Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.
pX var ákærður fyrir tilraun til manndráps, húsbrot og vopnalagabrot með því að hafa farið inn á heimili brotaþola og inn í svefnherbergi þar sem hann lá sofandi í rúmi sínu, og veist að honum og stungið hann endurtekið með hnífi í höfuð og líkama og haldið atlögunni áfram með hnífi og/eða kýlt með krepptum hnefum í búk hans eftir að brotaþoli náði að standa upp, með þeim afleiðingum að brotaþoli hlaut um 1 cm sár á utanverðri hægri kinn, sem saumað var með þremur sporum, bólgu á hægri kinn og fjögur sár á hægri öxl, sem saumuð voru alls með fimm sporum. Fyrir lá að ákærði fór grímuklæddur frá heimili sínu með hníf og eftirlíkingu af skammbyssu og hafði klæðst sokkum yfir skó sína. Jafnframt var talið sannað með framburði vitna að hann hafi haldið heim til brotaþola í þeim tilgangi að skaða hann vegna þeirrar sannfæringar ákærða að brotaþoli hefði misnotað barn hans. Með vísan til aðdragandans og þess að ákærði hafi endurtekið beitt hættulegu vopni í myrkvuðu herbergi gegn viðkvæmum líkamshlutum brotaþola var talið sannað að á verknaðarstundu hafi honum ekki getað dulist að háttsemi hans gæti valdið bana, en hann hafi látið sér afleiðingar háttseminnar í léttu rúmi liggja. Var hann því talinn hafa gerst sekur um tilraun til manndráps, sbr. 211. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, húsbrot og vopnalagabrot. Með vísan til niðurstöðu geðrannsóknar var ákærði talinn sakhæfur og engar refsilækkunar ástæður fyrir hendi. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um alvarlegt brot var að ræða sem beindist að lífi og heilsu brotaþola og að hættulegu vopni hefði verið beitt, auk þess sem ákærði hafi ekki sýnt iðrun. Var refsing ákærða ákveðin fangelsi í fimm ár. Þá var honum gert að greiða brotaþola miskabætur að fjárhæð 2.500.000 krónur.br/p
S var ákærð fyrir manndráp og brot gegn lögum um heilbrigðisstarfsmenn með því að hafa á Landspítalanum, þar sem S starfaði sem hjúkrunarfræðingur, svipt A lífi með því að þröngva ofan í hana innihaldi úr tveimur flöskum af næringardrykk, en S hafi hellt drykknum upp í munn A á meðan henni var haldið að fyrirskipan S, þrátt fyrir að A gæfi til kynna að hún vildi ekki drykkinn, allt með þeim afleiðingum að drykkurinn hafnaði í loftvegi hennar, sem hindraði loftflæði um lungun og olli öndunarbilun svo að A kafnaði Var háttsemin í ákæru talin varða við 211. gr. sbr. 138. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 13. gr., sbr. 28. gr., laga nr. 34/2012 um heilbrigðisstarfsmenn. Í dómi Landsréttar var framburður þriggja vitna að atvikinu metinn mun trúverðugri en framburður S og talið hafið yfir skynsamlegan vafa að umrætt sinn hefði S þröngvað næringardrykk ofan í A með þeim hætti sem lýst væri í ákæru. Þá þótti miðað við gögn málsins og framburð vitna, og þrátt fyrir að mörk væru á því vægi sem skýrslu um útvíkkaða réttarkrufningu yrði gefið við sönnunarmat, hafið yfir skynsamlegan vafa að með háttsemi sinni hefði S svipt A lífi og þá með þeim hætti sem lýst væri í ákæru. Þrátt fyrir að ýmis atriði sem S bæri ekki ábyrgð á hefðu stuðlað að því að atvikið gat átt sér stað og haft áhrif á rás atburða breyttu þau því ekki að ákæra málsins tæki til nánar tiltekinnar háttsemi S, er haft hefði nánar tilteknar afleiðingar, og teldust bæði háttsemin og afleiðingar hennar sannaðar. Ósannað þótti að S hefði haft ásetning til að svipta A lífi og var því brot hennar ekki fært undir 211. gr. hegningarlaga. Þá var ekki talið unnt að staðhæfa að í háttsemi S hefði falist vísvitandi stórfelld líkamsárás sem færð yrði undir 2. mgr. 218. gr. sömu laga. S var á hinn bóginn sakfelld fyrir brot gegn 215. gr. laganna, enda hefði hún sýnt af sér gáleysi með háttseminni. Þá var hún einnig sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 13. gr., sbr. 28. gr., laga nr. 34/2012. Rúmt ár var liðið síðan hinn áfrýjaði dómur gekk í héraði og talsvert á fimmta ár síðan atvik gerðust. Með þessari athugasemd en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var sú niðurstaða staðfest að fresta ákvörðun refsingar ákærðu skilorðsbundið í tvö ár. Jafnframt var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að S bæri að greiða dánarbúi B 2.760.884 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum.
X var ákærð fyrir manndráp, tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt yngri son sinn lífi með nánar tilgreindum hætti og gert tilraun til hins sama gagnvart eldri syni sínum. Með dómi Landsréttar var X sakfelld samkvæmt ákæru og dæmd í 18 ára fangelsi. X krafðist ómerkingar á hinum áfrýjaða dómi á þeim grundvelli að henni hefði verið synjað um viðbótarmat við meðferð málsins þar fyrir dómi. Hæstiréttur taldi að spurningar í beiðni um viðbótarmat hefðu falið í sér efnislega beiðni um nýtt mat á sömu atriðum um geðheilsu hennar sem þegar hefði verið fjallað um og því engin efni til þess að slíkt mat færi fram að nýju. Ekki var heldur talið að þeir geðlæknar sem stóðu að undir- og yfirmatsgerð hefðu reist mat sitt á röngum grundvelli. Þá var ekki fallist á með X að slíkur annmarki hefði verið á meðferð málsins fyrir Landsrétti að komið hefði niður á vörnum hennar. Var því synjað um ómerkingu dóms Landsréttar. Með vísan til forsenda hins áfrýjaða dóms var staðfest að ákærða hefði verið sakhæf í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga og að 16. gr. sömu laga stæði því ekki í vegi að henni yrði gerð refsing. Við ákvörðun refsingar var litið til aðdraganda brotsins og alvarleika þess og því staðfest niðurstaða Landsréttar um refsingu ákærðu. Loks voru staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu miskabóta, svo og um sakarkostnað, gjafsóknarkostnað og málskostnað.
X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi gegn fyrrverandi sambýliskonu sinni og barnsmóður, A, með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með líkamlegu og kynferðislegu ofbeldi. Annars vegar var X gefin að sök kynferðisleg áreitni og húsbrot með því að hafa 13. október 2024 farið í heimildarleysi inn í hús og síðan svefnherbergi A og áreitt hana með tilgreindum hætti og eftir það neitað að yfirgefa heimilið, þrátt fyrir ítrekaðar beiðnir A þess efnis. Hins vegar um tilraun til manndráps með því að hafa þremur dögum síðar veist að A með tilgreindum hætti með þeim afleiðingum að hún hætti að geta andað og meðvitund hennar skertist og hún hlaut tilgreinda áverka. Einnig var X ákærður fyrir líkamsárás gegn B sem olli honum tilgreindum áverkum. Loks var X gefið að sök vopnalagabrot með því að hafa haft í fórum sínum á heimili sínu 14 skotvopn, auk fjölda skotfæra, án þess að hafa gilt skotvopnaleyfi, án þess að skotvopnin væru skráð á hann og án þess að tryggja viðeigandi geymslu þeirra. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var því hafnað að X hafi verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum eða geðrænu ástandi hans þannig háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var X gert að sæta fangelsi í sex ár, auk þess sem honum var gert að greiða A skaða- og miskabætur og sæta upptöku á fyrrgreindum skotvopnum og skotfærum. Með dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að beinn ásetningur X hafi staðið til þess að svipta A lífi 16. október 2024. Staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X og ákvað refsingu hans fangelsi í sjö ár en til frádráttar skyldi koma vist hans í gæsluvarðhaldi og á sjúkrastofnun. Niðurstaða héraðsdóms um skaða- og miskabætur til handa A og um upptöku skotvopna og skotfæra var loks staðfest.
