Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 og b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, en bætur á síðarnefndum grundelli helguðust af drætti á rannsókn og ákærumeðferð áður en til sýknudóms kom í Landsrétti. Hafnað var þeirri málsástæðu íslenska ríkisins að stefnandi hefði valdið eða stuðlað að þeim þvingunarráðstöfunum sem hún sætti þannig að fella ætti niður eða lækka bætur. Í málinu reyndi á þýðingu læknisfræðilegra gagna við mat á umfangi miska á framangreindum lagagrundvelli.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur á grundvelli 1. og 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 og b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, en bætur á síðarnefndum grundelli helguðust af drætti á rannsókn og ákærumeðferð áður en til niðurfellingar máls kom. Hafnað var þeirri málsástæðu íslenska ríkisins að stefnandi hefði valdið eða stuðlað að þeim þvingunarráðstöfunum sem hann sætti þannig að fella ætti niður eða lækka bætur.
Ákærða ók á mann með þeim afleiðingum að hann slasaðist. Áfengi mældist í blóðsýni sem tekið var úr henni í kjölfar atviksins. Hún var sakfelld fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi, ógætilegan akstur í grennd við gangandi vegfarendur og ölvunarakstur. Jafnframt var henni gert að greiða brotaþola miskabætur.
Ákærði var sakfelldur fyrir hegningarlaga- og umferðarlagabrot og dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi. Jafnframt var hann dæmdur til greiðslu 2.500.000 króna miskabóta.
Málið varðaði miskabótakröfu A, vegna aðgerða Barnaverndar R, í kjölfar þess að A, faðir stúlkunnar C, lét sækja hana í frímínútur á miðjum skóladegi, og fór með hana til foreldra sinna en á þeim tíma var stúlkan í umsjá móður sinnar B. Lögreglu og barnaverndaryfirvöldum var tilkynnt um brotthvarf stúlkunnar og fóru þau að heimili foreldra A. Í dómi Landsréttar kom fram að í ljósi þess sem á undan hefði gengið, einkum því hvernig dóttir A var fyrirvaralaust tekin úr skóla á miðjum skóladegi, yrði að játa starfsmönnum Barnaverndar R svigrúm til að bregðast við og grípa til ráðstafana. Því hafi verið réttmætt af hálfu Barnaverndar R að fara á heimili foreldra A og kanna aðstæður stúlkunnar. Þegar þangað var komið hafi starfsmönnum stefnda borið að gæta fyllstu aðgæslu við aðgerðir sínar, og að efni hafi verið til að staldra við og endurmeta aðstæður þegar á vettvangi kom upp vafi um hvort A kynni að njóta umgengnisréttar við dóttur sína. Á hinn bóginn leit Landsréttur til þess að A hafði sjálfur ekki virt niðurstöðu dómstóla um forsjárrétt móður stúlkunnar og fyrirkomulag umgengni, auk þess sem hann hafði stuðlað að afskiptum barnaverndar með því að taka dóttur sína fyrirvaralaust úr skóla á miðjum skóladegi. Var því ekki talið að aðgerðir starfsmanna R hefðu falið í sér ólögmæta meingerð í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga, og R því sýknuð af kröfu A.
Stefnda gert að greiða stefnendum 1.413.859 krónur í skaðabætur vegna framkvæmda stefnda á lóð stefnenda. Stefndi er sýkn af meirihluta krafna stefnenda um annað beint og óbeint fjártjón.
Ákærða var sakfelld fyrir manndráp og stórfellt ofbeldi í nánu sambandi gagnvart áttræðum föður sínum, sem og sakfelld fyrir meiri háttar líkamsárás og stórfellt ofbeldi í nánu sambandi gagnvart sjötugri móður sinni og dæmd í 16 ára fangelsi. Frá þeirri refsingu dregst óslitið gæsluvarðhald ákærðu frá 11. apríl 2025. Ákærða var jafnframt dæmd til að greiða hálfbróður sínum 2.000.000 króna miskabætur. Vísað var frá dómi kröfu bróðurins um að ákærða skuli svipt erfðarétti eftir föður þeirra. Þar sem ákærða var sýknuð af hluta sakargifta var sakarkostnaði skipt, þó þannig að ákærða var dæmd til að greiða allan útlagðan kostnað ákæruvaldsins.
