Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um að felldir yrðu úr gildi úrskurðir yfirskattanefndar og skattrannsóknarstjóra um að útgefnir sölureikningar á hendur stefnanda sem um var deilt í málinu uppfylltu ekki skilyrði frádráttar rekstrargjalda samkvæmt 31. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt og væru ekki tækir sem grundvöllur innskattsfrádráttar samkvæmt 3. mgr. 15. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt.
Fallist á kröfu rekstraraðila gagnavers um ógildingu úrskurðar ríkisskattstjóra um endurákvörðun á virðisaukaskatti hans rekstrarárið 2022. Jafnframt fallist á kröfu um að íslenska ríkið endurgreiði þá fjárhæð sem það móttók á grundvelli úrskurðarins.
Hafnað var kröfu stefnanda um að ógiltur yrði með dómi úrskurður Kærunefndar útlendingamála þar sem synjað var umsókn stefnanda um alþjóðlega vernd á Íslandi, ásamt því að honum var þá einnig synjað um dvalarleyfi á grunni 74. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga og vísað frá landinu.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar úrskurðarnefndar lögmanna, þar sem stefnandi var látinn sæta áminningu. Var ekki fallist á með stefnanda að nefndinni hefði verið rétt að vísa málinu frá í heild sinni. Þó fallist hafi verið á með stefnanda að rétt hefði verið að veita honum andmælarétt varðandi atriði sem nefndin byggði á og varðaði meðferð málsins fyrir nefndinni, var ekki fallist á með stefnanda að það varðaði ógildindu úrskurðarins. Loks var það mat dómsins að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að nefndin hafi komist að efnislega rangri niðurstöðu.
Y (
Gunnar Ingi Jóhannsson lögmaður, Eyþór Þorbergsson saksóknarfulltrúi)
gegn
lögreglustjóranum á Norðurlandi eystra
Ákvörðun lögreglu um að taka skýrslu af sóknaraðila sem sakborningi var talin ólögmæt.
HS og HH höfðuðu mál gegn S slf. og kröfðust þess að staðfest yrði riftun á samningi þeirra um kaup á sérsmíðuðum gluggum og að S slf. yrði dæmt til að endurgreiða þeim kaupverð glugganna auk greiðslu skaðabóta. Í Landsrétti var málið munnlega flutt um formsatriði þess og var frávísunar- og ómerkingarkröfu S slf. hafnað með úrskurði 17. febrúar 2021. Í dómi Landsréttar kom fram að á hinum umþrættu gluggum væru verulegir ágallar sem snéru að smíði þeirra, vali á efni og frágangi á yfirborði þeirra. Samkvæmt því hefðu gluggarnir ekki þá eiginleika til að bera sem HS og HH máttu vænta við kaup á þeim, sbr. b-lið 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Væru þeir því gallaðir samkvæmt a-lið 1. mgr. 16. gr. laganna. Þá var S slf. ekki talið hafa boðið HS og HH viðhlítandi úrbætur á gluggunum og yrði ekki bætt úr gallanum nema með endursmíði þeirra. Hefði HS og HH því verið heimilt að rifta samningnum um smíði þeirra. Jafnframt ættu HS og HH rétt á skaðabótum vegna tjóns sem þau hefðu beðið vegna gallans, sbr. 1. mgr. 33. gr. laga nr. 48/2003.
Hafnað er kröfu stefnanda, Seðlabanka Íslands, um að felldur verði úr gildi úrskurður úrskurðarnefndar um upplýsingamál nr. 810/2019 í máli ÚNU 19010016, sem kveðinn var upp 3. júlí 2019, þar sem stefnanda var gert að veita stefnda, Ara Brynjólfssyni blaðamanni aðgang að skjalinu "Samningur um stuðning við námsdvöl og leyfi frá störfum", dags. 29. apríl 2016.
Kærður var úrskurður Landsréttar en með honum var staðfestur úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu ALC um að því yrði heimilað að fá tilgreint loftfar tekið með beinni aðfarargerð úr vörslum I ohf. og afhent sér. I ohf. hafði fyrir Landsrétti krafist þess að úrskurður héraðsdóms yrði staðfestur um annað en málskostnað en ALC hafði aðallega krafist þess að málinu yrði vísað þaðan frá dómi og til vara staðfestingar úrskurðarins. Í hinum kærða úrskurði hafnaði Landsréttur aðalkröfu ALC en tók að því búnu til endurskoðunar forsendur úrskurðar héraðsdóms sem var svo staðfestur að niðurstöðu til. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ef ALC hefði jafnframt kært úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti til Landsréttar og krafist þess að breytt yrði niðurstöðu hans hefði orðið að taka úrlausn héraðsdóms um einstakar málsástæður aðilanna til endurskoðunar eftir þeirri meginreglu sem fælist í 1. mgr. 98. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að samþykki málsaðili dómkröfur sem gagnaðili beinir að honum verði ekki í dómsúrlausn tekin afstaða til málsástæðna að baki viðkomandi kröfu eða hluta hennar heldur verði niðurstaða reist á samþykki einu og sér. Í skilningi fyrrefnds ákvæðis fólst í varakröfu ALC fyrir Landsrétti samþykki á þeim þætti í dómkröfum I ohf. sem laut að staðfestingu úrskurðar héraðsdóms um að synja ALC um heimild til aðfaragerðar. Hefði því Landsrétti borið að verða við kröfu I ohf. og staðfesta niðurstöðu úrskurðarins um þetta atriði án þess að taka á nokkurn hátt afstöðu til röksemda fyrir henni og leysa einvörðungu úr ágreiningi aðilanna um málskostnað. Var því talið að með hinum kærða úrskurði hefði í verulegum atriðum verið vikið frá réttri meðferð málsins og því óhjákvæmilegt án kröfu að ómerkja úrskurðinn og vísa málinu á ný til Landsréttar til löglegrar meðferðar.
