Dómstólaleit

Í kjölfar þess að B ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta lýsti H ehf. veðkröfu í bú B ehf. Byggði H ehf. kröfuna á lánssamningi sem hann kvað njóta veðréttar samkvæmt tryggingarbréfi og væri tryggt með veðrétti og uppfærslurétti í nánar tilgreindum fasteignum. Skiptastjóri hafnaði kröfunni sem veðkröfu á þeim grundvelli að krafan væri lánssamningur milli H ehf. og B ehf. en ekki skuldabréf líkt og mælt værir fyrir um í tryggingarbréfinu. Ekki reyndist unnt að jafna ágreininginn og vísaði skiptastjóri því ágreiningi um kröfu H ehf. til héraðsdóms sem komst að þeirri niðurstöðu að veðkrafan skyldi skipuð í réttindaröð við gjaldþrotaskipti þrotabús B ehf. sem veðkröfu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með tilliti til hagsmuna annarra kröfuhafa yrði við úrlausn þess hvort krafa nyti veðréttar samkvæmt tryggingarbréfi að horfa til þess hvort lýsing á þeirri skuld, sem bréfinu væri ætlað að tryggja, væri það rækileg að hún nægði til að skera úr um hvort krafan félli undir veðtryggingu. Undir bréfið yrðu því ekki felldar aðrar skuldir en þær sem því væri með vissu ætlað að tryggja. Þegar málið væri virt heildstætt taldi Landsréttur að tryggingarbréfið gæti ekki tekið til kröfu H ehf. samkvæmt lánssamningi aðila og gæti því ekki notið veðtryggingar á grundvelli tryggingarbréfsins. Í samræmi við þetta var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og hafnað kröfu H um að krafa þess yrði viðurkennd sem veðkrafa og skipuð í réttindaröð við gjaldþrotaskipti B ehf.

Með úrskurði héraðsdóms var kröfu sóknaraðila hafnað um að nánar tilgreind krafa hans yrði viðurkennd sem veðkrafa samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 við skiptameðferð varnaraðila. Niðurstaða héraðsdóms byggðist á því að krafa sóknaraðila ætti rót sína að rekja til tryggingabréfs sem gefið hafði verið út vegna skulda systurfélags varnaraðila, C ehf., tryggt með veði í eignum B ehf. Hefði sú ráðstöfun falið í sér gjöf í skilningi 1. mgr. 131. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og verið riftanleg af þeim sökum. Staðfesti Landsréttur úrskurð héraðsdóms með vísan til forsendna hans.

Deilt var um hvort sjálfskuldarábyrgð M að fjárhæð 7.000.000 króna í tengslum við hækkun á yfirdráttarheimild F ehf. sem M var í forsvari fyrir, hefði átt að falla niður samtímis því sem A móttók tryggingarbréf að sömu fjárhæð útgefið af M. Jafnframt var deilt um hvort sjálfskuldarábyrgðin hefði átt að falla niður þegar viðauki var gerður við tryggingarbréfið þannig að það tæki einnig til skulda F ehf. Með dómi héraðsdóms var A sýknað af kröfum M en M hafði meðal annars byggt á því að ósanngjarnt hefði verið af hálfu A og andstætt góðum viðskiptavenjum fyrir A að bera fyrir sig sjálfskuldarábyrgðina við umrætt skuldauppgjör, sbr. 36. gr. laga um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga nr. 7/1936. Í dómi Landsréttar var rakið að sama dag og áfrýjandi hefði gefið út fyrrnefnda sjálfskuldarábyrgð hefði hann gefið út tryggingarbréf þar sem A var veitt veð í íbúðarhúsi M og eiginkonu hans fyrir öllum skuldum M við A að meðtöldum ábyrgðarskuldbindingum. Viðauki hefði verið gerður við tryggingarbréfið 14. júlí 2015 þess efnis að veð samkvæmt því skyldi framvegis einnig tryggja skuldir F ehf. við A. Fyrir héraðsdómi hefði M byggt á því að sjálfskuldarábyrgð hans hafi átt að falla niður þegar fyrrnefndur viðauki við tryggingarbréfið var gefinn út og A skuldbundið sig til að fella sjálfskuldarábyrgðina niður um leið og 7.000.000 króna tryggingarbréfi með veði í fasteign M hefði verið þinglýst. Fyrir Landsrétti hefði áfrýjandi fallið frá þessari málsástæðu og reist kröfu sína á nýjum málsástæðum, meðal annars reglum um endurheimturétt og almennum ógildingarreglum. Fram kom að þær málsástæður væru of seint fram komnar og kæmu því ekki til álita við úrlausn málsins, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Að því gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