Stefnandi krafðist ómerkingar ummæla sem stefndi hafði uppi á Facebook-síðu sinni og í smáskilaboðum til eiginmanns stefnanda. Jafnframt krafðist stefnandi miskabóta úr hendi stefnda vegna sömu ummæla og þess að stefndi yrði dæmdur til refsingar vegna þeirra. Ummælin á Facebook-síðu stefnda sneru m.a. að því að stefnandi hefði stolið frá stefnda og fleirum og svikið þá í tengslum við rekstur aðila á veitingastað og sölu þess rekstrar, falsað undirritun stefnda o.fl. Ummælin sem stefndi sendi í smáskilaboðum sneru m.a. að meinum skattundanskotum stefnanda, auk þess sem hann óskaði eftir samtali um persónuleg málefni. Fallist var á ómerkingu þeirra ummæla stefnda sem sneru að fölsun undirritunar hans og jafnframt á skyldu stefnda til að greiða stefnanda miskabætur vegna þeirra. Að öðru leyti var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
X var dæmdur í tveggja og hálfs árs fangelsi fyrir kynferðisbrot samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa í febrúar 2023 haft samræði við þáverandi kærustu sína á meðan hún var sofandi. Jafnframt var X dæmdur til að greiða stúlkunni 2.500.000 króna miskabætur.
X var sakfelldur fyrir nokkurn fjölda hegningarlagabrota, auka umferðarlaga- og fíkniefnalagabrota. Við ákvörðun refsingar var m.a. tekið mið af greiðri játningu ákærða fyrir dómi, því að brotin voru flest framin fyrir um eða yfir fjórum árum og að ákærði er nú að reyna að snúa lífi sínu til betri vegar. Þótti refsing hæfilega ákveðin fangelsi í 14 mánuði, skilorðsbundið í tvö ár.
Ákærði sakfelldur fyrir manndráp með því að hafa veist að móður sinni og banað henni með því að stinga hana með hnífi. Ákærði var metinn sakhæfur á verknaðarstundu en hins vegar var talið að vitsmunaleg skerðing og geðsjúkdómur ákærða væri þess eðlis að ekki væri líklegt að fangelsisvist myndi bera árangur, auk þess sem fangelsi hefði ekki viðunandi möguleika á því að sinna vandamálum hans.
C var dæmd til að greiða fyrrum eiginmanni sínum A 480.500 krónur í miska- og skaðabætur, að viðbættum vöxtum, vegna dreifingar á nektarmyndum af honum og B með tölvupósti til tveggja nafngreindra kvenna. Jafnframt var C dæmd til greiðslu málskostnaðar. Áður höfðu C og B gert dómsátt um greiðslu 680.000 króna í miskabætur og vexti.
X var sakfelldur fyrir manndráp skv. 211. gr. almennra hegningarlaga og stórfellt brot í nánu sambandi skv. 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b sömu laga með því að hafa banað dóttur sinni A með hamri að Hraunhóli við Krýsuvíkurveg 15. september 2024. Jafnframt var X sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot. Refsing þótti hæfilega ákveðin 16 ára fangelsi og kemur þeiri refsingu til frádráttar gæsluvarðhald X frá 15. september 2024. Þá var X dæmdur til að greiða móður A miskabætur að fjárhæð 5.000.000 króna og 1.500.000 krónur í útfararkostnað.
Með bréfi stefnda 28. nóvember 2024 var ráðningarsamningi stefnanda fyrirvaralaust rift og honum tilkynnt að ekki yrði um frekari launagreiðslur til hans að ræða. Í bréfinu er vísað til þeirra ástæðna sem sagðar voru að baki riftuninni. Stefnandi krafðist dagvinnu- og yfirvinnulauna í uppsagnarfresti auk bóta fyrir ófjárhagslegt tjón. Í niðurstöðu dómsins er fallist á rétt stefnanda til dagvinnulauna og miskabóta.
Ákærðu sakfelldir fyrir líkamsárásir, báðir dæmdir í skilorðsbundið fangelsi og annar ákærðu til greiðslu miskabóta.
