Dómstólaleit

Í málinu var deilt um gildi bindandi álits Skattsins frá 8. maí 2023 um tollflokkun vörunnar Festino IQF Mozzarella Pizza Mix. Reisti D ógildingarkröfu sína á því að hið bindandi álit væri efnislega rangt og að fyrir hendi væru annmarkar á meðferð málsins á stjórnsýslustigi, er lytu meðal annars að meintu vanhæfi tollgæslustjóra, sem væru þess eðlis að ógilda bæri álitið. Í byggði meðal annars á því að vísa bæri málinu frá héraðsdómi á grundvelli 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála en krafa D hefði í skilningi lagaákvæðisins verið dæmd að efni til í landsréttarmálinu nr. 462/2021. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir lægi niðurstaða íslenskra dómstóla sem lyti að tollflokkun þeirrar vöru sem um ræddi í málinu. Taldi Landsréttur að það eitt að í málinu reyndi á aðra stjórnvaldsákvörðun en leyst hefði verið úr í fyrra máli aðila gæti ekki leitt til þess að D bæri réttur til að fá leyst úr efnisþætti ógildingarkröfu sinnar. Að öðru leyti teldist ekkert fram komið sem réttlætt gæti að D leitaði að nýju dómsúrlausnar um að hið bindandi álit Skattsins væri rangt að efni til. Af því leiddi að ekki kæmu heldur til skoðunar málsástæður um málsmeðferð Skattsins við veitingu hins bindandi álits, enda fæli álitið ekki annað í sér en tilvísun til þess fordæmis er skapaði hin bindandi neikvæðu áhrif. Hvað varðaði vanhæfi tollgæslustjóra vegna tölvupóstsamskipta við hagsmunaaðila kvað Landsréttur til þess að líta að í hinu fyrra dómsmáli hefði D byggt á nátengdum málsástæðum um brot á réttmætisreglu og þrýsting hagsmunaaðila. Hefði þeim málsástæðum verið hafnað með framangreindum dómi Landsréttar og þær ekki taldar gefa tilefni til endurupptöku í úrskurði Endurupptökudóms. Þá væri til þess að líta að jafnvel þótt lagt yrði til grundvallar að dómstólum bæri að taka afstöðu til téðs tölvupósts nú væri rétt að staðfesta niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um það efni en vísa málinu frá við svo búið. Vísaði Landsréttur því málinu frá héraðsdómi.

K var sakfelldur í héraði fyrir peningaþvætti, sbr. 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa á tímabilinu 6. mars 2024 til 11. sama mánaðar tekið við samtals 21.125 evrum í reiðufé frá óþekktum aðila eða aðilum. Með dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu K vegna peningaþvættis og fallist á með héraðsdómi að framburður K um uppruna reiðufjárins væri í heild mjög ótrúverðugur. Þá taldi Landsréttur að ákæruvaldið hefði sýnt fram á með óyggjandi hætti að útilokað væri að reiðuféð sem fannst í vörslum K ætti sér lögmætan uppruna og að K hafi ekki getað dulist það eða í öllu falli látið sér það í léttu rúmi liggja. Þá var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um upptöku og sakarkostnað staðfest með vísan til forsendna. Var refsing K ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en í ljósi eðlis og alvarleika brotsins var ekki fallist á að hún yrði bundin skilorði.

S höfðaði mál fyrir héraðsdómi og krafðist skaðabóta úr hendi T vegna nánar tilgreinds tjóns sem S taldi að T bæri ábyrgð á sem eini stjórnarmaður, framkvæmdastjóri, prókúruhafi og meirihlutaeigandi O ehf. en félagið hafði verið tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi héraðsdóms var fallist á kröfu S. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála geti aðili dómsmáls verið hver sá einstaklingur, félag eða stofnun sem getur átt réttindi eða borið skyldur að landslögum. Um aðild til sóknar í einkamáli gildi enn fremur að sá einn geti með réttu höfðað mál sem sé rétthafi að þeim hagsmunum sem leitað sé úrlausnar um. Skortur á aðildarhæfi svo og vanreifun á aðildarhæfi og aðild leiði til frávísunar máls án kröfu. Í héraðsdómsstefnu höfðu engin rök verið færð fram fyrir aðildarhæfi S auk þess sem þar hefði ekki verið vikið að fyrirsvari hans svo sem áskilið sé í b-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Væri málatilbúnaður S að þessu leyti haldinn verulegum annmörkum. Þá þótti ekki nægilega ráðið af gögnum sem S lagði fram fyrir Landsrétti að hann gæti átt sjálfstæð réttindi eða borið skyldur samkvæmt 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991. Var málinu því vísað frá héraðsdómi án kröfu.

