Vegna hefðbundinnar endurnýjunar á vélarhlutum var vél skips tekin upp sumarið 2015. Vélsmiðja, sem útgerðin leitaði til, sendi menn til þess að vinna verkið en þeim fylgdi ekki verkstjóri. Fimm dögum eftir að vélarupptektinni lauk bilaði vélin þegar skipið var á hafi úti. Tryggingafélag útgerðarinnar greiddi fyrir viðgerðina. Það höfðaði mál á hendur vélsmiðjunni og tryggingafélagi hennar til þess að fá kostnað sinn greiddan með þeim rökum að vélsmiðjan bæri húsbóndaábyrgð á stöfum viðgerðarmannanna. Vélsmiðjan taldi ekki sannað að bilunin yrði rakin til verka viðgerðarannanna. Í öðru lagi taldi hún útgerðina hafa stýrt verkinu í reynd. Auk þess bæri vélstjóri skips ætíð ábyrgð á viðgerð vélar þess að lögum. Vélsmiðjan byggði enn fremur á því að bilun vélarinnar yrði rakin til aðgæsluleysis vélstjóra. Að lokum byggði hún á því að fjárkrafa tryggingafélags útgerðarinnar væri vanreifuð. Dómurinn taldi nægjanlega í ljós leitt að bilunin í vélinni yrði rakin til þess að viðgerðarmennirnir sem tóku vélina upp hefðu ekki hert tiltekna bolta nægjanlega. Dómurinn hafnaði öllum rökum vélsmiðjunnar fyrir ábyrgð útgerðarinnar og taldi vélsmiðjuna bera húsbóndaábyrgð á störfum viðgerðarmannanna. Fjárkrafa tryggingafélags útgerðarinnar var hins vegar vanreifuð og því varð að vísa málinu frá dómi án kröfu.
Stefndu sýknaðir af bótakröfu þrotabús vegna tilkynningar endurskoðanda til fyrirtækjaskrár vegna hlutafjárhækkunar.
Fallist var á rétt stefnanda til fullra bóta úr ábyrgðartryggingu Z hjá hinu stefnda vátryggingafélagi. Stefnandi, sem var viðskiptavinur Z, slasaðist inn á smurverkstæði félagsins. Talið var að Z hefði ekki gert fullnægjandi ráðstafanir til að hindra aðgang óviðkomandi aðila inn á verkstæðið auk þess sem starfsmenn Z hefðu ekki sinnt þeirri skyldu sinni að hafa eftirlit með stefnanda eftir að honum var boðinn aðgangur að verkstæðinu. Þá var ósannað að stefnandi hefði verið varaður við hættum sem stöfuðu af opnum gryfjum í gólfi verkstæðisins auk þess sem ekki var í ljós leitt að hann hefði sýnt af sér slíkt gáleysi að rétt væri að lækka eða fella niður bætur til hans af þeim sökum.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um að stefnda verði gert, sem ökumanni á bifreið vinnuveitanda síns, að endurgreiða tjón stefnandi hafði greitt til tjónþola.
Stefndu sýknaðir af kröfum stefnanda, þar sem talið var að um óhappatilvik hafi verið að ræða.
Vinnuveitandi sýknaður af skaðabótakröfu starfsmanns sem slasaðist í starfi í tengslum við akstur brettatjakks í vöruhúsi.
Sýkna af skaðabótakröfu vegna hlutabréfakaupa.
Sýknað af bótakröfu vegna vinnuslyss í nýbyggingu. Talið vera ósannað að um bótaskylt atvik hafi verið að ræða sem vinnuveitandi bæri ábyrgð á.
Rimas Deltuvas (
Kolbrún Arnardóttir hdl)
gegn
Coca-Cola European Partners Ísland ehf til réttargæslu Tryggingamiðstöðinni hf
Sýknað af skaðabótakröfu vegna vinnuslyss þar sem slys þótti ósannað.
Stefndi sýknaður af kröfu um viðurkenningu á bótakskyldu vegna fæðingaráverka.