Karlmaður var sakfelldur fyrir fjölmög kynferðisbrot gagnvart barnungri frænku sinni, auk annarra kynferðisbrota og dæmdur í 3 ára óskilorðsbundið fangelsi. Horfði til refsilækkunar að ákærði var ekki orðinn 18 ára þegar hann braut gegn stúlkunni. Ákærði var jafnframt dæmdur til að greiða stúlkunni 4.000.000 króna miskabætur.
Ákærði var dæmdur í 12 mánaða fangelsi fyrir brot í nánu sambandi.
Stefnandi krafði fóstur/vistunarforeldra sín um miskabætur vegna andlegs og líkamlegs tjóns er hún kvaðst hafa orðið fyrir á heimili þeirra. Ósannað var að stefndu hefðu beitt stefnanda slíku ofbeldi að skaðabótaskyldu varðaði. Sýkna og stefnandi dæmd til að greiða stefndu málskostnað.
Ákærði sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn barni og dæmdur í níu mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu miskabóta.
Karlmaður um þrítugt var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps og dæmdur í fjögurra ára fangelsi. Jafnframt var ákærði dæmdur til að greiða brotaþola skaða- og miskabætur og viðurkenndur var með dómi frekari bótaréttur brotaþola.
Stefnandi starfaði hjá einni af stofnunum ríkisins en var sagt upp störfum, án undangenginnar áminningar, þar sem stjórnendur stofnunarinnar töldu hann hafa misfarið með upplýsingar sem háðar voru trúnaði. Í kjölfarið fór fram lögreglurannsókn vegna umræddrar háttsemi stefnanda, þar sem m.a. var lagt hald á tölvu sem hann hafði notað vegna starfa sinna. Mál hans var síðar fellt niður án þess að gefin væri út ákæra. Í málinu var deilt um rétt stefnanda til miskabóta vegna uppsagnarinnar og aðgerða lögregla í tengslum við rannsóknina. Fallist var á að veita hefði átt stefnanda áminningu og gefa honum færi á að bæta ráð sitt í stað þess að segja honum fyrirvaralaust upp störfum. Honum voru dæmdar miskabætur af því tilefni. Aftur á móti var ekki fallist á rétt hans til miskabóta vegna aðgerða lögreglu, þar sem hann var sjálfur talinn hafa stuðlað að þeim með háttsemi sinni.
Ákærða metin sakhæf og sakfelld fyrir manndráp, tilraun til manndráps og brot í nánu sambandi. Hafnað að beita 75. gr. almennra hegningarlaga til refsilækkunar. Ákærða dæmd til að sæta fangelsi í 18 ár og til greiðslu miskabóta.
Stefnandi krafðist miskabóta úr hendi stefndu vegna þeirrar ráðstöfunar barnaverndar stefndu að vista börn stefnanda utan heimilis hennar. Ekki var fallist á kröfu stefnanda um miskabætur þar sem ráðstöfunin var ekki talin hafa falið í sér ólögmæta meingerð í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Stefnandi naut gjafsóknar í málinu. Við ákvörðun þóknunar lögmanns hennar var talið að tímagjaldið sem lögmaðurinn miðaði við gengi gegn dómvenju um hvað hæfilegt teldist í gjafsóknarmálum og var honum því ákvörðuð umtalsvert lægri þóknun en krafist var.
Ákærði sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni og barnaverndarlagabrot og dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu miskabóta.
Karlmaður var dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi fyrir minni háttar líkamsárás og gert að greiða brotaþola 250.000 krónur í miskabætur.
MK var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps gagnvart brotaþola C og stórfellda líkamsárás gagnvart brotaþola D með hnífstunguárás á sömu brotaþola í verslun í Reykjavík 7. mars 2024. Þess utan var MK sakfelldur fyrir fjögur valdstjórnarbrot og dæmdur í 8 ára fangelsi. Var refsing ákveðin sem hegningarauki við 14 mánaða fangelsisdóm sem kveðinn var upp 14. mars 2024. Jafnframt var MK dæmdur til greiðslu miskabóta.
Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás gagnvart barnsmóður og fyrrverandi eiginkonu og dæmdur í fimm mánaða fangelsi og til greiðslu miskabóta. Ekki voru talin lagaskilyrði til að heimfæra háttsemina undir 218. gr. a almennra hegningarlaga.
Ákæruvaldið (
Kári Ólafsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Jón Ólafur Þorsteinsson (
Ingi Freyr Ágústsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir ítrekaðar líkamsárásir og eignaspjöll, þjófnað og fjársvik og dæmdur í átta mánaða fangelsi auk greiðslu skaða- og miskabóta. Skilorðsdómur upptekinn.
Kópavogsbær sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta vegna notendastýrðrar persónulegrar aðstoðar eða svonefnds NPA-samnings. Snéri ágreiningur málsins einkum að því að stefnandi vildi ráða til sín ættingja sína í umönnunarstörf, og taldi höfnun stefnda þess efnis ólögmæta. Þá var byggt á því að dráttur hefði orðið á veitingu fullrar NPA-þjónustu eða 730 klst. á mánuði, og veitingu aðstoðarverkstjórnar.
Sakfellt og dæmd refsing og ákvarðaðar miskabætur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás en ekki var talið sýnt fram á að ákærði hefði haft ásetning til manndráps.
Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás, dæmdur í 30 daga skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu miskabóta. Játningarmál.
Ákærði sakfelldur fyrir líkamsárás, dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu miskabóta. Játningarmál.
F ehf., J og I höfðuðu mál á hendur G og S ehf. vegna tjóns af völdum sandfoks frá bílaplani við íþróttamiðstöð í Grindavík á árunum 2012 til 2019. Krafðist F ehf. skaðabóta vegna tjóns á bifreiðum í eigu félagsins en J og K kröfðust skaðabóta vegna fasteignar þeirra auk miskabóta samkvæmt b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Með héraðsdómi var fallist á kröfur F ehf., J og I að hluta og greiddi S ehf. nánar tilgreinda fjárhæð til F ehf. á grundvelli dómsins. Voru engar kröfur gerðar á hendur S ehf. fyrir Landsrétti og átti félagið þar með ekki lengur aðild að málinu. Í niðurstöðu Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að með athafnaleysi við að bregðast við sandfoki af bílaplaninu hefði G sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi gagnvart F ehf., J og I. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að fjárkröfur F ehf. vegna annarra bifreiða en einnar væru fyrndar. Þar sem F ehf. hafði borist greiðsla til samræmis við niðurstöðu héraðsdóms og lækkað aðalkröfu sína sem henni nam taldist krafa hans þegar upp gerð og G sýknað af henni. Þá var G sýknað af viðurkenningarkröfu F ehf. á skaðabótaskyldu G, þar sem frekara tjón en fallist var á í héraðsdómi var ósannað. Aðalkrafa J og I var um skaðabætur vegna þrifa á fasteign þeirra sem byggði á matsgerð dómkvaddra manna um áætlaðan kostnað við þrif. Fyrir lá að J og I hefðu aldrei keypt þrif á því tímabili sem bóta var krafist fyrir og byggðu þau ekki á því að þrif sem þau sinntu sjálf hefðu haft fjárhagslegar afleiðingar. Var því ósannað að J og I hefðu orðið fyrir fjártjóni vegna sandfoks. Á hinn bóginn var rakið að óþægindi vegna þrifa, sem ekki hefðu fjárhagslegar afleiðingar, teldust til miska. Við úrlausn um miskabótakröfu J var vísað til þess að auknar kröfur séu gerðar til saknæmis svo að slíkar bætur verði dæmdar. Taldi Landsréttur ljóst að fulltrúar G hefðu gert sér grein fyrir sandfokinu um árabil og J og I ítrekað leitað úrbóta en fullnægjandi lausn ekki fengist fyrr en bílaplanið var loks malbikað í október 2019. Öll þessi ár hefði sandur og möl ítrekað fokið á fasteign J og I og enginn vafi væri á því að þetta hefði valdið þeim óþægindum og ama og haft áhrif á daglegt líf þeirra. Var því fallist á að háttsemi G væri þess eðlis að skilyrðum b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga væri fullnægt. Þá var því hafnað að krafan væri fyrnd. Var G því gert að greiða J og I hvoru um sig 500.000 krónur, en var að öðru leyti sýknað af kröfum F ehf., J og I.
