Máli stefnanda, sem krafðist bóta úr hendi stefnda vegna seinkunar á flugi, var vísað frá dómi þar sem varnarþingsreglur íslensks réttar gátu ekki staðið til málshöfðunar hér á landi.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur J, vegna þriggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til J. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslum. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var hvorki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga J hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum, né háttsemi W verið svo ámælisverð, að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var J því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur RRPF, vegna tilgreindrar greiðslu flugfélagsins flugfélagsins W til RRPF. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindri greiðslu yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslan fór fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga málsaðila hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var RRPF því sýknað af kröfum þrotabúsins.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur E, vegna tilgreindrar greiðslu flugfélagsins W til E. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslu. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindri greiðslu yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslan fór fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslan fór fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var hvorki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga E hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum, né háttsemi W verið svo ámælisverð, að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var E því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hin umdeilda greiðsla hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslan var innt af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.
Í málinu var deilt um riftunar- og endurgreiðslukröfu þb. W hf. á hendur ALC, vegna tveggja nánar tilgreindra greiðslna flugfélagsins W til ALC. Jafnframt var deilt um skaðabótakröfu þrotabúsins á hendur fyrrum forstjóra W, S, og stjórnarmönnunum L, H og D, sem byggðist á sömu greiðslum. Riftunarkrafa þrotabúsins byggðist á 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl., en til vara á 141. gr. sömu laga. Landsréttur leit til þess að W var í fullum rekstri fram á síðasta dag, og að við mat á því hvort greiðslugeta W hefði skerst verulega með ofangreindum greiðslum yrði að horfa til lengra tímabils í rekstri W en þess augnabliks þegar greiðslurnar fóru fram. Taldi Landsréttur, meðal annars með vísan til þeirra gagna og upplýsinga sem lágu fyrir um það fé sem var til ráðstöfunar á þeim tíma sem skipti máli, að þrotabúið hefði ekki sýnt fram á að greiðslugeta W hefði skerst verulega í skilningi 134. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. Landsréttur leit jafnframt til þess að vinna við fjárhagslega endurskipulagningu W hefði verið í gangi á þeim tíma sem greiðslurnar fóru fram, og að sú vinna var undir eftirliti Samgöngustofu. Var ekki talið að þrotabúið hefði sýnt fram á að framganga málsaðila hefði vikið svo frá eðlilegum viðskiptaháttum að uppfyllt teldist skilyrði 141. gr. laga um gjaldþrotaskipti o.fl. um ótilhlýðileika. Var ALC því sýknað af kröfum þrotabúsins. Hvað skaðabótakröfu á hendur stjórnendum W varðaði taldi Landsréttur að hinar umdeildu greiðslur hefðu farið fram í raunhæfri viðleitni til að bjarga rekstri W. Því hefði ekki verið tilefni fyrir stjórnendurna til að fara fram á að bú þess yrði tekið til gjaldþrotaskipta áður en greiðslurnar voru inntar af hendi, og ekki sýnt fram á að þeir hefðu sýnt af sér saknæma háttsemi. Voru S, L, H og D því sömuleiðis sýknuð af kröfum þrotabúsins.
H ehf. höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Vesturlands á hendur I A/S, sem er danskt fyrirtæki með aðsetur þar í landi, en deilt var um skaðabótaskyldu vegna glugga og hurða sem fyrirtækið hafði framleitt og komið hafði verið fyrir í fasteign hér á landi. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi þar sem það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að I A/S hefði afhent vörurnar á athafnasvæði E í Danmörku og H ehf. haft umsjón með flutningi þeirra hingað til lands. Var því lagt til grundvallar að vörurnar hefðu verið afhentar í Danmörku og að þar hafi I A/S borið að efna samninginn í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. Lúganósamningsins. Ekki var talið að H ehf. gæti reist heimild til að reka málið hér á landi á ákvæðinu, auk þess sem meginregla 2. gr. samningsins stæði til þess að miðað væri við heimilisvarnarþing þess sem mál sé rekið gegn. Stoðaði ekki fyrir H ehf. að styðja varnarþing eingöngu við 34. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda leiddi af Lúganósamningnum að höfða bar málið á öðru varnarþingi. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins því staðfest.
Mál gegn erlendum lögaðila höfðað á fasteignavarnarþingi. Það var ekki talið heimilt og málinu því vísað frá dómi að kröfu stefnda.