M og A hf. deildu um hvort sjálfskuldaraábyrgð M að fjárhæð 7.000.000 króna, í tengslum við hækkun á yfirdráttarheimild fyrirtækis sem M var í forsvari fyrir, hefði átt að falla niður samtímis því að viðauki var gerður við tryggingabréf og A hf. veitt veð í íbúðarhúsi M. M byggði á því að A hf. hefði skuldbundið sig til að fella sjálfskuldarábyrgðina niður um leið og fyrrgreindu tryggingabréfi væri þinglýst. Í dómi Landsréttar var rakið að málatilbúnaður M byggði á þeirri málsástæðu að það hafi verið ósanngjarnt eða andstætt góðri viðskiptavenju að bera sjálfskuldarábyrgðina fyrir sig, sbr. 1. mgr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Í hinum áfrýjaða dómi væri hvergi tekin afstaða til þeirrar málsástæðu. Þar væri eingöngu hafnað þeirri málsástæðu M að sjálfskuldarábyrgðin hafi verið tímabundin og átt að falla niður þegar viðaukinn við tryggingabréfið var gefinn út og A veitt veð í íbúðarhúsi M. Þar sem héraðsdómari hefði ekki tekið efnislega afstöðu til þessarar málsástæðu M, yrði með hliðsjón af f- lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð einkamála ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

A höfðaði mál til endurgreiðslu á peningaeign sem L hf. hafði notað til niðurgreiðslu á skuld eiginmanns hennar sem var tryggð með veði í fasteign hennar á grundvelli nánar tilgreindra tryggingarbréfa frá 2004 og 2005. Var fasteignin á þeim tíma í jafnri eigu A og B, eiginmanns hennar, en A keypti hans eignarhluta árið 2008 og greiddi fyrir hann með yfirtöku allra áhvílandi veðskulda, þar með talið þeirra sem tryggðar voru með fyrrgreindum tryggingarbréfum. A seldi fasteignina árið 2011 og var söluandvirði hennar ráðstafað beint inn á bankareikning L hf. Í kjölfarið aflýsti bankinn tryggingarbréfunum og ráðstafaði öllu söluandvirðinu til niðurgreiðslu á áhvílandi veðskuldum. Byggði krafa A á því að L hf. hafi eingöngu verið heimilt að ráðstafa helmingi söluandvirðisins til niðurgreiðslu á skuld eiginmanns hennar þar sem veðsetningin hefði ekki náð til hennar eignarhlutar í fasteigninni. Yrði ekki fallist á það byggði hún á því að stofnun veðsetningarinnar hefði verið ógild þar sem óumdeilt væri að vanrækt hafi verið að framkvæma greiðslumat á B og fylgja að öðru leyti ákvæðum samkomulags um notkun ábyrgða á skuldum einstaklinga frá 1. nóvember 2001. Hafi þannig veðsetningin verið ógild yrði á annað borð talið að til hennar hefði stofnast í hennar eignarhlut. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að veðsetningin hefði náð til allrar fasteignarinnar og að A hafi með áritun sinni á tryggingarbréfin samþykkt að veðsetja sinn eignarhluta. Þá var talið rétt að virtum málsatvikum í heild og að því gættu að A hafi fyrst 13 til 15 árum eftir að hún veitti samþykki sitt fyrir veðsetningunni uppi andmæli gegn gildi hennar að hún yrði látin bera hallann af sönnunarskorti um að gerð greiðslumats á umræddum tíma hefði einhver áhrif haft á vilja hennar til að stofna til veðsetningarinnar. Var því ekki fallist á að stofnun veðsetningarinnar væri ógild. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur og L hf. sýknaður af kröfum A.

Þrotabú A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þess um breytingu á frumvarpi sýslumanns til úthlutunar söluverðs fasteignar í eigu A. Krafðist þrotabúið þess að frumvarpinu yrði breytt á þá leið að ekkert kæmi í hlut B vegna nánar tilgreinds skuldabréfs sem A hafði gefið út og tveggja tryggingarbréfa sem þinglýst hafði verið á fasteignina og B var handhafi að. Krafan var á því reist að um málamyndagerning hefði verið að ræða. Í úrskurði Landsréttar sem staðfesti niðurstöðu héraðsdóms kom fram að málsgögn bæru með sér að A hefði iðulega verið í fjárhagsvandræðum og B hefði ítrekað greitt skuldir A, auk þess sem löggiltur endurskoðandi sem útbjó umrædd skjöl staðfesti að þau hefðu verið gefin út vegna skulda A við B. Þá vísaði Landsréttur til þess að skjölin hefðu verið gefin út rúmum þremur árum fyrir gjaldþrot A. Var fallist á það með B að raunveruleg krafa væri að baki skuldabréfinu og að því og tryggingarbréfunum hefði verið ætlað að hafa áhrif samkvæmt efni sínu.

L hf. krafðist þess að S ehf. yrði með dómi gert að þola fjárnám inn í veðrétt samkvæmt fjórum tryggingarbréfum sem öll voru áhvílandi á fasteign S ehf. vegna skulda K ehf. við L hf. Fyrir Landsrétti reisti S ehf. kröfu sína um sýknu á því að ekki hefði komið fullt verð fyrir fasteignir í eigu þrotabús K ehf. við skipti á þrotabúinu, auk þess sem ekki hafi verið tekið tillit til allra eigna þrotabúsins. Með vísan til grunnraka að baki 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu hefði borið að líta til þess að markaðsverð eignanna og sala þeirra allra hefði nægt til fullnustu allra krafna L hf. Í dómi Landsréttar er rakið að S ehf. hefði ekki tekist sönnun þess að ekki hefði verið tekið tillit til allra eigna K ehf. eða lagt fram viðhlítandi sönnunargögn um eðlilegt markaðsverð fyrrgreindra fasteigna og hefði þannig ekki tekist sönnun um að þær hefðu verið seldar undir eðlilegu markaðsvirði. Með hliðsjón af því var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að L hf. væri heimilt að gera fjárnám inn í veðrétt fyrrgreindra tryggingarbréfa.

Ágreiningur málsaðila á rætur að rekja til kaupsamnings um fasteign milli H sem seljanda og S og A sem kaupenda frá 15. febrúar 2005. H hélt því fram að samningurinn hefði verið gerður til málamynda og krafðist þess að hann yrði dæmdur ógildur en til vara að viðurkennd yrði með dómi riftun H á kaupsamningnum. Í dómi Landsréttar var hafnað kröfu um að kaupsamningurinn yrði lýstur ógildur á þeim grunni að um málamyndagerning hefði verið að ræða sem og kröfu um viðurkenningu á riftun samningsins. Því varð að leysa úr kröfu S og A um útgáfu afsals fyrir eigninni á þeim grunni að kaupsamningurinn væri gildur að lögum. S og A héldu því fram að kaupverðið væri að fullu greitt. Taldi Landsréttur að kaupverðið samkvæmt kaupsamningi hefði verið greitt að öðru leyti en því sem næmi lokagreiðslunni. Krafa um eftirstöðvar kaupverðsins var aftur á móti talin löngu fyrnd þegar málareksturinn hófst. Var litið svo á með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 473/2007 að fyrning krafna um greiðslu kaupverðs jafngilti því að kaupandi hefði þar með efnt kaupsamninginn fyrir sitt leyti. Ekki var fallist á þau sjónarmið H að væri krafa um eftirstöðvar kaupverðs fyrnd væri krafa um útgáfu afsals einnig talin fyrnd. Var H því með vísan til 2. mgr. 11. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup gert að gefa út afsal fyrir fasteigninni til S og A.

Þ ehf. gaf út tryggingarbréf til LÍ hf. á árinu 2007 fyrir öllum skuldum þess fyrrnefnda og var fasteign A sett að veði með samþykki A og maka hans. Bú Þ ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta á árinu 2010 og lauk skiptum án þess að greiðsla fengist upp í lýstar kröfur. L hf., sem hafði tekið við réttindum LÍ hf., krafðist þess að A yrði með dómi gert að þola að fjárnám yrði gert vegna skuldar Þ ehf. við L hf. inn í veðrétt samkvæmt tryggingarbréfinu. Í dómi Landsréttar kom fram að fortakslaus skylda hvíldi á lánveitanda að tilkynna ábyrgðarmanni um öll þau atvik sem gætu haft áhrif á forsendur ábyrgðar, þar á meðal um gjaldþrot skuldara og stöðu þeirra lána sem um ræðir og fjárhæð vanskila. L hf. hefði í engu rækt þessa skyldu sína gagnvart A. Ekki stoðaði fyrir L hf. að bera því við að heimilisfang A á Nýja Sjálandi hafi ekki verið skráð til fulls í þjóðskrá þar sem L hf. hafi búið yfir upplýsingum um heimilisfang A þar í landi. Taldi Landsréttur um verulega vanrækslu í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 32/2009 um ábyrgðarmenn að ræða og að ábyrgð A sem veðsala væri þar með niður fallin. Var A sýknaður af kröfum L hf.

Í málinu krafðist S þess að viðurkennt yrði með dómi að staða skuldar hennar við L hf. samkvæmt tryggingarbréfi hefði numið 21.515.928 krónum á tilteknum degi, en þann dag hafði starfsmaður L hf. veitt þær upplýsingar í tengslum við sölu fasteignar sem tryggingarbréfið hvíldi á, að sú væri staðan á tryggingarbréfinu. Síðar hafi komið í ljós að uppgefin staða hefði verið miðuð við stöðu án dráttarvaxta og kostnaðar. Þá byggði S á því að L hf. hefði brotið gegn 36. og 36. gr. c í lögum nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga við uppgjör tryggingarbréfsins við sölu fasteignarinnar. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að með hliðsjón af því að fyrir hafi legið skýrt umboð hjá fasteignasala til að annast uppgjör áhvílandi tryggingarbréfs fyrir hönd S, ágreiningur um fjárhæð tryggingarbréfsins hafi legið fyrir þegar kaupsamningur um eignina var gerður, og S hafi greitt á grundvelli tryggingarbréfsins án fyrirvara, yrði ekki fallist á að tryggingarbréfið hefði numið fyrrgreindri fjárhæð á umræddum tíma. Þá var ekki talið að uppgjör tryggingarbréfsins hefði brotið gegn lögum nr. 7/1936 enda væru ákvæði lánssamningsins að baki skýr og hefðu S og L hf. átt í samskiptum vegna hans allt frá árinu 2007. Var L hf. því sýknaður af kröfum S.

A hf. krafði H um greiðslu skuldar samkvæmt skuldabréfi sem hann hafði gefið út til S og D hf. tók síðar yfir og framseldi til A hf. Þá krafðist A hf. þess að L ehf. yrði gert að þola að fjárnám yrði gert í fasteign hans samkvæmt tveimur tilgreindum tryggingarbréfum sem H hafði gefið út. Landsréttur leit fyrst til þess að skuldabréfið væri ekki um stofnfjárbréfakaup í S og væru viðskiptin að baki þeim bréfinu sem slíku óviðkomandi. H, sem löggiltum endurskoðanda, hafi mátt vera kunn sú áhætta sem hafi falist í kaupum á stofnfjárbréfunum og væri ósannað að hann hafi verið fenginn til þess með svikum eða blekkingum. Yrði skuldbindingunni því ekki vikið til hliðar eða hún ógilt á grundvelli 36. gr. eða 31. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Þá var ekki á það fallist að greiðsla sem H innti af hendi til S hefði öll átt að renna inn á skuld samkvæmt skuldabréfinu. Ekkert lægi fyrir um að H hefði innt greiðsluna af hendi gegn loforði útibússtjóra S um að tryggingarbréfum yrði aflétt af fasteign L ehf. Þá yrði ekki annað ráðið af endurútreikningi A hf. á láninu en að hann væri í samræmi við tilgreind ákvæði laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Loks var ekki fallist á það með H að vextir sem hefðu verið lagðir við höfuðstól kröfunnar væru að hluta til fyrndir. Voru kröfur A hf. því teknar til greina.

L hf. höfðaði mál og krafðist þess að K og F yrði með dómi gert að þola fjárnám vegna skuldar M ehf. við bankann sem var tryggð með veði í fasteign þeirra. Í dómi Landsréttar kom fram að réttur L hf. til að leita fullnustu í fasteign K og F hefði ekki fallið niður þótt krafan hefði ekki komist að við skipti á þrotabúi M ehf. vegna vanlýsingar né vegna þess að ekki reyndi frekar á ábyrgð M ehf. á skuldinni eftir lok skipta á þrotabúinu. Þá var ekki fallist á þær málsástæður K og F að krafa L hf. væri fyrnd eða fallin niður vegna tómlætis. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.