Fallist var á að ástæða uppsagnar stefnanda mætti rekja til skipulagsbreytinga í rekstri stofnunarinnar sem hafi grundvallast á áralangri stefnumótunarvinnu í samráði við utanaðkomandi sérfræðingar. Uppsögnin hafi því verið lögmæt , byggst á málaefnalegum og réttmætum sjónarmiðum og í samræmi við góða stjórnsýsluhætti. Kröfum stefnanda um skaða- og miskabætur var því hafnað.
Stefnandi sem lent hafði í bílslysi hafði uppi kröfu um frekari bætur vegna varanlegrar örorku með vísan til 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga en stefndi hafði lagt lágmarkstekjur samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna til grundvallar uppgjöri. Einnig var höfð uppi krafa um hærri miskabætur samkvæmt a-lið 1. mgr. 26. gr. laganna. Fallist var á að beita skyldi 2. mgr. 7. gr. í stað 3. mgr. 7. gr. við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku. Kröfu stefnanda um slíkar frekari bætur fyrir varanlega örorku var á hinn bóginn vísað frá dómi þar sem stefnandi hafði ekki gert með fullnægjandi hætti grein fyrir því að mati dómsins við hvaða tekjur skyldi miða við útreikning varanlegrar örorku. Fallist var á stefnandi ætti rétt á hærri miskabótum en stefndi hafði greitt.
Ákærði dæmdur fyrir vörslur fíkniefna í sölu- og dreifingarskyni. Þá var ákærði sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn barni. Var ákærði dæmdur í skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu miskabóta.
Ákærði sakfellur fyrir m.a. brot í nánu sambandi og brot gegn nálgunarbanni og dæmdur í 24 mánaða fangelsi skilorðbundið að hluta, til sviptingar ökuréttar og til greiðslu miskabóta.
Sveitarfélagið B var sýknað af kröfu A um miskabætur og viðurkenningu á skaðabótaskyldu vegna ráðningar C í starf sviðsstjóra fjölskyldusviðs B. Var þó fallist á með A að fulltrúar í byggðarráði og sveitarstjórn B hafi verið vanhæfir til meðferðar og ákvarðanatöku í málinu.
Héraðssaksóknari (
Arnfríður Gígja Arngrímsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Bergi Jónssyni (
Þórdís Ólöf Viðarsdóttir lögmaður)
Ákærði var fundinn sekur um umferðar- og hegningarlagabrot með því að hafa ekið undir áhrifum áfengis og á ófyrirleitinn hátt stofnað lífi og heilsu brotaþola í augljósa hættu, með því að aka bifreið sinni vísvitandi aftan á bifreið þeirra. Var ákærða gert að sæta fangelsi í 90 daga, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið. Var ákærða jafnframt gerð sekt og hann sviptur ökurétti. Þá var ákærði dæmdur til að greiðslu miskabóta.
Ákærða var sakfelld fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás með notkun bifreiðar og dæmd í sex mánaða fangelsi, skilorðsbundið tvö ár. Við ákvörðun refsingar var m.a. litið til greiðrar játningar ákærðu og þess hve langt var um liðið frá því brotið var framið. Ákærða var jafnframt dæmd til greiðslu 400.000 króna miskabóta.
Þrír karlmenn á táningsaldri, X, Y og Z, voru sakfelldir fyrir að hafa ráðist í félagi með ofbeldi á A á bílasvæðinu við Fjarðarkaup í Hafnarfirði að kvöldi 20. apríl sl. X gekk harðast fram og stakk A að auki sex sinnum með hnífi í líkama þannig að bani hlaust af. Var X sakelldur fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga og dæmdur í 10 ára fangelsi. Ósannað var að ásetningur Y og Z hafi staðið til þess að A hlyti bana af atlögu þremenninganna. Voru þeir sakfelldir fyrir meiri háttar líkamsárás sem leiddi til dauða samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og dæmdir í tveggja ára fangelsi. Fjórði táningurinn, Z, var sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 221. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa ekki komið A til bjargar í lífsháska og hlaut hún 12 mánaða fangelsi, skilorðsbundið fimm ár. Ákærði X var einnig dæmdur til að greiða ættingjum A skaða- og miskabætur.