Stefnandi höfðaði mál gegn stefnda vegna meintra vanefnda stefnda á samningi aðila um dreifingu tónlistar stefnanda. Talið var að varnarþingsreglur heimiluðu ekki málsóknina hérlendis. Málinu var því vísað frá dómi að kröfu stefnda.
Kærður var úrskurður Héraðsdóms Austurlands þar sem máli A, B, C og D gegn E var vísað frá dómi á þeim grundvelli að málið hefði verið höfðað í röngu varnarþingi samkvæmt 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Landsréttur rakti að meginreglan væri sú að miða skyldi varnarþing við lögheimili nema sýnt væri fram á að fastur dvalarstaður væri í annarri þinghá. E ætti lögheimili innan umdæmis Héraðsdóms Norðurlands eystra en fyrir lægi hins vegar að hann hefði frá miðjum ágúst 2024 dvalið á hjúkrunarheimili sem væri innan umdæmis Héraðsdóms Austurlands. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sóknaraðilar hefðu ekki lagt fram nein gögn því til stuðnings að E myndi dvelja áfram á hjúkrunarheimilinu. Að því virtu og í ljósi mótmæla E voru ekki talin efni til að víkja frá meginreglu 9. gr. lögræðislaga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
H krafðist þess að þrjár aðfarargerðir sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu sem fram fóru 10. október 2023 og lauk með árangurslausu fjárnámi yrðu felldar úr gildi. Krafa H var einkum reist á því að boðun til aðfarargerðanna hefði ekki farið fram með þeim hætti sem áskilið er í 2. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989 um aðför og að ekki hefði verið fylgt ákvæði 16. gr. laganna um varnarþing. Í úrskurði héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var lagt til grundvallar að boðun með rekjanlegu bréfi Póstsins uppfyllti skilyrði 2. mgr. 21. gr. laga nr. 90/1989. Fallist var á að þrátt fyrir að H ætti lögheimili erlendis hefði mátt beina aðfararbeiðnum til embættis sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu þar sem rökstudd ástæða væri til að ætla að H hittist fyrir í umdæminu, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 16. gr. laga nr. 90/1989. Var því staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna kröfum H.
Deilt um áhrif niðurstöðu þýsks dómstóls á réttarsamband málsaðila og skyldu stefnda til að greiða stefnanda skuld vegna ógreiddra reikninga vegna þjónustu sem stefnandi veitti stefnda á nánar greindu tímabili. Fallist var á það með stefnda að viðurkenna yrði niðurstöðu úrskurðar dómstóls í Köln í Þýskalandi fyrir réttarsamband málsaðila án þess að nokkurar sérstakrar málsmeðferðar væri þörf samkvæmt ákvæðum Lúganósamningsins. Þá var einnig fallist á það með stefnda að honum hafi verið heimilt að grípa til þeirra úrræða að halda eftir greiðslu til stefnanda til að tryggja hagsmuni sína þar sem stefndi væri bundinn af niðurstöðu hins þýska dómstóls og gæti því ekki farið í bága við fyrirmæli hans án þess að eiga í hættu á að baka sér bótaábyrgð og eftir atvikum refsiábyrgð. Var stefndi sýknaður að svo stöddu af kröfu stefnanda.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á að máli um viðurkenningu kröfu BIIVCF við slit á félaginu BIIÍ hf. yrði frestað þar til meðferð máls sömu aðila fyrir héraðsdómi í Lúxemborg yrði lokið. BIIÍ hf. var undir slitum samkvæmt XIII. kafla laga nr. 2/1995 um hlutafélög og hafði BIIVCF lýst kröfu við slitin sem krafist var að yrði viðurkennd sem almenn krafa samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Lá fyrir að mál varðandi sömu fjárkröfu var rekið milli málsaðila fyrir héraðsdómi í Lúxemborg en í kaupsamningi sem fjárkrafa BIIVCF átti rót sína í, var kveðið um að mál sem risu á grundvelli samningsins skyldu rekin fyrir hinum erlenda dómstóli. BIIÍ hf. byggði á því að ákvæði Lúganósamningsins leiddu til þess að ágreiningsmál aðila ættu eingöngu undir íslenska dómstóla. Þannig væri héraðsdómstóli í Lúxemborg óheimilt að taka mál aðila til meðferðar og bæri að vísa málinu sem hefði verið höfðað fyrir honum frá dómi. Af þeim sökum væru ekki efni til að fresta máli aðila hér á landi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem mál aðila varðaði ekki slit sóknaraðila heldur tilvist kröfu sem lýst var af því tilefni