verið í sambúð á þeim tíma. Var krafa hennar byggð á því að hún hefði starfað sem fjármálastjóri A ehf. samkvæmt munnlegum samningi sem hefði komist á milli GX Holding Limited og fyrirsvarsmanns A ehf. um miðbik árs 2018. Eins og atvikum væri háttað í málinu féllst Landsréttur á með héraðsdómi að G bæri sönnunarbyrði fyrir því að samningur hefði komist á milli A ehf. og GX Holding Limited með því efni sem hún byggði á. Í dómi Landsréttar kom fram að til þess væri að líta að reikningar GX Holding Limited, á nánar tilgreindu tímabili, hefðu hvorki verið gefnir út reglulega né sendir fyrirsvarsmanni A ehf. Af yfirliti vegna hreyfinga lánardrottna úr bókhaldi A ehf. yrði einnig ráðið að reikningar frá árinu 2018 hefðu fyrst verið færðir í bókhaldið í ágúst 2019, reikningar frá 2019 færðir í febrúar 2020 og reikningar frá 2020 færðir í janúar 2022. Þá yrði ekki séð að önnur gögn sem G hefði lagt fram renndu stoðum undir að samið hefði verið um greiðslur fyrir vinnuframlag hennar. Þá fengju staðhæfingar hennar um að ársreikningar A ehf. endurspegluðu skuld vegna krafna GX Holding Limited ekki stoð í framlögðum gögnum. Að þessu gættu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

H var sakfelldur í héraði fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum vegna tekjuáranna 2016, 2017 og 2018 á þann hátt að láta undir höfuð leggjast að telja fram tekjur frá einkahlutafélaginu A að fjárhæð 161.715.277 krónur og þannig komist hjá því að greiða tekjuskatt og útsvar að fjárhæð samtals 71.212.813 krónur. Taldi héraðsdómur að um laun H hafi verið að ræða sem honum hafi borið að gera grein fyrir í skattframtölum sínum. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu H. Við ákvörðun refsingar H var litið til þess að brot hans varðaði háum fjárhæðum, stóð yfir í um þrjú ár og var framið af einbeittum ásetningi en einnig til þess að óhæfilegur dráttur hafi orðið á rekstri málsins. Var refsing H ákveðin fangelsi í 15 mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Einnig var H gert að greiða sekt í ríkissjóð að fjárhæð 142.500.000 krónur en sæta ella fangelsi í 12 mánuði.

Ágreiningur málsaðila laut að röðun K í launaflokk og álagsþrep samkvæmt stofnanasamningi frá 2022, sem tók við af fyrri samningi frá 2017. Byggði K einkum á því að óheimilt hafi verið að hrófla við röðun hennar samkvæmt fyrri stofnanasamningi, en með því að það var gert hefðu kjör hennar verið skert. Landsréttur leit til þess að samkvæmt stofnanasamningi frá 2022 féllu fyrri samningar úr gildi og þar kæmu ekki fram nein fyrirmæli um að líta bæri til fyrri ákvarðana við röðun í launaflokka og álagsþrep. Þá hefðu gögn málsins sýnt að K hefði hækkað í launum við breytingarnar, öndvert við það sem hún hefði teflt fram. Taldi Landsréttur að Í hefði ekki verið bundið af ákvörðunum um röðun samkvæmt eldri stofnanasamningi og að ekki væri á færi Landsréttar að endurskoða mat og ákvarða hvernig röðun starfs K ætti að vera, en það byggðist meðal annars á persónubundnum og matskenndum þáttum. Þá þótti Í hafa réttilega tekið tilliti til fagnáms K við grunnröðun hennar í kjölfar gildistöku stofnanasamningsins frá 2022. Var Í sýknað af kröfu K um greiðslu vangoldinna launa.