Ákærða var sakfelld fyrir manndráp og stórfellt ofbeldi í nánu sambandi gagnvart áttræðum föður sínum, sem og sakfelld fyrir meiri háttar líkamsárás og stórfellt ofbeldi í nánu sambandi gagnvart sjötugri móður sinni og dæmd í 16 ára fangelsi. Frá þeirri refsingu dregst óslitið gæsluvarðhald ákærðu frá 11. apríl 2025. Ákærða var jafnframt dæmd til að greiða hálfbróður sínum 2.000.000 króna miskabætur. Vísað var frá dómi kröfu bróðurins um að ákærða skuli svipt erfðarétti eftir föður þeirra. Þar sem ákærða var sýknuð af hluta sakargifta var sakarkostnaði skipt, þó þannig að ákærða var dæmd til að greiða allan útlagðan kostnað ákæruvaldsins.
X var gefið að sök manndráp með því að hafa svipt A lífi með margþættu ofbeldi. Í héraði hafði hún verið dæmd í 10 ára fangelsi og háttsemi hennar heimfærð undir 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Með dómi Landsréttar var hún sakfelld fyrir brot gegn 211. gr. sömu laga og henni gert að sæta fangelsi í 16 ár. Hæstiréttur staðfesti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms og að viðbættum frekari röksemdum að ákæra málsins hefði fullnægt kröfum um skýrleika samkvæmt c-lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008. Þá rakti Hæstiréttur að meðal sérfræðilegra sönnunargagna í málinu væri útvíkkuð réttarkrufning tveggja réttarlækna sem og matsgerð dómkvadds matsmanns. Vægi þessara sérfræðilegu sönnunargagna var talið ráðast meðal annars af því hvernig staðið hefði verið að gerð þeirra og þeim rökstuðningi sem þar væri að finna fyrir niðurstöðum. Í því tilliti bæri einnig að horfa til nánari skýringa viðkomandi sérfræðinga fyrir dómi svo og þess hvernig niðurstöðurnar samræmdust öðrum gögnum málsins. Rétturinn taldi ekkert fram komið um að annmarkar hefðu verið á aðferð við mat á sönnunargildi sérfræðilegra gagna í hinum áfrýjaða dómi eða að aðrir ágallar væru á málsmeðferð eða samningu hans sem fallnir væru til þess að geta hafa haft áhrif á niðurstöðu málsins. Hæstiréttur taldi jafnframt að ekki yrði hnekkt efnislegri niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um mat á sönnun um dánarorsök A og aðkomu ákærðu að því að svipta hann lífi svo og um ásetning hennar til þess verknaðar. Var dómurinn því staðfestur um sakfellingu ákærðu fyrir manndráp af ásetningi og heimfærslu brotsins. Þá var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um ákvörðun refsingar. Loks voru staðfest ákvæði hins áfrýjaða dóms um greiðslu miskabóta, útlagðs kostnaðar og um greiðslu máls- og gjafsóknarkostnaðar í héraði og fyrir Landsrétti svo og um sakarkostnað.
X var gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt sambýliskonu sína, A, lífi með margþættu nánar tilgreindu ofbeldi sem hafi valdið tilgreindum áverkum sem upp voru taldir í sex töluliðum, með þeim afleiðingum að A lést af völdum nánar tilgreinds áverka. Þá var X í II. kafla ákæru gefið að sök brot í nánu sambandi með því að hafa fyrr sama ár beitt A ofbeldi með þeim afleiðingum að hún hlaut nánar tilgreinda áverka. Með dómi héraðsdóms var X fundinn sekur um þá háttsemi sem lýst var í ákæru og að hafa valdið þeim áverkum sem þar greindi, að undanskildum þeim sem lýst var í 5. tölulið í I. kafla ákæru. Háttsemi X í I. kafla var talin varða við 1., sbr. 2. mgr., 218. gr. b og 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en í II. kafla við 1. mgr. 218. gr. b sömu laga. Fyrir Landsrétti krafðist ákæruvaldið þess að X yrði sakfelldur í samræmi við ákæru og refsing hans þyngd en X krafðist sýknu. Í dómi Landsréttar var tekið undir það með héraðsdómi að framburður X væri ruglingslegur og ekki á honum byggjandi. Taldi rétturinn að þó ekki lægi fyrir hvernig X hafi veitt A þann áverka sem dró hana til dauða, þá yrði ekki vefengt með skynsamlegum rökum að X hefði veitt A þá áverka sem leiddu til andláts hennar. Taldi rétturinn að áverkar A hefðu hlotist af krafti sem X hafi beitt gagnvart kviði, höfði, hálsi, bringu, brjóstkassa og útlimum með þeim afleiðingum sem lýst var í 1. til 6. tölulið 1. kafla ákæru og þóttu engin efni til að undanskilja þá áverka sem greindi í 5. tölulið. Rétturinn miðaði við að atlaga X hefði beinst að sérstaklega viðkvæmum svæðum líkamans og verið ofsafengin. Var lagt til grundvallar að X hafi ekki getað dulist að bani gæti hlotist af atlögunni. Var hann því sakfelldur fyrir manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu X fyrir þá háttsemi sem tilgreind var í II. kafla ákæru og heimfærslu háttseminnar til refsiákvæða. Niðurstaða yfirmatsmanna, sem dómkvaddir voru eftir uppkvaðningu héraðsdóms, var á þá leið að X hefði á verknaðartíma ekki verið haldinn neinum þeim sjúkdómum sem taldir séu upp í 15. gr. almennra hegningarlaga sem hefðu gert hann alls ófæran um að stjórna gerðum sínum. Þá töldu yfirmatsmenn 16. gr. almennra hegningarlaga ekki eiga við. Að þessu virtu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sakfellingu X. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 16 ár að frádregnu gæsluvarðhaldi sem hann hafði sætt. Þá var X gert að greiða einkaréttarkröfuhafanum B skaða- og miskabætur og einkaréttarkröfuhafanum C miskabætur.
Maður sakfelldur og dæmdur til fangelsisvistar vegna tilraunar til manndráps.
S var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa veist með ofbeldi að A og stungið hann með hnífi tvisvar sinnum ofarlega í brjóstkassa með þeim afleiðingum að A hlaut lífshættulega áverka. Ekki var fallist á að athafnir S hefðu réttlæst af neyðarvörn. Refsing S var ákveðin fangelsi í fimm ár. Þá var S gert að greiða A 2.155.379 krónur í skaðabætur.
Með hinum áfrýjaða dómi var ákærði sakfelldur fyrir tilraun til manndráps, en með vísan til 2. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing ákærða færð niður úr lögbundnu refsilágmarki 211. gr. laga nr. 19/1940 og ákærða gert að sæta fangelsi í fjögur ár. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að jafnvel þótt lagt væri til grundvallar að brotaþoli hefði veitt ákærða hnefahögg áður en ákærði lagði að brotaþola með hnífi, hefðu viðbrögð ákærða verið stórhættuleg og í engu samræmi við það sem á undan var gengið. Áverkar brotaþola bæru með sér einbeitta og ofsafengna atlögu og litlu hefði mátt muna að ákærði hefði banað brotaþola. Því væru ekki efni til að beita 2. mgr. 20. gr. laga nr. 19/1940 til refsilækkunar auk þess sem ekki þótti koma til álita að beita heimildum 4. tölul. 1. mgr. 74. gr., 75. gr. eða 3. mgr. 218. gr. c sömu laga. Var refsing ákærða því ákveðin fimm ára fangelsi. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um miskabætur til brotaþola var staðfest.
Þrír menn voru sakfelldir fyrir manndráp, rán og frelsissviptingu og einn þeirra þar að auki fyrir tilraun til fjárkúgunar. Var tveimur þeirra gert að sæta fangelsi í 17 ár, en þeim þriðja í 14 ár, þar sem þótti hafið yfir allan vafa að það sem olli andláti brotaþola voru þeir áverkar sem ákærðu veittu honum, þeir hafi staðið saman að því allir þrír að beita brotaþola ofbeldi ásamt því að skilja hann eftir varnarlausan og ennfremur að ákærðu hafi ekki geta dulist mögulegar afleiðingar brota þeirra en þeir látið sér það í léttu rúmi liggja. Þá var fjórði maðurinn fundinn sekur um peningaþvætti, en ákvörðun um refsingu hans var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Loks var kona sýknuð af ákæru af hlutdeild í áðurnefndri frelsissviptingu og ráni. Þá var þremur mönnum gert að greiða brotaþolum skaða- og miskbætur ásamt málskostnaði. Þá var ákærðu gert að greiða sakarkostnað.
Ákærði sakfelldur fyrir manndráp með því að hafa veist að móður sinni og banað henni með því að stinga hana með hnífi. Ákærði var metinn sakhæfur á verknaðarstundu en hins vegar var talið að vitsmunaleg skerðing og geðsjúkdómur ákærða væri þess eðlis að ekki væri líklegt að fangelsisvist myndi bera árangur, auk þess sem fangelsi hefði ekki viðunandi möguleika á því að sinna vandamálum hans.