Þýski bankinn D lánaði íslenska bankanum G um 677 milljónir evra á fyrri hluta árs 2008 í formi endurhverfra viðskipta um kaup og sölu á fjármálagerningum útgefnum af íslensku bönkunum L og K. Í kjölfar falls íslenskum bankanna þriggja í október 2008 lýsti D kröfu við slit G en höfðaði jafnframt skaðabótamál á hendur íslenska ríkinu. Ekki var um það deilt að D myndi verða fyrir fjártjóni vegna greiðsluþrots G, heldur greindi aðila á um orsakir þess. D reisti kröfu sína einkum á því að fjártjón hans væri að rekja til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi af hálfu stjórnvalda og löggjafans sem Í bæri ábyrgð á og ýmist fælust í beinum athöfnum eða aðgerðarleysi Í fyrir, við og eftir fall bankanna haustið 2008. Í taldi á hinn bóginn að tjónið væri fyrst og fremst að rekja til aðgæsluleysis D sjálfs í viðskiptunum við G og vegna rýrnunar eigna bankans, en á hvorugu bæri Í ábyrgð gagnvart D. Vísað var til þess að við mat á lánshæfi G lagði D til grundvallar ársskýrslu G vegna ársins 2006 og árshlutaskýrslu hans vegna fyrri hluta árs 2007, þótt lánveitingin snerist um gríðarlegar fjárhæðir, hann væri að ganga til viðskipta við G í fyrsta skipti og honum mætti vera ljós sú hætta að hvorki G né hinir íslensku bankarnir gætu staðið við skuldbindingar sínar þegar að skuldadögum kæmi. D var með þeirri háttsemi sinni talinn hafa sýnt slíkt aðgæsluleysi að telja yrði að þær væri að finna frumorsök og aðalástæðu tjóns hans. (I.-V. kafli dómsins) Í ljósi málatilbúnaðar D var næst tekið til úrlausnar hvort ætluð saknæm og ólögmæt háttsemi Í hefði verið meðverkandi ástæða tjóns D vegna viðskipta hans við G. Leysa þurfti úr því hvort D hefði sýnt fram á að Í hefði við framkvæmd lögbundinna verkefna sinna virt að vettugi réttar leikreglur og þannig valdið D tjóni. Það réðist af því hvort Alþingi hefði við setningu löggjafar virt þær takmarkanir valdheimilda sinna við setningu almennrar löggjafar sem fælust í ákvæðum stjórnarskrárinnar, hvort þess hefði verið gætt við setningu stjórnvaldsfyrirmæla að hafa efni þeirra í samræmi við lög og hvort annmarkar hefðu verið á framkvæmd lögboðins eftirlits með fjármálamarkaðnum, sem allt yrði að vega og meta með hliðsjón af almennum reglum skaðabótaréttar um bótagrundvöll, sönnun tjóns, orsakasamband og sennilega afleiðingu. (VI. kafli) Með vísan til dóms Hæstaréttar 28. október 2011 í máli nr. 340/2011 var því hafnað að með setningu laga nr. 125/2008 um heimild til fjárveitingar úr ríkissjóði vegna sérstakra aðstæðna á fjármálamarkaði o.fl. hefði verið gengið gegn 72. gr. og 65. gr. stjórnarskrárinnar og að lögin brytu í bága við meðalhófsreglu, réttmætar væntingar og bann við afturvirkni. (VII. kafli) Þá var því hafnað að löggjafinn og stjórnvöld hefðu brotið gegn skuldbindingum Íslands samkvæmt EES-rétti. (VIII. kafli) Með vísan til dóms Hæstaréttar í máli nr. 340/2011 og dóms réttarins 17. janúar 2013 í máli nr. 169/2011 var því hafnað að með lögum nr. 125/2008 hefði of víðtækt stjórnsýsluvald verið framselt Fjármálaeftirlitinu, sem beinst hefði að stjórnarskrárvörðum réttindum D og skert þau, og að ýmsar ákvarðanir stofnunarinnar í tengslum við fall G hefði skort lagastoð. (IX. kafli) Því var einnig hafnað að viðbrögð ríkisstjórnarinnar og Seðlabanka Íslands við tilmælum G í lok september 2008, um að veita bankanum lán til þrautavara þegar hann stóð frammi fyrir því að erfitt yrði að standa í skilum með lán á gjalddaga um miðjan október sama ár, hefði falið í sér saknæma og ólögmæta háttsemi sem Í bæri ábyrgð á, enda benti flest til að á fyrrgreindu tímamarki hefði svo verið komið fyrir G að önnur viðbrögð við erindi hans hefðu ekki skipt sköpum fyrir líkur hans til að standa af sér erfiðleikana. (X. kafli) Þá var því hafnað að ákvörðun Alþingis að fella niður með lögum nr. 125/2008 ákvæði IV.