Dómstólaleit

Íslenska ríkið var talið bera bótaábyrgð á grundvelli hlutlægrar bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 vegna handtöku og blóðsýnatöku sem stefnandi gekkst undir. Ekki var fallist á að hann hefði sjálfur valdið eða stuðlað að aðgerðum lögreglu þannig að rök stæðu til þess að fella niður eða lækka bætur til hans.

Hafnað var kröfu stefnanda um bætur úr hendi stefnda vegna þvingunaraðgerða lögreglu þar sem talið var að stefnandi hefði sjálfur stuðlað að þeim aðgerðum sem leiddu til þeirra.

Stefnandi sætti tvívegis þvingunarráðstöfunum vegna umferðareftirlits. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um miskabætur vegna annars atviksins þar sem stefnandi var talinn hafa valdið eða stuðlað að aðgerðunum sjálfur. Hins vegar var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda miskabætur vegna hins atviksins á grundvelli hlutlægrar bótareglu.

Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda um miskabætur vegna þvingunarráðstafana sem stefnandi sætti vegna umferðareftirlits þar sem stefnandi var talinn hafa valdið eða stuðla að aðgerðunum.

Fallist var á viðurkenningarkröfu stefnda um bótaskyldu hins stefnda tryggingafélags samkvæmt vátryggingasamningi þar sem ekki þótti sannað með framlögðum gögnum af hálfu stefnda gegn framburði stefnanda og vitna í málinu að stefnandi hefði neytt lyfja og fíkniefna fyrir akstur sem greindust í blóðsýni hans á sjúkrahúsi, sbr. matsgerð þar um. En umrædd matsgerð fjallaði ekki um hvenær líklegast væri að stefnandi hefði neytt umræddra efna, né heldur lágu fyrir afgerandi gögn í málinu um möguleg tengsl lyfs sem getið var um í lögregluskýrslu við greiningu á blóðsýni stefnanda í umræddri matsgerð.