X var sakfelldur fyrir manndráp skv. 211. gr. almennra hegningarlaga og stórfellt brot í nánu sambandi skv. 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b sömu laga með því að hafa banað dóttur sinni A með hamri að Hraunhóli við Krýsuvíkurveg 15. september 2024. Jafnframt var X sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot. Refsing þótti hæfilega ákveðin 16 ára fangelsi og kemur þeiri refsingu til frádráttar gæsluvarðhald X frá 15. september 2024. Þá var X dæmdur til að greiða móður A miskabætur að fjárhæð 5.000.000 króna og 1.500.000 krónur í útfararkostnað.
X var ákærður fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga og gefið að sök að hafa svipt A lífi með því að stinga hann tvisvar sinnum í vinstri síðu með hnífi með þeim afleiðingum að ytri mjaðmarslagæð fór í sundur og olli umfangsmiklu blóðtapi sem leiddi til dauða hans. Með dómi Landsréttar var X sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins með vísan til 2. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í málinu fléttaðist sönnun um refsivert athæfi saman við sönnun um skilyrði fyrir hlutrænni refsileysisástæðu. Í hinum áfrýjaða dómi hefði verið talið sannað að um mjög óvenjulegar aðstæður hefði verið að ræða þar sem A hefði ráðist á X með hnífi auk þess að hafa veitt X áverka með hættulegri verknaðaraðferð í upphafi árásarinnar, sem ekki hefði verið afstaðin þegar A hlaut þá áverka sem leiddu hann til dauða. Við mat á sönnun hefði Landsréttur litið til aðstæðna eins og þær horfðu við X sem og aðdraganda að atlögu A. Komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að X hefði verið skelfdur eða forviða í skilningi 2. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga þannig að hann hefði ekki fullkomlega getað gætt sín og farið út fyrir takmörk neyðarvarnar af þeim sökum. Hæstiréttur tók fram að þessi niðurstaða hins áfrýjaða dóms hefði í öllu verulegu verið byggð á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar sem ekki yrði endurmetið fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 225. gr. laga nr. 88/2008. Var því staðfest niðurstaða Landsréttar um sýknu X af refsikröfu ákæruvaldsins fyrir brot gegn 211. gr. almennra hegningarlaga.
X var sakfelld fyrir manndráp, tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa svipt yngri son sinn lífi með nánar tilgreindum hætti og gert tilraun til hins sama gagnvart eldri syni sínum, en bæði brotin voru framin á heimili ákærðu. Ákærða X játaði brot sín skýlaust en krafðist sýknu á grundvelli sakhæfisskorts, sbr. 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en til vara að henni yrði ekki gerð refsing og byggði á því að refsing myndi ekki bera árangur, sbr. 16. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvæði 15. gr. almennra hegningarlaga geymdi undantekningu frá því þeirri meginreglu að mönnum skyldi refsað fyrir afbrot sín og það leiddi ekki til sakhæfisskorts þótt sá, sem framið hefði refsiverðan verknað, væri haldinn ranghugmyndum af völdum geðsjúkdóms nema hann hefði alls ekki verið fær um að stjórna gerðum sínum er hann vann verkið. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms, sem byggði niðurstöðu sína meðal annars á matsgerðum þriggja geðlækna, sem allir töldu að X hefði verið fær um að stjórna gerðum sínum á verknaðarstundu, var X talin sakhæf. Þá var niðurstaða héraðsdóms um að refsing myndi bera árangur einnig staðfest með vísan til forsendna hans, en hún byggði meðal annars á áðurgreindum matsgerðum, sem matsmenn staðfestu í viðbótarskýrslum fyrir Landsrétti. Jafnframt var refsing, sem X var gerð í hinum áfrýjaða dómi, 18 ára fangelsi, staðfest. Loks var X dæmd til að greiða B 5.000.000 króna í miskabætur og C 3.000.000 króna.
E var gefin að sök tilraun til manndráps með því að hafa stungið A með hníf í vinstri öxl og hægri síðu, með þeim afleiðingum að A hlaut opið sár á vinstri öxl, opið sár hliðlægt framanvert á brjóstkassa hægra megin og loft- og blóðbrjóst. Var háttsemin í ákæru talin varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. E neitaði sök og bar að mestu fyrir sig minnisleysi. Kröfu sína um sýknu reisti E meðal annars á sjónarmiðum um neyðarvörn. Héraðsdómur féllst ekki á með E að skilyrði neyðarvarnar væru uppfyllt og lagði framburð A um atburðarrásina, sem jafnframt fékk stoð í öðrum gögnum málsins, til grundvallar. Taldi dómurinn þannig sannað að E hefði veist að A með þeim hætti sem greindi í ákæru og hafið yfir skynsamlegan vafa að hann hefði beitt hnífnum sem hann bar á sér í umrætt sinn og fannst síðar á heimili hans. Þá taldi héraðsdómur að E hefði verið sakhæfur á verknaðarstundu og að geðrænu ástandi hans væri ekki svo háttað að refsing gæti ekki borið árangur, sbr. 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga. E var gert að sæta sex ára fangelsi en til frádráttar refsingu hans kom óslitið gæsluvarðahald frá 20. janúar 2024. Þá var E jafnframt gert að sæta upptöku á hníf og greiða A nánar tiltekna fjárhæð. Með vísan til forsendna var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um niðurstöðu hans um sakhæfi E, sakfellingu og heimfærslu til refsiákvæða. Þá taldi Landsréttur 1. mgr. 16. gr. almennra hegningarlaga ekki standa því í vegi að E yrði gerð refsing í málinu. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að langt væri um liðið frá því að E hefði síðast verið gerð refsing og höfðu fyrri brot hans því ekki teljandi áhrif í þeim efnum. Að öllu virtu og í ljósi dómaframkvæmdar var refsing E ákveðin fangelsi í fimm ár en til frádráttar henni kom óslitið gæsluvarðhald. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um upptöku var jafnframt staðfest. Þá var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna um miskabætur til A og bætur vegna sjúkrakostnaðar en bætur fyrir munatjón, sem héraðsdómur hafði ákveðið að álitum, hækkaðar.
Ákærði sakfelldur fyrir manndráp, tvær tilraunir til manndráps og eignaspjöll.
Með I. kafla ákæru var S var gefin að sök tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa veist með ofbeldi að A, fyrrum kærustu sinni, og ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með nánar tilteknum hætti þannig að hún hlaut brot í augntóft og ýmsa aðra áverka. Þá var S í II. kafla ákæru gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa veist að sömu konu og ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með nánar tilteknum hætti með þeim afleiðingum að hún hlaut ýmsa áverka, svo sem eymsli víðsvegar um líkamann og tannbrot. Loks var S í III. kafla ákæru gefið að sök að hafa haft í vörslum sínum nánar tiltekin efni í sölu- og dreifingarskyni en S gekkst við sakargiftum að þessu leyti og var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu hans því staðfest í Landsrétti. Hvað varðar I. kafla ákæru taldi Landsréttur varhugavert að telja fram komna fulla sönnun þess að S hefði á verknaðarstundu haft ásetning til að bana A. Brotið var því ekki fært undir 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og niðurstaða héraðsdóms staðfest um að S hefði með þeirri háttsemi sem sannað var að hann hefði framið gerst sekur um sérstaklega hættulega líkamsárás, sbr. 2. mgr. 218. gr. sömu laga. Um II. kafla ákæru vísaði Landsréttur til þess að framburður A fengi stoð í framburði vitna sem og læknisvottorðs. Samkvæmt því og að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu brota hans til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Í ljósi þess að tengsl S og A voru ekki talin slík að heyrði undir ákvæði 218. gr. b sömu laga kom ekki til álita að fella brot S samkvæmt I. og II. kafla ákæru undir ákvæðið. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot S beindust að mikilvægum hagsmunum, voru ofsafengin, gróf og ófyrirleitin sem og til 77. gr. almennra hegningarlaga og 1., 2., 3., 5., 6., 7. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Niðurstaða héraðsdóms um fjögurra ára fangelsi, að frádregnu gæsluvarðhaldi, var því staðfest. Niðurstaða hins áfrýjaða dóms um miskabætur og vexti var jafnframt staðfest með vísan til forsendna.
Ákærði var sýknaður af refsikröfu ákæruvalds vegna manndrápa og vopnalagabrots, en gert að sæta öryggisgæslu á viðeigandi stofnun.