yrði ekki fallist á að af 2. tölulið 22. gr. Lúganósamningsins leiddi að hafna bæri kröfu BIIVCF um frestun málsins. Þá kæmi fram í 1. mgr. 23. gr. samningsins að ef aðilar hafi samið um að dómstóll í ríki, sem bundið er af samningnum, skuli hafa dómsvald um ágreining sem þegar er risinn eða kann að rísa í tengslum við lögskipti þeirra, skuli sá dómstóll hafa dómsvald. Þar sem í kaupsamningi aðila væri slíkt ákvæði um að mál skyldu rekin fyrir héraðsdómi í Lúxemborg var ekki talið að annað lægi fyrir en málið þar hefði verið réttilega höfðað fyrir þeim dómstóli. Taldi Landsréttur að niðurstaða hins erlenda dómstóls gæti varðað úrslit máls aðila sem rekið var hér á landi og að meginreglan um hraða málsmeðferð stæði því ekki í vegi að málinu yrði frestað að kröfu BIIVCF. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
A, sem var með lögheimili í sveitarfélaginu M, krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring. Með úrskurði héraðsdóms var málinu vísað frá dómi á þeim grundvelli að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi samkvæmt 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Í úrskurði Landsréttar kom fram að miða skyldi varnarþing við lögheimili þess sem sætir nauðungarvistun nema sýnt væri fram á að fastur dvalarstaður væri í annarri þinghá. Ekki var talið að A hefði átt fastan dvalarstað í Reykjavík þannig að víkja ætti frá meginreglu lögræðislaga um varnarþing. Var úrskurður héraðsdóms því staðfestur.
Kærður var úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í sex mánuði. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A væri með lögheimili í sveitarfélaginu R en heimilisfang væri ótilgreint. A sæti nú í gæsluvarðhaldi og hefði af því tilefni verið vistaður í fangelsinu L í sveitarfélaginu Á samfellt frá 20. mars 2023 eða í um níu mánuði. Ekkert lægi fyrir um að A hefði fastan dvalarstað í R í skilningi 2. mgr. 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 eða ætti þar í einhver hús að venda. Af því leiddi að málið hefði átt að höfða fyrir Héraðsdómi Suðurlands og að félagsþjónusta Á eða samsvarandi fulltrúi sveitarstjórnar, sbr. d-lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga, hefði átt að eiga aðild að málinu. Var málinu því vísað frá héraðsdómi. Þá var áréttað að samkvæmt 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga skuli dómari, í því skyni að leggja sjálfstætt mat á hæfi þess sem sjálfræðissvipting lýtur að, kalla hann fyrir dóm, kynna honum kröfuna og gefa honum kost á að tjá sig um hana, nema ástandi hans sé svo háttað samkvæmt vottorði læknis að það sé ekki mögulegt. A hefði ekki verið kallaður fyrir héraðsdóm heldur hefðu héraðsdómari og verjandi hitt hann á L til að kynna sér ástand hans. Hins vegar hefði ekki legið fyrir að ástand A væri svo háttað samkvæmt vottorði læknis að ekki hefði verið mögulegt að kveðja hann fyrir dóm, sbr. áskilnað 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga.
A, sem var með lögheimili í sveitarfélaginu M, krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um vistun hennar á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur var málinu vísað frá dómi án kröfu á þeim grundvelli að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi samkvæmt 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A hefði dvalist meira og minna á geðdeild síðustu sex mánuði, hefði fastan dvalarstað í Reykjavík og að B hefði ekki gert athugasemd við þessar staðhæfingar A. Komst Landsréttur því að þeirri niðurstöðu að varnarþing í málinu væri í Reykjavík. Var úrskurður héraðsdóms því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný. Þá var áréttað að félagsþjónusta R hefði að réttu lagi átt að eiga aðild að málinu, sbr. d-lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga.
Stefndi, Deiloitte ehf., er sýkn af kröfum stefnenda, fyrrum starfsmanna félagsins.Stefnda D&T sf. er gert að greiða stefnendum, fyrrum meðeigendum, hvorum um sig, 10.866.399 krónur vegna hlutdeildar í hagnaði félagsins, ásamt dráttarvöxtum.
Málið vísað frá dómi án kröfu. Dómari taldi málið vanreifað þannig að útilokað væri að fella á sakarefnið réttan efnisdóm.