-VII. kafla stjórnsýslulaga nr. 37/1993 hvað varðar ákvarðanir Fjármálaeftirlitsins hefði falið í sér sjálfstætt brot á 72. gr. og 65. gr. stjórnarskrárinnar og leitt til tjóns fyrir D. (XI. kafli) Loks var því hafnað að fjártjón D vegna falls G yrði rakið til saknæmrar og ólögmætrar háttsemi stjórnvalda, einkum ríkisstjórnarinnar og einstakra ráðherra, Fjármálaeftirlitsins og Seðlabanka Íslands. Talið var að tilvísanir D til skýrslu Rannsóknarnefndar Alþingis, sem komið var á fót samkvæmt lögum nr. 142/2008 um rannsókn á aðdraganda og orsökum falls íslensku bankanna 2008 og tengdra atburða, og dóms Landsdóms 23. apríl 2012 í máli nr. 3/2011 væru því marki brenndar að vera almenns eðlis og að D hefði ekki sýnt fram á orsakasamband milli tiltekinna atvika sem þar greinir og tjóns hans, sbr. til hliðsjónar dóm Hæstaréttar 7. apríl 2011 í máli nr. 561/2010. (XII. kafli) Að öllu framangreindu virtu var því hafnað að saknæm og ólögmæt háttsemi af hálfu Í hefði verið meðverkandi ástæða tjóns D vegna viðskipta hans við G og Í sýknað af skaðabótakröfu D.
M keypti stofnfjárbréf í SPRON hjá SPRON verðbréfum hf. 25. júlí 2007 og greiddi fyrir þau 5.000.005 krónur. Þann 21. ágúst 2007 samþykkti stjórn SPRON að breyta sparisjóðnum í hlutafélag og eignaðist M hlutabréf í félaginu í stað stofnfjárbréfanna. Þann 23. júní 2009 var SPRON hf. tekið til slitameðferðar og lýsti M kröfu við slitin að fjárhæð 8.552.498 krónum, sem svaraði til kaupverðs stofnfjárbréfanna auk dráttarvaxta og kostnaðar. Samkvæmt kröfulýsingu M var krafa hans „skv. riftun og endurkröfu á greiðslu stofnbréfa í SPRON“. Þá kom fram að M hefði einnig sent fyrrverandi stjórnarformanni félagsins riftunar- og endurkröfu, en í ljós kom að formaðurinn hafði átt stofnfjárbréfin sem M keypti 25. júlí 2007. Slitastjórn SPRON hf. hafnaði kröfu M og var þeim ágreiningi vísað til úrlausnar héraðsdóms. Í málinu hélt M því fram að SPRON hf. hefði borið ábyrgð á saknæmri háttsemi formannsins, auk fleiri starfsmanna, á grundvelli húsbóndaábyrgðar í tengslum við sölu stofnfjárbréfanna. Talið var að M gæti ekki beint kröfu um riftun kaupanna og endurgreiðslu kaupverðsins að SPRON hf. þar sem bréfin hefðu ekki verið keypt af sparisjóðnum. Þá þótti kröfulýsing M ekki fullnægja ákvæðum lokamálsliðar 2. mgr. 117. gr. laga nr. 21/1991 en í henni hafði í engu verið greint frá því að höfð væri uppi krafa um skaðabætur úr hendi SPRON hf. vegna saknæmrar háttsemi starfsmanna félagsins. Að auki þótti ljóst að verðbréfamiðlarar sem komu að kaupum M á stofnfjárbréfunum, voru samkvæmt gögnum málsins starfsmenn SPRON verðbréfa hf. en ekki SPRON. Þá var talið að ætluð háttsemi stjórnarformannsins, gæti í engu fallið undir ábyrgð SPRON, þar sem sala formannsins á stofnfjárbréfum hans var störfum hans hjá félaginu með öllu óviðkomandi. Var kröfu M því hafnað.