CA var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa ráðist að A með hnífi á bifreiðastæði fyrir utan fjölbýlishús í Reykjavík og stungið hann í tvígang í brjósthol. Landsréttur taldi lýsingu í ákæru á ætlaðri háttsemi CA og áverkum A fá eindregna stoð í framburði beggja og rannsóknargögnum málsins. Var því slegið föstu að ákærði hefði sýnt af sér þá háttsemi sem honum væri gefin að sök í ákæru. Þá var í dómi Landsréttar vísað til þess að árás CA hefði verið fyrirvaralaus og gerð með vopni sem augljóslega væri til þess fallið að bana manni ef því væri beint að brjóstholi, svo sem CA hefði gert. CA hefði samkvæmt því hlotið að vera ljós sú hætta á líftjóni sem af atlögu hans stafaði. Hefði hending ein ráðið að ekki hlaust af henni bani. Var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að sakfella CA fyrir tilraun til manndráps, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20. gr. sömu laga. Jafnframt var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að CA hefði verið sakhæfur á verknaðarstundu og að ætla mætti að refsing myndi bera árangur. Við ákvörðun refsingar var CA metið það til málsbóta að hann hefði viðurkennt bótaskyldu gagnvart A og ekki átt sakaferil að baki. Alvarleiki háttsemi CA var aftur á móti talinn horfa til refsiþyngingar. Dráttur á meðferð málsins þótti ekki gefa tilefni til þess að færa refsingu CA niður úr refsilágmarki 211. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing CA talin réttilega ákveðin fangelsi í fimm ár. Loks var CA gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.
D var gefið að sök manndráp með því að hafa svipt A lífi með margþættu nánar tilgreindu ofbeldi, allt með tilgreindum afleiðingum. Með dómi héraðsdóms var sú háttsemi sem D var sakfelld fyrir heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var rakið að hafið væri yfir skynsamlegan vafa að dánarorsök A hefði verið köfnun vegna ytri kraftverkunar á hálsinn og efri öndunarveginn. Væri horft heildstætt á gögn málsins og samskipti D og A í aðdraganda andlátsins væri fallist á þá niðurstöðu héraðsdóms að ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum að D hefði veitt A þá áverka sem leiddu til andláts hans en fyrir lægi að áverkarnir hefðu verið ferskir og ekki öðrum til að dreifa en D. Var háttsemi hennar heimfærð til 211. gr. almennra hegningarlaga enda yrði ráðið af gögnum málsins að um stórhættulega atlögu hefði verið að ræða sem D hefði ekki getað dulist að langlíklegast væri að bani hlytist af. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að ákvæði 15. og 16. gr. almennra hegningarlaga hefðu ekki þýðingu fyrir niðurstöðu málsins. Við ákvörðun refsingar var horft til þess að um mjög grófa og tilefnislausa árás hefði verið að ræða á hendur A og að D ætti sér engar málsbætur. Var D gert að sæta fangelsi í 16 ár. Þá var henni gert að greiða einkaréttarkröfuhöfum miskabætur.
Með tveimur dómum héraðsdóms var MJ sakfelldur fyrir umferðarlagabrot, nokkur brot gegn valdstjórninni, að gabba lögreglu, tvær líkamsárásir og tilraun til manndráps samkvæmt samtals fjórum ákærum. MJ skaut báðum dómunum til Landsréttar og voru málin þar sameinuð. Með dómi Landsréttar var niðurstaða beggja héraðsdómanna um sakfellingu MJ staðfest. Ákvæði 16. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 voru ekki talin standa því í vegi að MJ yrði gerð refsing í málinu. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot MJ væru ófyrirleitin og margítrekuð. Með vísan til þessa og að teknu tilliti til 3. mgr. 106. gr. og 1. mgr. 218. gr. c, sbr. 71. gr. almennra hegningarlaga, og 1., 2., 3., 5., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga, var MJ gert að sæta fangelsi í átta ár en gæsluvarðhald sem hann hafði sætt skyldi dragast frá refsingunni. Þá var MJ gert að greiða brotaþolunum A og B tilgreindar miskabætur og að sæta upptöku á hnífsblaði með tilheyrandi svörtu handfangi.
S var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa skotið fjórum skotum í átt að A,B,C og D, úr bifreið sem hann sat í. Í hinum áfrýjaða dómi var S sýknaður af tilraun til manndráps en sakfelldur fyrir hættubrot, sbr. 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var talið sannað að S hefði verið sá sem skaut úr skotvopninu. Vísað var til þess að mikið magn púðurleifa greindust á fatnaði S og hönskum sem haldlagðir voru við rannsóknina en í stroffi þeirra greindust lífsýni úr ákærða. Lítið eða ekkert af púðurleifum greindust á fatnaði annarra sem voru í bifreiðinni með S. Skýringar S á því hvers vegna púðurleifar greindust á fatnaði hans voru misvísandi og taldar ótrúverðugar. Að mati Landsréttar þótti hending ein hafa ráðið því að ekki hlaust mannsbani af verknaði S en gögn málsins sýndu að S beindi öflugu skotvopni að brotaþolum og hleypti af í fjórgang með þeim afleiðingum að einn þeirra særðist. Talið var að S hefði hlotið að vera ljóst að þegar hann lét skotin ríða af að þau gætu leitt til banvænna áverka. Þrátt fyrir þetta lét S sér í léttu rúmi liggja hverjar afleiðingarnar yrðu og því ljóst að það hefði ekki aftrað honum að skjóta þótt honum hefði verið ljóst að líftjón hlytist af verknaðinum. Var brot hans því talið varða við 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga og refsing hans ákveðin fangelsi í sjö ár. Við ákvörðun refsingar S var litið til 1., 2., 3., 6., og 7. tl. 1. mgr. 70. gr. og 4. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Loks var ökuréttarsvipting S staðfest og S gert að greiða B, C, D, E og F skaðabætur.
Ákærða voru gefin að sök alvarleg brot gegn eiginkonu sinni. Í ákærulið I var honum gefið að sök manndráp og stórfellt brot í nánu sambandi. Háttsemin sem lýst var í ákæru var talin sönnuð en ekki að hann hafi haft ásetning til manndráps. Var brotið heimfært til 2. mgr. 218. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Hann var einnig sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi sem lýst var í ákærulið II. Þrátt fyrir að ákærði hafi verið greindur með heilabilun var hann talinn sakhæfur og að ætla mætti að refsing gæti borið árangur. Hann var dæmdur til tólf ára fangelsisvistar. Þá var honum gert að greiða miskabætur og útfararkostnað.
Ákærða sakfelld fyrir manndráp af gáleysi í opinberu starfi og brot gegn lögum um heilbrigðisstarfsmenn. Ákvörðun refsingar var frestað skilorðsbundið.
J var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa ráðist að A með hnífi, fyrst utandyra við íbúð í Reykjavík og síðan á leið þeirri sem A hljóp undan J, en J hafði lagt margsinnis til A og stungið hann með hnífnum. Með hinum áfrýjaða dómi var J sakfelldur fyrir hluta þeirrar háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru og var brot hans talið varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Í dómi Landsréttar var talið sannað að J hefði í umrætt sinn lagt margsinnis til A eins og lýst væri í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greindi. Að mati Landsréttar var framburður ákærða í héraði um að hann hefði gætt þess að stinga brotaþola þannig með hnífnum að hann hlyti ekki bana af talinn ótrúverðugur, auk þess sem talið var að lýsingar hans hvað þetta varðaði hefðu verið misvísandi. Þá var tekið undir það mat vitnisins I, sérfræðilæknis, að ákærði hefði ekki getað haft fulla stjórn á því hvar hann stakk A og hversu djúpt hnífslagið gengi. Var samkvæmt þessu talið að J hefði látið sér í léttu rúmi liggja hvort líftjón hlytist af verknaði hans. Hann hefði því gerst sekur um tilraun til manndráps og brot hans verið réttilega heimfært til 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga í ákæru. Við ákvörðun refsingar J var litið til 1., 2. og 3. töluliða 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing J ákveðin fangelsi í fimm ár. Loks var J gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna.
Ákærða metin sakhæf og sakfelld fyrir manndráp, tilraun til manndráps og brot í nánu sambandi. Hafnað að beita 75. gr. almennra hegningarlaga til refsilækkunar. Ákærða dæmd til að sæta fangelsi í 18 ár og til greiðslu miskabóta.