Undir rekstri málsins fyrir Landsrétti óskaði V með bréfi til réttarins eftir „breytingu á nafngreiningu aðila máls til varnar” þannig að K hf. fengi „stöðu sóknaraðila vegna Veðskuldabréfasjóðsins Virðingar“. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í málinu væri ekki ágreiningur um að V brysti aðildarhæfi að lögum, heldur hvort úr þeirri stöðu yrði bætt fyrir Landsrétti gegn andmælum J. Taldi Landsréttur að það kynni að raska grundvelli málsins að nýr aðili kæmi að því á áfrýjunarstigi og því væri ekki hægt að fallast á kröfu V. Þar sem V skorti aðildarhæfi að lögum væri óhjákvæmilegt að vísa málinu frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að gæsluvarðhald sem hann sætti yrði aflétt. Hafði X sætt gæsluvarðhaldi frá 10. júlí 2025 sem síðast var framlengt með úrskurði héraðsdóms 4. september sama ár. Skilaði X kæru á þeim úrskurði til Landsréttar en var henni vísað frá með úrskurði réttarins 9. september 2025 þar sem kæran fullnægði ekki skilyrðum 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Leitaði X tveimur dögum síðar til héraðsdóms með kröfu um að gæsluvarðhald sem ákveðið var í úrskurði héraðsdóms 4. september 2025 yrði fellt niður en um heimild til að setja fram slíka kröfu vísaði X til 2. mgr. 102. gr. laga nr. 88/2008. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ákvæði 2. mgr. 102. gr. væri ekki ætlað að veita sakborningi almenna heimild til að láta reyna að nýju á skilyrði gæsluvarðhalds, sem dómstólar hefðu þegar ákveðið á grundvelli ákvæða laganna. Yrði að miða við að heimild til slíkrar kröfugerðar væri bundin við sérstök tilvik þar sem atvik og aðstæður hefðu sýnilega breyst með þeim hætti að áhrif gæti haft á fyrra mat dómstóla. Að mati Landsréttar voru engar slíkar aðstæður fyrir hendi í málinu og brást því lagaskilyrði fyrir kröfu X. Var kröfu X því vísað frá dómi.

Sóknaraðili krafðist þess að viðurkenndur yrði eignarréttur hans að nánar tilteknum fasteignum með tilheyrandi lóðum og umferðarrétti. Með dómi Landsréttar í máli nr. 476/2022 hafði sambærilegri kröfu hans verið vísað frá héraðsdómi á grundvelli 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur taldi hið sama eiga við og áður og með vísan til þess sem greindi í fyrrgreindum dómi Landsréttar var aðalkröfu sóknaraðila vísað frá héraðsdómi. Varakröfu sóknaraðila var einnig vísað frá dómi á þeim grundvelli að hún samrýmdist ekki fyrirmælum d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 enda yrði hún að vera um tiltekna fjárhæð. Hinn kærði úrskurður um frávísun málsins var því staðfestur.