Auður Lilja Davíðsdóttir, Ragnar Þór Jónsson, Bjarmi Þór Ragnarsson, Tómas Davíð Thomasson og Embla Marie Ragnarsdóttir (
Ómar R. Valdimarsson lögmaður)
gegn
Finnair Plc (
Gunnar Jónsson lögmaður)
Stefnendur höfðuðu mál gegn stefnda og kröfðust skaðabóta vegna seinkunar á flugi stefnda milli Svíþjóðar á Taílands. Fyrir lá að stefnendur keyptu flugferðina í gegnum vefsíðu og voru þá stödd hér á landi. Talið var að varnarþingsreglur heimiluðu ekki málshöfðun gegn stefnda hér á landi enda hefði stefndi ekki lögheimili, aðalskrifstofu eða útibú hér á landi, sbr. 1. mgr. 33. gr. Montreal-samningsins sem lögfestur var með lögum nr. 80/2022 um loftferðir skömmu áður en málið var höfðað. Málinu var því vísað frá dómi að kröfu stefnda.
Merscus Ventures Limited (
Vífill Harðarson lögmaður)
gegn
Tommi´s Burger Joint Limited, Ingva Tý Tómassyni, Róberti Aroni Magnússyni og Valgarði Þórarni Sörensen (
Þórir Júlíusson lögmaður)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli M ltd. gegn T ltd. o.fl. var vísað frá dómi þar sem tilgreining M ltd. og almenn tilvísun til „meginreglna ensks samningaréttar um skuldbindingargildi samninga“ og „meginreglna ensks kröfuréttar, einkum reglna um ábyrgðir“ uppfyllti ekki kröfur laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og gæti ekki talist fullnægjandi sönnunarfærsla um tilvist og efni erlendrar réttarreglu. Í málinu var deilt um greiðsluskyldu varnaraðila, T ltd., gagnvart M ltd. á grundvelli lánssamnings. Greiðsluskylda varnaraðilanna I, R og V var reist á ætlaðri sjálfsskuldarábyrgð þeirra á skuldbindingum T ltd. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna frávísunarkröfu T ltd. o.fl. á þeim grundvelli að málið væri höfðað á röngu varnarþingi eða að skilyrði samlagsaðildar væru ekki uppfyllt. Þá var ekki fallist á að vísa bæri málinu frá á þeim grunni að dómkröfur M ltd. uppfylltu ekki skilyrði d-, e- og g-liða 80. gr. laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar var skírskotað til þess að ekki væri annað komið fram en að lánssamningurinn væri að formi og efni gildur að enskum rétti. Fyrir lægi að T ltd. o.fl. hefðu gengist undir að lúta enskum réttarreglum að því er varðar framkvæmd samningsins og túlkun. Var því talið að tilvísun í stefnu til lagaákvæða og réttarreglna sem krafa M ltd. væri reist á fullnægði áskilnaði f-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Gætu T ltd. o.fl. ekki borið fyrir sig að þessar reglur væru þeim með öllu ókunnar og þeim væri ómögulegt að verjast fyrir dómi þeim kröfum sem að þeim er beint á grundvelli samningsins. Yrði að ætla að á þeim sjálfum hvíldi samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laganna, til jafns á við M ltd., undir rekstri málsins að leiða líkur að tilvist og efni þeirra erlendu reglna sem þeir telja skipta máli og þeim kynni að vera hald í sér til varnar gegn kröfum M ltd. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L og G gegn D sf. og D ehf. var vísað frá dómi á þeim forsendum að málið ætti undir enska dómstóla, auk þess sem stefna hefði þurft breska sameignarfélaginu NWE LLP til varnar, sbr. 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt hluthafasamkomulagi fyrir D ehf. heyrðu ágreiningsefni í tengslum við samkomulagið undir úrlausn Gerðardóms Viðskiptaráðs Íslands. L og G fólu Gerðardómi Viðskiptaráðs Íslands meðferð málsins í samræmi við fyrrgreint samkomulag en málinu var vísað frá gerðardómi þar sem D sf. og D ehf. neituðu að hlíta lögsögu hans. Taldi Landsréttur að með því að hafna því að meðferð málsins ætti undir gerðardóminn gætu D sf. og D ehf. ekki borið fyrir sig að vísa bæri málinu frá héraðsdómi á þeim grundvelli. Landsréttur taldi jafnframt að ítrekaðar tilvísanir hluthafasamkomulagsins til annars samnings sem mælti fyrir um að réttindi og skyldur aðila hans færu að enskum lögum fælu ekki í sér að aðilar hefðu undirgengist lögsögu enskra dómstóla um úrlausn krafna sinna á hendur D sf. og D ehf., auk þess sem atbeini breska sameignarfélagsins NWE LLP væri ekki nauðsynlegur til að fullnægja kröfum L og G. Þá voru ekki þeir annmarkar taldir vera á kröfugerð L og G sem varðað gætu frávísun málsins frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu A um að B yrði svipt sjálfræði í tólf mánuði þar sem krafan var höfð uppi á röngu varnarþingi.