X var ákærður fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa svipt A lífi með því að stinga hann tvisvar sinnum í vinstri síðu, með þeim afleiðingum að hann hlaut bana af. X neitaði sök og bar fyrir sig að ósannað væri að hann hefði stungið A eða að minnsta kosti hefði hann ekki haft ásetning til þess að stinga hann. Hefði X stungið A hefði það þá gerst óvart í átökum þeirra um hnífinn. Þá bar X fyrir sig neyðarvörn, sbr. 12. og 13. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur samkvæmt ákæru og ekki fallist á að verk ákærða væri refsilaust með vísan til 1. og 2. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi héraðsdóms var X einnig sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og yfir leyfðum hámarkshraða. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki yrði annað ráðið en að A hefði átt upptökin að átökum hans og X. Yrði ekki önnur ályktun dregin en að um ofsafengna og lífshættulega árás hefði verið að ræða af hálfu A og hefði X því orðið fyrir ólögmætri árás sem honum hefði verið rétt að verjast eða afstýra, sbr. 1. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga. Að teknu tilliti til skýrslu D, sem framkvæmdi krufningu A, í héraði og annarra gagna málsins um stefnu og lögun stungusáranna, þótti á hinn bóginn hafið yfir skynsamlegan vafa að X hefði náð taki á hnífnum meðan á átökunum stóð og beint honum í síðu A í tvígang. Hefði hann með því beitt vörnum sem voru augsýnilega hættulegri en árásin og tjón það, sem af henni mátti vænta, gaf ástæðu til. Var því ekki fallist á að 1. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga gæti átt við um atvik málsins. Þrátt fyrir það var lagt til grundvallar að hin ólögmæta árás A hefði enn staðið yfir er hnífurinn stakkst tvívegis í síðu hans fyrir atbeina X. Þótt leggja yrði til grundvallar að X hefði gengið lengra í að verjast hinni ólögmætu árás en efni stóðu til taldi Landsréttur óhjákvæmilegt að líta til þess að X hefði verið að verjast óvæntri og lífshættulegri árás með eggvopni en A lagði ítrekað til X með hnífnum og náði að stinga X í tvígang, annars vegar í andlitið og hins vegar í lærið. Taldi Landsréttur uppfyllt skilyrði 2. mgr. 12. gr. almennra hegningarlaga þar sem miða yrði við að X hefði verið svo skelfdur eða forviða er hnífurinn stakkst í síðu A í tvígang að X hefði ekki getað fullkomlega gætt sín. Var X því sýknaður af ákæru um manndráp. Af þeim sökum var kröfum einkaréttarkröfuhafa vísað frá héraðsdómi. Þá var X einnig sýknaður af ákæru um umferðarlagabrot sem honum var gefið að sök þar sem ekki var talið fullyrt að mynd úr hraðamyndavél sýndi að um X væri að ræða auk þess sem framburður vitnis um að hann hefði fengið mynd senda af X undir stýri ætti ekki við um það atvik sem ákært var fyrir.
M var sakfelldur fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa stungið A með hnífi og svipt hann lífi sínu. Í dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans og var tekið fram M ætti sér ekki málsbætur sem þýðingu gætu haft við ákvörðun refsingar. Með hliðsjón af 1., 2., 3., 6. og 7. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga var refsing M hæfilega ákveðin fangelsi í sextán ár. Þá var M gert að greiða B miskabætur og C skaða- og miskabætur.
F var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa farið grímuklæddur og vopnaður hlaðinni og afsagaðri haglabyssu inn á tilgreindan veitingastað og beint henni í átt að þremur viðskiptavinum og barþjóni, sem voru við barborð staðarins, og án viðvörunar og fyrirvaralaust hleypt af einu skoti þannig að höglin höfnuðu í innréttingu staðarins og áfengisflöskum, rétt ofan og til hliðar við fólkið, með þeim afleiðingum að flöskurnar splundruðust og glerbrotum rigndi yfir þau. Þá voru F og A sakfelldir fyrir að hafa í félagi svipt E frelsi sínu, í um fimm klukkustundir, á heimili E, og beitt hann ofbeldi og hótunum í því skyni að ná frá honum verðmætum, en þeir bundu E á höndum og fótum við rúm hans, þar sem F hótaði honum lífláti og annars konar ofbeldi og neyddi hann þannig til að gefa upp lykilorð að farsíma og heimabanka, meðan A safnaði saman tilgreindu lausafé í eigu E sem þeir báru í sameiningu út í bifreið og hurfu á braut og skildu E eftir bundinn, allt með þeim afleiðingum að E varð fyrir líkamstjóni. F var jafnframt sakfelldur fyrir nauðgun og annars konar kynferðisbrot með því að hafa í framangreint sinn þar sem E lá bundinn í rúminu haft við hann önnur kynferðismök með nánar tilgreindum hætti og á sama tíma tekið athæfið upp á farsíma og hótað dreifingu þess ef hann leitaði til lögreglu. Loks var A sakfelldur fyrir margvísleg umferðarlagabrot, brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og tilgreint þjófnaðarbrot. Við ákvörðun refsingar F og A var höfð hliðsjón af 1., 2. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og samverknaðar þeirra við hluta brotanna, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Var þeim jafnframt gerður hegningarauki, sbr. 1. mgr. 78. gr. sömu laga. Loks voru eldri skilorðsdómar teknir upp og þeim gerð refsing í einu lagi sbr. 60. gr. og 1. mgr. 77. gr. sömu laga. Jafnframt var vísað til þess að kynferðisbrot F gegn E hefði verið framið á sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt, sbr. c-lið 195. gr. sömu laga. Refsing F var ákveðin fangelsi í 10 ár og A fangelsi í þrjú ár. Var þeim jafnframt gert að greiða brotaþolum skaða- og miskabætur.
X var sakfelldur fyrir manndráp með því að hafa veist með ofbeldi að A og svipt hann lífi. Í dómi Landsréttar var talið sannað að X hefði stungið A sex hnífsstungum og ein þeirra dregið A til dauða. Þótti réttinum hafið yfir skynsamlegan vafa að X hefði ekki getað dulist að líklegustu afleiðingarnar af því að hann stakk A yrðu þær að A hlyti bana af. Þá voru Z og Y sakfelldir fyrir hlutdeild í manndrápi með því að hafa veist með ofbeldi að A þar sem hann lá varnarlaus, þrátt fyrir vitneskju um að X hefði þá þegar stungið A þrívegis. Hefði atlaga Z og Y gert A erfiðara fyrir að verja sig gagnvart síðari atlögu X og hefði þeim á því tímamarki ekki getað dulist að mannsbani gæti hlotist af frekari atlögu X en þeir eigi að síður látið þær afleiðingar sér í léttu rúmi liggja. Loks var Þ sakfelld fyrir að hafa látið fyrir farast að koma A til hjálpar, þar sem hann var staddur í lífsháska, heldur staðið hjá og myndað atlögu X, Y og Z að A og svo hlaupið á brott með þeim, uns lögregla hafði uppi á þeim skömmu síðar. X var einnig sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa í þrjú tilgreind skipti ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Við ákvörðun refsingar X var litið til 1., 2., 3., 4., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. og 77. gr. sömu laga, og var refsing hans ákveðin fangelsi í 12 ár auk þess sem hann var sviptur ökurétti í 18 mánuði. Við ákvörðun refsingar Y og Z var litið til ungs aldurs þeirra og þess að hlutdeild þeirra var smávægileg, en jafnframt að um væri að ræða hlutdeild í mjög alvarlegu broti. Með vísan til 2. mgr. 22. gr. og 2. töluliðs 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga var refsing þeirra færð niður úr lágmarksrefsingu við manndrápi og var refsing hvors þeirra um sig ákveðin fangelsi í fjögur ár. Refsing Þ var ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í fimm ár. Þá var X gert að greiða móður og dóttur A miska- og skaðabætur.
