Dómstólaleit

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa málinu frá dómi þar sem stefna hefði var ekki talin hafa verið birt í samræmi við ákvæði XIII. kafla laga nr. 91/1991. M byggði á því að rafræn undirritun á stefnu uppfyllti skilyrði a-liðar 3. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991, sbr. lög nr. 55/2019 um rafræna auðkenningu og traustþjónustu fyrir rafræn viðskipti. Við mat á því hvort að lög nr. 55/2019 hefðu breytt formskilyrðum laga nr. 91/1991 vísaði Hæstiréttur til þeirra ríku formkrafna sem gerðar eru í réttarfarslögum. Hæstiréttur tók fram að með lögum nr. 53/2024 hefði 83. gr. laga nr. 91/1991 breytt þannig að orðið „eintak“ kom í stað orðsins „samrit“ í 3. mgr. ákvæðisins í samræmi við megintilgang þeirra laga um að gera réttarfarslöggjöfina tæknilega hlutlausa um afhendingarmáta gagna og tilkynninga. Í 50. gr. laganna, sbr. nú 4. mgr. 1. gr. a laga nr. 91/1991, hafi þó verið gerður skýr áskilnaður um að gögn sem birta skyldi eftir fyrirmælum XIII. kafla laganna yrðu áfram birt á því formi og á þann hátt sem þar væri lýst. Með tilvísun til kaflans í heild í umræddri grein yrði ráðið að með fyrirmælum um birtingu gagna væri ekki aðeins átt við birtingarmáta stefnu samkvæmt 1. og 2. mgr. 83. gr. heldur jafnframt þær aðrar aðferðir sem nefndar eru í 3. mgr. ákvæðisins. Var því ekki fallist á að 1. gr. a laga nr. 91/1991 hefði verið ætlað að heimila rafræna staðfestingu stefnda á móttöku stefnu jafngilti yfirlýsingu undirritaði með eigin hendi um að eintak stefnu hefði verið afhent stefnda. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var dómur Landsréttar þar sem máli D ehf. gegn F ehf. og P var vísað frá Landsrétti án kröfu. Var talið að ekki hefði verið heimild til að birta áfrýjunarstefnu málsins er varðaði P í Lögbirtingablaði samkvæmt b-lið 1. mgr. 89. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þar sem ekki hefði verið lögð fram beiðni um birtingu stefnunnar á Spáni þar sem P væri búsettur. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að áfrýjunarstefna hefði hvorki í tilviki F ehf. né P verið birt með þeim hætti sem lög áskilja. Var hinn kærði dómur því staðfestur en tekið fram að borið hefði að leiða það til lykta með úrskurði en ekki dómi sbr. 2. mgr. 164. gr. laga nr. 91/1991.

