Dómstólaleit

Ágreiningur aðila laut að því hvort taka bæri til opinberra skipta dánarbú E. E hafði gert erfðaskrá sem dagsett var 12. nóvember 1999 þar sem hann arfleiddi A, B og C, þrjár af fjórum systrum sínum, að öllum eignum sínum. D, fjórða systirin, vefengdi erfðaskrá E á þeim grundvelli að hann hefði ekki verið til þess bær að gera erfðaskrá sökum þroskaskerðingar. Landsréttur taldi að það hvíldi á D að sanna að E hefði brostið hæfi til að ráðstafa eignum sínum á skynsamlegan hátt með erfðaskrá. Sú sönnunarfærsla fór ekki fram fyrir héraðsdómi og því felldi Landsréttur hinn kærða úrskurð úr gildi og vísaði málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknuð af öllum kröfum ákæruvaldsins en Z og Y sakfelldar fyrir stórfelld skattalagabrot. Í úrskurði Landsréttar var rakið misræmi hvað varðaði texta verknaðarlýsingar og tölulegra þátta í ákærum og hinum áfrýjaða dómi, sem rekja mætti til þess að ófullgerð drög að ákæru voru send héraðsdómi í stað samrits ákæru. Fram kom að umtalsverðs misræmis gætti á milli lýsingar á sakargiftum í héraðsdómi og þeirrar ákæru er lægi fyrir í málinu, sem meðal annars birtist í niðurstöðukafla hins áfrýjaða dóms. Var talið að slíkir annmarkar væru á samningu dómsins, sbr. 2. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008, að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Með dómi héraðsdóms var B falin forsjá barna aðila og A gert að greiða einfalt meðlag með börnunum frá uppkvaðningu dóms og þar til þau yrðu fullra 18 ára að aldri. Þá var mælt fyrir um umgengni barnanna við A á tveggja vikna fresti, fjórar klukkustundir í senn, með nánar tilgreindum hætti og undir eftirliti sérfræðings í málefnum barna. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að verulega skorti á að tekin hefði verið rökstudd afstaða til matsgerðar, sem aflað var undir rekstri málsins í héraði, og þeirra málsástæðna A er henni tengdust en þær lutu einkum að ágöllum á matsgerðinni og hugsanlegu vanhæfi matsmannsins. Var dómurinn að þessu leyti ekki talinn samræmast áskilnaði e- og f-liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá taldi Landsréttur rökstuðning héraðsdóms fyrir niðurstöðu hans um að umgengni barnanna við A skyldi fara fram undir eftirliti svo ófullkominn að færi gegn áskilnaði f-liðar 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991, sbr. einnig 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Í þeim efnum vísaði Landsréttur meðal annars til þess að niðurstaða héraðsdóms að þessu leyti hefði ekki verið sérstaklega rökstudd og til að mynda ekki útskýrt hvernig hið matskennda skilyrði 4. mgr. 47. gr. barnalaga nr. 76/2003, um sérstaka ástæðu, ætti við. Hinn áfrýjaði dómur var því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Játning X fyrir héraðsdómi var ekki talin skýlaus í skilningi 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og voru því ekki talin skilyrði til að ljúka málinu á grundvelli þeirrar lagaheimildar. Var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

A og B gengu í hjúskap árið 2009 en skildu að borði og sæng árið 2019. Gerðu A og B með sér fjárskiptasamning og laut ágreiningur málsins að ákvæði í samningnum sem fjallaði um búsetu A og sölu á fasteigninni C. Krafðist B þess að A skyldi greiða honum helming söluverðs fasteignarinnar að frádregnum lánum og kostnaði. Byggði krafa B á því að hann hefði gefið eftir kröfu í fjármagn sem kæmi úr sölu eignarinnar C ef A tryggði að búseta barna þeirra yrði á ákveðnu svæði en því hefði A ekki fylgt þegar eignin var seld. Í dómi héraðsdóms var fallist á greiðsluskyldu A um þá fjárhæð sem greindi í aðalkröfu B. Fyrir Landsrétti krafðist A þess aðallega að dómur héraðsdóms yrði ómerktur. Í dómi Landsréttar kom fram að í greinargerð A í héraði hefði meðal annars verð teflt fram þeirri málsástæðu til stuðnings kröfu hennar um lækkun krafna B, að frá hreinni eign eftir uppgreiðslu áhvílandi lána bæri að draga nánar tiltekinn kostnað. Lagði A fram hreyfingaryfirlit yfir þær greiðslur sem hún krafðist að yrðu dregnar frá kröfu B og upplýsingar um samtölu greiðslnanna, sem ekki var mótmælt af B. Þrátt fyrir það vísaði héraðsdómur til þess að A hefði í greinargerð sinni einungis gert áskilnað um að leggja fram nákvæman útreikning á lækkun kröfu B á síðari stigum en það hefði hún ekki gert og hefði ekki gert tölulega grein fyrir lækkunarkröfum sínum á annan hátt. Fjallaði héraðsdómur ekki að öðru leyti um umrædda málsástæðu A. Að mati Landsréttar hefði því ekki í hinum áfrýjaða dómi verið tekin rökstudd afstaða til þessarar málsástæðu A eins og bar að gera samkvæmt f-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Af þeim sökum yrði ekki komist hjá því að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

N krafðist þess að staðfest yrði riftun á kaupsamningi hans og P um eitt skákborð, tvö hliðarborð, eitt sett af skákmönnum, eina skákklukku og eitt áritað tréborð. Jafnframt krafðist N þess að P yrði gert að greiða honum tiltekna fjárhæð gegn skilum N á mununum. Héraðsdómur sýknaði P af kröfum N. Í úrskurði Landsréttar kom fram að kröfugerð N hefði verið tvíþætt og hefði fjárkrafa hans meðal annars verið byggð á óskráðum meginreglum samningaréttar um brostnar forsendur og 30., 33. og 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Í forsendum héraðsdóms hefði ekkert verið vikið að þessum málsástæðum og yrði ekki ráðið af dóminum hvers vegna talið hafi verið óþarft að leysa úr þeim. Ekki hefði verið tekin rökstudd afstaða til málsástæðna sem málatilbúnaður N var reistur á og væri það í andstöðu við f-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Jafnframt væri í forsendum héraðsdóms hvorki vísað í lagaákvæði né aðrar reglur til stuðnings niðurstöðu um sýknu P. Samkvæmt því væru slíkir annmarkar á dómi héraðsdóms að óhjákvæmilegt væri að ómerkja hann og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju, þar sem nánar tilgreind ummæli héraðsdómara við meðferð málsins í héraði gáfu ákærða með réttu tilefni til að draga óhlutdrægni dómarans í efa, sbr. g-lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að framlengd yrði nauðungarvistun B í allt að 12 vikur með rýmkun. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að B hefði lögheimili í sveitarfélaginu M en dveljist í R. „Dvalarstaður“ B í skilningi 7. gr, sbr. 20. gr. lögræðislaga væri því R og því væri A ekki réttur aðili málsins, heldur félagsþjónusta R, og aðildarskortur fyrir hendi. Í úrskurði Landsréttar voru rakin sjónarmið og markmið að baki ákvæðum lögræðislaga um heimildir sveitarfélaga til að reka dómsmál um lögræðissviptingu og nauðungvarvistun. Með „dvalarstað“ í skilningi d-liðar 7. gr., sbr. 20. gr. lögræðislaga sé átt við sveitarfélag varnaraðila í lögræðismáli. Líta yrði svo á að B hefði „fasta búsetu“ í skilningi 2. mgr. 2. gr. laga um lögheimili og aðsetur í sveitarfélaginu M þar sem hann ætti lögheimili. Af því leiði að líta yrði svo á að M sé sveitarfélag B og þar með dvalarstaður hans. Samkvæmt því teldist A réttur aðili til að setja fram hina umþrættu kröfu. Í úrskurði Landsréttar kom einnig fram að samkvæmt 2. mgr. 11. gr., sbr. 5. mgr. 29. gr. a, lögræðislaga skuli dómari, í því skyni að leggja sjálfstætt mat á hæfi þess sem nauðungarvistun lýtur að, kalla hann fyrir dóm, kynna honum kröfuna og gefa honum kost á að tjá sig um hana, nema ástandi hans sé svo háttað samkvæmt vottorði læknis að það sé ekki mögulegt. Þess hefði ekki verið gætt við meðferð málsins í héraði og því væri óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var fjárnám sem S gerði í eignarhlut A í fasteign til tryggingar kröfu um vangreidd opinber gjöld B, fyrrum eiginmanns A, vegna gjaldáranna 2011-2013 á grundvelli lögbundinnar ábyrgðar maka samkvæmt 1. mgr. 116. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, en hjónabandi A og B lauk með skilnaði árið 2013. Í málinu lá fyrir að opinber gjöld B vegna gjaldáranna 2011-2017 hefðu verið endurákvörðuð í kjölfar skattrannsóknar og var fjármunum sem gert var fjárnám í hjá B sjálfum ráðstafað á þann hátt að ekkert var greitt inn á skattskuld hans vegna gjaldáranna 2011 og 2012 og eingöngu að hluta vegna gjaldársins 2013. Í úrskurði Landsréttar var fallist á með A að ekki hefði verið tekin afstaða til málsástæðu A sem laut að því að framangreind ráðstöfun S á greiðslum B hefði ekki fylgt fyrirmælum 2. gr. reglna nr. 797/2016 um greiðsluforgang og skuldajöfnun skatta og gjalda. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

H og S keyptu einbýlishús af HD sem byggði húsið, Ó var byggingarstjóri en G var arkitekt hússins. Ó og G höfðu báðir tekið ábyrgðartryggingu hjá V hf. H og S höfðuðu mál vegna galla á húsinu og kröfðust þess að HD myndi greiða þeim 31.995.686 krónur, þar af að hluta óskipt með Ó og V hf. og að hluta óskipt með G. Með hinum áfrýjaða dómi var HD gert að greiða H og S nánar tiltekna fjárhæð, þar af óskipt að hluta með Ó, sem talinn var hafa bakað sér skaðabótaábyrgð sem byggingarstjóri. G og V ehf. voru sýknaðir og byggði sýkna V hf. af kröfu úr starfsábyrgðartryggingu Ó á því að vátryggingin hefði verið fallin úr gildi. Í dómi Landsréttar var rakið að stefndi V hf. hafði ekki byggt á þeirri málsástæðu í héraði að starfsábyrgðartrygging Ó væri fallin úr gildi og var hinn áfrýjaði dómur því ekki í samræmi við ákvæði 2. mgr. 111. gr. laga um meðferð einkamála. Yrði ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar á ný.

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju, þar sem ummæli héraðsdómara í tölvupósti hans til sækjanda og verjanda við meðferð málsins í héraði gáfu ákærða með réttu tilefni til að draga óhlutdrægni dómarans í efa, sbr. g-lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju, þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun hans á sjúkrahúsi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að meðferð málsins fyrir héraðsdómi hefði verið í slíkri andstöðu við reglur 11. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Með dómi héraðsdóms var B falin forsjá C, dóttur A og B, og skyldi lögheimili hennar vera hjá B. Þá var mælt fyrir um umgengni A og B við C. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í málinu væri deilt um forsjárhæfni málsaðila og það hvers konar fyrirkomulag forsjár og umgengni væri dóttur þeirra fyrir bestu. Hefði héraðsdómi því verið rétt að kveðja sérfróðan meðdómsmann til setu í dómi, sbr. 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá var jafnframt vísað til þess að við meðferð málsins fyrir héraðsdómi hefði dómurinn falið sálfræðingi, sem ekki var dómkvaddur sem matsmaður í málinu, önnur verkefni en að kanna viðhorf C og skila álitsgerð um það til dómsins. Með þessu hefði héraðsdómur farið út fyrir þær heimildir sem honum væru fengnar með 1. mgr. 43. gr., sbr. 3. mgr. 42. gr. barnalaga nr. 76/2003. Hinn áfrýjaði dómur var því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar á ný.

Ágreiningur málsins varðaði það álitaefni hvort skuldbinding Ú til að kaupa fasteignina Bitru í Flóahreppi á grundvelli samþykkts gagntilboðs hefði fallið niður vegna fyrirvara sem þar komu fram. Ú byggði á því að fyrirvarar í kauptilboði hefðu ekki gengið eftir og skuldbinding hans til að kaupa fasteignina hefði því verið niður fallin er hann tilkynnti Á um að hann hefði ákveðið að hætta við kaupin. Með dómi héraðsdóms var fallist á kröfu Á um viðurkenningu á skaðabótaskyldu Ú. Í dómi Landsréttar kom fram að í dómi héraðsdóms hefði ekki verið vikið að málsástæðu Ú um fyrirvara á fjármögnun kaupanna og skorti á tilkynningu hans til Á og fasteignasala eins og áskilið var í samþykktu gagntilboði. Samkvæmt því hefði ekki í héraðsdómi verið tekin rökstudd afstaða til málsástæðna sem meginþungi málatilbúnaðar Ú hefði verið reistur á. Hafi því skort verulega á að héraðsdómur tæki rökstudda afstöðu til allra málsástæðna Ú, sbr. f-lið 1. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Yrði með vísan til þess ekki hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til munnlegs málflutnings og dómsálagningar að nýju.