H var ákærður fyrir tilraun til manndráps og vopnalagabrot með því að hafa skotið A og B, með skammbyssu, úr bifreið sem ákærði var farþegi í, en A og B stóðu við leigubifreið á bifreiðastæðinu. Skotin höfnuðu í kvið B og í vinstra læri A, með þeim afleiðingum að B hlaut opið sár á kviðvegg auk áverka á þvagblöðru og rof á neðanverðum ristli og A hlaut tvö sár á neðanverðu vinstra læri. H gekkst við því að hafa skotið A og B með skammbyssu en hefði þó ekki haft ásetning til að bana A og kvaðst ekki hafa haft ásetning til þess að skaða B. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að H hefði farið frá heimili sínu með skammbyssu með sér í tösku nóttina sem atvik málsins áttu sér stað. H hefði viðurkennt í framburði sínum í héraði að hann hefði ætlað að skaða A og að H hefði verið kunnugt um að B stæði í því næst beinni línu fyrir aftan A er hann skaut af skammbyssunni. Samkvæmt vitnisburði lækna og læknisvottorði hefði áverkinn sem B hlaut verið lífshættulegur en ekki áverki A en hann hefði getað orðið það ef skotið hefði hæft nokkrum sentímetrum innar á læri hans. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt dómaframkvæmd hefði það þýðingu við mat á því hvort verknaður teldist tilraun til manndráps hvort vopnum var beitt svo og á hvaða líkamshluta brotaþola árás beindist að. Taldi Landsréttur að H hefði látið sér í léttu rúmi liggja hverjar afleiðingarnar yrðu af verknaðinum og að hann hefði eigi að síður framið hann þótt honum hefði verið ljóst að mannsbani hlytist af háttseminni. Væri því komin fram full sönnun fyrir því að H hefði á verknaðarstundu haft ásetning til að bana A og B. Var hann því talinn hafa gerst sekur um tvær tilraunir til manndráps, sbr. 211. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og vopnalagabrot. Við ákvörðun refsingar H var litið til þess að hann hefði verið dæmdur í fimm ára fangelsi fyrir sérlega hættulega líkamsárás og tilraun til manndráps þegar hann var 16 ára en refsingin var skilorðbundin til fimm ára. Skilorðsdómurinn var dæmdur upp og ákærði dæmdur í fimm ára fangelsi er H var 19 ára. Brot ákærða væru framin innan ítrekunartíma samkvæmt 71. gr. almennra hegningarlaga en einnig horfði til þyngingar að um alvarleg brot var að ræða sem beindust að lífi og heilsu A og B og að hættulegu vopni hefði verið beitt. Við ákvörðun refsingar var því litið til 1., 2., 3., 6. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing H ákveðin tíu ár. Þá var H gert að greiða B miskabætur að fjárhæð 3.308.434 krónur og A miskabætur að fjárhæð 1.200.000 króna.
Ákæruvaldið (
Óli Ingi Ólason saksóknari)
gegn
Skúla Helgasyni (
Kjartan Ragnars lögmaður)
S var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa ítrekað lagt til A með vasahníf með þeim afleiðingum að A hlaut fimm stunguáverka, þar af einn sem náði inn í kviðarhol og í gegnum milta svo fjarlægja þurfti miltað og annan sem olli loftbrjósti. S kannaðist við að hafa stungið A einu sinni en hefði þó ekki haft ásetning til að bana honum. Kvaðst S hafa brugðist við í nauðvörn við árás A og annars manns. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að S hefði gengist við því að hafa haft hníf í vörslum sínum nóttina sem atvik málsins áttu sér stað. A hefði verið stunginn fimm sinnum en í málinu hefði ekkert komið fram um að annar maður en S hefði veitt A stunguáverkana. Var staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að S hefði veist að A með þeim hætti sem lýst var í ákæru og að S hafi hlotið að vera ljóst að langlíklegast væri að bani hlytist af atlögunni. Þá var fallist á það með héraðsdómi að verknaður S gæti ekki helgast af neyðarvörn. Við ákvörðun refsingar S var litið til 1., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en ekki voru talin efni til að beita ákvæði 3. mgr. 218. gr. c sömu laga til refsilækkunar. Var refsing S ákveðin fangelsi í fimm ár. Loks var S gert að greiða A skaða- og miskabætur og viðurkennd skaðabótaskylda S vegna líkamstjóns A.
X var ákærður fyrir manndráp með því að hafa stungið Y tvívegis í vinstri síðu. Ákærði bar fyrir sig neyðarvörn og krafðist sýknu. Þrátt fyrir neitun ákærða var talið sannað að hann hafi stungið Y af ásetningi og veitt honum með því banvænan áverka. Féllst dómurinn á að Y hafi í upphafi ráðist á ákærða með hníf og stungið hann í kinn og framanvert læri. Við þær aðstæður hafi ákærða verið nauðsynlegt að verjast. Skýringar ákærða á áverkum Y stæðust hins vegar ekki og augljóst væri að hann hefði ekki skýrt rétt frá framvindu átakanna. Í frásögn hans af atvikum vantaði tiltekna mikilvæga hluta. Gögn bæru með sér að hann hefði náð yfirhöndinni í átökunum og beitt hníf gagnvart vopnlausum manni. Þótti ákærði ekki hafa sýnt fram á að skilyrði neyðarvarnar hefðu verið til staðar á verknaðarstundu. Þá var ekki fallist á að ákærði gæti borið fyrir sig að hann hefði farið út fyrir takmörk leyfilegrar neyðarvarnar, sbr. 2. mgr. 12. gr. og 1. tl. 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga. Hinsvegar þótti sýnt að ákærði sætti ólögmætri og hættulegri árás af hálfu brotaþola áður en hann framdi brot sitt og mætti því líta til þess að hann hafi framið verkið í mikilli reiði eða geðæsingu af þeim sökum. Þá var ákærði einnig sakfelldur fyrir að hafa ekið sviptur ökuréttindum. Loks hafi ákærði með broti sínu rofið skilorð reynslulausnar úr fangelsi. Var refsing ákærða ákveðin fangelsi í 8 ár. Þá var honum gert að greiða börnum hins látna miska- og skaðabætur.
Ákærði var sýknaður af ákæru fyrir tilraun til manndráps, en sakfelldur fyrir líkamsárás, sbr. 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Honum var ekki gerð refsing með vísan til 1., 2. og 4. tl. 1. mgr., sbr. 2. mgr. 74. gr. sömu laga.
M var sakfelldur fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa svipt A lífi fyrir utan heimili hans. Í dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsenda um annað en einkaréttarkröfur systkina A, en ákærði var sýknaður af þeim. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að atlaga M væri ofsafengin og hrottaleg og hélt hann henni áfram þótt hinn látni lægi hreyfingarlaus á jörðinni og að M ætti sér ekki sérstakar málsbætur. Með hliðsjón af 1.-8. tölulið 1. mgr. 70. gr. þótti refsing MM hæfilega ákveðin fangelsi í sextán ár. Þá var M gert að greiða B, C, E, G og H miskabætur.
Þrír karlmenn á táningsaldri, X, Y og Z, voru sakfelldir fyrir að hafa ráðist í félagi með ofbeldi á A á bílasvæðinu við Fjarðarkaup í Hafnarfirði að kvöldi 20. apríl sl. X gekk harðast fram og stakk A að auki sex sinnum með hnífi í líkama þannig að bani hlaust af. Var X sakelldur fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga og dæmdur í 10 ára fangelsi. Ósannað var að ásetningur Y og Z hafi staðið til þess að A hlyti bana af atlögu þremenninganna. Voru þeir sakfelldir fyrir meiri háttar líkamsárás sem leiddi til dauða samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og dæmdir í tveggja ára fangelsi. Fjórði táningurinn, Z, var sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 221. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa ekki komið A til bjargar í lífsháska og hlaut hún 12 mánaða fangelsi, skilorðsbundið fimm ár. Ákærði X var einnig dæmdur til að greiða ættingjum A skaða- og miskabætur.