Máli stefnenda gegn stefnda var vísað frá dómi.
S og E gerðu með sér samning árið 2011 um kaup þess fyrrnefnda á 51% hlutafjár í S hf. Tóku M og 66N síðar hvort um sig yfir réttindi og skyldur kaupanda og seljanda samkvæmt samningnum. Í honum var meðal annars kveðið á um að seljandi ábyrgðist gagnvart kaupanda að kaupréttur fyrrum forstjóra S hf. væri fallinn úr gildi og að forstjórinn ætti ekki kröfur á hendur félaginu. Með dómi Hæstaréttar 25. september 2014 í máli nr. 84/2014 var staðfest að kaupréttur fyrrum forstjóra S hf. hefði ekki verið fallinn úr gildi og félaginu gert að greiða honum tiltekna fjárhæð. S hf. greiddi kröfuna og höfðaði í kjölfarið dómsmál gegn M til endurgreiðslu á fjárhæðinni. Með dómi Hæstaréttar 23. mars 2017 í máli nr. 464/2016 var málinu vísað frá dómi þar sem S hf. hefði ekki verið aðili að fyrrnefndum samningi þótt hann hafi varðað hagsmuni félagsins. Í kjölfar dómsins höfðaði 66N mál þetta til heimtu þess kostnaðar sem féll á S hf. vegna framangreinds dóms Hæstaréttar í máli nr. 84/2014. Í dómi Hæstaréttar kom fram að skuldbindingin samkvæmt samningnum hefði falið í sér eiginlegan þriðjamannslöggerning sem stofnað var til í lögskiptum aðilanna og til hagsbóta fyrir S hf. 66N hefði því verið bær til þess að sækja þá ætluðu hagsmuni sem fælust í samningnum á hendur M en til hagsbóta fyrir S hf. Auk þess hefði málatilbúnaður 66N verið nægilega skýr um þennan grundvöll. Þá taldi Hæstiréttur að 66N hefði átt lögvarða hagmuni af niðurstöðunni enda væri óumdeilt að hann hefði með umræddum samningi keypt 51% hlut í S hf. Í ljósi þess að samningurinn hefði falið í sér eiginlega þriðjamannslöggerning og að fyrir hendi væru lögvarðir hagsmunir 66N var hann með réttu talinn eiga aðild að málinu. Þá var kröfum M um að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi og að nauðsyn hefði verið til samaðildar 66N og S hf. til sóknar í málinu hafnað. Taldi Hæstiréttur að krafa á grundvelli samningsins hefði stofnast sem M bæri að greiða S hf. með nánar tilgreindum dráttarvöxtum.
Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu L um að R yrði gert að greiða honum 50.000 evrur. L reisti kröfu sína á samningi R við G, fyrirsvarsmann L, um tiltekna ráðgjöf og þjónustu. Talið var að aðilar samningsins hefðu samið um að ágreiningur vegna samningsins heyrði undir lögsögu enskra dómstóla. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Þrotabú P ehf. höfðaði riftunarmál á hendur NU Ltd. og NE Ltd. Með úrskurði héraðsdóms var kröfum þrotabús P ehf. á hendur NU Ltd. vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt samningi þrotabús P ehf. við NE Ltd. hefði málið verið réttilega höfðað gegn því félagi fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, sbr. 3. mgr. 42. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þrotabú P ehf. var talið hafa gert viðhlítandi grein fyrir því að í málinu væru uppfyllt skilyrði samlagsaðildar samkvæmt 1. mgr. 19. gr. sömu laga til að sækja NU Ltd. og NE Ltd. í einu máli. Var því ekki fallist á að málið væri vanreifað hvað þetta varðaði. Samkvæmt þessu og með vísan til 1. mgr. 42. gr. laganna, sbr. 1. mgr. 43. gr., stæðu reglur um varnarþing því ekki í vegi að að NU Ltd. yrði gert að þola dóm um kröfur þrotabús P ehf. í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Þrotabú D ehf. höfðaði riftunarmál á hendur NU Ltd. og NE Ltd. Með úrskurði héraðsdóms var kröfum þrotabús D ehf. á hendur NU Ltd. vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt samningi þrotabús D ehf. við NE Ltd. hefði málið verið réttilega höfðað gegn því félagi fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur, sbr. 3. mgr. 42. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þrotabú D ehf. var talið hafa gert viðhlítandi grein fyrir því að í málinu væru uppfyllt skilyrði samlagsaðildar samkvæmt 1. mgr. 19. gr. sömu laga til að sækja NU Ltd. og NE Ltd. í einu máli. Var því ekki fallist á að málið væri vanreifað hvað þetta varðaði. Samkvæmt þessu og með vísan til 1. mgr. 42. gr. laganna, sbr. 1. mgr. 43. gr., stæðu reglur um varnarþing því ekki í vegi að að NU Ltd. yrði gert að þola dóm um kröfur þrotabús D ehf. í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um opinber skipti til fjárslita milli hans og B var hafnað. Vísað var til þess að síðasta sameiginlega lögheimili A og B hefði verið í Bandaríkjunum og ekki lægi fyrir að fjárslitum yrði ekki komið við þar.