K og A höfðuðu mál og kröfðust annars vegar viðurkenningar á skaðabótaskyldu Í vegna fjárhagstjóns þeirra af nánar tilgreindri ákvörðun MAST um vörslusviptingu allra nautgripa af búi þeirra og framkvæmd vörslusviptingarinnar og missis þess hagnaðar sem þeir hefðu notið ef ekki hefði komið til vörslusviptingarinnar. Hins vegar kröfðust þeir að viðurkennd yrði skaðabótaskylda Í vegna miska sem þeir hefðu hlotið vegna ákvörðunar MAST og framkvæmdar vörslusviptingarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri fullnægt skilyrði til málshöfðunar á grundvelli 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá væri málatilbúnaður K og A verulega vanreifaður og í andstöðu við meginreglu einkamálaréttarfars um skýran og ljósan málatilbúnað og áskilnað e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Væri málatilbúnaður K og A því haldinn slíkum annmörkum í heild að óhjákvæmilegt væri að vísa kröfum þeirra frá héraðsdómi.

S höfðaði mál á hendur R ohf. og krafðist viðurkenningar á því að eðli samningssambands hennar við R ohf. og forvera hans hefði verið launþegasamband klætt í búning verksamnings. Í dómi Landsréttar kom fram að af gögnum málsins yrði á engan hátt ráðið hvernig tilhögun á vinnu- eða verktakasambandi málsaðila hefði leitt til tjóns fyrir S eða í hverju möguleg fjárkrafa hennar yrði fólgin. S hefði hagað kröfugerð sinni með þeim hætti að enda þótt hún yrði tekin til greina fæli sú niðurstaða ekki í sér að ráðið væri til lykta ágreiningi um þau réttindi sem S teldi sig njóta og ljóst að eftir sem áður yrði deilt um inntak þeirra. Fullnægði þessi málatilbúnaður því ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um ákveðna kröfugerð. Var málinu því þegar af þeirri ástæðu vísað frá dómi án kröfu.

Vísað var frá héraðsdómi máli þessu sem V höfðaði á hendur DS, E og D, enda yrði ekki talið að V uppfyllti þann áskilnað 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að geta átt réttindi og borið skyldur að landslögum, en líta yrði svo á að V skorti lögmætan grundvöll fyrir starfsemi sinni. Óhjákvæmilegt væri að miða við að V starfaði sem deild í Veiðifélagi Rangæinga en án samþykkta. Af 6. mgr. 39. gr. laga nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði yrði skýrlega ráðið að í lögunum væri ekki gert ráð fyrir að veiðifélög störfuðu án samþykkta, staðfestum af Fiskistofu samkvæmt fyrirmælum laganna. Í öllu falli væri ljóst að aðild V að málinu væri í engu reifuð eða rökstudd, hvorki í héraðsstefnu né í greinargerð V til Landsréttar. Var því óhjákvæmilegt að vísa málinu frá héraðsdómi.

Aðilar deildu um skaðabætur fyrir óbeint tjón sem O taldi sig hafa orðið fyrir er starfsmaður I ók á vinnuvél utan í skrokk flugvélar. Með dómi héraðsdóms var I sýknað af öllum kröfum O á þeim grunni að tjón hans væri ósannað. Í dómi Landsréttar var lýst hvernig málatilbúnaði O hefði verið háttað fyrir Landsrétti. Hefði O í greinargerð sinni gert fyrirvara um að hann hygðist leggja fram ný gögn sem enn væri verið að taka saman og að hann myndi rökstyðja kröfur sínar nánar á grundvelli þeirra. Hafi í greinargerð hans verið að finna upptalningu á heitum þessara viðbótarskjala ásamt stuttri samantekt um þau. Mótmælti I boðaðri gagnaframlagningu O og krafðist þess að til þeirra yrði ekki litið við úrlausn málsins. Þá hefði O lagt fram hin nýju gögn á síðasta degi sameiginlegs gagnaöflunarfrests aðila fyrir Landsrétti. Í dómi Landsréttar var rakið ákvæði 1. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og talið ljóst að gagnaframlagning O færi í bága við fyrirmæli ákvæðisins. Fram kom að um væri að ræða óvenjulega mikinn fjölda nýrra gagna sem teldu samtals hátt í 300 blaðsíður. Þótt ekki yrði litið svo á að með þeim hafi verið lagður nýr grunnur að málssókn O væri ljóst að með framlagningu þeirra færði hann fram nýjar skýringar á kröfum sínum og frekari röksemdir fyrir þeim. Ekki yrði annað séð en að flest gagnanna hafi legið fyrir þegar málið var höfðað í héraði. Jafnframt væri til þess að líta að við upphaf aðalmeðferðar hefði O lagt fram í bókun um endanlega og nokkuð breytta kröfugerð sína án þess að hún væri skýrð þar frekar. Telja yrði að allt fram að munnlegum málflutningi fyrir Landsrétti hafi málið verið stórlega vanreifað að þessu leyti af hálfu O. Við þessar aðstæður kæmi til álita að líta alfarið framhjá hinum nýju gögnum við úrlausn málsins og leysa úr því á grundvelli þeirra gagna sem lögð voru fram við meðferð þess í héraði. Á hinn bóginn væri O ekki að kollvarpa grundvelli málsins með því að bera fyrir sig nýjar málsástæður eða staðhæfingar um atvik þess. Að því virtu yrði ekki leyst úr málinu án tillits til hinna nýju gagna. Það yrði ekki með réttu lagi gert í fyrsta sinn fyrir Landsrétti, enda væri við það miðað að Landsréttur endurskoði úrlausnir héraðsdóms á sömu forsendum og mál væri dæmt þar. Með frávísun frá Landsrétti stæði héraðsdómur óhaggaður og heimild O til að áfrýja héraðsdómi öðru sinni til Landsréttar væri ekki fyrir hendi, sbr. lokamálslið 4. mgr. 154. gr. laga nr. 91/1991. Þótti því rétt svo sem háttaði sérstaklega til í málinu að vísa því frá héraðsdómi án kröfu.

G o.fl. höfðuðu mál þetta gegn L og Í til viðurkenningar á því að þeir teldust með báðum stefndu „hlutfallslega rétthafar“ jarðhita sem ekki yrði aðskilinn í sameiginlegum jarðhitageymum á tilteknum jarðhitasvæðum G o.fl. og L og Í og að L skyldi gjalda þeim endurgjald fyrir nýtingu jarðhitans í „réttu hlutfalli við hlutdeild G o.fl. í þeim“. Héraðsdómur hafði upphaflega vísað málinu frá en Landsréttur felldi þann úrskurð úr gildi og lagði fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þótt fyrri viðurkenningarkrafa G o.fl. yrði tekin til greina fæli sú niðurstaða ekki í sér að ráðið hefði verið til lykta ágreiningi um þau réttindi sem G o.fl. teldu sig njóta, enda mætti ljóst vera að eftir sem áður yrði deilt um inntak réttindanna og hlutfallsskiptingu. Fullnægði þessi málatilbúnaður því ekki áskilnaði d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála um skýra og ákveðna kröfugerð. Þá þótti framsetning seinni viðurkenningarkröfunnar ekki heldur fullnægja áskilnaði ákvæðisins, enda væri ekki gerð nánari grein fyrir því hvert væri rétt hlutfall af hlutdeild G o.fl. í sameiginlegum jarðhitageymum og ekki væri skýrt við hvaða tímabil krafan miðaði. Jafnframt var vísað til þess að fyrri úrlausn Landsréttar hefði ekki lotið að framangreindum atriðum með beinum hætti. Þá hefðu G o.fl. upplýst í málflutningi fyrir Landsrétti að ekki yrði bundinn endi á ágreining aðila með niðurstöðu þessa máls. Að framangreindu virtu og með vísan til grundvallarreglna einkamálaréttarfars um að úrskurður um form hafi ekki bindandi réttaráhrif um niðurstöðu máls varð því ekki hjá því komist að vísa málinu sjálfkrafa frá héraðsdómi.