AS, CS, MS og SQ voru ákærð fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í félagi staðið saman að því að svipta A lífi. Héraðsdómur sakfelldi AS samkvæmt ákæru en sýknaði CS, MS og SQ af öllum sakargiftum. Landsréttur komst aftur á móti að þeirri niðurstöðu að þau hefðu öll átt verkskipta aðild að því að A var ráðinn af dögum og að um samverknað allra ákærðu hefði verið að ræða. Voru þau öll sakfelld fyrir manndráp. AS var dæmdur í 20 ára fangelsi en refsing annarra ákveðin 14 ára fangelsi. Fyrir Hæstarétti kröfðust CS og SQ ómerkingar hins áfrýjaða dóms og AS og MS bentu á ýmsa ágalla á meðferð málsins fyrir Landsrétti sem þeir töldu að gætu leitt til ómerkingar dómsins og heimvísunar málsins án kröfu. Hæstiréttur taldi að rannsókn málsins hjá lögreglu, málsmeðferðin fyrir Landsrétti og aðferð við sönnunarmat í dómi Landsréttar hefði verið í samræmi við ákvæði laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og ekki hefði verið brotið gegn rétti ákærðu til milliliðalausrar sönnunarfærslu. Ekki væri því tilefni til að ómerkja dóm Landsréttar. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu Landsréttar um að AS, CS, MS og SQ hefðu viðhaft þá háttsemi sem lýst var í ákæru að öðru leyti en því að ósannað þótti hver hefði gefið CS fyrirmæli um að senda skilaboð í síma SQ þegar brotaþoli legði af stað heim umrætt kvöld. Hæstiréttur staðfesti jafnframt þá niðurstöðu Landsréttar að ásetningur AS til að svipta A lífi hefði verið einbeittur og að CS, MS og SQ hefði hlotið að vera ljóst að langlíklegast væri að AS hygðist ráða A af dögum. Hæstiréttur taldi aftur á móti að sú þátttaka CS, MS og SQ sem lýst var í ákæru og það sem Landsréttur taldi sannað um þátt þeirra í skipulagningu og öðrum undirbúningi að því að AS gæti hitt A einan fyrir utan heimili hans fullnægði ekki þeim kröfum sem gera yrði til þess að þau teldust hlutrænt séð hafa verið aðalmenn í manndrápi á grundvelli verkskiptrar þátttöku. Þátttaka þeirra þriggja teldist hlutrænt séð vera hlutdeild í manndrápi og var því slegið föstu að ásetningur þeirra hefði staðið til hlutdeildar í manndrápi. Voru þau öll dæmd til fangelsisrefsingar, AS í 16 ár, CS í þrjú ár, MS í fjögur ár og SQ í 10 ár. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að heimild skorti að lögum til að dæma AS til þyngri tímabundinnar refsingar en mælt er fyrir um í 211. gr. almennra hegningarlaga. Þá væru ekki skilyrði til að ákveða honum refsingu með vísan til 2. mgr. 70. gr. sömu laga þar sem brot annarra hefðu verið hlutdeildarbrot. Við ákvörðun refsingar þeirra CS, MS og SQ var litið til þess að um hlutdeild í mjög alvarlegu broti væri að ræða. Þar sem þáttur CS og MS í undirbúningi þess þótti smávægilegur var refsing þeirra ákveðin með hliðsjón af 2. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Loks var AS gert að greiða einkaréttarkröfuhöfum bætur.
Héraðssaksóknari (
Karl Ingi Vilbergsson saksóknari)
gegn
Óskari Andra Jónssyni (
Snorri Sturluson lögmaður)
Ákærði var sýknaður af ákæru fyrir tilraun til manndráps en sakfelldur fyrir séstaklega hættulega líkamsárás.
N var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa komið aftan að A og slegið hann ítrekað með klaufhamri og jarðhaka í höfuð og líkama, meðal annars með þeim afleiðingum að hann þríhöfuðkúpu- og rifbeinsbrotnaði. Þá var N gefin að sök tilraun til manndráps, en til vara sérstaklega hættuleg líkamsárás, með því að hafa í framangreint sinn komið aftan að B og slegið hann með klaufhamri í höfuð þannig að hann hlaut skurð aftan við eyra. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans staðfest um að N hafi slegið A þremur höggum í höfuð með klaufhamri og einu höggi með jarðhaka í líkamann. Þá var staðfest niðurstaða héraðsdóms um þá áverka sem hlutust af atlögunni, að því frátöldu að gögn málsins þóttu ekki bera ótvírætt með sér að A hafi hlotið brot á rifbeinum. Var N því sýknaður af sakargiftum að því leyti. Með vísan til vættis vitna og gagna málsins var ráðið að hending ein hafi ráðið því að lífshættulega áverka leiddi ekki af atlögunni gegn A. N hafi ekki getað dulist að mannbani gæti hlotist af verknaðinum en hann látið sér það í léttu rúmi liggja. Var hann því talinn hafa gerst sekur um tilraun til manndráps, sbr. 211. gr., sbr. 1. mgr. 20. gr., almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Niðurstaða héraðsdóms var staðfest um að sannað væri að N hafi veist að B svo sem lýst var í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar greindi og var sú háttsemi heimfærð til 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar N var litið til 1., 3., 5. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 76. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga, en í ljósi verknaðarins og huglægrar afstöðu N á verknaðarstundu var ekki talið unnt að hafa hliðsjón af 2. mgr. 20. gr. laganna við ákvörðun refsingar. Var refsing hans ákveðin fangelsi í fimm ár og sex mánuði. Þá var N gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna og B miskabætur að fjárhæð 800.000 krónur.
Héraðssaksóknari (
Arnþrúður Þórarinsdóttir saksóknari)
gegn
Magnúsi Aroni Magnússyni (
Bjarni Hauksson lögmaður)
Ákærði var sakfelldur fyrir manndráp.
D var sakfelldur fyrir brot gegn lögreglulögum. Þá var hann sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa veist með ofbeldi að B og gefið honum olnbogaskot í andlit með nánar tilgreindum afleiðingum fyrir B. Með dómi héraðsdóms taldist háttsemin varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með hliðsjón af vottorði sérfræðilæknis um áverka B þar sem fram kom að kvarnast hefði upp úr tveimur framtönnum B, auk þess sem hann hefði hlotið yfirborðsáverka, taldi Landsréttur háttsemi D varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Loks var D ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa í félagi við meðákærða X, veist að A með ítrekuðum höggum með óþekktu stunguvopni, líklega skrúfjárni, í efri búk A, en meðákærði X með ítrekuðum hnefahöggum í höfuð og efri hluta líkama, allt með nánar tilgreindum afleiðingum fyrir A. Með dómi héraðsdóms var D sýknaður af tilraun til manndráps en sakfelldur fyrir meiriháttar líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að D hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru. Varðandi heimfærslu til refsiákvæða vísaði Landsréttur til þess að fyrir lægi að D hefði veist að A og stungið hann endurtekið með skrúfjárni eða líku áhaldi í ofanvert bak svo að gengið hefði inn í brjóstvegg og hefði A hlotið lífshættulegan áverka. Yrði að telja að D hefði á verknaðarstundu ekki getað dulist að langlíklegast væri að bani hlytist af atlögunni. Yrði hann því sakfelldur fyrir tilraun til manndráps. Við ákvörðun refsingar var einkum litið til þess að atlaga D gegn A taldist hafa verið tilefnislaus, hún hefði verið ofsafengin og haft alvarlegar afleiðingar, en telja yrði að hending hefði ráðið því að ekki fór verr. Þá hefði D unnið verkið í félagi við annan mann. Samkvæmt því og með hliðsjón af ákvæðum 1., 2., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, 2. mgr. sömu lagagreinar og 77. gr. sömu laga þótti refsing D hæfilega ákveðin fangelsi í fimm ár og sex mánuði. Þá var D gert að greiða A og B miskabætur.
D var ákærður fyrir tilraun til manndráps samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa ítrekað lagt til A með exi í höfuð og búk með þeim afleiðingum meðal annarra að A hlaut opinn 7 cm skurð frá miðju enni að hársrót, brot á höfuðkúpu og andlitsbeinum, 5 cm skurð á brjóstkassa og skurð á upphandlegg. Þá var D jafnframt ákærður fyrir vopnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum nánar tilgreind vopn. D játaði vopnalagabrot sín fyrir héraðsdómi og undi sakfellingu fyrir það brot. Í dómi Landsréttar var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um að D hafi verið sakhæfur í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga á verknaðarstundu og að ætla mætti að refsing bæri árangur, sbr. 16. gr. sömu laga. Þá væri ekkert fram komið sem benti til annars en að A hafi hlotið þá áverka sem lýst var í ákæru á meðan hann og D voru saman inni í herbergi þess síðarnefnda en samkvæmt gögnum málsins og vitnisburði lækna samrýmdust áverkar A því eggvopni sem beitt var. Mætti þannig einu gilda þótt A minntist þess ekki sérstaklega hvernig hann hlaut áverka á neðanverðu enni og hægri upphandlegg. Með vísan til framangreinds og þess sem að öðru leyti var rakið í dómi Landsréttar var D sakfelldur fyrir að hafa í umrætt sinn veist að A með þeim hætti sem greindi í ákæru með þeim afleiðingum sem þar var lýst og að hafa með því gerst sekur um tilraun til manndráps. Með hliðsjón af 1., 3. og 5. tölulið 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga var refsing D hæfilega ákveðin fangelsi í fimm ár og sex mánuði. Þá var ákvæði héraðsdóms um upptöku vopna staðfest og D gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.