Stefndu dæmdir til að greiða óskipt stefnanda skaðabætur, m.a. á grundvelli reglna skaðabótaréttarins um ábyrgð vinnuveitanda.
Stefnandi byggði á því að þrátt fyrir að hann hafi unnið sem verktaki þá hafi í raun verið launþegasamband á milli hans og stefnda J&L ehf. Var þeim rökum stefnanda hafnað. Þá byggði stefnandi á því að leigjandi kvikmyndaversins hafi borið hlutlæga ábyrgð á ljósastandi sem leigður var með kvikmyndaverinu og eftir atvikum ábyrgð samkvæmt sakarreglunni. Var það ósannað og stefndu öll sýknuð af kröfum stefnanda.
Stefndi, íslenska ríkið, sýknað af bótakröfu stefnanda vegna ætlaðs tjóns stefnanda við fall Glitnis haustið 2008.
Eigendur íbúðarhúss kröfðu sveitarfélag um skaðabætur vegna galla á eigninni. Byggðu stefnendur á því að stefndi hefði vanrækt lögbundið eftirlit með byggingu hússins. Væri húsið haldið stórfelldum göllum sem stöfuðu af missmíði vegna þess að ekki hafi verið farið eftir lögum og reglum við byggingu hússins. Sýkna.
Tveir af þremur stefndu dæmdir til greiðslu skaðabóta vegna líkamstjóns sem starfsmaður eins af stefndu varð fyrir í húsnæði annars stefndu. Einn af stefndu sýknaður. Ágreiningur snerist m.a. um eigin sök tjónþola, útreikning kröfu, upphafsdag dráttarvaxta.
Stefndi, íslenska ríkið, dæmt til greiðslu skaðabóta vegna líkamstjóns sem stefnandi, sem er flogaveikur, varð fyrir í kjölfar handtöku og vistunar í fangaklefa. M.a. deilt um bótaskyldu, stöðugleikapunkt, þjáningabætur, lánskjaravísitölu sem miða átti við vegna varanlegrar örorku. Sératkvæði
Iðnaðarmanni dæmdar bætur vegna tjóns sem hann varð fyrir þegar vinnupallur sem hann vann á hrundi.
Tryggingafélag dæmt til að greiða stefnanda skaðabætur vegna vinnuslyss. Stefnandi var þó sjálfur talinn bera ábyrgð á slysinu að hluta og var sök skipt.
Stefndi, íslenska ríkið, sýknað af kröfu stefnanda um bætur vegna meintra mistaka við fæðingu stefnanda.
F krafðist þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í vegna afleiðinga árásar, sem hann varð fyrir í Kabúl í október 2004 þegar maður varpaði handsprengjum að verslun, þar sem F var staddur ásamt fleiri samferðarmönnum, en þeir voru allir starfandi við friðargæslu í Afganistan á þessum tíma. Ekki var ágreiningur um að F hefði orðið fyrir heilsutjóni sem rakið yrði til árásarinnar. Talið var að ekkert benti til annars en að sprengjuárásin hefði verið ófyrirséð og að hending ein hefði ráðið því að íslensku friðargæsluliðarnir hefðu orðið fyrir henni. Í því ljósi yrði að hafna öllum málsástæðum F þess efnis að árásina mætti rekja til vanmats á aðstæðum og ófullnægjandi verndar, vanþekkingar og vanþjálfunar hans sjálfs og samstarfsmanna hans. Þótt ekki væru efni til að fallast á með héraðsdómi að lengd dvalar þeirra í versluninni í umrætt sinn hefði ekki aukið hættu á ófarnaði sem þessum fékk það því ekki breytt að F var þar staddur í einkaerindum, sem vörðuðu ekki skyldur hans í starfi hjá Í. Að þessu gættu var Í sýknað af kröfu F.
Stefnandi krafðist skaðabóta vegna tjóns er hann varð fyrir af völdum brunasára er hann hlaut er hann féll í heitan hver í ferð á vegum stefnda. Ekki var sýnt fram á að tjón stefnanda yrði rakið til saknæmrar háttsemi starfsmanna stefnda en fall stefnanda í hverinn var talið hafa borið að með þeim hætti að það hafi verið slys sem engum verði um kennt. Með vísan til þess var stefndi sýknaður af skaðabótakröfunni.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu hjúkrunarfræðings, um að viðurkennd yrði skaðabótaskylda á tjóni vegna árásar sjúklings.