Fallist var á kröfu L hf. um heimild hans til að gera fjárnám inn í veðrétt sinn í fasteign í eigu H ehf. samkvæmt tryggingabréfi fyrir nánar tilgreindri skuld þriðja aðila.

L hf. höfðaði mál til innheimtu skuldar samkvæmt lánssamningi milli forvera hans, LBÍ hf., og HÞ. Umræddur lánssamningur var til kominn vegna kaupa HÞ á hlutabréfum í SB hf. í október 2007. Þá krafðist L hf. þess einnig að honum yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt í eignarhlut GBB í tiltekinni fasteign samkvæmt tveim tryggingarbréfum sem HÞ hafði gefið út, annars vegar í febrúar 2006 að fjárhæð 10.000.000 króna og hins vegar í mars 2007 að fjárhæð 20.000.000 króna. Ágreiningur málsins laut annars vegar að greiðsluskyldu þrotabús HÞ og hins vegar að því hvort tryggingarbréfið sem var gefið út í mars 2007 að fjárhæð 20.000.000 króna stæði til tryggingar skuldinni. Hvað varðaði greiðsluskyldu þá var ekki fallist á að ógilda ætti samninginn með vísan til 31. gr. eða 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar litið væri til þess að HÞ væri löggiltur endurskoðandi, að hann hefði áður átt í svipuðum viðskiptum og í tengslum við þau viðskipti fengið leiðbeiningar um áhættu tengda markaðsviðskiptum hefði honum mátt vera kunn sú áhætta sem í viðskiptunum fælist. Þá var ekki fallist á að umrædd krafa væri fyrnd eða að endurreikningur láns, sem hafði verið bundið við gengi erlendra gjaldmiðla með ólögmætum hætti, hefði ekki verið í samræmi við gögn málsins og ákvæði 5. mgr. 18. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, sbr. 1. gr. laga nr. 151/2010. Var fjárkrafa L hf. því tekin til greina. Hvað varðaði ágreining um hvort tryggingarbréf að fjárhæð 20.000.000 króna stæði til tryggingar umræddri skuld þá lá fyrir í málinu að í mars 2007 hefði HÞ tekið lán hjá LBÍ hf. vegna kaupa á tilteknum hlutabréfum og til tryggingar greiðslu þess láns gaf hann meðal annars út fyrrgreint tryggingarbréf. HÞ seldi þau hlutabréf og greiddi lánið að fullu 25. maí 2007. Þrotabú HÞ byggði á því að þáverandi útibússtjóri LBÍ hf. hefði lofað því að umræddu tryggingarbréfi yrði aflýst af fasteign GBB þegar nefnd viðskipti væru uppgerð. Í málinu taldist sannað að HÞ hefði verið lofað með bindandi hætti að umræddu tryggingarbréfi yrði aflýst af eign GBB. Voru þrotabú HÞ og GBB því sýknuð af kröfu L hf. um að honum yrði heimilað að gera fjárnám inn í veðrétt í eignarhluta GBB samkvæmt umræddu tryggingarbréfi.

K hf. höfðaði mál á hendur A og krafðist viðurkenningar á veðrétti í fasteign hennar fyrir tiltekinni skuld E ehf. sem tryggð var með tryggingarbréfi sem hvíldi á eigninni og að A yrði gert að þola að fjárnám yrði gert í fasteigninni fyrir skuldinni. A ritaði undir yfirlýsingu um skuldskeytingu á árinu 2010 en þar kom fram að tryggingarbréfið myndi tryggja skuldir E ehf. við BY hf. í stað B. Þá ritaði A undir skilmálabreytingu á árinu 2012 þar sem sagði að tryggingarbréfið væri nú til tryggingar á hvers kyns skuldum E ehf. við K hf. Landsréttur sló því föstu að með fyrri yfirlýsingunni hafi orðið til ný ábyrgðarskuldbinding A, ótengd fyrri skuldbindingu hennar. Málsástæða A um að greiðslumat hefði ekki farið fram á B væri því þýðingarlaus. Báðar yfirlýsingarnar voru taldar skýrar og ótvíræðar og væri K hf. rétthafi tryggingarbréfsins. Landsréttur rakti að A væri hluthafi í E ehf. og hafi fengið greiddan arð frá félaginu en ekki þótti skipta máli hvernig A hefði varið þeim arði sem í hennar hlut kom. Talið var að ábyrgðin hefði verið í þágu fjárhagslegs ávinnings A. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 32/2009 áttu lögin ekki við um þessa ábyrgð og var málsástæðu A um brot á þeim lögum því hafnað. Var því fallist á kröfu K hf.