Í málinu krafðist Z ehf. greiðslu vegna hönnunarvinnu í tengslum við áform um byggingarframkvæmdir í Reykjavík. Kom fram að ráðið yrði af gögnum máls að vinnuframlag Z ehf. hefði verið að frumkvæði og með vitneskju B og var lagt til grundvallar að samningur hefði komist á milli þeirra. Talið var að B yrði að bera hallann af sönnunarskorti um að Z ehf. hefði tekið að sér umrætt verkefni án greiðslu ef umrædd áform um byggingarframkvæmdir gengju ekki eftir. Var fallist á kröfu Z ehf. um endurgjald fyrir þá vinnu sem innt var af hendi en ekki höfðu verið lögð fram sönnunargögn af hálfu B um að fjárhæð kröfu væri ósanngjörn.
Máli var vísað frá dómi þar sem það var talið höfðað á röngu varnarþingi. Þá var kröfugerð stefnanda einnig talið áfátt.
L ehf. höfðaði mál á hendur T til heimtu skuldar á grundvelli ábyrgðar T á láni til S, en L ehf. hafði fengið kröfuna framselda frá LL samkvæmt framsalssamningi. T krafðist meðal annars frávísunar á þeim grundvelli að krafa L ehf. um grunn samningsvaxta í lánssamningi væri vanreifuð en héraðsdómur hafði vísað frá dómi kröfu um dráttarvexti frá tilgreindum degi vegna vanreifunar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að engin grein hefði verið gerð fyrir því í málinu hvaða vextir þetta væru sem tilgreindir væru í samningnum, né hvort og þá hvernig þeir hefðu verið kynntir af LL, hvorki á meðan hann starfaði né heldur eftir að hann var tekinn til slita og hætti reglulegri starfsemi. Var því fallist á þá kröfu T um að vísa þessum hluta vaxtakröfunnar frá héraðsdómi en að öðru leyti var kröfum hans um frávísun málsins hafnað. Þá var, með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, staðfest niðurstaða hans um að hafna kröfu T um sýknu. Loks var tekið fram að hið sama ætti við um forsendur héraðsdóms fyrir því að hafna bæri öðrum varakröfum T að því leyti sem það leiddi ekki af frávísun á kröfu um samningsvexti að hluta.
Með kaupsamningi 2011 keypti SF slhf. einkahlutafélagið S af E Inc., nú M ltd. S ehf. höfðaði mál gegn M ltd. á grundvelli loforðs M ltd. í fyrrnefndum kaupsamningi um að það myndi bæta S ehf. þann kostnað sem yrði vegna starfsloka fyrrum forstjóra S ehf. M ltd. var með heimilisfesti á Möltu en í kaupsamningum var ákvæði um að kæmi upp ágreiningur milli aðila í tengslum við kaupsamninginn bæri þeim skylda til að reka mál vegna slíks ágreinings fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Var tekið fram S ehf. hefði ekki verið aðili að kaupsamningum þótt samningurinn hefði varðað hagsmuni þess og hefði M ltd. því ekki fyrir sitt leyti gengist undir að mál á hendur sér um þá hagsmuni S ehf. yrði rekið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Var málinu því vísað frá héraðsdómi.
S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn H, I, M, Ó og SE var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Talið var að fullnægt hefði verið skilyrðum 4. mgr. 32. gr. laga nr. 91/1991 til að reka mál S á hendur H, M, og Ó fyrir hlutaðeigandi héraðsdómi, en I og SE samkvæmt 1. mgr. 42. gr. sömu laga. Þá var ekki talið skipta máli hvort stefna hefði verið birt fyrir H, M og Ó sjálfum þar sem sótt hafði verið verið þing af þeirra hálfu við þingfestingu málsins í héraði, sbr. 4. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Máli vísað frá dómi vegna rangs varnarþings.