Viðurkennd var skaðabótaskylda íslenska ríkisins vegna mistaka sem urðu við greiningu og meðferð á kransæðastíflu stefnanda.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um bætur. Talið var að krafan væri fyrnd.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda bætur vegna slyss sem stefnandi varð fyrir í vinnu hjá stefnda.
Í málinu krafðist K skaðabóta úr hendi V vegna tjóns er hann varð fyrir er hann féll í bröttum stiga í versluninni Suðurver, er hann var að bera gosflöskur niður í lager verslunarinnar. K var starfsmaður V og fólst starf hans í því að fara á milli verslana og raða vörum V í hillur. V hafði engan umráðarétt yfir húsnæði verslunarinnar Suðurver og bar því ekki ábyrgð á að gerðar yrðu úrbætur til að auka öryggi starfsmanna þar. Gilti það sama um verkstjóra V að umsjón með verslunarhúsnæðinu var ekki talin falla undir verkskyldur hans samkvæmt 21. gr laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum. Var V því sýknað af kröfu K.
S, sem starfað hafði sem skurðhjúkrunarfræðingur á L, krafði Í um bætur vegna slyss sem hún varð fyrir í miðri aðgerð á skurðstofu 5 þegar hún hrasaði um skammel. Tekið var fram að aðdragandi slyssins og aðstæður á skurðstofunni hefðu ekki að öllu leyti verið skýrar. Nyti engra samtímagagna um hinn umdeilda atburð þar sem slysið hefði fyrst verið tilkynnt Vinnueftirliti ríkisins alllöngu síðar en það væri í brýnni andstöðu við fyrirmæli laga og stjórnvaldsreglna um tilkynningu vinnuslysa, sbr. 2. mgr. 81. gr. laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og 1. og 2. gr. reglna nr. 612/1989 um tilkynningu vinnuslysa. Yrði að ætla að rannsókn þegar í kjölfar slyssins hefði verið til þess fallin að varpa skýrara ljósi á aðstæður og afstöðu starfsfélaga S og ef til vill taka fyrir þann vafa sem við blasti í málinu. Yrði Í sem vinnuveitandi S að bera halla af því, að ekki kom til slíkrar rannsóknar. Væri þannig óhjákvæmilegt að leggja til grundvallar dómi, að um aðgæsluleysi einhvers eða einhverra starfsfélaga S hefði verið að ræða. Bar Í því bótaábyrgð á afleiðingum slyssins.
G varð fyrir slysi í tímabundnu starfi, sem hann gegndi hjá sveitarfélaginu H. Átti slysið þann aðdraganda að unglingar í vinnuskóla H voru að ljúka störfum og gerðu sér af því tilefni dagamun, meðal annars með því að skvetta vatni hver á annan og á fullorðna, sem höfðu starfað með þeim um sumarið. Þar sem G lá á bakinu undir sláttuvél og reyndi að losa aðskotahlut úr vélinni komu aðvífandi tveir piltar, sem höfðu verið í vinnuskólanum og var hvor þeirra með stóra fötu með köldu vatni, sem þeir skvettu yfir G. Brást G við þessu með því að leitast við að koma sér undan sláttuvélinni. Við þetta rak G hægri öxlina harkalega upp undir öxul vélarinnar og hlaut við höggið áverka sem leiddu til tímabundins atvinnutjóns, varanlegrar örorku og varanlegs miska, sem hann krafði H um bætur fyrir ásamt bótum fyrir þjáningar. Viðbrögð G voru talin í alla staði eðlileg og að þeir, sem voru valdir að ófarnaði hans, hefðu jafnframt mátt sjá þau fyrir. Í ljósi framburðar vitna var lagt til grundvallar að tilteknir yfirmenn við vinnuskóla H hefðu sjálfir verið beinir þátttakendur í aðgerðinni gagnvart G. Umræddir starfsmenn H báru þannig sök á slysi G, en eins og atvikum var háttað voru engin efni til að láta G bera hluta tjóns síns. Skaðabótaskylda á tjóni G var því felld óskert á H sem vinnuveitanda þessara starfsmanna.