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli hans gegn H, I, M, Ó og SE var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Talið var að fullnægt hefði verið skilyrðum 4. mgr. 32. gr. laga nr. 91/1991 til að reka mál S á hendur H, M, og Ó fyrir hlutaðeigandi héraðsdómi, en I og SE samkvæmt 1. mgr. 42. gr. sömu laga. Þá var ekki talið skipta máli hvort stefna hefði verið birt fyrir H, M og Ó sjálfum þar sem sótt hafði verið verið þing af þeirra hálfu við þingfestingu málsins í héraði, sbr. 4. mgr. 83. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu B um endurupptöku máls A hf. gegn B var hafnað. Útivist hafði orðið af hálfu B og stefna málsins verið árituð um aðfararhæfi 10. apríl 2013. B byggði á því að stefnan hafi hvorki verið birt félaginu né öðrum sem birta mátti fyrir, sbr. a. lið 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og því hefði átt að vísa kröfum á hendur honum sjálfkrafa frá dómi, sbr. b. lið 2. mgr. sömu lagagreinar. Staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að samkvæmt 1. mgr. 90., sbr. 1. mgr. 82. gr. laga nr. 91/1991 hafi A hf. verið rétt að fara fram á að stefna í málinu yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B í Bretlandi. Ennfremur að samkvæmt 1. mgr. 90. gr. laganna og ákvæðum samnings frá 15. nóvember 1965 um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum, sem Ísland og Bretland eiga aðild að, hafi um birtingu stefnunnar átt að fara eftir lögum síðarnefnda ríkisins. Yrði ekki talið að B hafi hnekkt því, sem fram kom í birtingarvottorði, útgefnu af þar til bæru stjórnvaldi í Bretlandi, að stefnan hafi verið réttilega birt fyrirsvarsmanni félagsins samkvæmt þeim lögum er gilda í Englandi og Wales. Staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að B hefði ekki sýnt fram á að skilyrðum a. liðar eða b. liðar 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 væri fullnægt til að málið yrði endurupptekið.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu B um endurupptöku máls A hf. gegn B var hafnað. Útivist hafði orðið af hálfu B og stefna málsins verið árituð um aðfararhæfi 10. apríl 2013. B byggði á því að stefnan hafi hvorki verið birt félaginu né öðrum sem birta mátti fyrir, sbr. a. lið 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og því hefði átt að vísa kröfum á hendur honum sjálfkrafa frá dómi, sbr. b. lið 2. mgr. sömu lagagreinar. Staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að samkvæmt 1. mgr. 90., sbr. 1. mgr. 82. gr. laga nr. 91/1991 hafi A hf. verið rétt að fara fram á að stefna í málinu yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B í Bretlandi. Ennfremur að samkvæmt 1. mgr. 90. gr. laganna og ákvæðum samnings frá 15. nóvember 1965 um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum, sem Ísland og Bretland eiga aðild að, hafi um birtingu stefnunnar átt að fara eftir lögum síðarnefnda ríkisins. Yrði ekki talið að B hafi hnekkt því, sem fram kom í birtingarvottorði, útgefnu af þar til bæru stjórnvaldi í Bretlandi, að stefnan hafi verið réttilega birt fyrirsvarsmanni félagsins samkvæmt þeim lögum er gilda í Englandi og Wales. Staðfesti Hæstiréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að B hefði ekki sýnt fram á að skilyrðum a. liðar eða b. liðar 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 væri fullnægt til að málið yrði endurupptekið.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K um að leidd yrðu þrjú nafngreind vitni fyrir dóminn til skýrslugjafar í tengslum við frávísunarkröfu K í máli þrotabús H ehf. gegn honum. Með vitnaleiðslunni hugðist K færa sönnur á þá staðhæfingu að stefna hafi ekki verið birt fyrir nánasta samverkamanni sínum og stefnubirting því ekki verið í samræmi við c. lið 3. mgr. 85. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. fram að við mat á því hvort birt hafi verið fyrir nánasta samverkamanni K í skilningi áðurnefnds ákvæði laga nr. 91/1991 réði ekki úrslitum hvaða starfsmaður teldist nánasti samverkamaður K eða gengi næst honum að völdum heldur vægi þyngst hverjir hafi hist fyrir á vinnustaðnum og hver þeirra hafi mátt ætla að stæði K næst. Með birtingu stefnunnar fyrir A hefði stefnuvottur lagt mat á það, sem honum væri skylt, hver þeirra sem hittist fyrir á vinnustað K mætti ætla að væri nánasti samverkamaður hans, þannig að sem tryggast væri að stefnu yrði komið til hans. Væri vitnaleiðsla sem varpa ætti ljósi á starf þess sem stefna var birt fyrir, starf nánasta samverkamanns K og framkvæmd stefnubirtingar þýðingarlaus. Þegar af þeirri ástæðu var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem máli þrotabús S ehf. á hendur T ehf. var vísað frá dómi af sjálfsdáðum þar sem skilyrði a. liðar 1. mgr. 89. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til birtingar stefnu í Lögbirtingarblaði var ekki fullnægt.

L hf. höfðaði mál gegn J og krafðist þess að hann greiddi skuld vegna láns sem hann var ábyrgðarmaður að. Stefna var talin réttilega birt fyrir J á Englandi samkvæmt þarlendum birtingarreglum, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. J Ltd. var aðalskuldari lánsins og hafði lagt tiltekin hlutabréf að handveði til tryggingar greiðslu þess. Hæstiréttur féllst ekki á að krafa L hf. væri niður fallin vegna þess að upphaflegur kröfuhafi lánsins, sparisjóðurinn S, hefði ekki gengið að hlutabréfunum þótt andvirði þeirra hefði lengi vel dugað til greiðslu lánsins. Var meðal annars vísað til eldri hæstaréttardóms þar sem leyst var úr ágreiningi J Ltd. og L hf. um sama lán. Þá stóðu ekki rök til þess að L hf. glataði rétti sínum á hendur J þótt L hf. hefði ekki kallað eftir frekari veðum eða innheimt kröfuna hjá J Ltd. eftir að hún féll í gjalddaga. Að lokum hefði J ekki sýnt fram á að það hefði verið forsenda ábyrgðarloforðs hans að handveðsett hlutabréf stæðu ávallt undir endurgreiðslu lánsins á gjalddaga. Var því fallist á kröfu L hf.