A og K hf. deildu um gildi tryggingarbréfs sem B gaf út árið 2008 til tryggingar á skuldum sínum við BS og áhvílandi var á fasteign A. A ritaði undir yfirlýsingu um skuldskeytingu á árinu 2010 en þar kom fram að tryggingarbréfið myndi tryggja skuldir E ehf. við BY hf. í stað B. Þá ritaði A undir skilmálabreytingu á árinu 2012 þar sem sagði að tryggingarbréfið væri nú til tryggingar á hvers kyns skuldum E ehf. við K hf. Landsréttur sló því föstu að með fyrri yfirlýsingunni hafi orðið til ný ábyrgðarskuldbinding A, ótengd fyrri skuldbindingu hennar. Málsástæða A um að greiðslumat hefði ekki farið fram á B væri því þýðingarlaus. Báðar yfirlýsingarnar voru taldar skýrar og ótvíræðar og væri K hf. rétthafi tryggingarbréfsins. Landsréttur rakti að A væri hluthafi í E ehf. og hafi fengið greiddan arð frá félaginu en ekki þótti skipta máli hvernig A hefði varið þeim arði sem í hennar hlut kom. Talið var að ábyrgðin hefði verið í þágu fjárhagslegs ávinnings A. Samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 32/2009 áttu lögin ekki við um þessa ábyrgð og var málsástæðu A um brot á þeim lögum því hafnað. Var því fallist á kröfu K hf.

L hf. höfðaði mál á hendur J og krafðist þess að honum yrði dæmdur réttur til að gera fjárnám í fasteign J á grundvelli skuldar A ehf. sem tryggð var með tryggingarbréfi sem hvíldi á eigninni. Landsréttur vísaði til þess að umboðsmaður hefði undirritað tryggingarbréfið fyrir hönd J og ekki væri komið fram að umboðið hafi verið veitt í öðrum tilgangi en þeim sem L hf. hélt fram. Væri undirritun umboðsmannsins á tryggingarbréfið því skuldbindandi fyrir J. L hf. sendi J reglulega á lögheimili hennar yfirlit yfir stöðu skulda A ehf. og tilkynningu um að bú félagsins hefði verið tekið til gjaldþrotaskipta og gat J ekki borið fyrir sig að henni hefði ekki borist þær. Gögn málsins báru með sér að J hefði ekki gert athugasemdir við veðsetninguna fyrr en með framlagningu greinargerðar í fyrra máli milli sömu aðila og var fallist á það með L hf. að athafnaleysi J gæfi tilefni til að álykta að hún hafi verið samþykk umræddri veðsetningu. Þá var ekki á það fallist með J að krafa L hf. væri ekki lengur fyrir hendi eftir skiptalok á þrotabúi A ehf., að krafan væri fyrnd eða niður fallin vegna tómlætis L hf. við að gæta réttar síns. Ekki var heldur á það fallist að efni væru til að víkja tryggingarbréfinu til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var því fallist á kröfu L hf.

L hf. krafði S um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar samkvæmt lánssamningi milli S og forvera L hf. frá árinu 2007. Þá krafðist L hf. þess að honum yrði dæmdur réttur til að gera fjárnám í fasteign SE á grundvelli tryggingarbréfs sem tryggt var með veði í fasteigninni. S og SE byggðu sýknukröfu sína á því að upphaf fyrningarfrests kröfunnar hefði verið 17. júní 2009, sem væri sá dagur sem skuldin gat orðið gjaldfær samkvæmt lánssamningnum, og krafan væri almenn krafa sem fyrndist á fjórum árum samkvæmt lögum nr. 14/1905, um fyrningu skulda og annarra kröfuréttinda. Krafan hefði því verið fyrnd þegar málið hefði verið þingfest í janúar 2016. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans í Landsrétti, var ekki fallist á að krafan hefði verið fyrnd er málið var höfðað. Þá var ekki fallist á að það væri ósanngjarnt af hálfu L hf. að byggja á lánssamningnum og tryggingarbréfinu gagnvart SE, sbr. 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Var því fallist á kröfu L hf.