Stefnandi höfðaði mál á hendur stefnda vegna meintra galla á vél frá þýskum framleiðanda. Óljóst var af stefnu málsins hvort stefnandi byggði kröfu sína á hendur stefnda á því að stefndi væri umboðsmaður eða seljandi vélarinnar. Samkvæmt skilmálum framleiðandans átti varnarþing að vera í Þýskalandi.Við munnlegan flutning málsins var því svo lýst yfir að byggt væri á því að stefndi hefði verið umsýslumaður en ekki umboðsmaður eða seljandi. Var málinu því vísað frá dómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L 7-9 á hendur L ehf. var vísað frá dómi á þeirri forsendu að það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að samkvæmt 1. mgr. 33. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála mætti höfða mál meðal annars í þeirri þinghá þar sem stjórnarstöð skrásetts firma væri. Samkvæmt gögnum málsins væri skráð aðsetur L ehf. og lögheimili fyrirsvarsmanna félagsins í Hafnarfirði. Hefði L ehf. hvorki andmælt þessum gögnum né fullyrðingum L 7-9 um að stjórnarstöð félagsins væri í fyrrgreindu sveitarfélagi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
H kærði úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem ógildingarmáli hans gegn handhafa veðskuldabréfs var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að mál til ógildingar á veðskuldabréfi skyldi höfða í þeirri þinghá þar sem bréfinu var eða yrði þinglýst, sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 91/1991. Bréfinu hafði upphaflega verið þinglýst á eign í Reykjavík árið 1988, en flutt yfir á fasteign í Garðabæ tveimur árum síðar. Samkvæmt þessu bar að höfða málið í þinghá Héraðsdóms Reykjaness, en í henni væri eignin sem veðskuldabréfið var þinglýst á. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um að vísa málinu frá héraðsdómi því staðfest.
Frávísun
Talið var að frestur slitastjórnar til að höfða riftunarmál gegn U hefði veri liðinn þegar málið var höfða.
Í hinum kærða úrskurði héraðsdóms var máli K á hendur M vísað frá dómi þar sem það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Deildu aðilar um hvort að M ætti fasta búsetu í Reykjavík í skilningi 2. málsl. 1. mgr. 32. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að stefna hefði verið birt fyrir A en þess ekki getið í birtingarvottorði að hún hefði tjáð þeim sem birti stefnuna að M ætti þar fasta búsetu eða dvalarstað eins og áskilið væri í a. lið 1. mgr. 87. gr. sömu laga. K hefði lagt fyrir Hæstarétt ódagsett skjal undirritað af stefnuvottinum þar sem greindi að A hefði staðfest við birtingu stefnunnar að M „væri með dvalarstað“ á umræddum stað. Með hliðsjón af 3. mgr. 87. gr. laganna og gegn andmælum M yrði réttaráhrifum skjals þessa ekki jafnað við skráningu upplýsinga á birtingarvottorði samkvæmt 1. mgr. 87. gr. laganna. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna úrskurðarins var hann staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L á hendur J og K, til heimtu skuldar á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar þeirra, var vísað frá dómi á þeirri forsendu að það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Hæstiréttur taldi að L hefði verið heimilt að sækja mál sitt á heimilisvarnarþingi J og K samkvæmt meginreglu 1. mgr. 32. gr. laga nr. 91/1991 þar sem ákvæði í skuldabréfi því sem um ræddi og í skjali með upplýsingum til ábyrgðarmanna hefðu falið í sér samning aðilanna um að reka mætti tiltekin mál um lögskipti þeirra á tilgreindu varnarþingi, en í hvorugu tilviki hefði verið kveðið á um skyldu til þess. Þá var ekki fallist á með J og K að L hefði brostið heimild til málsóknarinnar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
S hf. höfðaði mál gegn H til heimtu farmgjalds fyrir flutning á vörum til landsins. Með vísan til ákvæða í samningi aðilanna féllst Hæstiréttur ekki á að málið væri höfðað á röngu varnarþingi. Þá var ekki fallist á það með H að skilyrði 1. mgr. 36. gr. laga nr. 91/1991 um starfstöðvarvarnarþing væru ekki uppfyllt í málinu. Var því hafnað að vísa málinu frá héraðsdómi. Hvað fjárhæð kröfunnar snerti var ekki talið að komist hefði á skuldbindandi samningur um farmgjaldið. Bæri H því að greiða það gjald fyrir flutninginn sem almennt hefði verið þegar ferming fór fram, sbr. 1. mgr. 74. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Í því sambandi tók Hæstiréttur fram að flutningurinn hefði reynst mun umfangsmeiri en miðað hefði verið við í upphaflegu tilboði S hf. Þá hefði H ekki leitt í ljós að krafa S hf. væri óhæfileg. Var niðurstaða héraðsdóms, um að taka kröfu S hf. til greina, því staðfest.
F kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli félagsins gegn Ó og V var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ákvæði 1. og 3. mgr. 36. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sem hefðu að geyma heimild til að víkja frá grunnreglum 32. og 33. gr. sömu laga um að mál verði höfðað á heimilisvarnarþingi stefnda, yrði að skýra samkvæmt orðanna hljóðan. Var fallist á það með héraðsdómi að F hefði ekki sýnt fram á að skilyrðum ákvæðanna væri fullnægt í málinu og hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Vísað frá dómi vegna rangs varnarþings.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi skaðabótamáli sveitarfélagsins B á hendur O o.fl. vegna ætlaðs galla á verki við uppbyggingu snjóflóðavarnagarða ofan Bolungarvíkur. Í málinu gerði B annars vegar fjárkröfu óskipt á hendur O, Ó sf., Í hf., M og E hf. á grundvelli þess sem B kvaðst hafa þurft að kosta til við að endurbyggja snjóflóðavarnargarðinn sökum vandamála er komu upp við framkvæmd verksins. B gerði hins vegar fjárkröfu á hendur O einum vegna aukins efniskostnaðar þar sem hönnun O hefði verið haldin galla. Kröfur sínar á hendur O, Ó sf. og E hf. reisti B á samningum sem hann gerði við hvern þeirra um nánar tilgreinda þætti verksins, auk þess sem hann beindi kröfum að eigendum Ó sf., þeim Í hf. og M. Tveir varnaraðilar, O og Ó sf., kröfðust frávísunar málsins á þeim grundvelli að það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Talið var að B hefði verið frjálst að velja að reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur og beina í því kröfum að O o.fl., sbr. 1. mgr. 42. gr. og 1. mgr. 43. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, meðal annars með vísan til þess að í samningi B við O hefði verið mælt fyrir um heimild til þessa. Þá var talið að þótt málatilbúnaður B væri ekki í öllum atriðum svo skýr sem skyldi væru annmarkar á reifun málsins ekki slíkir að úr því mætti ekki bæta við munnlegan flutning þess, en B yrði þá ef til kæmi að bera hallann af vanreifun málsins við efnisúrlausn um kröfur sínar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn aðallega T en til vara K að því er T varðaði. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu sem K hafði milligöngu um til T. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Málshöfðunarfrestur hafði með lagabreytingu verið framlengdur áður en skemmri málshöfðunarfrestur eftir eldri lögum var liðinn. Þótti þetta ekki stangast á við stjórnlög. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu T við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Var stefnan birt fyrir fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar eins og hún var birt fyrirsvarmanni T í Þýskalandi og vottorð um birtinguna. Síðar lagði T fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði höfðað málið þegar stefna var birt fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn aðallega TDG en til vara TDB að því er TDG varðaði. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu sem TDB hafði milligöngu um til TDG. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu TDG við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni TDG á Írlandi í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt TDG. Síðar lagði TDG fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði, en L hf. bréf sýslumanns um að yfirvöld á Írlandi hefðu ekki birt stefnuna þar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu TDG við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn B. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu til B. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu B við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B í San Marínó í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt B. Síðar lagði L hf. fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði og tölvubréf utanríkisráðuneytisins um að yfirvöld í San Marínó hefðu ekki birt stefnuna þar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu B við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn K. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu til K. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem K hafði sótt þing við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni K á Spáni í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt K. Síðar lagði K fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði og L hf. bréf sýslumanns um að spænsk yfirvöld hefðu ekki birt stefnuna á Spáni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu K við þingfestingu málsins en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn B. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslum til B. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem B hafði sótt þing við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B á Spáni í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt B. Þegar málið var síðan tekið til munnlegs flutnings lagði L hf. fram gögn um birtingu stefnunnar í Lögbirtingablaði ásamt bréfi sýslumanns um að spænsk yfirvöld hefðu ekki birt stefnuna á Spáni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu B við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.