Máli vísað frá dómi vegna vanreifunar, litis pendens o.fl.
Úrskurður úrskurðarnefndar velferðarmála felldur úr gildi.
Málinu vísað frá dómi.
Markaðsmisnotkun. Umboðssvik.
Úrskurður um frávísun.
Kjararáð
Skúli, Einarsson, Jónína, Einarsdóttir, Jóhanna, Lilja Einarsdóttir, Valdís, Einarsdóttir, Ólöf, Björg Einarsdóttir, Svanborg, Þuríður Einarsdóttir, Jón, Ægisson, Harald, Óskar Haraldsson, Bjarni, Hermannsson og Unnsteinn Kristinn Hermannsson (
Ólafur Björnsson hrl)
gegn
Veiðifélagi Laxdæla (
Karl Axelsson hrl)
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi máli S o.fl. á hendur V. Hæstiréttur ómerkti hinn kærða úrskurð og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar, með skírskotun til þess að úrskurðurinn uppfyllti ekki áskilnað fyrri máliðar 4. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og e. liðar 1. mgr. 114. gr. sömu laga.
Úrskurður um framlagningu gagna.
Ákærði var dæmdur í 12 mánaða fangelsi fyrir innherjasvik og til að sæta upptöku.
Kröfu verjanda um öflun tiltekinna gagna hafnað.
Kröfu ákærða um að leitað verði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins var hafnað.
Stefnda, Samkeppniseftirlitið, sýknað af kröfu lyfjafyrirtækis um ógildingu úrskurðar áfrýjunarnefndar samkeppnismála, en kröfu stefnanda um ógildingu á ákvörðun Samkeppniseftirlitsins vísað frá dómi.
Valgerður Leifsdóttir (
Garðar Þ. Garðarsson hrl)
gegn
Hvítingi ehf. og Róshildi Jónsdóttur og Ingunni Jónsdóttur og Þorvaldi Jónssyni (
Þorsteinn Magnússon hdl) og
Ingimari Bjarnasyni og Þorbergi Bjarnasyni (enginn) og
Hvítingur ehf. og Róshildur Jónsdóttir og Ingunn Jónsdóttir og Þorvaldur Jónsson (
Þorsteinn Magnússon hdl) gegn
Valgerði Leifsdóttur (
Garðar Þ. Garðarsson hrl) og
Ingimari Bjarnasyni og Þorbergi Bjarnasyni (enginn)
Kröfu um frávísun gagnsakar hafnað.
Ákæruvaldið (
Lára Valgerður Júlíusdóttir settur ríkissaksóknari)
gegn
Andra Leó Lemarquis (
Brynjar Níelsson hrl),
Jóni Benedikt Hólm (
Tryggvi Agnarsson hdl),
Kolbeini og Aðalsteinssyni og Ragnheiði Esther og Briem (
Ragnar Aðalsteinsson hrl) og
Snorra Páli Jónssyni og Sólveigu Önnu og Jónsdóttur og Steinunni og Gunnlaugsdóttur og Teiti Ársælssyni (
Bjarni Eiríksson hdl)
Synjað var kröfu fjögurra ákærðu í málinu um það að dómarinn víki sæti.
Ákæru í málinu vísað frá að hluta.
Stefndu kröfðust að dómari viki sæti þar sem stefndu gætu með réttu dregið óhlutdrægni hans í efa. Dómari féllst á kröfuna.
K krafðist þess að aflað yrði nánar tilgreindra sérfræðilegra gagna, í máli M á hendur henni um forsjá tveggja sona þeirra. Héraðsdómur hafnaði kröfum K án þess að taka rökstudda afstöðu til þeirra allra. Í ljósi þess annmarka var óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka afstöðu til beggja krafna K.
Krafa Hveragerðisbæjar um ógildingu, ákvörðunar Sýslumannsins á Selfossi um að hafna kröfu sóknaraðila um úthlutun á, söluverði og Hveragerðisbær (
Eiríkur Gunnsteinsson hdl)
gegn
Frjálsa fjárfestingarbankanum hf (
Garðar Víðir Gunnarsson hdl)
Frávísunarkröfu hafnað.