Með úrskurði héraðsdóms var hafnað kröfu Í ehf. um að felld yrði úr gildi ákvörðun héraðsdóms um heimild til að fullnægja dómi, sem kveðinn var upp af portúgölskum dómstóli, og málskostnaður milli aðila felldur niður. Með hinum erlenda dómi var Í ehf. gert að greiða portúgalska félaginu I skaðabætur vegna viðskipta málsaðila með saltfisk, en Í ehf. tók ekki til varna í málinu. Í ehf. kærði úrskurð héraðsdóms til Hæstaréttar og bar því einkum við að stefna í hinu erlenda dómsmáli hefði ekki verið birt sér til samræmis við áskilnað íslenskra laga og að dómur í því hefði heldur ekki verið birtur sér samkvæmt áskilnaði Lúganósamningsins frá árinu 1988, sbr. lög nr. 68/1995. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að 1. maí 2011 hefðu tekið gildi lög nr. 7/2011 um Lúganósamninginn um dómsvald og um viðurkenningu og fullnustu dóma í einkamálum, en samkvæmt lögunum hefði samningur þess efnis, sem gerður var í Lúganó árið 2007 og kom í stað eldri samningsins frá 1988, lagagildi hér á landi. Talið var að leysa bæri úr málinu á grundvelli ákvæða hins nýja samnings. Uppfyllti stefnubirting fyrir Í ehf. áskilnað 2. tölul. 34. gr. hins nýja Lúganósamnings og þótti félagið hafa fengið vitneskju um stefnuna svo tímanlega að það hefði getað undirbúið málsvörn sína, en ákvæði samningsins væru sérákvæði sem gengju framar öðrum ósamrýmanlegum ákvæðum íslenskra laga. Þá þótti sú staðreynd að hinn erlendi dómur hefði ekki verið birtur Í ehf. ekki standa viðurkenningu hans í vegi samkvæmt ákvæðum Lúganósamningsins. Aðrar málsástæður Í ehf. voru taldar haldlausar. Var hinn kærðir úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn aðallega T en til vara K að því er T varðaði. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu sem K hafði milligöngu um til T. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Málshöfðunarfrestur hafði með lagabreytingu verið framlengdur áður en skemmri málshöfðunarfrestur eftir eldri lögum var liðinn. Þótti þetta ekki stangast á við stjórnlög. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu T við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Var stefnan birt fyrir fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar eins og hún var birt fyrirsvarmanni T í Þýskalandi og vottorð um birtinguna. Síðar lagði T fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði höfðað málið þegar stefna var birt fyrirsvarsmanni T í Þýskalandi, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn aðallega TDG en til vara TDB að því er TDG varðaði. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu sem TDB hafði milligöngu um til TDG. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu TDG við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni TDG á Írlandi í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt TDG. Síðar lagði TDG fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði, en L hf. bréf sýslumanns um að yfirvöld á Írlandi hefðu ekki birt stefnuna þar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu TDG við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn B. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu til B. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem sótt hafði verið þing af hálfu B við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B í San Marínó í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt B. Síðar lagði L hf. fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði og tölvubréf utanríkisráðuneytisins um að yfirvöld í San Marínó hefðu ekki birt stefnuna þar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu B við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn K. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu til K. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem K hafði sótt þing við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni K á Spáni í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt K. Síðar lagði K fram afrit af stefnunni sem birt var í Lögbirtingablaði og L hf. bréf sýslumanns um að spænsk yfirvöld hefðu ekki birt stefnuna á Spáni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu K við þingfestingu málsins en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn B. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslum til B. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem B hafði sótt þing við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B á Spáni í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt B. Þegar málið var síðan tekið til munnlegs flutnings lagði L hf. fram gögn um birtingu stefnunnar í Lögbirtingablaði ásamt bréfi sýslumanns um að spænsk yfirvöld hefðu ekki birt stefnuna á Spáni. Í dómi Hæstaréttar kom fram að við þingfestingu málsins hefðu hvorki verið lögð fram gögn um né hefði L hf. látið þess getið að stefna hefði verið birt í Lögbirtingablaði og af hvaða ástæðu slík birting gæti talist fullnægjandi eins og L hf. hefði verið í lófa lagið að gera. Varð því að líta svo á að L hf. hefði fyrst höfðað málið þegar mætt var af hálfu B við þingfestingu málsins, en þá var liðinn sá frestur sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli fjármálafyrirtækisins L hf. gegn aðallega J en til vara , að því er B varðaði. L hf. hafði verið tekið til slita og höfðaði málið til riftunar greiðslu sem B hafði milligöngu um til J. Með vísan til 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki var talið að L hf. hefði mátt reka málið fyrir Héraðsdómi Reykjavíkur. Talið var að L hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að miða bæri upphaf málshöfðunarfrests samkvæmt fyrrnefndu lagaákvæði við síðara tímamark en lok kröfulýsingarfrests. Þar sem B hafði sótt þing við þingfestingu málsins skipti engu hvort honum hefði verið birt stefna á lögmætan hátt. L hf. hafði farið þess á leit að stefna yrði birt fyrir fyrirsvarsmanni B á Spáni í samræmi við ákvæði samnings um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum í einkamálum og verslunarmálum. Þá fékk L hf. stefnuna einnig birta í Lögbirtingablaði. Við þingfestingu málsins lagði L hf. fram eintak stefnunnar án þess að henni fylgdu gögn um að hún hefði verið birt B. Þegar málið var síðan tekið til munnlegs flutnings lagði L hf. fram vottorð um að stefnan hefði verið birt fyrir fyrirsvarsmanni B á Spáni. Af þessum sökum var fallist á að tekist hefði að birta stefnuna innan þess frests sem L hf. hafði til að höfða málið samkvæmt 4. mgr. 103. gr. laga nr. 161/2002. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Þrotabú F hf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þrotabúsins gegn R ehf. var vísað frá dómi á þeirri forsendu að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Fallist var á það með héraðsdómi að þeir ágallar sem urðu á birtingu stefnu í málinu gætu ekki skipt máli þar sem R ehf. hafði sótt þing við endurupptöku málsins og tekið til varna. Hins vegar var talið að ætlað réttarbrot R ehf. hefði verið framið í Reykjavík og mátti því sækja málið þar samkvæmt 41. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til löglegrar meðferðar.

Kærumál. Varnarþing. Stefnubirting. Frávísunarúrskurður héraðsdóms felldur úr gildi. G ehf. höfðaði mál á hendur GA þar sem þess var krafist að ógilt yrði yfirlýsing um ráðstöfun tiltekinnar greiðslu sem G ehf. innti af hendi til GA. Héraðsdómur vísaði málinu frá dómi með vísan til þess að málið væri höfðað á röngu varnarþingi. Hæstaréttar vísaði til þess að þar sem GA hefði ekki tekist sönnun um að áritun á birtingarvottorð stefnu um að hún hefði verið birt á föstum búsetustað hans væri röng, hefði G ehf. verið heimilt að höfða málið á því varnarþingi sem gert var. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

L hf. höfðaði mál á hendur D ehf. og krafðist greiðslu samkvæmt gjaldmiðlaskiptasamningi sem L hf. taldi að komist hefði á milli aðila, en óumdeilt var að D ehf. staðfesti samninginn ekki skriflega. Talið var, í samræmi við skilmála sem giltu í markaðsviðskiptum aðila, að gildi einstakra samninga hefði ekki oltið á skriflegri staðfestingu þeirra og þótti L hf. hafa sýnt fram á að aðilar hefðu gert með sér samning þess efnis sem hann hélt fram. Þá var ekki fallist á sjónarmið D ehf. um að stefnubirtingu hefði verið áfátt í málinu og var öðrum málsástæðum hans einnig hafnað. Var D ehf. því gert að greiða L hf. hina umsömdu fjárhæð en með hliðsjón af atvikum öllum þótti rétt að upphafstími dráttarvaxta skyldi miðast við höfðun málsins í héraði, sbr. 4. mgr. 5. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu.

Dánarbú F krafði J um greiðslu skuldar á grundvelli fjögurra skuldabréfa útgefnum af Ö ehf., en J hafði tekist á hendur sjálfskuldarábyrgð vegna þeirra. Deildu aðilar um það hvort birting héraðsdómsstefnu á ætluðu lögheimili J í mars 2006 hefði verið lögum samkvæm og það hvort fyrningu kröfunnar hefði þannig verið slitið innan lögmælts fyrningarfrests. Var það niðurstaða Hæstaréttar að birting stefnunnar hefði verið í samræmi við ákvæði a. liðar 3. mgr. 85. gr. laga nr. 91/1991 þar sem stefnan hefði verið birt á skráðu lögheimili J. Óumdeilt var að krafa dánarbús F hefði á þeim tíma ekki verið fyrnd og var J því gert að greiða dánarbúinu hina umkröfðu fjárhæð.

I ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um endurupptöku máls sem G sf. höfðaði gegn honum og lauk með áritun dómara á stefnu 17. maí 2010. I ehf. óskaði eftir endurupptöku málsins 22. desember 2010 og hélt því fram að honum hefði fyrst verið kunnugt um það 17. sama mánaðar að stefna á hendur fyrirtækinu hefði verið árituð í maí. Í Hæstarétti var talið að verulegir misbrestir hefðu orðið á birtingu stefnu í málinu og yrði að leggja til grundvallar að stefna hefði hvorki verið birt fyrir I ehf. né öðrum sem birta mátti hana fyrir. Að því leyti væru skilyrði fyrir endurupptöku málsins samkvæmt a. lið 2. mgr. 137. gr. laga nr. 91/1991 því talin uppfyllt. Þá var talið að sönnunarbyrði yrði ekki lögð á I ehf. um að bréf frá C þar sem tilkynnt var um fyrirhugaða skráningu á vanskilaskrá hefði ekki borist honum og væri þá einkum litið til þess að málið væri ekki réttilega höfðað sbr. 93. gr. laga nr. 91/1991. Var því lagt til grundvallar að I ehf. hefði fyrst orðið kunnugt um stefnu G sf. og afdrif hennar 17. desember 2010. Var því fallist á kröfu I ehf. um að mál G sf. gegn honum skyldi endurupptekið.

Með dómi Hæstaréttar í máli nr. 40/2009 var faðernismáli C á hendur B vísað frá Hæstarétti þar sem skilyrðum 89. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til birtingar stefnu í Lögbirtingablaðinu var ekki fullnægt. Málið var nú komið öðru sinni fyrir Hæstarétt en í öllum meginatriðum í sama horfi og áður. C lagði nú meðal annars fram gögn er vörðuðu tilraunir til að birta áfrýjunarstefnu fyrir B á tilteknu heimilisfangi í Bretlandi. Þær báru ekki árangur og var áfrýjunarstefnan á ný birt í Lögbirtingablaðinu. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að meðal gagna málsins væru upplýsingar um enskar reglur um birtingu stefnu og af þeim yrði ráðið að úrræði væru þar fyrir hendi til að koma fram birtingu, þótt núverandi heimilisfang þess sem birta ætti fyrir væri óþekkt. Af þessum sökum hefði C við málskot sitt í þetta sinn ekki bætt úr þeim annmörkum sem vísað var til í dómi réttarins í máli nr. 40/2009 og því óhjákvæmilegt að vísa málinu öðru sinni frá Hæstarétti.

Stefnubirting. Útivist. Frávísun máls frá Hæstarétti. R ehf. var í héraðsdómi dæmt til að greiða P ehf. skuld. R ehf. áfrýjaði dóminum til Hæstaréttar, en P ehf. lét málið ekki til sín taka. Talið var að á vottorði stefnuvotts um birtingu áfrýjunarstefnu kæmi ekki skýrlega fram hvort sá staður sem stefnan hafi verið skilin eftir á hafi verið stjórnarstöð P ehf. í skilningi 4. mgr. 85. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá hafi ekki verið tiltekið hvort eða eftir atvikum hvernig maður sá sem hittist þar fyrir tengdist P ehf. eða fyrirsvarsmanni þess. Mestu var þó talið skipta að eftir hljóðan vottorðsins yrði ekki ráðið hvort áfrýjunarstefnan hafi í raun verið birt. Af þessum sökum var málinu vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.

L gaf út víxil, sem P ehf. samþykkti til greiðslu, og framseldi hann síðan ódagsettu eyðuframsali. R og M ehf. rituðu á víxilinn sem ábekingar. Greiðslufall varð á víxlinum og leysti M ehf. hann til sín. Öðlaðist hann með því endurkröfu á hendur öðrum víxilskuldurum og höfðaði mál á hendur L, R og P ehf. til greiðslu hennar. Í héraði var talið að krafan væri fyrnd gagnvart L og R og dæmdi P ehf. eitt til til greiðslu hennar. M ehf. áfrýjaði niðurstöðu héraðsdóms um sýknu L og R. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að fullnustukrafa M ehf. á hendur öðrum framseljendum og útgefanda víxilsins fyrntist á sex mánuðum samkvæmt 3. mgr. 70. gr. víxillaga nr. 93/1933. Þar sem M ehf. hafði leyst víxilinn til sín að undangenginni málsókn bar samkvæmt sama ákvæði að miða upphaf fyrningarfrestsins við birtingu stefnu á hendur félaginu 29. mars 2005. Þegar félagið hóf málsókn sína á hendur L og R með birtingu stefnu 23. febrúar 2006 var sex mánaða fyrningafrestur liðinn og endurkrafa á hendur þeim því fyrnd. Niðurstaða héraðsdóms um að sýkna bæri L og R af kröfu M ehf. var því staðfest.