AS, CS, MS og SQ voru sakfelld fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa staðið saman að því að svipta A lífi við heimili hans. Í dómi Landsréttar kom fram að framburðir ákærðu væru ótrúverðugir. Að virtum gögnum málsins hlaut CS, MS og SQ að vera ljóst að langlíklegast væri að AS hygðist ráða A af dögum. Með þátttöku í skipulagningu og öðrum undirbúningi þess að AS gæti hitt A einan fyrir utan heimili hans var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að ákærðu hafi átt verkskipta aðild að því að A var ráðinn af dögum og um samverknað allra ákærðu hefði verið að ræða. Þá var því hafnað að verknaðurinn hefði helgast af neyðarvörn AS. Vísað var til þess að málið ætti sér ekki hliðstæðu í íslenskri réttarsögu á síðari tímum. Við ákvörðun refsingar var til þess litið að atlaga AS gegn A hefði verið þaulskipulögð og í senn ofsafengin og miskunnarlaus, en AS hefði, með afar einbeittum ásetningi, skotið A viðstöðulaust níu skotum í brjóst og höfuð. Í ljósi þess að brotið var framið í félagi var það virt ákærðu til refsiþyngingar, sbr. 2. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Með hliðsjón af því og 1., 6. og 7. tl. 70. gr. sömu laga, sbr. 79. gr. laganna var refsing AS ákveðin fangelsi í 20 ár, og ákærðu CS, MS og SQ hvers um sig fangelsi í 14 ár. Loks var AS gert að greiða eiginkonu, börnum og foreldrum A bætur.
Ágreiningsefni málsins um heimfærslu háttsemi X til refsiákvæða laut að því hvort hún skyldi heimfærð til 211. gr., sbr. 20. gr., almennra hegningarlaga eða til. 2. mgr. 218. gr. sömu laga en ágreiningslaust var hins vegar að háttsemi X mætti færa undir 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b laganna. Í Landsrétti var háttsemin heimfærð undir 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga. Í dómi Hæstaréttar var rakið að í málinu lægi ekki fyrir játning X um ásetning til manndráps og ekkert yrði ráðið af framburði hans um huglæga afstöðu til afleiðinga atlögunnar að brotaþola. Þá væri öðrum vitnum um verknaðinn ekki til að dreifa. Yrði því að ráða hina huglæga afstöðu X, þar á meðal um hvað hann hlaut að gera sér grein fyrir um afleiðingar líkamsárásarinnar, af því sem taldist sannað í dómi Landsréttar um sjálfan verknaðinn. Hæstiréttur vísaði til þess að árás með skotvopni eða hníf sem beinist að viðkvæmum stöðum á líkama svo sem höfði, hálsi, brjóstkassa og kviði hefði oftar leitt til þess að ásetningur telst sannaður þegar ákært hefur verið fyrir tilraun til manndráps en þegar um aðrar verknaðaraðferðir hefur verið að ræða. Þá vísaði rétturinn til þess að í þeim dómum sem Landsréttur skírskotaði sérstaklega til í niðurstöðu sinni hefði slíkum vopnum og verknaðaraðferðum verið beitt en svo háttaði ekki til í þessu máli þótt lagt væri til grundvallar að árásin hefði verið ofsafengin og beinst að viðkvæmum líkamshlutum. Þá yrðu heldur ekki dregnar haldbærar ályktanir um ásetning X til manndráps af háttalagi hans daginn og nóttina fyrir árásina eða í framhaldi af henni. Komst Hæstiréttur að þeirri niðurstöðu að varhugavert væri að telja fram komna fulla sönnun þess að X hefði á verknaðarstundu haft ásetning til að bana brotaþola heldur yrði að miða við að um hefði verið að ræða stórfellt gáleysi X til afleiðinga verknaðarins. Yrði brot X því ekki fært undir 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga heldur 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b. Refsing X var ákveðin fangelsi í fjögur ár og honum gert að greiða brotaþola 3.000.000 króna í miskabætur.
X var ákærður fyrir brennu, manndráp og tilraun til manndráps með því að hafa kveikt eld á gólfi í herbergi sínu á annarri hæð að Bræðraborgarstíg 1 og á tveimur stöðum á gólfi í sameiginlegu rými á sömu hæð og valdið þannig eldsvoða sem hafði í för með sér almannahættu en 13 manns voru í húsinu þegar X kveikti eldinn. X var jafnframt ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa skömmu eftir framangreint atvik, utandyra við rússneska sendiráðið slegið tvo lögreglumenn sem þar voru við skyldustörf með gúmmímottu með þeim afleiðingum að annar hlaut roða og mar á hægri framhandlegg en hinn fékk roða á vinstra kinnbein. Með dómi héraðsdóms var talið sannað að X hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Var X sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins þar sem dómurinn taldi engum vafa undirorpið að ástand hans hefði á þeim tíma sem um ræddi verið þannig að hann hefði verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum, sbr. 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Taldi héraðsdómur að nauðsynlegt væri vegna réttaröryggis að X sætti öryggisgæslu á viðeigandi stofnun og gengist á þeim tíma undir viðeigandi meðferð vegna veikinda sinna. Þá var X dæmdur til greiðslu skaða- og miskabóta. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að sannað væri að X hefði framið þau brot sem ákært var fyrir. Ákæruvaldið undi niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um að ekki skyldi refsa X. Í dómi Landsréttar kom fram að vegna geðræns ástands síns hefði ákærði verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum 25. júní 2020 þegar hann framdi umrædd brot. Með vísan til niðurstöðu þriggja matsgerða í málinu, skýrslu matsmanna fyrir dómi og framburðar geðlæknis fyrir Landsrétti yrði að leggja til grundvallar að X væri með geðhvörf og gæti enn valdið sér og öðrum hættu væri hann í örlyndisástandi. Þá virtist hann ekki vera til viðræðu um nauðsynlega læknismeðferð. Í þessu ljósi og með hliðsjón af alvarleika þeirrar háttsemi sem X gerðist sekur um voru ekki efni til þess að sú öryggisgæsla sem honum hafði verið ákveðin í hinum áfrýjaða dómi yrði að svo komnu máli felld niður. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að X skyldi sæta öryggisgæslu á viðeigandi stofnun á grundvelli heimildar í 62. gr. almennra hegningarlaga. Þá voru brotaþolum og einkaréttarkröfuhöfum dæmdar miskabætur.
X var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi með því að hafa veist að eiginkonu sinni, A, ógnað lífi, heilsu og velferð hennar með því að stappa ítrekað á hægri hlið líkama hennar með þeim afleiðingum að A hlaut mörg rifbrot, mar á lifur, áverkaloftbrjóst, áverkahúðbeðsþembu, mar á lunga og áverkafleiðruholsblæðingu. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að hending ein hafi ráðið því að árásin hafi ekki verið lífshættuleg, atlaga X hafi verið ofsafengin og hún hafi falið í sér síendurtekin högg. Af þeim sökum var lagt til grundvallar að X hafi ekki getað dulist að bani gæti hlotist af hinni ofsafengnu atlögu sem hann gerði að A. Var brot hans því talið varða við 211. gr., sbr. 20 gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Á grundvelli verknaðarlýsingar 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga var ákvæðinu beitt samhliða 211. gr., sbr. 20. gr. sömu laga og var X því jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b laganna. Með hliðsjón af 1., 2., 3. og 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í sex ár. Þá var X gert að greiða A 2.500.000 krónur í miskabætur.
Þ var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa veist að A með hníf sem var með 16,5 cm löngu blaði, og ítrekað gert tilraun til að stinga hana í höfuð og efri hluta líkama, en hún náði að verjast árásinni með því að bera fyrir sig hendur og fótleggi. Atlagan hafði þær afleiðingar að A hlaut margvíslega áverka. Þá var hann sakfelldur fyrir hættulega líkamsárás og frelsissviptingu samkvæmt 2. mgr. 218. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa veist að B með ofbeldi og svipt hann frelsi í allt að 17 klukkustundir. Með dómi héraðsdóms var Þ jafnframt sakfelldur fyrir þrjú umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot en þau brot sættu ekki endurskoðun í Landsrétti. Í dómi Landsréttar var vísað til geðrannsókna á Þ, framburðar matsmanna fyrir dómi og annarra gagna málsins um að hann hefði verið í tímabundnu geðrofi vegna fíkniefnaneyslu á verknaðarstundu. Var talið sannað að skilyrðum 15. gr. almennra hegningarlaga fyrir refsileysi væri ekki fullnægt og hann metinn sakhæfur. Þá þóttu ákvæði 16. gr. og síðari málsliðar 17. gr. sömu laga ekki standa í vegi fyrir því að honum yrði gerð refsing. Við ákvörðun refsingar var litið til sakaferils Þ og þess að brot hans voru öll hegningarauki við eldri dóm, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt því og með vísan til 77. gr., 1. mgr. 218. gr. c, sbr. 71. gr. og. 1., 2., 3., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga var Þ gert að sæta fangelsi í sjö og hálft ár. Var honum gert að greiða A skaðabætur og báðum brotaþolum miskabætur.
Ákærði sakfelldur fyrir tilraun til manndráps og vopnalagabrot.