Stefnandi og stefndu greindi á um hvort fjármála- og efnahagsráðuneytinu hefði verið heimilt að synja um rökstuðning og aðgang að gögnum vegna ákvörðunar fjármála- og efnahagsráðherra varðandi laun stefnanda sem framkvæmdastjóra fjölmiðlanefndar. Deilt var um hvort ákvarðanir fjármálaráðherra um föst laun fyrir dagvinnu og önnur laun er starfinu fylgdu teldust vera stjórnvaldsákvarðanir eða stjórnvaldsfyrirmæli og þar með hvort fylgja bæri reglum stjórnsýslulaga eða ekki við meðferð málanna. Þá var krafist miskabóta. Fallist var á að ákvörðun fjármála- og efnahagsráðherra um laun stefnanda væri stjórnvaldsákvörðun og því bæri stefnda að fylgja stjórnsýslulögum við meðferð málsins. Kröfu um miskabætur var hins vegar hafnað.
Héraðssaksóknari (
Halldór Rósmundur Guðjónsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Breka Þór Jónssyni (
Helgi Þorsteinsson Silva lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir stórfellda líkamsárás og dæmdur í átta mánaða fangelsi, skilorðsbundið í þrjú ár. Brotaþola dæmdar miskabætur 100.000 krónur.
Ákærði sakfelldur fyrir blygðunarsemisbrot og kynferðislega áreitni en ákvörðun refsingar var frestað skilorsbundið í fimm ár. Ákærði dæmdur til greiðslu miskabóta. Játningarmál.
Rúmlega fertugur karlmaður var sakfelldur fyrir sifjaspell, nauðgun og stórfellt brot í nánu sambandi gagnvart 16 ára barni sínu, auk annarra kynferðisbrota gagnvart barninu, sem og fyrir vörslur á gríðarlegu magni af barnaníðsefni. Var ákærði dæmdur í átta ára fangelsi og gert að greiða barninu 6.000.000 króna miskabætur.
Karlmaður var sakfelldur fyrir heimilisofbeldi gagnvart þáverandi sambýliskonu sinni frá ársbyrjun 2018 til maí 2020, auk brota gegn móður sambýliskonunnar. Ákærði játaði háttsemina fyrir dómi og féllst á bótaskyldu gagnvart konunum. Með hliðsjón af niðurstöðum dómkvadds matsmanns (geðlæknis) um að ákærði hafi verið ósakhæfur á verknaðarstundu vegna alvarlegra veikinda, að refsing í formi fangelsisvistar hefði enga jákvæða þýðingu og að ákærði sé nú og hafi lengi verið undir eftirliti sérfræðinga og sú meðferð skilað árangri, var niðurstaða dómsins sú að gera ákærða ekki refsingu.
Stefndu voru sýknuð af öllum kröfum stefnanda, þar sem ekki þótti sýnt fram á að þau hefðu valdið stefnanda miska.
Lögreglustjórinn á Suðurnesjum (
Daníel Reynisson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Björk Þóru Grétarsdóttur (
Eva Hauksdóttir lögmaður)
Ákærða var sakfelld fyrir umsáturseinelti, eignaspjöll og að hafa ekki hlýtt fyrirmælum lögreglu. Þá var ákærða dæmd til greiðslu miskabóta og skaðabóta vegna skemmda á bifreið.
Fallist á kröfu stefnanda um greiðslu miskabóta vegna líkamsárásar.
Ákærði var sakfelldur fyrir líkamsárás á þáverandi sambýliskonu sína og barnsmóður, sbr. 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga en sýknaður af ákæru fyrir aðra líkamsárás á hana, sem og af broti gegn barnaverndarlögum. Refsing hans var ákveðin þriggja mánaða fangelsi, en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Þá var hann dæmdur til greiðslu miskabóta og málskostnaðar, auk þriðjungs sakarkostnaðar.