A höfðaði mál gegn KA til heimtu árangurstengdra launa sem hann taldi sig eiga rétt á samkvæmt samningi aðila. Ágreiningur málsins laut að túlkun samningsákvæðis um að A fengi 10% af allri þeirri upphæð sem KA fengi greitt frá UEFA vegna þátttöku í Evrópukeppni. Sagði þar að ákvæðið ætti eingöngu við um það fjármagn sem væri vegna leikjanna en næði ekki til ferðagreiðslna eða þeirra greiðslna sem væru óháðar leikjum í Evrópukeppni. KA afþakkaði vinnuframlag A eftir 17. september 2022. Ágreiningslaust var að samningnum var ekki rift og að hann rann sitt skeið 31. október 2022 en A fékk greidd laun út þann tíma. Í dómi Landsréttar var fallist á með héraðsdómi að A hefði verið þjálfari liðsins samkvæmt samningi er liðið vann sér inn þátttökurétt í Evrópukeppninni, þótt vinnuframlag hans hefði verið afþakkað. Einhliða ákvörðun KA um að afþakka vinnuframlag A í síðustu 5 leikjum tímabilsins gæti ekki fellt niður rétt hans til árangursgreiðslu samkvæmt samningnum. Landsréttur taldi ekki verða ráðið af gögnum málsins að KA hefði fengið sérstakar greiðslur frá UEFA til að standa straum af ferðakostnaði og átti A því rétt til 10% af þeirri heildarfjárhæð sem KA fékk greitt fyrir þátttökuna, að frádregnum ferðakostnaði félagsins. Loks var greiðslan talin launagreiðsla og reiknaðist því orlof ofan á greiðsluna sem A átti rétt á. Var KA því dæmt til að greiða A 9.322.601 krónu ásamt dráttarvöxtum.

Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu M um að Í hefði borið að greiða honum orlof af yfirvinnulaunum hans. Í dómi héraðdóms kom meðal annars fram að fyrir lægi í málinu að ekki hefði verið samið sérstaklega um það við M að orlofsfé yrði ekki greitt af yfirvinnu. Með vísan til dóms meirihluta Hæstaréttar nr. 618/2016 og tilgreinds dreifibréfs fjármálaráðuneytisins nr. 2/2006 væri það niðurstaða dómsins að Í yrði að bera hallann af því og fallast bæri á það með M að greiða hefði átt orlof af yfirvinnulaunum hans. Var Í gert að greiða M 1.041.112 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum.

A höfðaði mál á hendur Í og krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður ríkisskattstjóra 24. janúar 2019 um endurákvörðun opinberra gjalda gjaldárin 2011 til 2015, sem og úrskurðir yfirskattanefndar frá 11. desember 2019, 1. apríl 2020 og 1. febrúar 2023, að því marki sem hafnað var kröfum um ógildingu fyrrnefnds úrskurðar ríkisskattstjóra. Loks krafðist A þess að Í yrði gert að greiða honum tilgreinda fjárhæð með dráttarvöxtum. Til vara krafðist A þess að 25% álag samkvæmt úrskurði ríkisskattstjóra yrði fellt niður. Deildu aðilar um það hvort A gæti fengið vinnu, sem hann innti af hendi fyrir tvö tilgreind dönsk félög, greidda þannig að launin rynnu til félagsins J ehf., sem skuldaði A verulegar fjárhæðir, og J ehf. notað þær þóknanatekjur sem það fékk vegna vinnu A til að greiða niður skuldir sínar við A, án þess að það leiddi til skattgreiðslna. Einnig var deilt um það hvaða áhrif niðurstaða úr sakamáli, þar sem A var sýknaður af ákæru, ætti að hafa á niðurstöður skattyfirvalda, hvort söluverð bifreiðar og ýmsar endurgreiðslur til A hefðu að öllu leyti skilað sér til lækkunar á skattstofni og að lokum hvort endurákvörðunin hefði brotið gegn stjórnsýslulegri meðferð. Með dómi héraðsdóms var felld úr gildi endurákvörðun opinberra gjalda A samkvæmt áðurnefndum úrskurði ríkisskattstjóra vegna gjaldársins 2011 en Í sýknað af öðrum kröfum A. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að í 57. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt væri mælt fyrir um að ef skattaðilar semdu um skipti sín í fjármálum á hátt sem væri verulega frábrugðinn því sem almennt gerðist í slíkum viðskiptum skyldu verðmæti, sem án slíkra samninga hefðu runnið til annars skattaðilans en gerðu það ekki vegna samningsins, teljast honum til tekna. Ákvæðið veitti skattyfirvöldum heimildir til að líta fram hjá formi gerninga og ákveða raunverulegt efni þeirra í skattalegu tilliti en sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði væru til að beita reglunni hvíldi á skattyfirvöldum. Meginmarkmiðið með setningu reglunnar væri að gefa skattyfirvöldum heimild til að líta fram hjá ráðstöfunum skattaðila sem hefðu það eitt að markmiði að komast hjá skattlagningu. Einnig væri það skilyrði fyrir beitingu reglunnar að einhver hagsmunatengsl væru milli þeirra aðila sem ættu í lögskiptunum. Taldi Landsréttur að rík og náin hagsmunatengsl væru milli dönsku félaganna, J ehf. og A og að A hefði notið þeirra tekna sem hin erlendu félög greiddu vegna starfa hans fyrir félögin. Féllu þær greiðslur því undir tekjuhugtak 1. mgr. 1. töluliðar A-liðar 7. gr. laga nr. 90/2003. Þá var A ekki talinn hafa sýnt fram á að greiðslur frá erlendu félögunum hefðu að hluta verið endurgreiðslur vegna útlagðs kostnaðar. Var talið að Í hefði sýnt fram á að skilyrði 57. gr. laga nr. 90/2003 hefðu verið uppfyllt til að endurákvarða tekjur A vegna gjaldáranna 2012 til 2015. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