Kærður var úrskurður Héraðsdóms Austurlands þar sem máli A, B, C og D gegn E var vísað frá dómi á þeim grundvelli að málið hefði verið höfðað í röngu varnarþingi samkvæmt 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Landsréttur rakti að meginreglan væri sú að miða skyldi varnarþing við lögheimili nema sýnt væri fram á að fastur dvalarstaður væri í annarri þinghá. E ætti lögheimili innan umdæmis Héraðsdóms Norðurlands eystra en fyrir lægi hins vegar að hann hefði frá miðjum ágúst 2024 dvalið á hjúkrunarheimili sem væri innan umdæmis Héraðsdóms Austurlands. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sóknaraðilar hefðu ekki lagt fram nein gögn því til stuðnings að E myndi dvelja áfram á hjúkrunarheimilinu. Að því virtu og í ljósi mótmæla E voru ekki talin efni til að víkja frá meginreglu 9. gr. lögræðislaga. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að báðir héraðsdómarar við Héraðsdóm Norðurlands eystra vikju sæti í málinu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þegar krafa A var tekin fyrir og lögð í úrskurð hefði B ekki lagt fram greinargerð og málinu ekki verið úthlutað til dómara. Þar sem enginn dómari hefði tekið sæti í málinu þegar A krafðist þess að héraðsdómarar vikju sæti, var talið að A ætti ekki lögvarða hagsmuni af kröfu sinni á þeirri stundu. Var kröfu A vísað frá héraðsdómi án kröfu.

E kærði úrskurð héraðsdóms þar sem meðal annars var vísað frá dómi kröfu hans um að A og H yrði gert að greiða honum nánar tilgreinda fjárhæð ásamt vöxtum og dráttarvöxtum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að fjárkrafa E væri ruglingsleg, óljós og óskýr og slíkir annmarkar á málatilbúnaði hans að í andstöðu væri við meginreglur einkamálaréttarfars um glöggan og skýran málatilbúnað. Þá teldust annmarkarnir þess eðlis að ekki væri unnt að bæta úr þeim undir rekstri málsins. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

J höfðaði mál og krafðist viðurkenningar á rétti til skaðabóta úr hendi H vegna tjóns sem hlotist hefði af vanefndum á nánar tilgreindu samkomulagi um lénið geymsla.is. Í dómi Landsréttar kom fram að af gögnum málsins yrði ekki ráðið hvernig ætluð vanefnd H á samkomulaginu hefði getað leitt til tjóns fyrir J. Var skilyrði til málshöfðunar á grundvelli 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála því ekki fullnægt. Var málinu þegar af þessari ástæðu vísað frá héraðsdómi án kröfu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli B o.fl. gegn K og E ehf. til réttargæslu var vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að yfirlýstur tilgangur B o.fl. væri að fá dóm um hvort stjórn K hefði verið heimilt að „samþykkja og undirrita“ nánar tilgreindan samning við E ehf. Fæli kröfugerð B o.fl. þannig í sér lögspurningu sem væri andstæð 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þegar af þeirri ástæðu var hinn kærði úrskurður um frávísun málsins frá héraðsdómi staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar máli sóknaraðila á hendur G hf. var vísað frá dómi þar sem dómkrafa sóknaraðila og málatilbúnaður þeirra var talinn í andstöðu við d- og e-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 auk þess sem lágmarkskröfum um reifun tjóns sbr. 2. mgr. 25. gr. sömu laga taldist ekki mætt.

R höfðaði mál gegn Í til viðurkenningar á skaðabótaskyldu og greiðslu miskabóta vegna ráðningar Þ í starf deildarstjóra í hjúkrunarmóttöku hjá Heilbrigðisstofnun Norðurlands en ráðið hafði verið í starfið án auglýsingar. Í dómi Landsréttar kom fram að kröfugerð R væri grundvölluð á því að ekki hefði verið staðið löglega að ráðningunni. Þótt á það yrði fallist yrði með engu móti séð að slík niðurstaða gæti haft raunhæft gildi fyrir réttarstöðu R, enda væri með öllu óvíst hvort hún hefði fengið starfið ef það hefði verið auglýst laust til umsóknar. Hefði R þannig ekki sýnt fram á að hún hefði lögvarða hagsmuni af því að fá efnisdóm um kröfur sínar á hendur Í. Var málinu því vísað frá héraðsdómi án kröfu.