Með úrskurði héraðsdóms var leyst úr ágreiningsefni milli A og B sem upp kom við opinber skipti á dánarbúi C. Í úrskurðinum var jafnframt kveðið á um að málskostnaður milli aðilanna félli niður en greiða skyldi úr ríkissjóði gjafsóknarkostnað hvorrar þeirrar fyrir sig. Eftir uppkvaðningu úrskurðarins kom lögmaður B því á framfæri við héraðsdómara að henni hefði ekki verið veitt gjafsókn. Héraðsdómari brást við þessu samdægurs og var lögmönnum aðilanna birtur „nýr úrskurður“ með tölvubréfi þar sem ekki aðeins var fellt brott ákvæði um greiðslu gjafsóknarkostnað B úr ríkissjóði, heldur var úrskurðinum breytt á þann veg að A var gert að greiða B tiltekna fjárhæð í málskostnað. A kærði úrskurðinn að þessu leyti og krafðist þess að málskostnaður yrði látinn falla niður. Í niðurstöðu Hæstaréttar er vísað til þess að samkvæmt 1. málslið 3. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 sé dómur bindandi fyrir dómara þegar hann hefur verið kveðinn upp. Heimild í 2. málslið sama ákvæðis til að leiðrétta ritvillur, reikningsskekkjur, nafnskekkjur og aðrar bersýnilegar villur gæti með engu móti tekið til þess að breyta efnislegri niðurstöðu í dómsúrlausn. Yrði því að líta svo á að í hinum kærða úrskurði hafi verið kveðið á um að málskostnaður milli þeirra félli niður og bæri því að virða að vettugi þær breytingar sem héraðsdómari hafði gert á því ákvæði, sbr. 3. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem kæra A laut ekki að neinu, sem að lögum yrði talið fólgið í hinum kærða úrskurði, var málinu vísað af sjálfsdáðum frá Hæstarétti.
Ákært fyrir brot á 1.mgr. 257. gr. hegningarlaga. Málinu vísað frá dómi þar sem skilyrði 4. mgr. 257. gr. hgl. voru ekki uppfyllt svo og að ákæran uppfyllt ekki skilyrði c-liðar 1. mgr. 116. gr. oml.
Kröfu stefnanda um það að felld yrði úr gildi aðfarargerð sem fram fór hjá sýslumanninum í Reykjavík var vísað frá dómi þar sem frestur til þess að krefjast dómsúrlausnar um gerðina var liðinn þegar málið var höfðað.
Ákvörðun héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur með þeirri athugasemd að héraðsdómara hefði verið rétt að úrskurða um farbannskröfuna.
Krafist var að úrskurður yfirskattanefndar og tveir úrskurðir skattstjórans í Reykjavík yrðu felldir úr gildi. Stefndi krafðist frávísunar en í framhaldi af því krafðist stefnandi þess að málið yrði fellt niður án kostnaðar. Stefndi krafðist þá úrskurðar dómsins um málskostnað. Málið var fellt niður og málskostnaður ákveðinn með úrskurðinum.
Jón G Guðlaugsson (
Erla Svanhvít Árnadóttir hrl)
gegn
Lilju Guðrún Þ Guðlaugsdóttur (
Árni Pálsson hrl) og
Gísla Guðlaugi Geirssyni og Svölu Geirsdóttur og Hönnu Margréti Geirsdóttur og Brynju Geirsdóttur og Blindrafélaginu og KFUM og KFUK Akureyri og KFUM og KFUK Reykjavík og Akureyrarbær v/Dvalarheimilisins Hlíðar (
Inga Þöll Þórgnýsdóttir hdl)
Öflun sönnunargagna án þess að mál hafi verið höfðað.
Héraðsdómari ákvað að heimila ákæruvaldinu að leiða tvö nafngreind vitni í máli sem höfðað hafði verið gegn X fyrir brot gegn 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hæstiréttur felldi þessa ákvörðun úr gildi með vísan til þess að dómaranum hefði borið að kveða upp úrskurð í stað þess að taka ákvörðun, sbr. 2. mgr. 61. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.
Ákæruvaldið (Helgi Magnús Gunnarsson fulltrúi) gegn
X (sjálfur)
Héraðsdómari ákvað að hafna kröfu X um að fá að leiða þrjú nafngreind vitni í máli, sem ákæruvaldið hafði höfðað gegn honum fyrir brot gegn 120. gr. a. almennra hegningarlaga. Hæstiréttur felldi þessa ákvörðun úr gildi með vísan til þess að dómaranum hefði borið að kveða upp úrskurð í stað þess að taka ákvörðun, sbr. 61. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.
Héraðsdómari ákvað að hafna kröfu X um að fá að leiða þrjú nafngreind vitni í máli, sem hún hafði borið undir héraðsdóm til að fá leyst úr lögmæti halds, sem lagt var á dagbók í eigu hennar við rannsókn lögreglu á opinberu máli. Hæstiréttur felldi þessa ákvörðun úr gildi með vísan til þess að dómaranum hefði borið að kveða upp úrskurð í stað þess að taka ákvörðun, sbr. 61. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála.