Fallist var á fjárkröfu stefnanda í máli hans gegn tryggingafélagi. Málið varðaði einkum ágreining um viðkomandi skilmála vátryggingasamnings vegna frítímaslysatryggingar stefnanda og sönnun og sönnunarbyrði í því sambandi.
Ágreiningur málsins varðaði fjárhæð vátryggingarbóta sem V hf. bæri að greiða P ehf. á grundvelli rekstrarstöðvunartryggingar sem P ehf. tók hjá V hf. Sakarefnið varðaði fyrst og fremst það álitaefni hvort til frádráttar kröfunni skyldi koma launakostnaður sem V hf. byggði á að sparast hefði P ehf. á vátryggingartímabilinu. Í dómi Landsréttar var rakið að horfa bæri til þess hvernig ætla mætti að rekstur P ehf. hefði orðið ef tjónsatburður hefði ekki komið til, þar með talið þess kostnaðar sem fallið hefði til á umræddu tímabili. Ótvírætt væri að ef ekki hefði komið til stöðvunar á rekstri P ehf. hefði hann þurft að standa straum af greiðslu launa og tengdra gjalda vegna þeirra starfsmanna sem þar störfuðu. Var því fallist á það með V hf. að við útreikning raunverulegs tjóns P ehf. væri rétt að draga frá reiknaðri framlegð og tjóni þann launakostnað sem um ræddi. Lagt var til grundvallar að sá kostnaður hefði orðið 52.017.559 krónur, sem var umtalsvert hærri en krafa P ehf. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu V hf. því staðfest.
Deilt var um fjárhæð vátryggingarbóta vegna tjóns á dýpkunargröfu og aukabúnaði hennar. Niðurstaðan var einkum byggð á matsgerð dómkvadds matsmanns.
Viðurkennt var að vinnuslys stefnanda væri bótaskylt úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda hennar vegna slyss sem hún varð fyrir við starfsþjálfun. Var slysið rakið til þess að renna hafi verið of sleip sem hafi stuðlað að of miklum hraða þeirra sem rennu sér niður hana. Um þessa hættueiginleika hafi vinnuveitandinn vitað enda höfðu orðið ítrekuð slys í og við rennuna næstu mánuðina á undan án þess að gripið hafi verið til fullnægjandi öryggisráðstafana.
Viðurkennt var að vinnuslys stefnanda væri bótaskylt úr ábyrgðartryggingu vinnuveitanda hennar vegna slyss sem hún varð fyrir við starfsþjálfun. Var slysið rakið til þess að renna hafi verið of sleip sem hafi stuðlað að of miklum hraða þeirra sem rennu sér niður hana. Um þessa hættueiginleika hafi vinnuveitandinn vitað enda höfðu orðið ítrekuð slys í og við rennuna næstu mánuðina á undan án þess að gripið hafi verið til fullnægjandi öryggisráðstafana.
A höfðaði mál gegn V hf. og krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hennar til skaðabóta úr slysatryggingu launþega sem B var með hjá V hf., en A starfaði sem leikskólakennari hjá B. Deildu aðilar um hvort sannað væri að A hefði orðið fyrir slysi tilgreindan dag í skilningi skilmála slysatryggingarinnar. V ehf. krafðist sýknu af kröfu A og byggði aðallega á því að ósannað væri að áskilnaði um skyndilegan utanaðkomandi atburð væri fullnægt, enda yrði að leggja til grundvallar að líkamstjón A hefði hlotist af því einu að hún hafi verið að lyfta barni og að ekki hafi þurft annað og meira til, en þar kynni að hafa þýðingu að hún hafi lent í umferðarslysi árið 2014. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að eftir að Sjúkratryggingar Íslands hefðu hafnað umsókn A um bætur úr slysatryggingu almannatryggingar hefði A komið fram með lýsingu á atvikum málsins sem ekki hefði komið fram áður, það er að hún hafi beygt sig niður, lyft barninu upp og að það hafi þá skyndilega byrjað að gráta og sprikla með miklum látum, sem leitt hafi til þess að A hafi rykkst til og heyrt smell í mjóbakinu. Var kröfugerð A í málinu reist á því að atvik hafi gerst með framangreindum hætti. Í dómi Landsréttar var rakið að engin vitni hafi getað varpað ljósi á tildrög meiðsla hennar og hún hafi ekki með haldbærum gögnum sýnt fram á að atvik hafi verið með þessum hætti. Var því ekki talið að A hefði sýnt fram á að tildrög meiðsla hennar í umrætt sinn hefðu verið þau sem hún byggði málatilbúnað sinn á. Væri því ósannað að A hafi orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingarskilmálanna. Var V hf. því sýknað af kröfu A.
Stefnda gert að greiða stefnanda hluta vátryggingarfjárhæðar úr slysa- og sjúkdómatryggingu sem í gildi var þegar staðfest var að stefnandi væri haldinn sjúkdómi sem tryggingin tæki til. Sannað þótti að stefnandi hefði hlotið 25% varanlega læknisfræðilega örorku af völdum sjúkdómsins og ætti rétt til greiðslu þess hlutfalls vátryggingarfjárhæðarinnar í samræmi við skilmála tryggingarinnar. Hafnað var málsástæðum stefnanda um að leggja bæri til grundvallar annað og hærra örorkustig eða notast við aðra mælikvarða til að meta afleiðingar sjúkdómsins. Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu vaxta eins og um skaðabótakröfu væri að ræða en fallist á dráttarvaxtakröfu frá málshöfðunardegi.
Stefnandi höfðaði mál á hendur tryggingafélagi eiganda bifreiðar sem stefnandi ók til heimtu skaðabóta vegna tjóns sem hann hefði hlotið í bílslysi. Dómurinn leit svo á að stefnandi hefði, með því að ákveða að aka út af veginum, valdið vátryggingaratburði og hefði mátt gera ráð fyrir tjóni sem óhjákvæmilegri afleiðingu af þeirri ákvörðun. Tryggingafélagið var því sýknað.
A ehf. krafði V hf., tryggingafélag félagsins, um greiðslu vátryggingarbóta vegna tjóns sem A ehf. varð fyrir þegar jarðýta sem félagið hafði á leigu féll fram af brún malarnámu og niður á botn hennar og varð fyrir skemmdum. Laut ágreiningur málsaðila að því hvort stjórnandi jarðýtunnar hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og þá hvort V hf. væri heimilt á þeim grundvelli að fella niður vátryggingarbætur A ehf. á grundvelli ákvæða um samsömun í skilmálum vátrygginga A ehf. Í dómi Landsréttar var á það fallist með héraðsdómi að stórkostlegt gáleysi stjórnandans og brot hans á varúðarreglum hefðu verið meginorsök þess að vátryggingaratburðurinn átti sér stað. Landsréttur rakti því næst ákvæði 26. og 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga og sló því föstu að skerða bæri bætur til A ehf. um tvo þriðju hluta vegna sakar stjórnanda jarðýtunnar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Stefnandi var ekki talinn hafa fyrirgert rétti sínum til vátryggingabóta úr góðhestatryggingu hjá stefnda, með því að nota hryssu sem reið- og keppnishest í þremur mótum í maí 2020 sem hafði verið í meðhöndlun hjá dýralækni frá því haustið 2019. Hvorki var fallist á að það hafi verið óeðlilegt að láta reyna á reiðhæfileika hryssunar í þessum mótum né að stefnanda hafi mátt vera það ljóst að ekki yrði hægt að nota hryssuna sem reið- og keppnishest eftir þátttöku í þeim. Stefnandi hafi því ekki glatað rétti sínum til bóta vegna stórkostlegs gáleysis. Þá var ekki talið að stefndi hefði sýnt fram á að fjárhagslegt tjón stefnanda hafi numið lægri fjárhæð en vátryggingafjárhæðin, enda hafði hann ekki óaksað eftir dómkvöddu mati um verðmæti hennar heldur einungis stuðist við verðmat sem hann aflaði einhliða. Var vátryggingarfjárhæðin lögð til grundvallar óskert enda þótti hún ekki ósanngjörn.
Í málinu var deilt um hvort A hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingarskilmála slysatrygginga sjómanna. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti var talið ósannað að A hefði skrikað fótur á hálum gúmmímottum og það valdið slæmum hnykk á öxl og upphandlegg. Þá tókst A ekki sönnun þess að líkamstjón hans hafi verið með öðrum hætti að rekja til skyndilegs utanaðkomandi atburðar. Vísað var til þess að atvikalýsingar í tilkynningu til Sjúkratrygginga Íslands og í skipsdagsbók þóttu ekki fela í sér lýsingu á slysi í skilningi skilmála vátryggingarinnar. Ekki þótti tækt að leggja aðrar atvikalýsingar til grundvallar í málinu, hvorki þær sem lágu fyrir í öðrum gögnum málsins né þær sem fram komu í framburðum fyrir dómi. Var T hf. því sýknað af kröfum A.
Ágreiningur var um hvort stefnandi ætti rétt til dánarbóta úr tryggingu hjá stefnda en eiginmaður hennar sem var flugmaður lést þegar að flugvél sem hann stýrði brotlenti skömmu eftir flugtak. Ágreiningur var um hvort flugmaðurinn hefði sýnt af sér gáleysi eða stórfellt gáleysi í umrætt sinn og þá hvaða afleiðingar slíkt ætti að hafa, þ.e. hvort slíkt leiði til niðurfellingar bótaréttar í heild sinni eða aðeins skerðingar á bótarétti að hluta. Sú háttsemi flugmannsins að kanna hvorki stjórntæki vélarinnar við fyrirflugskoðun né rétt áður en tekið var á loft var metinn honum til stórfellds gáleysis. Ekki var fallist á að stórfellt gáleysi félli utan vátryggingarverndar, enda óheimilt, samkvæmt 3. gr. laga nr. 30/2004, að víkja frá ákvæðum laga um vátryggingarsamninga með samningi ef það leiðir til lakari stöðu þess sem öðlast kröfu á hendur félaginu. Ábyrgð vátryggingafélags samkvæmt 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 fellur ekki fortakslaust niður við það að vátryggingaratburði sé valdið af stórkostlegu gáleysi en getur orðið til þess að réttur tryggingartaka til bóta úr vátryggingunni verði skertur að hluta eða í heild sinni vegna háttsemi hans. Var réttur stefnanda til dánarbóta skertur um þriðjung og stefndi dæmdur til að greiða stefnanda 7.600.000 kr. auk dráttarvaxta.
Deilt um greiðsluskyldu tryggingafélags úr fasteignatryggingu vegna þess að skólplögn í annarri samliggjandi fasteign gaf sig og olli tjóni á íbúð vátryggingartaka. Sýkna, en hluti málskostnaður þrátt fyrir það felldur á tryggingarfélagið þar sem sú málstæða sem leiddi til sýknu hafði ekki verið höfð uppi áður en málið var borið undir dóm.
Fallist var á óskipta skaðabótaskyldu stefndu, á grundvelli, sakarábyrgðar, vinnuveitendaábyrgðar og ábyrgðartryggingar. En að mati dómsins var tjónsatvikið, sem átti sér stað í tengslum við afgreiðslu á bar, talið vera í nægilegum tengslum við starf tjónvalds. Ekki var fallist á að lagaskilyrði stæðu til þess að skerða bótarétt stefnanda m.t.t. eigin sakar. Var því fallist á dómkröfu stefnanda í málinu.
A krafði V hf. og L hf. um greiðslu vátryggingabóta 2011 vegna andláts eiginmanns hennar og tveggja stjúpdætra í skipbroti í Víetnam 2010. Krafa A byggði annars vegar á fjölskyldutryggingu og farkortstryggingu hjá V hf. og hins vegar líf- og sjúkdómatryggingu hjá L hf. Félögin höfnuðu bótaskyldu í desember 2011. Fallist var á afstöðu þeirra með úrskurði úrskurðarnefndar í vátryggingamálum 2013 þar sem ekki hafi verið sýnt fram á að fyrrgreindur vátryggingaratburður hafi átt sér stað. Höfðaði A í kjölfarið mál þetta gegn V hf. og L hf. Í dómi héraðsdóms var rakið að lögreglurannsókn hefði leitt í ljós að skráning andlátanna í Þjóðskrá hafi byggt á dánarvottorðum sem hafi ekki verið gefin út af þeim yfirvöldum í Víetnam sem þau voru sögð stafa frá. Það hafi fengist staðfest af Interpol í Víetnam og sendiráði Víetnam í Kína. Var sönnun um andlát hvorki talin geta byggt á fyrrgreindum vottorðum frá Víetnam né vottorðum Þjóðskrár. Með vísan til gagna málsins fengist ekki séð að önnur dánarvottorð sem A aflaði í kjölfar niðurstöðu Interpol hafi verið gefin út af bærum stjórnvöldum í Víetnam. Voru þau vottorð því ekki talin fullnægja kröfum um sönnun um vátryggingaratburðinn. Ekkert þeirra vitna sem A kvaddi til skýrslugjafar fyrir dómi hafi borið kennsl á lík hina látnu heldur hafi þau öll byggt á frásögnum A sjálfrar, annarra yfirvalda sem byggðu á frásögn A eða upplýsingum frá ónafngreindum aðilum. Samkvæmt íslenskum rétti væri það meginregla að sönnun um andlát væri studd vottorði læknis. Erlend vottorð lækna væru jafnan metin gild yrði andlát erlendis. Á hinn bóginn hafi engin gögn eða upplýsingar komið fram í málinu um aðkomu læknis að skoðun á líkum eða niðurstöðu um andlát og dánarorsök. Með hliðsjón af þessu, öðrum atvikum og gögnum málsins var A ekki talin hafa sannað með fullnægjandi hætti að vátryggingaratburðurinn hafi átt sér stað. Voru V hf. og L hf. því sýknuð af öllum kröfum A. Kröfu A fyrir Landsrétti um ómerkingu hins áfrýjaða dóms var hafnað og var hann staðfestur með vísan til forsendna um annað en málskostnað.
Deilt var um greiðslu vátryggingabóta úr góðhestatryggingu hjá stefnda. Var það niðurstaða dómsins að stefnandi ætti einungis rétt á greiðslu hlutfallslegra bóta úr vátryggingunni vegna undirvátryggingar.
A slasaðist á árinu 2014 við störf á frystitogara og var vinnuveitandi hans með áhöfn skipsins vátryggða hjá S hf. í samræmi við fyrirmæli 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985. A fékk greiddar bætur úr slysatryggingunni 2016 og gerði fyrirvara við bótauppgjörið um rétt til frekari bóta yrði varanleg örorka og/eða miski síðar metin hærri. A krafði S hf. árið 2019 um viðbótargreiðslu úr vátryggingunni á grundvelli álits örorkunefndar þar sem varanlegur miski og varanleg örorka hans var metin hærri en samkvæmt fyrri matsgerð. S hf. hafnaði þeirri kröfu með vísan til skilmála slysatryggingarinnar um að undantekningarlaust skuli framkvæma örorkumat sem liggur til grundvallar bótaákvörðun í síðasta lagi þremur árum eftir slys. A höfðaði í kjölfarið mál á hendur S hf. til heimtu frekari bóta. Í niðurstöðu sinni vísaði Hæstiréttur til þess að í dómaframkvæmd hefði verið viðurkennt að vátryggingarfélög hafi réttmæta hagsmuni af því að mæla fyrir um tímafresti sem tjónþolar hefðu til að afla sér sönnunar um varanlegar afleiðingar slyss í skilmálum slysatrygginga og hafi þriggja ára frestur ekki verið talinn óeðlilegur. Þá var talið að skilmálinn gilti án tillits til þess að bótafjárhæð ákvarðaðist á grundvelli skaðabótalaga samkvæmt ákvæði kjarasamnings. Þegar litið væri til efnis og skýrs orðalags ákvæðis skilmálanna auk tilvísunar til þeirra í kjarasamningi yrði ekki fallist það með A að óljóst hafi verið að ákvæðið hafi gilt í tilviki hans. Varðandi áhrif fyrirvara þess sem A gerði við bótauppgjörið vísaði Hæstiréttur til þess að fyrirvarinn hafi í engu tilliti lotið að skilmála slysastryggingarinnar um að undantekningarlaust skyldi framkvæma nýtt örorkumat innan þriggja ára frá slysdegi. Þá var talið að ekki væri í málinu komin fram nein sönnun fyrir samkomulagi milli aðila um að víkja frá skilmálum slysatryggingarinnar. Var því hafnað að fyrirvari sem A gerði við bótauppgjör hefði vikið til hliðar skilmálum slysatryggingarinnar. S hf. var því sýknað af öllum kröfum A.
Fallist að hluta á kröfu um viðurkenningu á greiðsluskyldu vátryggingafélags úr húftryggingu vegna jarðýtu sem hrapaði í malarnámu.
A krafðist viðurkenningar á bótaskyldu I ohf. og bótarétti úr frjálsri ábyrgðartryggingu I ohf. hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann þreytti þrekpróf í starfi sínu sem slökkviliðsmaður hjá I ohf. Í dómi Landsréttar var ekki á það fallist að prófið hefði verið framkvæmt með öðrum hætti en reglur í rekstrarhandbók I ohf. gerðu ráð fyrir eða að óforsvaranlegt hefði verið að láta starfsmenn draga dúkku á hallandi gólfi í prófinu. Þá var talið ósannað að prófstjóri eða stjórnendur I ohf. hefðu búið yfir upplýsingum um bakmeiðsli A sem leitt hefðu getað til þess að óforsvaranlegt hefði verið að láta hann þreyta þrekprófið. Á hinn bóginn taldi Landsréttur ljóst að til þess að starfsmaður þreytti þrekpróf væri skilyrði að fyrir lægi læknisvottorð sem sýndi að hann væri til þess hæfur og mætti vottorðið ekki vera eldra en sex mánaða. Við framkvæmd þrekprófsins hefði verið brotið gegn þessari reglu. Miðað við lýsingar í sjúkraskýrslu um þróun mjóbaksverkja A á árinu 2015 væri ekki hægt að útiloka að ef læknisskoðun hefði farið fram í tæka tíð fyrir þrekprófið hefði komið í ljós að A væri ekki fær til þess að taka prófið. I ohf. yrði sem vinnuveitandi að bera hallann af því að A hefði verið skyldaður vegna forfalla til að taka þrekpróf að hausti án þess að ný læknisskoðun færi fram. Yrði sú vanræksla metin til sakar hjá starfsmönnum sem I ohf. bæri ábyrgð á. Var krafa A því tekin til greina.
Ágreiningur aðila fyrir Hæstarétti laut að bótarétti Þ ehf. úr brunatryggingu tilgreindrar fasteignar hjá S hf. sem brann árið 2017 og þýðingu skilmála í vátryggingarsamningi milli aðila um að bætur skyldu lækka ef vátryggður gæti nýtt kostnað vegna tjóns til skattafrádráttar. Í dómi Hæstaréttar var rakið að málatilbúnað S hf. yrði að skilja á þann veg að Þ ehf. hefði borið að gera ráðstafanir hvort heldur fyrir eða eftir tjónsatburðinn til að uppfylla lagaskilyrði til að nýta og viðhalda innskattsfrádrætti vegna endurbyggingar hússins. Þannig hefði hvílt sú skylda á Þ ehf. að draga úr tjóni sínu með því að afla sér frjálsrar skráningar vegna leigu fasteignarinnar, áður en ráðist yrði í endurbyggingu hennar. Í dóminum kom fram að við mat á skilmálunum bæri fyrst að líta til reglu 1. mgr. 35. gr. laga nr. 30/2004 um að vátryggður eigi rétt á fullum bótum fyrir fjártjón sitt sé ekki um annað samið. Þá bæri að líta til þess að um einhliða staðlaða skilmála væri að ræða sem S hf. samdi. Samkvæmt svokallaðri andskýringarreglu bæri að jafnaði að skýra umdeilanleg ákvæði í vátryggingarskilmálum þeim í óhag sem samdi þau. Umrædd grein skilmálans yrði ekki skilin með svo afdráttarlausum hætti að á Þ ehf. hefði hvílt sérstök athafnaskylda til að gangast undir þær kvaðir sem frjáls skráning hefði í för með sér áður en endurbygging hófst. Hefði það verið markmið S hf. að leggja slíka skyldu á Þ ehf. í skilmálum samningsins hefði S hf. borið að orða hana með skýrum hættum. S hf. yrði að bera hallann af óljósu orðalagi greinarinnar um þetta atriði, enda ekki sýnt fram á að óvissu um merkingu þess hafi verið eytt gagnvart Þ ehf. með fullnægjandi hætti. Var því fallist á kröfu Þ ehf. um að ekki skyldi tekið tillit til lögbundins afreiknings vegna virðisaukaskatts við ákvörðun um vátryggingarbætur til félagsins vegna brunatjóns á fasteigninni.
Í málinu deildu aðilar um það hvort krafa P ehf. á hendur V hf., til greiðslu bóta úr rekstrarstöðvunartryggingu vegna tjóns 6. júlí 2014 við bruna í húsnæði verslunarinnar G, hefði verið fyrnd þegar málið var höfðað í júní 2019. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 52. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga fyrndist krafa um bætur á fjórum árum og hæfist fresturinn við lok þess almanaksárs er vátryggður fékk nauðsynlegar upplýsingar um þau atvik sem væru grundvöllur kröfu hans. Orðalag ákvæðisins yrði ekki skilið með þeim hætti að endanleg kröfugerð vátryggðs þyrfti að liggja fyrir eða öll atvik sem gætu haft áhrif á endanlega bótafjárhæð. Af vátryggingarskilmálum V hf. væri ljóst að lengd raunverulegs bótatímabils væri einn þeirra þátta sem gæti haft hvað mest áhrif á fjárhæð bóta og þar með á grundvöll bótakröfu vátryggðs. Bótatímabilið hefði verið hálfnað í árslok 2014 þegar P ehf. sendi V hf. kröfubréf sem miðaði við 12 mánaða rekstrarstöðvun með þeim fyrirvara að ákvörðun hefði ekki verið tekin um að hefja rekstur G að nýju. Í svarbréfi V hf. hefði kröfum P ehf. verið hafnað sem ótímabærum á þeim grunni að gerð væri krafa um bætur fram í tímann og tjónið ekki fram komið. Af gögnum málsins yrði ekki ráðið að V hf. hefði leitað frekar eftir upplýsingum um hvort til stæði að endurreisa rekstur G eða knúið á um að P ehf. tæki slíka ákvörðun. Var V hf. látið bera hallann af því að ósannað væri að P ehf. hefði fyrir árslok 2014 haft nauðsynlegar upplýsingar um atvik sem skipt gátu sköpum um afmörkun bótatímabilsins og voru grundvöllur kröfu hans í skilningi 1. mgr. 52. gr. laga nr. 30/2004. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur og viðurkennt að umrædd krafa hefði ekki verið fyrnd þegar málið var höfðað.
A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist frekari bóta vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku en þeirra sem þegar hefðu verið greiddar úr slysatryggingu hans hjá S hf. vegna slyss sem hann varð fyrir í starfi sínu. Byggðist krafa A um frekari bætur á áliti örorkunefndar sem lá fyrir í málinu. S hf. hélt því fram að samkvæmt ákvæðum slysatryggingarinnar bæri tjónþolum undantekningarlaust að afla matsgerðar um varanlegar afleiðingar slyss í síðasta lagi þremur árum eftir það. A taldi að fyrirvari í upphaflegu bótauppgjöri hefði vikið til hliðar ákvæðum skilmálanna um frest til öflunar matsgerða um varanlegar afleiðingar slyssins. Þá taldi hann að ákvæði skilmálanna um fyrrnefndan frest ætti ekki við um skilmála slysatryggingarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að með fyrirvaranum við uppgjörið hefði A áskilið sér rétt til að gera frekari kröfur um bætur ef endurmat á örorku og miska leiddi í ljós meira tjón en hefði legið fyrir við uppgjörið. Var litið svo á að uppgjöri vegna líkamstjónsins hefði ekki verið að fullu lokið að því er viðvék varanlegri örorku A. Vegna fyrirvarans hefði A verið heimilt að afla nánari gagna um ætlaða varanlega örorku sína vegna slyssins og krefjast frekari bóta. Þá lægi jafnframt fyrir í málinu að S hf. hefði lengst af ekki borið fyrir sig ákvæði í tryggingaskilmálum um tímafrest við þær aðstæður sem uppi væru í málinu. S hf. hefði engum andmælum hreyft gegn fyrirvaranum eða gildissviði hans, né gert sérstakan áskilnað um að nýtt mat yrði að leggja fram innan þriggja ára frá slysdegi í samræmi við ákvæði tryggingaskilmálanna. Yrði S hf. látið bera hallann af því að hafa ekki skilmerkilega áréttað þann áskilnað. Álit örorkunefndar var því lagt til grundvallar við mat á varanlegri örorku A vegna slyssins. Kröfur A voru því teknar til greina.
A varð fyrir líkamstjóni á árinu 2013 þegar hann ók bifhjóli aftan á bifreið sem ekið var í sömu akstursstefnu. Hann var tryggður lögboðinni slysatryggingu hjá V hf. og féllst félagið með tölvubréfi 17. febrúar 2015 á bótaskyldu vegna líkamstjónsins. Aftur á móti skerti félagið rétt A til bóta um helming vegna stórkostlegs gáleysis hans við akstur bifhjólsins á ætluðum hraða samkvæmt útreikningi langt umfram hámarkshraða á veginum. Hæstiréttur taldi að V hf. hefði vegna tómlætis glatað rétti til að bera þetta fyrir sig samkvæmt 94. gr. laga nr. 30/2004. Var krafa A á hendur V hf. því tekin til greina.
Fallist var á kröfu stefnanda um viðurkenningu á rétti hans til fullra tryggingarbóta úr ökutækjatryggingu ökutækis og húftryggingu eftirvagna, hjá stefnda.
Aðilar deildu um það hvort réttur A til greiðslu bóta úr örorkutryggingu hjá V hf. hefði fallið niður þar sem krafa hans um bætur hefði ekki verið gerð innan árs frá því að hann fékk vitneskju um atvik sem hún var reist á. V hf. hafði synjað A um greiðslu bóta, aðallega með vísan til 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga auk greinar í þeim skilmálum sem giltu um vátrygginguna en að auki til 1. mgr. 92. gr. laganna. Samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 glatar sá sem á rétt til bóta samkvæmt sjúkra- eða heilsutryggingu þeim rétti ef krafa er ekki gerð um bætur innan árs frá því að hann fékk vitneskju um þau atvik sem hún er reist á. Í samræmi við orðanna hljóðan og með vísan til fyrri dómaframkvæmdar sló Landsréttur því föstu að skýra yrði niðurlag ákvæðisins svo, þegar bóta væri krafist vegna varanlegs líkamstjóns, að upphaf eins árs frestsins bæri að miða við hvenær sá, sem orðið hefði fyrir slíku tjóni, hafi raunverulega gert sér grein fyrir að það hefði varanlegar afleiðingar fyrir hann. Aðilar deildu um það hvenær A hefði fyrst orðið það ljóst að ástand hans vegna lungnasjúkdómsins, sem síðar dró A til dauða, væri orðið varanlegt en tjónstilkynningin barst V hf. í lok september 2017. Landsréttur taldi gögn málsins ekki sýna fram á að A hefði verið meðvitaður um varanlegar afleiðingar lungnasjúkdómsins fyrir lok september 2016 en í þeim kæmi ekkert fram sem gæfi næga ástæðu til að ætla að honum hefði þá verið orðið það ljóst. Samkvæmt því yrði ekki fundin fyrir því viðhlítandi stoð í gögnum málsins að líta mætti svo á að ársfrestur sá sem kveðið er á um í 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 hafi verið liðinn þegar V hf. barst tilkynning um vátryggingaratburð í lok september 2017. Var niðurstaða héraðsdóms um að viðurkenndur yrði réttur dánarbús A til greiðslu bóta úr líf- og sjúkdómatryggingu hjá V hf. því staðfest.
A krafðist þess að viðurkennd yrði full bótaskylda V hf. samkvæmt slysatryggingu hennar vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir við fall af hestbaki. V hf. krafðist þess að bótaskylda þess samkvæmt slysatryggingunni yrði eingöngu viðurkennd að 1/3 hluta þar sem A hefði verið undir áhrifum áfengis þegar slysið varð. Í dómi Landsréttar kom fram að sannað væri að A hefði drukkið áfengi í reiðtúrnum auk þess sem fyrir lægju upplýsingar um mælingu á alkóhólmagni í blóði hennar við komu á bráðamóttöku Landspítalans. Þar sem A hefði ekki fært fram sönnun fyrir því að mæling Landspítalans væri ónákvæm eða röng yrði lagt til grundvallar að mælingin sýndi að A hefði ekki verið fær um að stjórna hestinum örugglega þegar slysið átti sér stað og hún því talin hafa sýnt af sér stórkostlegt gáleysi með þeirri háttsemi sinni. Í ljósi vitnisburða um að hesturinn hefði hlaupið hratt í burtu eftir slysið og að hann hefði fælst var það mat dómsins að rekja mætti orsakir slyssins að hluta til utanaðkomandi áreitis. Með hliðsjón af þessu og því að A hefði hlotið umtalsvert líkamstjón í slysinu taldi Landsréttur rétt að A yrði látin bera helming tjóns síns sjálf en að öðru leyti viðurkenndur réttur hennar til bótagreiðslna úr vátryggingunni.
A höfðaði mál gegn V hf. til viðurkenningar bótaskyldu úr slysatryggingu hans hjá V hf. vegna líkamstjóns sem hann taldi sig hafa orðið fyrir við fall af bifhjóli. Deildu aðilar málsins um hvort sannað væri með fullnægjandi hætti að A hefði lent í bifhjólaslysi í umrætt sinn. Í dómi Landsréttar var rakin sú almenna regla að sá sem hefði uppi skaðabótakröfu yrði að sanna að hann hefði orðið fyrir tjóni og hvert tjón hans væri. Vísað var til þess að A hefði í þrígang lýst umræddu atviki fyrir mismunandi starfsfólki á bráðadeild Landspítala og aldrei nefnt að um umferðarslys hefði verið að ræða. Eigandi bifhjólsins, bróðir A, ritaði tjónstilkynningu til V hf. vegna tjóns á bifhjólinu, tæpum þremur mánuðum eftir óhappið. Krafðist hann þá fyrst greiðslu úr kaskótryggingu bifhjólsins vegna skemmda á því. V hf. hefði mótmælt því að í greiðslu skaðabóta úr kaskótryggingunni fælist viðurkenning á því hvaða dag tjónið varð. Önnur sjónarmið væru lögð til grundvallar við útgreiðslu á slíkri tryggingu en úr ábyrgðartryggingu. Gegn mótmælum V hf. hefði greiðsla bóta úr kaskótryggingunni takmarkaða þýðingu við sönnun á tjóni A. Þegar litið væri til upphaflegar lýsingar A á ástæðum tjónsins og þeirra takmörkuðu sönnunargagna er hann tefldi fram að öðru leyti fyrir staðhæfingum sínum, sbr. og 59. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, hefði honum ekki, gegn mótmælum V hf., tekist sönnun á staðhæfingu sinni um að orsakir þess líkamstjóns sem hann varð fyrir væri að rekja til falls af bifhjólinu. V hf. var því sýknað af kröfum A.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur frá stefnda úr slysatryggingu launþega. Bætur voru ákveðnar í samræmi við matsgerð þar sem metnar voru afleiðingar atviks sem varð í starfi stefnanda og féll undir vátrygginguna. Málsástæðum stefnda um að bótaréttur hefði fallið niður fyrir tómlæti stefnanda eða vegna fyrningar var hafnað.
Ágreiningur aðila í málinu laut að því hvort krafa P ehf. á hendur V hf., til greiðslu bóta úr rekstrarstöðvunartryggingu vegna tjóns sem P ehf. varð fyrir í júlí 2014 vegna eldsvoða í húsnæði verslunarinnar G, hefði verið fyrnd þegar málið var höfðað í júní 2019. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 52. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga fyrndist krafa um bætur á fjórum árum og hæfist fresturinn við lok þess almanaksárs er vátryggður fékk nauðsynlegar upplýsingar um þau atvik sem væru grundvöllur kröfu hans. Ákvæði laga nr. 150/2007 um fyrningu kröfuréttinda giltu að öðru leyti. Þá kom fram að lögskýringargögn að baki ákvæði 1. mgr. 52. gr. laga nr. 30/2004 gæfu ekki tilefni til annars en að skýra ákvæðið eftir orðanna hljóðan og yrði því að leggja til grundvallar að nægilegt væri að vátryggingartaki hefði þær upplýsingar um atvik að baki bótakröfu sem nauðsynlegar væru til að hann gæti sett kröfuna fram. Í því yrði ekki talið felast að fjárhæð bótakröfunnar þyrfti að liggja endanlega fyrir enda væri fyrningarfresti í lögum meðal annars ætlað að gefa tjónþola hæfilegt svigrúm til að staðreyna umfang tjóns. Þá voru raktir skilmálar rekstrarstöðvunartryggingar þeirrar sem P ehf. hefði tekið hjá V hf. og af þeim og framangreindu ályktað að þau atvik er lægju til grundvallar bótakröfu úr tryggingunni kæmu í fyrsta lagi fram þegar í ljós kæmi hvort rekstur sá er stöðvaðist hæfist að nýju. Af gögnum málsins hefði verið ljóst að í janúar 2015 hefði verið til skoðunar hjá aðilum hvort unnt væri að endurreisa rekstur G og voru nauðsynlegar upplýsingar um þau atvik sem lægju til grundvallar bótakröfu P ehf. því ekki taldar hafa komið fram fyrir þann tíma. Breytti engu í því sambandi þótt P ehf. hefði sett kröfu sína fram með ótímabærum hætti í bréfi til V hf. í desember 2014. Að þessu virtu var fyrningarfrestur kröfu P ehf. ekki talinn hafa hafist fyrr en í árslok árið 2015 og hefði krafan því verið ófyrnd þegar málið var höfðað, sbr. 1. mgr. 15. gr. laga nr. 150/2007.
A krafðist viðurkenningar á skyldu V hf. til greiðslu bóta úr slysatryggingu launþega F vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í slysi í janúar 2016. Ágreiningur aðila sneri að því hvort bótaréttur A úr tryggingunni væri niður fallinn þar sem ekki hefði borist tilkynning um vátryggingaratburð innan árs frest samkvæmt 1. mgr. 124. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. V hf. byggði á því að tilkynning sem félaginu barst í febrúar 2016 hefði eingöngu varðað kröfu A um bætur úr fjölskyldutryggingu en ekki slysatryggingu launþega F, þar sem A hefði verið tilgreind sem vátryggingartaki en ekki F. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti, kom fram að með tilkynningu A hefði V hf. sannanlega verið tilkynnt um þann vátryggingaratburð sem A taldi leiða til bótaskyldu V hf., bæði á grundvelli fjölskyldutryggingarinnar og slysatryggingar launþega F. Var krafa A því tekin til greina.
A, sem var sendibílstjóri, lenti í slysi í apríl 2016 sem varð til þess að hásin slitnaði. Starfsverndartrygging hans hafði þá runnið út án þess að honum hefði verið tilkynnt um að hún yrði ekki endurnýjuð. Árið 2017 gerði A réttarsátt við vátryggingamiðlunina sem seldi honum starfsverndartrygginguna, T ehf., þar sem T ehf. viðurkenndi bótaábyrgð og ábyrgðist uppgjör vátryggingarbóta eftir efni vátryggingar- samningsins. Í kjölfarið greindi aðila á um efni samningsins, hvort upplýsingagjöf A um heilsufar hans í umsókn um trygginguna leiddi til þess að bótaábyrgð félagsins félli niður í heild eða að hluta og um umfang tjóns A. Með hliðsjón af umsókn A um vátrygginguna, gögnum sem var framvísað við sölu hennar, því sem fram kom í skýrslum fyrir Landsrétti og ákvæðum þágildandi laga var fallist á með A að í tryggingunni hefði falist að yrði hann óvinnufær til starfa sem sendibifreiðastjóri yrðu honum greiddar bætur fyrir tímabundna og varanlega örorku. Samkvæmt matsgerð dómkvadds matsmanns hefði A orðið varanlega óvinnufær til starfa sem sendibifreiðastjóri frá slysdegi vegna afleiðinga slyssins og ætti A því rétt á bótum úr tryggingunni. Þá þótti ekki hafa verið sýnt fram á að nokkur tengsl væru milli þess að hásin A slitnaði og þeirra upplýsinga um heilsufar sem A vanrækti að veita eða veitti ranglega. Upplýsingagjöf A skipti því ekki máli fyrir ábyrgð félagsins. Samkvæmt því var T ehf. dæmt til að greiða A bætur vegna tímabundinnar og varanlegrar örorku miðað við fullan missi starfsorku, samtals 20.974.000 krónur ásamt vöxtum.
Sýknað af kröfum um bætur úr slysatryggingu ökumanns og slysatryggingu launþega.
A varð fyrir líkamstjóni er hann ók bifhjóli sínu aftan á bifreið. A krafðist fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns en V hafði skert bótarétt hans um helming á þeim grundvelli að A hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi við akstur bifhjólsins, sbr. 1. mgr. 90. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Aðilar deildu einkum um hvort og þá eftir atvikum að hvaða marki skerðing bótaréttar hefði verið heimil. Lagt var til grundvallar að A hefði ekið bifhjólinu langt yfir löglegum hámarkshraða og valdið slysinu með því að horfa ekki fram fyrir sig skömmu áður en áreksturinn varð. A hefði ekki gætt að varúðarreglu 1. mgr. 36. gr. eldri umferðarlaga nr. 50/1987. Var talið að háttsemi A hefði skapað augljósa hættu á veginum og falið í sér stórkostlegt gáleysi af hans hálfu. Var A gert að bera þriðjung tjóns síns sjálfur en V dæmt til að greiða honum tvo þriðju hluta þess.
Vátryggingafélag gat að mati dómsins ekki hafnað frekari greiðslu bóta á grundvelli váryggingaskilmála sem kváðu á um að örorku skyldi meta innan þriggja ára frá slysdegi. Litið svo á að félagið hafi í verki samþykkt að halda málinu opnu eftir lok frestsins.
H slf. krafði V hf. um bætur úr húftryggingu smábáta vegna þjófnaðar á sex handfærarúllum úr bátnum Gosa KE-102. Deildu aðilar um hvort handfærarúllurnar væru veiðarfæri í skilningi skilmála húftryggingarinnar og féllu þar með ekki undir vátrygginguna. Landsréttur hafnaði því að orðalag 4. töluliðar 6. mgr. 6. gr. a laga nr. 116/2006 um stjórn fiskveiða fæli í sér lögskilgreiningu á handfærarúllum sem bindandi væri við skýringu skilmála húftryggingarinnar. Því næst rakti rétturinn ákvæði greina 1.1 og 1.2 í skilmálum smábátatryggingar og taldi að handfærarúllurnar hefðu verið fylgifé bátsins í skilningi greinar 1.1 en handfærin sem sett væru á rúllurnar væru veiðarfæri sem féllu undir grein 1.2. Þar sem brotist hefði verið inn í skorsteinshús bátsins til að losa handfærarúllurnar frá rafmagnstöflu félli atvikið undir orðalag greinar 3.1.7 í skilmálunum en samkvæmt því ákvæði bætti tryggingin tjón á bátnum sem stafaði á beinan hátt af innbroti eða innbrotsþjófnaði. Þá var því hafnað að ábyrgð V hf. hefði fallið niður vegna þess að H slf. hefði ekki gætt varúðarskyldu sinnar samkvæmt grein 9.3 í skilmálunum. Var krafa H slf. um skaðabætur úr hendi V hf. tekin til greina en að teknu tilliti til þess að fullar tjónsbætur ættu ekki að leiða til auðgunar tjónþola var talið rétt að ákvarða þær að álitum 3.000.000 króna. Kröfu H slf. um bætur vegna kostnaðar við rekstur á máli milli aðila fyrir úrskurðarnefnd í vátryggingamálum var hafnað. Var V hf. dæmt til að greiða H slf. 3.000.000 króna ásamt vöxtum samkvæmt 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu en kröfu H slf. um dráttarvexti var vísað frá héraðsdómi.
Fallist á að tryggingafélagi yrði gert að bæta brunatjón á fasteign og innbúi að fullu. Ekki þannig talið heimilt að skerða bætur um helming vegna vanrækslu eiganda við að sinna ábendingum eftirlitsaðila um úrbætur á raflögnum hússins og orsakatengsl á milli vanbúnaðar eða vanrækslu og eldsvoðans talin ósönnuð.
A höfðaði mál gegn SA hf. og krafðist þess að viðurkennt yrði að félagið væri bótaskylt úr húftryggingu bifreiðar A. Taldi SA hf. að A hefði ekið bifreiðinni ölvaður þegar umrætt óhapp varð og með því brotið gegn varúðarreglum vátryggingarskilmála húftryggingarinnar og valdið vátryggingaratburði með stórkostlegu gáleysi. Í dómi héraðsdóms, sem var staðfestur af Landsrétti, var ekki talið að sönnun lægi fyrir um að A hefði verið ökumaður bifreiðarinnar umrætt sinn og var fallist á viðurkenningarkröfu hans.
Vátryggingafélag dæmt til að greiða stefnanda bætur úr sjúkdómatryggingu sem hún hafði tekið hjá félaginu. Hafnað var öllum málsástæðum félagsins, sem m.a. lutu að því að mein hennar hefði greinst innan þriggja mánaða frá töku tryggingarinnar og væri því ekki bótaskylt samkvæmt skilmálum tryggingarinnar, og að stefnandi hefði brugðist svo upplýsingaskyldu sinni gagnvart félaginu við töku tryggingarinnar að leiða ætti til niðurfellingar eða lækkunar bóta.
Vátryggingafélag var sýknað af kröfu einstaklings um frekari bætur en greiddar höfðu verið honum úr slysatryggingu launþega sem fyrrum vinnuveitandi hans hafði tekið hjá félaginu. Ágreiningur stóð um það hvort félaginu hefði verið heimilt að skerða bætur vegna aldurs stefnanda, en það hafði félagið gert með vísan til ákvæða kjarasamnings sem vísað var til í vátryggingaskírteini. Í dóminum var tekið fram að aðilum vátryggingasamningsins hefði verið heimilt að semja um umfang tryggingarinnar og að þar sem vinnuveitandi var að tryggja sig gegn áhættu af skyldum sem á honum hvíldu samkvæmt kjarasamningi væri eðlilegt að umfang tryggingarinnar tæki mið af því. Fallist var á það með stefnda að ákvæði kjarasamningsins um aldursskerðingu bóta hefðu gilt í vátryggingasamningi félagsins við vátryggingataka og var ekki á það fallist að skilmálar tryggingarinnar væru svo óskýrir að ekki yrði á þeim byggt. Þá var því hafnað að umrædd skerðing bóta fæli í sér brot gegn 65. gr. stjórnarskrárinnar.
A höfðaði mál gegn VT hf. til heimtu bóta úr slysatryggingu launþega vegna afleiðinga slyss sem hann varð fyrir þegar hann féll af reiðhjóli á leið heim úr vinnu. Deildu aðilar málsins um hvort leggja bæri til grundvallar við uppgjör bóta til A úr slysatryggingu launþega að varanleg læknisfræðileg örorka hans væri 45% eða hvort lægra hlutfall gilti með beitingu svonefndrar hlutfallsreglu. Í dómi Landsréttar var vísað til skilmála slysatryggingar launþega sem giltu á tjónsdegi og að þar væri ekki að finna heimild til að skerða bætur fyrir varanlega læknisfræðilega örorku með beitingu hlutfallsreglu og slíka heimild væri heldur ekki að finna í miskatöflu örorkunefndar sem í gildi hefði verið á slysdegi. Þá hefðu lög nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga ekki að geyma heimild fyrir skerðingu bóta fyrir varanlega læknisfræðilega örorku með hlutfallsreglu. Taldi rétturinn því að VT hf. skorti að lögum heimild til að skerða bætur til A með framangreindum hætti og voru kröfur A því teknar til greina.
Í ársbyrjun 2016 kom upp eldur í hóteli í eigu P ehf. að Skriðulandi í Dalabyggð. P ehf. hafði gert samning við T hf. um viðbótarbrunatryggingu hótelsins og brunatryggingu lausafjár þar. Í maí 2017 krafði P ehf. T hf. um viðurkenningu á greiðsluskyldu vegna brunans en í október sama ár hafnaði T hf. greiðsluskyldu. Afstaða T hf. byggðist á því að með hliðsjón af rannsóknargögnum væri hafið yfir allan vafa að fyrirsvarsmaður P ehf. hefði af ásetningi valdið því tjóni sem hlaust af brunanum og var í þeim efnum vísað til skilmála trygginganna og 1. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingasamninga. Í kjölfarið höfðaði P ehf. mál þetta á hendur T hf. til viðurkenningar á rétti sínum til bóta. Samkvæmt 1. mgr. 27. gr. laga nr. 30/2004 ber sá sem skuldbindur sig með samningi til að veita vátryggingu ekki ábyrgð ef vátryggður hefur valdið því af ásetningi að vátryggingaratburður verður. Sams konar ákvæði voru í vátryggingarsamningum aðila. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að með ásetningi í 1. mgr. 27. gr. laganna væri átt við þegar vátryggður viðhefði háttsemi sem hann vissi eða með vissu mátti vita að ylli vátryggingaratburði. Fyrir lægi að eldur hefði orðið laus í tveimur aðskildum byggingum á svæðinu og hefði ekkert komið fram í málinu sem hnekkti þeirri niðurstöðu lögreglu að líklegast væri að eldur hefði verið borinn að þeim. Í þeim efnum væri talin ótrúverðug sú skýring fyrirsvarsmanns P ehf. að kviknað hefði í út frá eldi í arni. Þegar meðal annars væri litið til gagna málsins, ástands fyrirsvarsmanns P ehf. í umrætt sinn, framburðar vitna fyrir dómi og atburðarásar í heild væri ekki óvarlegt að telja sannað að fyrirsvarsmaður P ehf. hefði orðið valdur að eldsupptökum í umrætt sinn. Engin önnur líkleg eða skynsamleg skýring hefði komið fram um þau. Því var héraðsdómur staðfestur um sýknu T hf. af kröfum P ehf.
Stefnandi var farþegi í flugvél þegar eldur kviknaði í farþegarými út frá rafsígarettu nokkuð fyrir aftan sæti stefnanda og slökkti starfsfólk eldinn þar með vatni. Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr slysatryggingu hjá stefnda vegna andlegra afleiðinga atburðarins fyrir sig. Stefndi var sýknaður þar sem ekki var talið að stefnandi hefði orðið fyrir slysi í skilningi vátryggingarsamnings aðila.
Hið stefnda vátryggingafélag var sýknað af kröfu stefnanda um viðurkenningu réttar hans til bóta úr slysatryggingu sem hann hafði hjá stefnda (Fjölskylduvernd 2) vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir er hann féll á leið upp tröppur í stigagangi fjölbýlishúss þar sem hann bjó. Óumdeilt var að stefnandi var undir miklum áfengisáhrifum er slysið varð. Hafnaði stefndi bótaskyldu af þeim sökum tæpum fimm árum síðar, en þá fékk félagið fyrst gögn um slysið. Upplýst var í málinu að stefnandi hafði ekki veitt félaginu heimild til gagnaöflunar með umboði, þrátt fyrir að stefndi hefði óskað eftir umboði hans skömmu eftir að tjónstilkynning hans barst stefnda. Fyrir dómi bar tryggingafélagið fyrir sig að bótaréttur stefnanda væri niður fallinn þar sem ekki hefði verið gert örorkumat á stefnanda innan þriggja ára frá slysdegi, í samræmi við skilmála tryggingarinnar. Fallist var á það að stefndi gæti borið þá skilmála fyrir sig og var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Fallist var á viðurkenningarkröfu stefnda um bótaskyldu hins stefnda tryggingafélags samkvæmt vátryggingasamningi þar sem ekki þótti sannað með framlögðum gögnum af hálfu stefnda gegn framburði stefnanda og vitna í málinu að stefnandi hefði neytt lyfja og fíkniefna fyrir akstur sem greindust í blóðsýni hans á sjúkrahúsi, sbr. matsgerð þar um. En umrædd matsgerð fjallaði ekki um hvenær líklegast væri að stefnandi hefði neytt umræddra efna, né heldur lágu fyrir afgerandi gögn í málinu um möguleg tengsl lyfs sem getið var um í lögregluskýrslu við greiningu á blóðsýni stefnanda í umræddri matsgerð.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr hendi hinnar stefndu vátryggingamiðlunar. Í málinu var óumdeilt að stefndi bæri skaðabótaskyldu gagnvart stefnanda vegna mistaka sem leiddu til þess að vátrygging stefnanda hjá erlendu vátryggingafélagi var fallin úr gildi er hann varð fyrir slysi. Þá var óumdeilt að umfang skaðabótaskyldu stefnda svaraði til þeirrar fjárhæðar sem ætla mætti að stefnandi hefði fengið frá hinu erlenda vátryggingafélagi, hefði tryggingin ekki verið fallin úr gildi. Deilt var um það hvort stefnandi hefði alfarið firrt sig bótarétti vegna vanrækslu á upplýsingaskyldu við töku vátryggingarinnar. Með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns sem stefndi aflaði og til fyrirliggjandi sjúkraskrárupplýsinga var fallist á að stefndi hefði vanrækt að upplýsa réttilega um reykingar sínar á síðustu 12 mánuðum fyrir töku tryggingarinnar. Var sú vanræksla ekki talin óveruleg í skilningi 2. mgr. 83. gr. laga nr. 30/2004. Að teknu tilliti til þess, en jafnframt til þess að slys stefnanda stóð ekki í orsakasamhengi við þær upplýsingar sem leynt var, var talið að bótaréttur stefnanda hefði verið skertur um þriðjung og að það ætti að leiða til þess að bætur hans úr hendi stefnda yrðu skertar um sama hlutfall. Fjárkrafa stefnanda miðaði við að hann hefði átt rétt á hámarksbótum úr vátryggingunni, annars vegar vegna tímabundinnar óvinnufærni í tvö ár og hins vegar vegna 100% varanlegrar óvinnufærni. Deilt var um innihald þeirrar vátryggingar sem stefnandi hafði haft, þ.e. hvort hún hefði miðast við það tiltekna starf sem stefndi gegndi á slysdegi. Þótt fallist væri á að stefndi þyrfti að bera hallann af óskýrleika þeirra gagna sem frá hinu erlenda vátryggingafélagi stöfuðu var þó ekki fallist á að af því leiddi að leggja bæri þröngan skilning stefnandi á innihaldi tryggingarinnar til grundvallar, enda þótti sá skilningur ekki eiga sér viðhlítandi stoð í gögnum málsins. Þar sem fyrirliggjandi matsgerð, sem stefnandi aflaði, um 100% varanlega óvinnufærni stefnanda tók einungis mið af færni hans "til að starfa sem sendibifreiðarstjóri" var ekki talið unnt að leggja hana til grundvallar niðurstöðu málsins. Var stefndi því sýknaður af þeim hluta kröfugerðar stefnanda sem tók til bóta vegna varanlegrar óvinnufærni. Á hinn bóginn var talið unnt að dæma bætur fyrir tímabundna óvinnufærni á grundvelli annarrar matsgerðar sem stefnandi hafði lagt fram í málinu. Eftir atvikum þótti rétt að hvor aðili bæri sinn kostnað af málinu.
B ehf. krafðist viðurkenningar á bótaskyldu S hf. á grundvelli húftryggingar vegna tjóns sem varð vegna bilunar í gír skipsins Ísbjarnar ÍS-304. B ehf. reisti kröfur sínar á því að umrætt tjón hefði líklega orðið vegna þess að pakkdós hefði gefið sig eða gat komið á olíukæli svo að olía lak af gírnum. Í hinum áfrýjaða dómi kom fram að vitni sem skoðuðu gírinn hefðu borið um fyrir dómi að sjór hefði komist inn í gírinn og valdið tæringu á honum og að ummerki um tjónið bentu til þess að það hefði gerst á löngum tíma. Þá hafði B ehf. ekki lagt fram gögn sem sýndu fram á að tjónið hefði orðið vegna skyndilegrar og óvæntrar óhappatilviljunar, sbr. grein 6.2 í viðkomandi vátryggingarskilmálum. Var því lagt til grundvallar að tjón á gírnum hefði orðið vegna ófullnægjandi viðhalds, tæringar og slits, en slíkt tjón var undanskilið bótaskyldu samkvæmt ákvæðum vátryggingarskilmálanna. Var S hf. því sýknað af kröfum B ehf.
Í málinu krafðist A bóta úr hendi T hf. vegna afleiðinga slyss sem hún varð fyrir um borð í ferju, sem vátryggð var hjá T hf., þegar slinkur kom skyndilega á ferjuna og A datt fram af efra þilfari og lenti á neðra þilfari skipsins. Við þetta hlaut A meðal annars 5% varanlega örorku. A byggði meðal annars á því að slys hennar yrði rakið til þess að skipstjórinn hefði sýnt af sér saknæma og ólögmæta háttsemi við stjórn ferjunnar auk þess sem ferjan hefði verið vanbúin. Fyrir héraðsdómi var T hf. sýknað af kröfu A enda taldist ósannað hvað hefði valdið umræddum slink auk þess sem ekki hefði verið sýnt fram á að umbúnaði um borð hafi verið áfátt. Með þeim athugasemdum að hvorki taldist sannað af hvaða orsökum slinkurinn kom né hvort skipstjóri hefði bakkað ferjunni fyrir eða eftir fall A, en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms, var dómurinn staðfestur.
A krafðist viðurkenningar á bótaskyldu V hf. úr slysatryggingu ökumanns vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í árekstri. Var hún ökumaður bifreiðar, sem var í eigu móður hennar og var tryggð hjá V hf., er hún ók þvert yfir rangan vegarhelming og skall á kyrrstæðri bifreið sem kastaðist á aðra kyrrstæða bifreið. Aðilar deildu um hvort A hefði valdið tjóninu af stórkostlegu gáleysi og hvort hún hefði brotið gegn varúðarreglum sem komu fram í vátryggingarskilmálum V hf. Í dómi Landsréttar kom fram að með hliðsjón af því að stefnda var með skerta meðvitund við komu á slysadeild í kjölfar árekstrarins, umfram það sem búast mátti við miðað við áverka hennar, að hún notaði farsíma án handfrjáls búnaðar og ók bifreiðinni yfir á rangan vegarhelming, að morgni mánudags þegar vænta mátti umferðar bifreiða úr gagnstæðri átt, og þaðan áfram á kyrrstæða bifreið á bifreiðastæði þar sem vænta mátti umferðar gangandi vegfarenda, yrði að telja að akstur hennar hefði verið sérlega háskalegur auk þess sem ekkert hefði komið fram um að hún ætti sér málsbætur. Var V hf. því sýknað af kröfu A.
A krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hans til greiðslu bóta úr hendi S hf. á grundvelli slysatryggingar í frítíma og innbústryggingar A hjá S hf., vegna líkams- og munatjóns sem A varð fyrir þegar hann lenti í snjóflóði. Lagt var til grundvallar að höfuðorsök þess að snjóflóðið fór af stað hafi verið ferð A og félaga hans í hlíðum fjallsins. Var snjóflóðið því ekki talið til náttúruhamfara í skilningi viðkomandi vátryggingarskilmála og tjón A því ekki undanþegið vátryggingunni. Réttur A til bóta úr tryggingunni var því viðurkenndur. Í dómi héraðsdóms var ósamræmi í forsendum dómsins um ákvörðun málskostnaðar og þóknunar lögmanns gjafsóknarhafa. Af þeim sökum var málskostnaður og gjafsóknarkostnaður ákveðinn í einu lagi í héraði og fyrir Landsrétti.
Ágreiningur um frádrátt frá bótum vegna varanlegrar örorku.