E höfðaði mál gegn Í og krafðist viðurkenningar á rétti hennar til rökstuðnings fyrir ákvörðun fjármála- og efnahagsráðherra um laun hennar, ásamt aðgangs að skriflegum gögnum er vörðuðu ákvörðunina og miskabóta. Ákvörðun ráðherra byggðist á lögum nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins sem kváðu á um að ráðherra tæki ákvörðun um laun forstöðumanna ríkisstofnanna í samræmi við grunnmat starfanna. E gegndi starfi framkvæmdarstjóra fjölmiðlanefndar og tók ráðherra ákvörðun um laun hennar með ákvörðun birtri 4. september 2019. Í hinum áfrýjaða dómi var fallist á að ákvörðun ráðherra væri stjórnvaldsákvörðun. Var réttur E til rökstuðnings og réttur hennar til aðgangs að tilgreindum gögnum því viðurkenndur en kröfu E um miskabætur hafnað. Í dómi Landsréttar kom fram að fyrirkomulag laga nr. 70/1996 um ákvarðanir ráðherra um laun forstöðumanna ríkisstofnana beri með sér svipmót heimilda til handa ráðherra að setja almenn fyrirmæli á grundvelli lagaheimildar fremur en að líta beri á þær sem stjórnvaldsákvarðanir. Vísað var til þess að ákvarðanir ráðherra um laun byggjast á grunnmati sem lög nr. 70/1996 gera ráð fyrir að byggt sé á hlutlægum viðmiðum og óháð því hvaða kostum sá kann að vera búinn sem gegnir starfi viðkomandi forstöðumanns hverju sinni. Þá sé tilgreindum ákvæðum laga nr. 70/1996 ætlað að tryggja forstöðumönnum ríkistofnana stöðu sem ætlað er að koma í stað samningaréttar um launakjör þeirra og að ákvarðanirnar séu teknar í samræmi við óskráðar meginreglur um vandaða stjórnsýsluhætti, fremur en að ákvæðunum sé ætlað að stuðla að því að ákvarðanir um laun forstöðumannanna séu stjórnvaldsákvarðanir sem veiti hverjum og einum forstöðumanni rétt til að teljast aðili máls á grundvelli stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Aðkoma forstöðumanna að endurskoðun grunnmats starfa þeirra breyti þar engu um enda lúti aðkoma þeirra að því að koma á framfæri upplýsingum um eðli og umfang starfsins sem þýðingu hafi við ákvörðun launa fyrir það. Var ákvörðun ráðherra um laun E því ekki talin stjórnvaldsákvörðun í skilningi 1. máls. 2. mgr. 1. gr. laga nr. 37/1993 og Í sýknað af kröfum E.

B höfðaði mál gegn A ehf. og krafðist greiðslu launa út september 2022 og á þriggja mánaða uppsagnarfresti auk uppgjörs vegna orlofs og desemberuppbótar við starfslok í kjölfar fyrirvaralausrar uppsagnar A ehf. sem B taldi ólögmæta. A ehf. byggði riftun sína á ráðningarsamningi aðila á því að B hefði dregið sér fé með nánar tilgreindum hætti auk þess sem B hefði gert tilraun til þess að hafa af A ehf. fjárverðmæti í tengslum við sölu á efni. Í dómi Landsréttar kom fram að í tveimur tilvikum hefði vara verið pöntuð, framleidd og afhent án þess að viðskiptin væru færð til bókar í bókhaldskerfi A ehf. og án þess að greiðslur fyrir vörurnar bærust A ehf. Meðal annars með hliðsjón af skýrum vitnisburði um að B hefði tekið við greiðslu fyrir efni í reiðufé, að B hefði látið viðskiptamönnum í té pro forma reikning sem allt benti til að átt hefði verið við, svo og með vísan til þess að framburði B og vitnanna E og G, sem tengdir eru B fjölskylduböndum, bæri ekki saman við framburð annarra vitna þótti A ehf. hafa axlað sönnunarbyrði um að B hefði brotið með svo alvarlegum hætti gegn starfs- og trúnaðarskyldum sínum gagnvart A ehf. að réttlætt hefði fyrirvaralausa riftun á ráðningarsamningi hans við A ehf. Var A ehf. því sýknað af kröfum B.

Deilt var um hvort ábyrgð Á næði til bifreiðastyrks D á grundvelli 5. gr. laga nr. 88/2003 um Ábyrgðasjóð launa í kjölfar gjaldþrots fyrrum vinnuveitanda D, W hf. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt ákvæðinu tæki ábyrgð Á til vinnulauna og bóta vegna launamissis. Þá væri ljóst að greiðslur vegna útlagðs kostnaðar féllu utan ábyrgðar Á. Fram kom að greiðsla sú sem nefnd væri bifreiðastyrkur í kjarasamningi Flugfreyjufélags Íslands og W hf., hefði numið fastri fjárhæð og verið greidd fyrsta virka dag hvers mánaðar með sama hætti og önnur laun, að frádreginni staðgreiðslu. Í málinu lægi fyrir að D hefði hvorki lagt út fjármuni í tengslum við afnot af bifreið né haldið akstursdagbók í þágu W hf. Þá var rakinn framburður vitnisins O fyrir héraðsdómi en þar hefði komið fram að tilgangur umrædds bifreiðastyrks í fyrrgreindum kjarasamningi væri sá, að hækka föst laun flugliða og jafnframt að greiðslan tengdist ekki afnotum af bifreið. Með vísan til þess sem rakið var um eðli greiðslunnar þótti verða að leggja til grundvallar að hún hefði verið hluti af föstum samningsbundnum launum D hjá W hf. Var ekki fallist á með Á að með launamissi í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. laga nr. 88/2003 væri einungis átt við missi grunnlauna og þar með ekki missi annarra uppbóta. Yrði réttur D til bóta á uppsagnartímanum því ekki skertur sem næmi umræddri fjárhæð bifreiðastyrks. Var því fallist á kröfu D um að felldur yrði úr gildi úrskurður félagsmálaráðuneytisins nr. 17/2021 frá 22. desember 2021.

A höfðaði mál á hendur B hf. til heimtu ógreiddra forfallalauna vegna tímabilsins 9. ágúst til 16. október 2016, þegar A var óvinnufær vegna slyss á hægra hné við störf hjá B hf. Samkvæmt ráðningarsamningi aðila tók A laun eftir skiptimannakerfi, sem fól í sér að hann fór aðra hverja veiðiferð með skipinu en var hina í fríi og fékk greiddan hálfan hásetahlut fyrir hverja veiðiferð skipsins. Fékk A greidd laun í samræmi við það í forföllum sínum á fyrrgreindu tímabili, en A taldi sig hins vegar eiga rétt á fullum staðgengislaunum í samræmi við 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Því hefði B hf. að réttu lagi átt að greiða honum heilan hásetahlut, tvöfalda þá fjárhæð sem hann innti af hendi til A. Byggði B hf. á hinn bóginn á því að með lokauppgjöri sínu gagnvart A, eftir starfslok hans, hefði félagið í reynd ofgreitt honum forfallalaun. Í hinum áfrýjaða dómi var talið að, þrátt fyrir að B hf. hefði vanrækt skyldu sína samkvæmt 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga til að greiða A óskertan aflahlut í forföllunum, hefði félagið bætt A það upp með greiðslu umfram skyldu á uppsagnarfresti og var B hf. sýknað af kröfum A. Fyrir Landsrétti krafðist A ómerkingar hins áfrýjaða dóms á þeim grundvelli að framangreind niðurstaða dómsins um sýknu B hf. hefði verið reist á málsástæðu sem hefði ekki verið höfð uppi í málinu. Í niðurstöðu Landsréttar var rakið að B hf. hefði byggt á því í greinargerð sinni til héraðsdóms að ekki skyldi litið fram hjá því að við lokauppgjör gagnvart A hefði B hf. greitt honum full laun síðustu þrjá mánuði hans í starfi og að ekki yrði litið hjá því við mat á því hvort forfallalaun til A hefðu verið vangreidd. Þá mátti ráða af greinargerð B hf. að félagið teldi að A hefði verið skylt að draga frá kröfu sinni það sem hann hefði fengið ofgreitt miðað við 36. gr. sjómannalaga. Var kröfu A um ómerkingu því hafnað. Þá var rakið að ákvæði 1. málsliðar 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga hefði verið skýrt þannig í dómaframkvæmd að það veitti skipverja tilkall til fulls hásetahlutar í veikindaforföllum jafnvel þótt ráðningarsamningur kvæði aðeins á um greiðslu hálfs hásetahlutar fyrir hverja veiðiferð. Var því fallist á að A hefði átt tilkall til greiðslu fulls hásetahlutar í forföllum sínum 9. ágúst til 15. október 2016. Á hinn bóginn þótti ljóst af gögnum málsins að B hf. hefði greitt A hærri forfallalaun við starfslok hans en hann átti tilkall til á grundvelli 36. gr. sjómannalaga, vegna forfalla A í desember 2015 til apríl 2016 og síðan í apríl til júní 2017. Varð ekki séð að því hefði verið hnekkt af hálfu A heldur var því mótmælt að ofgreiddum forfallalaunum vegna fyrra slyss A yrði skuldajafnað við það sem væri vangreitt í kjölfar seinna slyssins. Að virtum atvikum málsins og einkum þeim tölvupóstsamskiptum sem lágu fyrir í málinu var talið ljóst að B hf. hefði allt frá því að A setti fyrst fram kröfu sína vísað til þess að B hf. teldi sig hafa ofgreitt forfallalaun og ítrekað þá afstöðu sína í síðari samskiptum. Var gagnkrafa B hf. þar að lútandi samrætt dómkröfu A og því tæk til skuldajöfnunar. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu B hf.af kröfum A.

HÞ var ráðinn til starfa sem vélstjóri á fiskiskipi H ehf. í mars 2020 en ekki var gerður skriflegur ráðningarsamningur við hann. HÞ fór í tvær tveggja vikna veiðiferðir á skipinu. Í byrjun maí 2020 hafði útgerðarstjóri H ehf. samband við HÞ og lét hann vita af því að ekki væri óskað eftir frekara vinnuframlagi af hans hálfu. Höfðaði HÞ mál þetta og krafði H ehf. um laun að fjárhæð 8.541.420 krónur auk nánar tilgreindra dráttarvaxta, á grundvelli 1. mgr. 25. gr. sjómannalaga nr. 35/1985, þar sem honum hefði verið vikið fyrirvaralaust úr skiprúmi án lögmætrar ástæðu. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var með vísan til forsendna um annað en fjárhæð kröfu HÞ, var fallist á að HÞ hefði verið vikið úr skiprúmi í skilningi 1. mgr. 25. gr. sjómannalaga og ætti því rétt til jafngildis launa í þrjá mánuði, sbr. 2. mgr. 9. gr. laganna. Komst héraðsdómur að þeirri niðurstöðu að ákvarða bæri HÞ bætur með hliðsjón af þeim launum sem hann hefði haft áður en til uppsagnar kom, samtals 8.541.420 krónur auk nánar tilgreindra dráttarvaxta. Um fjárhæð kröfu HÞ sagði í dómi Landsréttar að rétt þætti að ákvarða bætur til HÞ með hliðsjón af launum þess vélstjóra sem ágreiningslaust væri að hefði tekið við starfi HÞ fyrir maí, júní og júlí 2020, enda yrði ekki annað ráðið en að þau laun hefðu verið reiknuð út á sama grundvelli og laun HÞ. Hefði HÞ ekki lagt fram nein gögn eða upplýsingar sem renndu stoðum undir að laun hans hefðu orðið hærri en líta yrði svo á að það hefði staðið honum nær en H ehf. Fallist var á að H ehf. yrði gert að greiða HÞ 6.682.718 krónur en niðurstaða héraðsdóms um dráttarvexti var staðfest.