Rafvirkinn H varð fyrir slysi þegar hann var að ganga frá rafmagnstenglum, sem voru við stálbita í lofti upp undir þaki í fiskvinnsluhúsi H ehf., en J ehf. annaðist fiskverkun í húsinu fyrir fyrrnefnda félagið. Þar sem hátt var til lofts fékk H starfsmann J ehf. til að lyfta sér með rafmagnsknúnum vörulyftara, og stóð H á fiskkari, sem fest var við gaffla lyftarans. Er H bað starfsmanninn að lyfta sér hærra rakst höfuð H upp undir loftið með þeim afleiðingum að hann slasaðist. Í dómi Hæstaréttar segir að starfsmaður J ehf., sem vissi hvaða verk H var að vinna, hafi átt að gæta þess að lyfta honum mjög hægt og stutt í senn, ef með þyrfti, enda hafi verið um að ræða nákvæmnisverk, þar sem ekki voru nema um 30-50 cm frá höfði H upp í loftið þegar starfsmanninum bárust tilmæli H um að lyfta honum hærra. Við þessar aðstæður hafi starfsmanninum borið að stilla á lægsta hraðaþrep og sýna sérstaka aðgát. Að auki hafi hann ekki vanist tækinu og hraðinn hafi einnig verið meiri í þeirri hæð sem H var í. Þessa aðgát hafi starfsmaðurinn ekki sýnt heldur lyfti H í einu vetfangi á mesta hraða. Verði samkvæmt þessu að telja að slysið megi rekja til gáleysis starfsmannsins. Hæstiréttur taldi ekki skotið stoðum undir að notkun öryggishjálms hafi, eins og aðstæðum var háttað, komið í veg fyrir eða minnkað þá áverka, sem hinn slasaði hlaut. Þá hafi hvorki verið í ljós leitt að notkun svonefndrar mannkörfu hefði við þessar aðstæður komið í veg fyrir slysið né að H hefði við svo mikinn hraða haft ráðrúm til að beygja sig og þannig afstýra slysinu. Í málinu var upplýst að starfsmaðurinn hafði lyft H að beiðni vinnuveitanda síns J ehf. Var J ehf. því talið bera húsbóndaábyrgð á gáleysi starfsmanns síns.
S naut um árabil heimaþjónustu hjá félagsmálastofnun R (F). Var I ráðin til starfa hjá F á árinu 1994 og hóf hún stuttu síðar störf á heimili S. Fólust störf hennar í þrifum, þvottum, matarinnkaupum og undirbúningi málsverða, en einnig var I ætlað að veita S félagslegan stuðning vegna einangrunar hennar. Í tengslum við störf sín fyrir S fór I sendiferðir fyrir hana í banka. Í febrúar 1998 kom í ljós að I hafði dregið sér fé af bankabókum S. Var I sakfelld og gerð refsing fyrir verknaðinn með dómi Hæstaréttar á árinu 1999. S lést á árinu 1999 og kröfðust A, B og C, erfingjar hennar, skaðabóta af R sem vinnuveitanda I, en bú I hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta og var henni ófært að endurgreiða fjármunina, sem hún hafði dregið sér. Talið var að ekki hefði verið nægilega skýrt kveðið á um það í reglum og starfslýsingu F að umsjón með fjármálum væri ekki liður í starfi starfsmanna, sem sinntu heimaþjónustu. Þá var talið sýnt að starfsmönnum F hefði verið kunnugt um að S kæmist ekki af heilsufarsástæðum út af heimili sínu hjálparlaust og ætti enga nákomna sem gætu sinnt henni. Því hefði verið sérstakt tilefni til að koma því á framfæri við S að starfsmenn heimaþjónustu ættu ekki að fást við verkefni af þessum toga í hennar þágu, sérstaklega í ljósi þess að deildarstjóra við heimaþjónustu var kunnugt um að I hefði sinnt bankaviðskiptum fyrir S. Var talið að S hefði sér að vítalausu mátt ætla að aðstoð við bankaviðskiptin félli innan verksviðs I. Var háttsemi I því talin standa í þeim tengslum við starf hennar hjá R að fella yrði á hann skaðabótaskyldu vegna umrædds tjóns af völdum hennar. Var R dæmdur til að greiða A, B og C þá fjárhæð, sem I dró sér.