Kærður var úrskurður Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem A var sviptur sjálfræði tímabundið í sex mánuði. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A væri með lögheimili í sveitarfélaginu R en heimilisfang væri ótilgreint. A sæti nú í gæsluvarðhaldi og hefði af því tilefni verið vistaður í fangelsinu L í sveitarfélaginu Á samfellt frá 20. mars 2023 eða í um níu mánuði. Ekkert lægi fyrir um að A hefði fastan dvalarstað í R í skilningi 2. mgr. 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 eða ætti þar í einhver hús að venda. Af því leiddi að málið hefði átt að höfða fyrir Héraðsdómi Suðurlands og að félagsþjónusta Á eða samsvarandi fulltrúi sveitarstjórnar, sbr. d-lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga, hefði átt að eiga aðild að málinu. Var málinu því vísað frá héraðsdómi. Þá var áréttað að samkvæmt 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga skuli dómari, í því skyni að leggja sjálfstætt mat á hæfi þess sem sjálfræðissvipting lýtur að, kalla hann fyrir dóm, kynna honum kröfuna og gefa honum kost á að tjá sig um hana, nema ástandi hans sé svo háttað samkvæmt vottorði læknis að það sé ekki mögulegt. A hefði ekki verið kallaður fyrir héraðsdóm heldur hefðu héraðsdómari og verjandi hitt hann á L til að kynna sér ástand hans. Hins vegar hefði ekki legið fyrir að ástand A væri svo háttað samkvæmt vottorði læknis að ekki hefði verið mögulegt að kveðja hann fyrir dóm, sbr. áskilnað 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga.

Við opinber skipti á dánarbúi E kröfðust C og D þess að sóknaraðila B yrði gert að greiða dánarbúinu skuld sem byggði á vangoldinni leigufjárhæð vegna húsaleigusamnings sem E hafði gert við B. Þá kröfðust C og D þess að A yrði gert að greiða dánarbúinu leigugreiðslur sem A hafði tekið við vegna útleigu á fasteign í eigu E að frádregnum útlögðum kostnaði A vegna fasteignarinnar. Í hinum kærða úrskurði var fallist á með C og D að A yrði gert að greiða dánarbúinu leigutekjur sem hann innheimti vegna útleigu fasteignarinnar en hins vegar voru teknar til greina kröfur A um skuldajöfnuð vegna greiðslna á hita og rafmagni, fasteignagjöldum, málningarkaupum og viðgerð á bifreið E. Var B sýknuð af kröfum C og D. Skutu A og B málinu til Landsréttar með kæru þar sem þess var annars vegar krafist að A yrði sýknaður af öllum kröfum C og D og hins vegar að hinn kærði úrskurður yrði staðfestur hvað B varðaði að öðru leyti en að henni yrði úrskurðaður málskostnaður. C og D kærðu úrskurð héraðsdóms fyrir sitt leyti og kröfðust þess að kröfur þeirra fyrir héraðsdómi yrðu teknar til greina að öllu leyti. Í úrskurði Landsréttar var rakið að málinu hefði verið vísað til héraðsdóms með bréfi skiptastjóra 14. febrúar 2023. Bókað hefði verið á skiptafundi 10. febrúar sama ár um einstök ágreiningsmál sem fjallaði hafði verið um á fyrri skiptafundum en að öðru leyti var ekki fjallað um efni ágreinings eða kröfur málsaðila. Þá var rakið að samkvæmt 3. tölulið 1. mgr. 122. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. skuli skiptastjóri, er hann beinir skriflegri kröfu til héraðsdóms um úrlausn ágreinings sem upp kemur við opinber skipti, gera grein fyrir um hvað ágreiningur standi og hverjar kröfur hafa komið fram í því sambandi. Í bréfi skiptastjóra hafði láðst að gera grein fyrir kröfum málsaðila og var því ekki lagður fullnægjandi grunnur að rekstri málsins í samræmi við áskilnað 122. gr. laga nr. 20/1991. Þá yrði einungis málum er varða viðurkenningu réttinda á hendur dánarbúi eða framkvæmd skipta á því vísað til héraðsdóms á grundvelli 122. gr. laganna. Í ljósi þessara annmarka var málinu vísað frá héraðsdómi án kröfu.