A krafði Í um bætur samkvæmt skaðabótalögum nr. 50/1993 vegna „varanlegs miska“, tímabundins atvinnutjóns og þjáninga sem A kvaðst hafa orðið fyrir vegna aðgerða lögreglu sem beindust að honum í apríl 2010 við rannsókn á sakamáli. Með hinum áfrýjaða dómi var kröfu A í héraði um bætur vegna „varanlegs miska“ og þjáningabóta vísað frá dómi en Í gert að greiða A 5.643.212 krónur í bætur fyrir tímabundið tekjutap „með vöxtum frá 21. apríl 2010 samkvæmt 16. gr. laga nr. 38/2001 og dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá 15. apríl 2018 til greiðsludags.“ Þá skyldi allur málskostnaður A greiddur úr ríkissjóði, þar með talin málflutningsþóknun lögmanns hans. Í dómi Landsréttar kom fram að í forsendum hins áfrýjaða dóms væri hvorki leyst úr ágreiningi aðila um upphafstíma vaxta né tekin afstaða til málsástæðu Í um að vextir væru fyrndir að hluta. Þá kom fram að skorti á að héraðsdómur hefði fjallað um þá málsástæðu Í og mótmæli við því að bifreiðahlunnindi væru ekki að réttu lagi hluti af tímabundnu atvinnutjóni A. Jafnframt var í hinum áfrýjaða dómi ekki tekin afstaða til krafna um málskostnað sem hvor aðila gerði á hendur hinum. Því voru slíkir annmarkar á hinum áfrýjaða dómi að ekki yrði komist hjá því að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum L um afmáningu tiltekinna skjala var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að við mat á upphafstíma frests þriðja manns til að bera úrlausn þinglýsingarstjóra undir dóm samkvæmt 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga skyldi miða við það tímamark er þinglýsingarbeiðandi fengi vitneskju um úrlausnina. Þar sem ekki yrði ráðið af gögnum málsins hvenær R hefði fengið vitneskju um þinglýsingu skjalanna var lagt til grundvallar að L hefði borið ákvarðanir þinglýsingarstjóra undir dóm innan þess frests sem um ræddi í 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga. Hefðu því ekki verið efni til að vísa málinu frá dómi með þeim hætti sem gert var í hinum kærða úrskurði. Þá kom fram í úrskurði Landsréttar að af gögnum málsins yrði ekki ráðið að þinglýsingarstjóri hefði gætt þess að kynna tilgreindu félagi og, eftir atvikum, öðrum sem hagsmuni kynnu að eiga kröfur L og gefið þeim kost á að koma á framfæri skriflegum kröfum sínum og athugasemdum, sbr. 4. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga. Að þessu hafi héraðsdómara jafnframt borið að gæta af sjálfsdáðum. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar að nýju í samræmi við ákvæði þinglýsingalaga.

Játning X fyrir héraðsdómi var ekki talin skýlaus í skilningi 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og voru því ekki talin skilyrði til að ljúka málinu á grundvelli þeirrar lagaheimildar. Var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili. Landsréttur taldi að samning hins kærða úrskurðar hefði ekki verið í samræmi við fyrirmæli 3. mgr. 181. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hinn kærði úrskurður var því ómerktur og vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

X krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun L þar sem X var gert skylt að halda sig innan marka sveitarfélagsins H og sinna reglulegri tilkynningarskyldu. Þá krafðist X þess að haldlagningu á vegabréfi hans yrði aflétt. Landsréttur taldi að samning hins kærða úrskurðar hefði ekki verið í samræmi við fyrirmæli 3. mgr. 181. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hinn kærði úrskurður var því ómerktur og vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

A höfðaði mál aðallega á hendur SÍ en til vara á hendur Í. Gerði A þær kröfur á hendur SÍ að ákvörðun SÍ 22. janúar 2010 yrði felld úr gildi sem og úrskurður úrskurðarnefndar almannatrygginga 28. janúar 2011 og að SÍ yrði dæmt til þess að greiða A nánar tilgreinda fjárhæð. Þá gerði A þær kröfur á hendur Í, sem varastefnda, að ef SÍ yrði sýknað af síðari dómkröfu A yrði Í dæmt til að greiða A sömu fjárhæð og krafist var úr hendi aðalstefnda SÍ. Kröfur A á hendur SÍ voru meðal annars byggðar á því að A hefði orðið fyrir líkamstjóni vegna bilunar eða galla í bjargráði og að hann ætti rétt á bótum frá SÍ á grundvelli ákvæða laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu. Kröfu sína á hendur Í byggði A einkum á því að hann ætti rétt til skaðabóta á grundvelli ákvæða laga nr. 25/1991 um skaðsemisábyrgð þar sem A hefði orðið fyrir tjóni af völdum gallaðs bjargráðs sem Landspítalinn hefði flutt inn og dreift. Við rekstur málsins fyrir héraðsdómi var ákveðið að skipta sakarefni þess á þann hátt að fyrst yrði leyst úr kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun SÍ 22. janúar 2010 og úrskurður úrskurðarnefndar almannatrygginga 28. janúar 2011. Við upphaf aðalmeðferðar um fyrri dómkröfu A var bókað í þingbók að héraðsdómari hefði kvatt tvo lækna sem sérfróða meðdómsmenn til setu í dóminum. Jafnframt var bókað að lögmaður Í viki úr sal þar sem hlutur Í í málinu hvíldi á meðan leyst væri úr fyrri dómkröfu A. Þá komu vitni fyrir dóminn og gáfu skýrslu. Dómur var kveðinn upp í málinu 28. febrúar 2017 þar sem dómkrafa A var tekin til greina. Í kjölfarið tók SÍ ákvörðun um að greiða Á hámarksbætur samkvæmt 2. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000 og í þinghaldi 16. október 2017 var því lýst yfir af hálfu SÍ að fallist væri á kröfugerð A, þar á meðal um dráttarvexti. Í þinghaldinu var bókað að lögmaður Í teldi að fara þyrfti fram sönnunarfærsla að nýju sambærileg þeirri sem þegar hefði farið fram. Sjónarmið Í voru áréttuð bókun í þinghaldi 23. mars 2018, þar á meðal um nauðsyn þess að dómurinn yrði eins skipaður við meðferð málsins sem fram undan væri. Í bókun dómsformannsins var tekið fram að Í hefði fallist á sakarskiptingu og átt þess kost að láta fyrri hluta málsins til sín taka, auk þess sem dómi í fyrri hluta málsins hefði ekki verið áfrýjað og niðurstaða hans væri því bindandi. Þá væri ekki þörf á sérþekkingu í þeim hluta málsins sem eftir stæði þar sem ágreiningur þar lyti að greiðsluskyldu Í. Bókað var af hálfu Í í þinghaldi 5. júlí 2018 það sjónarmið að vísa ætti málinu frá þar sem ekki reyndi á aðild varastefnda nema aðalstefndi hefði verið sýknaður. Í dómi Landsréttar kom fram að eins og samspili krafna á hendur aðal- og varastefnda var háttað í þessu máli hefði ekki verið skylt að vísa kröfum á hendur Í frá dómi eftir að því hafði verið lýst yfir í þinghaldi að málinu væri lokið að því er varðaði SÍ. Þá sagði að þótt sakarefni málsins hefði verið skipt á grundvelli 1. mgr. 31. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri áfram um eitt og sama dómsmálið að ræða. Af ákvæðum 4. gr. og 2. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 leiddi að hinir sérfróðu meðdómsmenn, sem tekið höfðu sæti með dómsformanni í málinu, hefðu eftir uppkvaðningu dóms um fyrri hluta málsins áfram átt að taka þátt í aðalmeðferð og samningu dóms um þær kröfur sem dómurinn átti þá eftir að taka afstöðu til. Því til viðbótar var tekið fram að sakarefni á hendur Í voru að hluta til önnur en á hendur SÍ og enn væri í málinu deilt um atriði sem sérkunnáttu þyrfti til að leysa úr. Í stað þess að dómurinn yrði áfram fjölskipaður kaus dómsformaður að annast málsmeðferðina einn og kveða einn upp dóm í málinu, að hluta til á grundvelli forsendna fyrri dóms í málinu, þó að Í hefði ekki átt aðild að þeirri málsmeðferð. Með vísan til þessa taldi Landsréttur svo alvarlega annmarka vera á meðferð málsins í héraði að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn áfrýjaða dóm af sjálfsdáðum og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar á ný.

S ehf. og H ehf. höfðuðu mál gegn G ehf. til viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna tjóns sem þeir urðu fyrir við flotun á gólfi í kjallara hússins að Hlíðasmára 8. Jafnframt kröfðust þeir viðurkenningar á því að þeir ættu rétt til vátryggingarbóta úr ábyrgðartryggingu G ehf. hjá V hf. vegna bótaskyldrar háttsemi G ehf. Húsfélagið Hlíðasmára 8 höfðaði einnig mál vegna sama tjónsatviks gegn G ehf., V hf. og S ehf. en með dómi Héraðsdóms Reykjaness 12. apríl 2019 voru allir stefndu sýknaðir af kröfu húsfélagsins. Því máli hefur verið áfrýjað til Landsréttar en niðurstaða réttarins liggur ekki fyrir. Héraðsdómur taldi S ehf. og H ehf. skorta lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr viðurkenningarkröfum sínum fyrir dómi þar sem dæmt hefði verið um ætlaða skaðabótaskyldu G ehf. og V hf. í fyrrnefndum dómi, vegna sama tjónsatviks, og vísaði málinu frá með vísan til 2. mgr. 25. gr. og 1.,2. og 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991. Landsréttur komst að þeirri niðurstöðu að þar sem aðilar málsins væru ekki að öllu leyti þeir sömu og aðilar í máli því sem dæmt var í Héraðsdómi Reykjaness 12. apríl 2019 og efnisdómur hefði ekki fallið um kröfur aðila í þessu máli yrði málinu ekki vísað frá dómi á grundvelli neikvæðra réttaráhrifa fyrrnefnds dóms, sbr. 1. og 2. mgr. 116. gr. nr. 91/1991. Þá taldi Landsréttur að ekki yrði skorið úr því fyrr en með efnisdómi í þessu máli hvort sóknaraðilum hefði lánast að sanna hið gagnstæða hvað varðar þau málsatvik sem dæmt var um í dómi Héraðsdóms Reykjaness 12. apríl 2019. Jafnframt taldi rétturinn að S ehf. og H ehf. hefðu leitt nægar líkur að því að þeir kynnu að hafa orðið fyrir tjóni sem rekja mætti til umrædds tjónsatviks og hefðu þeir þar með lögvarða hagsmuni af því að leita viðurkenningardóms um kröfur sínar. Var því hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Með ákæru lögreglustjóra í apríl 2018 voru ákærða gefin að sök nánar tilgreind umferðar-, fíkniefna- og vopnalagabrot og var málið þingfest rúmum mánuði síðar. Við fyrirtöku málsins í lok nóvember sama ár var einnig tekið fyrir annað sakamál á hendur X sem höfðað hafði verið með ákæru lögreglustjóra degi fyrr og voru málin sameinuð með heimild í 1. mgr. 169. gr. laga nr. 88/2008. Í úrskurði Landsréttar kom fram að af forsendum hins áfrýjaða dóms yrði ráðið að einungis fyrri ákæran hefði verið til umfjöllunar í dóminum en ekki hefði verið tekin afstaða til ákæruefna samkvæmt síðari ákærunni og dómur ekki lagður á þau. Var samningu dómsins því verulega ábótavant og í andstöðu við 2. og 4. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008. Hinn áfrýjaði dómur var því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

L ehf. krafðist þess aðallega að viðurkennt yrði með dómi að sá hluti lánssamnings á milli L ehf. og L hf. sem væri verðtryggður bæri ekki vexti en til vara að verðtryggður hluti lánssamningssins bæri ekki breytilega vexti heldur vexti sem ákveðnir væru af Seðlabanka Íslands. Héraðsdómur sýknaði L hf. af kröfu L ehf. Í úrskurði Landsréttar kom fram að varakröfu L ehf. hefði verið getið í dómi héraðsdóms meðal krafna L ehf. en að öðru leyti hefði ekkert verið vikið að kröfunni eða úr henni leyst og væri það í andstöðu við f-lið 1. mgr. og 2. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála. Þá hefði héraðsdómur ekki vikið að kröfu L hf. um frávísun á varakröfu L ehf. né úr henni leyst og væri það í andstöðu við c- og f-lið 1. mgr. 114. gr. sömu laga. Samkvæmt því væru slíkir annmarkar á dómi héraðsdóms að óhjákvæmilegt væri að ómerkja hann og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

Játning X fyrir héraðsdómi var ekki talin skýlaus í skilningi 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og voru því ekki talin skilyrði til að ljúka málinu á grundvelli þeirrar lagaheimildar. Var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný.