Dómstólaleit

H ehf. lýsti yfir riftun á kaupum á gólfþvottavél vegna galla. Í málinu var deilt um það hvort að bindandi samningur hefði komist á um kaup H ehf. á gólfþvottavél af R ehf. á grundvelli stöðuumboðs starfsmanns R ehf. Héraðsdómur féllst á það með R ehf. að starfsmaður þess hefði farið út fyrir umboð sitt þegar hann seldi H ehf. vélina og var R ehf. því sýknað á grundvelli aðildarskorts. Í dómi Landsréttar kom fram að starfsmaður R ehf. hefði stöðu sinnar vegna haft heimild til að annast sölu á vörum til H ehf. Þá væri ágreiningslaust að R ehf. seldi ekki gólfþvottavélar undir því merki sem um ræddi í málinu og hefði aldrei gert. Það lægi því fyrir að starfsmaðurinn hefði umrætt sinn farið út fyrir stöðuumboð sitt sem starfsmaður R ehf. Skuldbindingargildi tilboðsins réðist hins vegar af því hvort H ehf. hefði verið ljóst eða mátt vera ljóst þegar samningur komst á að starfsmaðurinn hefði farið út fyrir takmörk stöðuumboðs síns. Niðurstaða Landsréttar var sú að R ehf. væri bundið við þann samning sem starfsmaðurinn gerði við H ehf. Því var H ehf. unnt að beita vanefndaúrræðum á grundvelli laga um lausafjárkaup gagnvart R ehf. sem seljanda vörunnar og rifta kaupunum og krefjast endurgreiðslu kaupverðsins. Var R ehf. því dæmt til að greiða H ehf. samtals 6.933.584 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.

H ehf. höfðaði mál fyrir Héraðsdómi Vesturlands á hendur I A/S, sem er danskt fyrirtæki með aðsetur þar í landi, en deilt var um skaðabótaskyldu vegna glugga og hurða sem fyrirtækið hafði framleitt og komið hafði verið fyrir í fasteign hér á landi. Með hinum kærða úrskurði var málinu vísað frá héraðsdómi þar sem það hefði verið höfðað á röngu varnarþingi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að I A/S hefði afhent vörurnar á athafnasvæði E í Danmörku og H ehf. haft umsjón með flutningi þeirra hingað til lands. Var því lagt til grundvallar að vörurnar hefðu verið afhentar í Danmörku og að þar hafi I A/S borið að efna samninginn í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. Lúganósamningsins. Ekki var talið að H ehf. gæti reist heimild til að reka málið hér á landi á ákvæðinu, auk þess sem meginregla 2. gr. samningsins stæði til þess að miðað væri við heimilisvarnarþing þess sem mál sé rekið gegn. Stoðaði ekki fyrir H ehf. að styðja varnarþing eingöngu við 34. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, enda leiddi af Lúganósamningnum að höfða bar málið á öðru varnarþingi. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins því staðfest.

N ehf. höfðaði mál gegn S ehf. til heimtu skuldar samkvæmt reikningum á grundvelli þjónustusamnings um þrif og þvott á hóteli S ehf. Fallist var á að N ehf. ætti kröfur á hendur S ehf. að fjárhæð 6.778.863 krónur vegna þrifa í október 2021, 4.458.118 krónur vegna þrifa í nóvember sama ár og 531.960 krónur vegna leigu á líni eða samtals 11.768.941 króna. S ehf. setti fram gagnkröfu til skuldajafnaðar á móti fjárkröfum N ehf. sem fólgin var í endurgreiðslu vegna kaupa S ehf. á líni, handklæðum og öðrum vörum af N ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að af gögnum málsins yrði ekki annað ráðið en að N ehf. hefði afhent S ehf. umræddar vörur sumarið 2021 og í kjölfarið hefði S ehf. hvorki gert athugasemdir við að dráttur hefði orðið á afhendingu þeirra né að þær hefðu ekki skilað sér að öllu leyti. Þóttu skilyrði riftunar samkvæmt 25. gr., sbr. 29. gr., laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup ekki uppfyllt. Var gagnkröfunni því hafnað. S ehf. setti jafnframt fram gagnkröfu um greiðslu 978.450 króna vegna skemmda á gluggatjöldum sem átt hefðu sér stað í þvotti hjá N ehf. Af gögnum málsins þótti sýnt að N ehf. hefði tekið á sig tjón vegna skemmdanna og var gagnkrafan því tekin til greina. Til frádráttar kröfum N ehf. kom því síðarnefnda gagnkrafan og 3.594.009 krónur sem S ehf. greiddi N ehf. eftir að málið var höfðað. Samkvæmt því var S ehf. gert að greiða N ehf. samtals 7.196.482 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum.

I ehf. höfðaði mál á hendur F ehf. og K ehf. til vara, til endurgreiðslu á leigugjöldum sem I ehf. hafði greitt til flutningsaðila gáma. Málsaðilar höfðu gert með sér þríhliða samning í tengslum við byggingu á skrifstofuhúsnæði sem F ehf. var aðalverktaki að. Samkvæmt samningnum tók I ehf. að sér framleiðslu glugga og að flytja inn í þá gler. K ehf. tók að sér uppsetningu glugga og glerja. Í samningnum kom fram að gler skyldi afhent á verkstað í gámum. Ágreiningur málsins sneri að því hver bæri ábyrgð á greiðslu leigu- og geymslugjalda sem féllu á gámana. Í dómi Landsréttar var málsástæða I ehf. er varðaði endurkröfu geymslugjalda vegna veru gámana á hafnarsvæði flutningsaðila talin of seint fram komin, sbr. 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Að sama skapi var tilvísun I ehf. til meginreglu verktakaréttar talin of seint fram komin og að hún hefði ekki rúmast innan 5. mgr. 101. gr. laga nr. 91/1991. Landsréttur rakti tiltekin ákvæði samningsins og taldi samninginn ekki bera með sér skyldu F ehf. til að greiða I ehf. þann kostnað sem leiddi af leigu á gámunum. Á hinn bóginn var texti samningsins ekki talinn leysa úr ágreiningi aðila um það hver bæri ábyrgð á greiðslu leigugjaldanna. Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að það hefði staðið I ehf. næst að bæta inn í samninginn ákvæði þess efnis að tæma þyrfti gámana áður en þeir söfnuðu leigugjöldum. Jafnframt var ekki talið sannað að tafir F ehf. við uppsteypu hefðu verið orsök þess að kostnaður við gámaleigu féll á I ehf. né að verkefnastjóri F ehf. hefði í tölvupóstsamskiptum við I ehf. tjáð sig með þeim hætti að I ehf. hefði mátt treysta því að F ehf. greiddi leigugjöldin. Var hinn áfrýjaði dómur að öðru leyti staðfestur með vísan til forsendna og F ehf. dæmt til að greiða I ehf. 500.000 krónur vegna gámaleigu fyrir tvo gáma í mánuð á grundvelli yfirlýsingar verkefnastjóra F ehf. um að hann hefði samþykkt slíka greiðslu. I ehf. var dæmt til að greiða K ehf. 1.000.000 króna vegna gagnsakar í héraði.

J AS höfðaði mál gegn A ehf. og krafðist endurgreiðslu kaupverðs ljósavélar og skaðabóta vegna viðgerða á henni sem ekki skiluðu tilætluðum árangri. A ehf. seldi ljósavélina en þegar vélin hafði verið keyrð í alls um 200 klukkutíma stöðvaðist hún og ekki tókst að koma henni aftur í gang. Við bilanagreiningu á vélinni kom í ljós að hún hafði verið framleidd átta árum fyrir sölu. Ágreiningur málsins laut að því hvað hefði valdið biluninni og hvort ljósavélina hefði skort þá eiginleika sem hefði mátt leiða af samningi aðila eða sem J AS hefði mátt vænta af henni. Í dómi Landsréttar kom fram að J AS hefði haft réttmæta ástæðu til að ætla að ljósavélin væri ný en ekki átta ára og hefði fengið þá meðferð við geymslu sem framleiðandi hennar mælti fyrir um. Talið var að það hefði staðið A ehf. nær en J AS að upplýsa um málsatvik að þessu leyti og yrði A ehf. af þessari ástæðu látinn bera hallann af þeirri óvissu sem uppi væri um ástæðu þess að ljósavélin bilaði. Þá yrði A ehf. látinn bera hallann af sönnunarskorti um að bilunina væri ekki að rekja til aldurs vélarinnar og þess að hún hefði staðið óhreyfð og án gangsetningar frá framleiðslu eða eftir atvikum ekki verið geymd á lager í þeim umbúðum sem kveðið væri á um í upplýsingum frá framleiðanda vélarinnar. Í ljósi þess að A ehf. hefði ekki lagt fram nein haldbær gögn um framangreint yrði við það að miða að ljósavélin hefði við afhendingu ekki fullnægt þeim kröfum sem J AS hefði mátt gera til hennar, sbr. 1. og 2. mgr. 17. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup og hefði því verið gölluð í skilningi laganna, sbr. einnig 1. mgr. 18. gr. Mat Landsréttur vanefndina verulega í skilningi 1. mgr. 39. gr. laga nr. 50/2000 enda væri fram komið að vélin nýttist ekki J AS eftir að árangurslaus tilraun hafði verið gerð til að gera við hana. Taldi Landsréttur því að J AS hefði verið heimilt að rifta kaupunum. Fallist var á kröfu áfrýjanda um endurgreiðslu á kaupverði ljósavélarinnar og skaðabætur vegna viðgerða á henni sem ekki skiluðu tilætluðum árangri. Landsréttur vísaði frá kröfu J AS um vexti samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu en féllst á að krafan skyldi bera dráttarvexti samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga, sbr. 9. gr. laganna.

Ágreiningur málsaðila sneri að viðskiptum með bifreið en þá greindi á um hvenær samningur komst á um kaup og sölu hennar og á milli hverra. Þá laut ágreiningur þeirra jafnframt að því hvort uppfyllt hafi verið skilyrði riftunar samningsins og um greiðslu skaðabóta vegna ætlaðra vanefnda hans. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt samskiptum aðila, sem lágu fyrir á meðal gagna málsins, væri ljóst að bindandi samningur um kaup og sölu bifreiðarinnar hafi komist á 26. nóvember 2019. Þá hafi fyrsta greiðsla kaupverðsins verið innt af hendi 6. desember sama ár með 1.500.000 króna innborgun IC ehf. á reikning N ehf. Með hliðsjón af atvikum, gögnum málsins og málatilbúnaði áfrýjenda, var hafnað málsástæðum þeirra um aðildarskort til sóknar og varnar. Þá var rakið að ekki hafi verið samið sérstaklega um gjalddaga greiðslna eða afhendingu bifreiðarinnar. Þótt IC ehf. hafi ekki greitt eftirstöðvar kaupverðsins innan þeirra tímamarka sem áfrýjendur settu fram einhliða, fælist ekki í því greiðsludráttur af hálfu IC ehf. Skilyrði riftunar samningsins hafi því ekki verið fyrir hendi er áfrýjendur tilkynntu IC ehf. að þeir hygðust selja bifreiðina þriðja aðila. Samningur málsaðila hafi því enn verið í gildi þegar bifreiðin var seld þriðja aðila degi síðar. Í sölu bifreiðarinnar til þriðja aðila hafi falist veruleg vanefnd áfrýjenda á samningi þeirra við IC ehf. Félagið teldist hafa rift samningnum 2. janúar 2020. Hafi áfrýjendum þá borið að endurgreiða IC ehf. þá fjárhæð sem greidd hafði verið inn á kaupverðið ásamt nánar tilgreindum dráttarvöxtum, en áfrýjendur voru ekki taldir hafa sýnt fram á að þeir hefðu öðlast rétt til að halda nokkru eftir af því sem móttekið var. Annað það sem áfrýjendur færðu fram til stuðnings sýknukröfu sinni í málinu var ekki talið geta haggað þeirri niðurstöðu. Samkvæmt framangreindu var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

VT ehf. höfðaði mál á hendur V ehf. vegna ágreinings um gildi skjals sem bar yfirskriftina „Samningur: Viljayfirlýsing”. Greindi aðila á um hvort bindandi samningur hefði komist á sem og um túlkun skjalsins að því er varðar ætlaða sjálfskuldarábyrgð S, fyrirsvarsmanns VT ehf. VT ehf. taldi hið selda jafnframt haldið verulegum galla sem hefði veitt honum rétt til riftunar kaupsamningsins. Að teknu tilliti til þess hvernig VT ehf. stóð að greiðslum fyrir hið selda á nánar tilgreindu tímabili taldi Landsréttur að leggja yrði til grundvallar að bindandi samningur hefði komist á milli VT ehf. og V ehf. í samræmi við efni skjalsins. Þá taldi rétturinn að VT ehf. hefði glatað rétti sínum til að bera fyrir sig ætlaðan galla þar sem hann hefði vanrækt að tilkynna V ehf. um hann í samræmi við 1. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Eins og atvikum máls var háttað var ekki fallist á að nánar tilgreind samskipti starfsmanna VT ehf. við fyrirsvarsmann V ehf. hefðu jafngilt tilkynningu um galla í skilningi þess ákvæðis. Loks var ekki fallist á að hægt væri að leggja til grundvallar að S hefði á grundvelli skjalsins gengist undir sjálfskuldarábyrgð á efndum VT ehf. Var V ehf. látið bera hallann af óskýrleika skjalsins um ætlaða sjálfskuldarábyrgð S en fyrir lá að skjalið hafði verið samið á vegum fyrirsvarsmanns þess. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um annað en málskostnað.

G ehf. og K ehf. gerðu með sér kaupsamning árið 2017 um rekstur og tilteknar eignir K ehf. fyrir 400 milljónir króna, en K ehf. heitir nú IT ehf. og er stefndi í máli þessu. Í kaupsamningnum var ákvæði þess efnis að I ehf., áfrýjandi í máli þessu, ábyrgðist að kaupandi myndi inna af hendi allar greiðslur og að ef til greiðslufalls kæmi myndi I ehf. greiða það sem upp á vantaði innan sjö daga. Kom meðal annars fram í ábyrgðaryfirlýsingu að hún væri óafturkallanleg af hálfu I ehf. Þegar G ehf. var úrskurðað gjaldþrota árið 2019 námu eftirstöðvar kaupverðs 30.000.000 króna og höfðaði IT ehf. mál á hendur I ehf. til endurheimtar þeirra. Með gagnsakarmáli krafðist I ehf. meðal annars skaðabóta úr hendi IT ehf. á grundvelli þess að þær forsendur sem höfðu verið lagðar til grundvallar ákvörðun kaupverðs hafi verið rangar. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að I ehf. bæri ábyrgð á skuld G ehf. samkvæmt nefndum kaupsamningi og að ekkert hefði komið fram um að sú ábyrgð væri ógild eða með öðrum hætti óskuldbindandi. Var I ehf. því gert að greiða IT ehf. umkrafða fjárhæð með vöxtum. Þá var rakið í dóminum að það væri almenn regla kröfuréttar að aðilar samnings hefðu einir forræði á túlkun hans og gætu einir haft uppi kröfur í tilefni af ætlaðri vanefnd hans. Þar sem I ehf. hefði ekki verið aðili að kaupsamningnum brysti félagið heimild að lögum til að fara með þá hagsmuni sem rætur eigi í honum. Þannig var IT ehf. sýknað af öllum kröfum I ehf.

E hf. og A gerðu með sér samning um kaup E hf. á öllu hlutafé í H hf. og eignum þess. Meðal eigna félagsins var allt hlutafé í H19 ehf. E höfðaði mál gegn A til heimtu skaðabóta og byggði á því að A hefði ekki gefið réttar yfirlýsingar um áskilda eiginleika hins selda við kaupin sem leitt hefði til tjóns fyrir E hf. Hélt E hf. því fram að nánar tiltekinn viðhaldssjóður og framlög í hann hefðu verið ranglega færð í bókhaldi H19 ehf. Í dómi Landsréttar voru rakin skilyrði 20. gr. laga um lausafjárkaup nr. 50/2000. Taldi rétturinn að E hf. hefði ekki verið í góðri trú um hvort rétt hefði verið staðið að skattskilum viðhaldssjóðsins við umrædd kaup. Þá hefðu ekki falist sérstök skaðleysisloforð að því er viðhaldsjóðinn varðaði í yfirlýsingum A við kaupin. Hefði skaðleysisloforð E hf. verið nauðsynlegt, hefði ætlunin verið að E hf. yrði ekki fyrir tjóni vegna hugsanlegrar skattalegrar leiðréttingar á nefndum viðhaldssjóði. Í öðrum hluta dómkröfu sinnar hélt E hf. því fram að ýmis kostnaður hefði verið ranglega eignfærður hjá H19 ehf. Sökum þessa og í tengslum við milliuppgjör á árinu 2016 hefði þessi kostnaður verið gjaldfærður. E hf. byggði kröfu sína einkum á matsgerð dómkvadds matsmanns en niðurstaða hans var sú að ranglega eignfærður kostnaður hefði numið 578.669 krónum. Í dómi Landsréttar kom fram að gegn mótmælum A og með vísan til gallaþröskuldarins í grein 6.1 í kaupsamningi aðila myndaði þessi kostnaður ekki rétt til skaðabóta úr hendi A. Var A því sýknaður af kröfum E hf.

Málsaðilar áttu í samskiptum vorið 2015 um kaup S og félaga í hans eigu á dekkjum sem D ehf. hugðist flytja til landsins. Aðilar ræddu upphaflega um kaup á allt að 6.000 dekkjum sem áttu að afhendast í sex gámum. S staðfesti pöntun á fyrstu 3.000 dekkjunum en aðilar deildu um hvort komist hefði á samningur um kaup á 3.000 dekkjum til viðbótar auk tiltekins fjölda dekkja sem flutt voru til landsins í september 2016 og október 2017. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt lánasamningi 10. júní 2015 hefði D ehf. lánað S 6.551.500 krónur sem notaðar voru til að greiða innborgun inn á fyrstu 3.000 dekkin. Þar sem stefndu höfðu ekki lagt fram gögn um að lánið hefði verið greitt var S dæmdur til að greiða D ehf. þessa fjárhæð ásamt tilgreindum vöxtum. Landsréttur taldi ósannað að kaup hefðu komist á með aðilum á 3.012 dekkjum sem afhent voru á dekkjalager í október 2015. Rétturinn taldi hins vegar sannað að B ehf. hefði pantað dekk sem voru afhent í september 2016 og október 2017. Var B ehf. dæmt til að greiða D ehf. samtals 7.957.416 krónur ásamt tilgreindum dráttarvöxtum.

L, fyrir hönd óstofnaðs félags, og G ehf. gerðu með sér samning um kaup á félaginu A ehf. Samkvæmt kaupsamningnum skyldi L innan tiltekins tíma stofna félag sem tæki við skyldum hans samkvæmt kaupsamningnum. Þá skyldi kaupandi eigi síðar en 17. október 2016 framvísa óafturkræfri yfirlýsingu um fjármögnun kaupanna til G ehf. frá íslensku, löggiltu fjármálafyrirtæki. Ekki varð af kaupunum og höfðaði AV ehf. mál á hendur G ehf. og krafðist skaðabóta úr hendi G ehf. vegna missis hagnaðar sem hann kvaðst hefðu hlotið ef kaupin hefðu gengið eftir. Í dómi Landsréttar kom fram að líta yrði svo á að G ehf. hefði samþykkt að L gæti einhliða fært réttindi sín og skyldur samkvæmt kaupsamningnum til félags sem hann myndi síðar stofna. Rétturinn ályktaði að G ehf. hefði samþykkt framsalið og væri AV ehf. réttur aðili að málinu. Landsréttur vísaði til þess að óumdeilt væri að AV ehf. hefði ekki sent G ehf. óafturkræfa staðfestingu á fjármögnun kaupanna fyrr en eftir að frestur til þess var liðinn. Þá hefði staðfestingin ekki verið í samræmi við kaupsamning aðila. Landsréttur taldi að þar sem AV ehf. hefði aldrei afhent yfirlýsingu um fjármögnun sem væri í samræmi við kaupsamninginn hefði hann fallið niður eftir 17. október 2016. Hefðu viðræður aðila eftir þann tíma falið í sér viðræður um nýjan samning sem aldrei hefði komist á. Var G ehf. sýknaður af kröfum AV ehf.

Í málinu krafðist B þess að I ehf. yrði gert að greiða sér skuld samkvæmt tveimur vörureikningum útgefnum 31. maí og 8. ágúst 2016 vegna kaupa I ehf. á veiðarfærum af B. Í málinu greindi aðila á um hvert hefði verið umsamið kaupverð veiðarfæranna en í fyrir lágu tveir vörureikningar vegna hvorra viðskipta um sig, sem báðir báru sama reikningsnúmer og voru útgefnir sama dag, en með misháum upphæðum. B byggði á því að réttir vörureikningar vegna viðskiptanna væru þeir sem væru hærri fjárhæðar en við tollafgreiðslu veiðarfæranna hér á landi hafði I ehf. í báðum tilvikum framvísað þeim vörureikningum sem voru lægri fjárhæðar. Héraðsdómur taldi að það eitt að leggja fram reikninga með tiltekinni fjárhæð ásamt útflutningsskjölum væri ekki fullnægjandi sönnun um að komist hefði á samningur milli aðila. Þar sem B hefði gefið út tvo reikninga, sinn hvorrar fjárhæðar vegna sömu viðskipta, var talið að B hefði ekki tekist að sanna að reikningar þeir sem félagið legði til grundvallar endurspegluðu það verð sem aðilar hefðu samið um að I ehf. skyldi greiða fyrir vörurnar og var I ehf. því sýknað af kröfum B. Í dómi Landsréttar kom fram að B hefði sent veiðarfæri á 27 vörubrettum til Íslands í tveimur sendingum og fyrir lægi að I ehf. hefði leyst fyrrgreindar sendingar út og tollafgreitt inn í landið. Samkvæmt því og þar sem aðilar gætu skuldbundið sig í viðskiptum þótt ekki lægi fyrir skriflegur samningur var fallist á að samningur hefði komist á um kaup I ehf. á veiðarfærum frá B og stæði það ekki þeirri niðurstöðu í vegi þótt aðilar deildu um umsamið kaupverð þeirra. Með hliðsjón af vafa sem væri uppi um fjárhæð vörureikningsins frá 31. maí 2016, andmæla I ehf. við fjárhæð hans og samskipta milli aðila eftir útgáfu reikningsins var fallist á greiðsluskyldu I ehf. vegna veiðarfæranna samkvæmt þeim vörureikningi sem kvað á um lægri fjárhæð. Á hinn bóginn hafði verið lögð fram undirrituð heimild fyrirsvarsmanns I ehf. um skuldfærslu á viðskiptareikningi félagsins fyrir upphæð sem samsvaraði upphæð á vörureikningi 8. ágúst 2016 sem kvað á um hærri fjárhæð. Var því ekki talið að I ehf. hefði fært fram viðhlítandi sönnur fyrir því að sá reikningur hefði verið of hár eða lagt fram önnur gögn sem hnekktu fjárhæð kröfunnar að öðru leyti. Var því fallist á greiðsluskyldu I ehf. samkvæmt þeim vörureikningi.

IMS ehf. og I ehf. áttu í viðskiptum með sérmerktar glerflöskur ásamt töppum og flöskuhettum. Í september 2016 pantaði IMS ehf. 12.000 flöskur og voru þær afhentar í byrjun nóvember sama ár þannig að I ehf. kom flöskunum til átöppunarfyrirtækis sem IMS ehf. átti viðskipti við. Í lok nóvember og byrjun desember sama ár kvartaði I ehf. undan rýrnun í fjölda flaskna og afhendingardrætti og kvað 1.000 flöskur ónothæfar sökum galla í prentun merkis á flöskunum. IMS ehf. bauð afslátt í janúar 2017 og veitti einnig greiðslufrest á kaupverði vörunnar. Í marsbyrjun það ár bar IMS ehf. einnig upp að eitt bretti af flöskum væri mjög illa leikið. Í kjölfar þess að I ehf. hóf innheimtuaðgerðir rifti IMS ehf. kaupunum vegna galla á flöskunum og afhendingardrætti. Þá krafðist IMS ehf. endurgreiðslu á þeirri fjárhæð sem þegar hefði verið innt af hendi og skaðabóta vegna beins og óbeins tjóns, en I ehf. hafnaði þeim kröfum. Höfðaði I ehf. að svo búnu mál þetta til heimtu á kaupverði. Í dómi Landsréttar var ekki talið í ljós leitt að um afhendingardrátt af hálfu I ehf. hefði verið að ræða eða að IMS ehf. hefði uppfyllt þá skoðunar- og upplýsingaskyldu sem á félaginu hvíldi í kjölfar afhendingar samkvæmt 1. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup. Einnig var talið ósannað að ætlaðan galla á flöskunum, sem IMS ehf. reyndi meðal annars að færa sönnur á með dómkvaðningu matsmanns, mætti rekja til vanefnda af hálfu I ehf. Var málatilbúnaði IMS ehf. um afslátt og skaðabætur úr hendi I ehf. því hafnað og krafa I ehf. tekin til greina.

F ehf. seldi fiskiafurðir til Nígeríu með milligöngu S hf. F ehf. taldi að S hf. hefði sem umsýslumaður farið út fyrir heimildir sínar gagnvart honum þegar sá síðarnefndi veitti kaupendum afurðanna í Nígeríu um það bil 35% afslátt af upprunalegu viðmiðunarverði vörunnar vegna markaðsaðstæðna þar í landi á árunum 2015 og 2016. Taldi F ehf. að S hf. hefði einn ákveðið þennan afslátt án samráðs við hann og bæri S hf. að standa honum skil á mismuninum. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna, var talið að F ehf. hefði mátt vera ljós sú alvarlega staða sem var á mörkuðum í Nígeríu og sem S hf. gæti ekki borið sérstaklega ábyrgð á. Þá yrði ekki annað ráðið af gögnum málsins en að samráð hefði verið haft við fyrirsvarsmann F ehf. um verð og yrði ekki séð að F ehf. hefði krafist þess að fá vöruna endursenda eftir að kaupandi hennar krafðist 35% afsláttar. Var F ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að S hf. hefði vanefnt skuldbindingar sínar gagnvart honum. Var S hf. sýknaður af kröfum F ehf.

L ehf. höfðaði mál á hendur Landspítala og krafðist greiðslu skuldar, að fjárhæð 2.004.522 krónur, vegna afhendingar tiltekinna rekstrarvara. Í dómi Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Landspítalans enda hefði L ehf. ekki sýnt fram á það með málatilbúnaði sínum að Landspítalinn hefði veitt vörunum viðtöku.

S keypti utanhúsklæðningu af Þ ehf. sem var kynnt með 25 ára ábyrgð á efni en 15 ára ábyrgð á yfirborði og lét S húsasmíðameistara og húsasmið setja klæðninguna á hús sitt. Skemmdir komu fram á klæðningunni og deildu aðilar um það hvort þær mætti rekja til galla á klæðningunni eða rangrar uppsetningar. Í málinu lá fyrir matsgerð dómkvadds manns um að skemmdir á klæðningunni yrðu ekki raktar til takmarkaðs loftflæðis sem rekja mætti til rangrar uppsetningar hennar. Væru skemmdirnar á hinn bóginn að rekja til slits á yfirborðshúð klæðningarinnar. Landsréttur tók fram að mati þessu hefði ekki verið hnekkt og yrði því að leggja það til grundvallar úrlausn málsins. Voru kröfur S því teknar til greina.

J, M og S keyptu jörðina Hróðnýjarstaði í Dalabyggð af D og E. Í tengslum við kaupin var meðal annars samið um að J, M og S myndu greiða tiltekin útgjöld vegna heyskapar sumarið 2017. Í tengslum við uppgjör vegna afsals óskuðu J, M og S eftir tilteknum upplýsingum um útgjöld vegna heyskapar og í svari D og E kom meðal annars fram að tún Múlagrundar í Saurbæ hefðu gefið 480 heyrúllur. Reikningur vegna útgjalda við heyskap var greiddur samhliða uppgjöri vegna afsalsgerðar 19. október 2019. Í kjölfar greiðslu kom í ljós að 150 heyrúllur af þeim 480 sem tún Múlagrundar í Saurbæ hefðu gefið væru enn þar og neituðu D og E að verða við kröfu J, M og S um flutning þeirra til Hróðnýjarstaða. J, M og S kröfðust skaðabóta sem námu fjárhæð áætlaðs endurgjalds fyrir sambærilegar heyrúllur sem og flutningskostnaðar og studdu þá kröfu við mat dómkvadds matsmanns. Í málinu deildu aðilar um hvort D og E hafi borið skylda til að afhenda umræddar 150 heyrúllur að Hróðnýjarstöðum eða hvort þeim hafi verið heimilt að skilja þær eftir á túni Múlagrundar í Saurbæ J, M og S til ráðstöfunar. Óumdeilt var að samningur komst á um kaup á umræddum 150 heyrúllum en J, M og S höfðu hvorki rift kaupunum né krafist ógildingar á þeim. Í matsgerð kom fram að við skoðun matsmanns hafi allar heyrúllurnar verið til staðar að Múlagrund í Saurbæ og við aðalmeðferð málsins fyrir Landsrétti kom jafnframt fram að þær væru þar enn J, M og S til ráðstöfunar. Þá voru engin gögn lögð fram um að heyrúllurnar lægju undir skemmdum eða hefðu orðið fyrir tjóni. Af því leiddi að J, M og S höfðu ekki fært sönnur á tjón sem næmi verðmæti heyrúllanna og voru D og E þegar af þeirri ástæðu sýknuð af þeim hluta kröfugerðar J, M og S. Krafa J, M og S um skaðabætur fyrir flutningskostnað heyrúllanna var byggð á því að samkvæmt fyrri málslið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup hefði afhendingarstaður heyrúllanna átt að vera að Hróðnýjarstöðum sem óumdeilt væri að hefði verið atvinnustöð eða heimili D og E er kaupin áttu sér stað. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar D og E upplýstu J, M og S um afrakstur heyskapar sumarsins 2017 hafi komið skýrt fram að tún annarrar jarðar í þeirra eigu, Múlagrundar í Saurbæ, hefðu gefið 480 heyrúllur. Var lagt til grundvallar að J, M og S hafi vitað að hey sem kynni að koma af túnum annarra jarða en Hróðnýjarstaða væri þar að finna en ekki að Hróðnýjarstöðum. Afhendingarstaður umræddra 150 heyrúlla var því talinn hafa verið að Múlagrund í Saurbæ en ekki að Hróðnýjarstöðum, sbr. síðari málslið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 50/2000. Voru J, M og S látnir bera hallann af sönnunarskorti um að samið hefði verið um að D og E ættu á sinn kostnað að annast flutning heyrúllanna að Hróðnýjarstöðum. Voru D og E því sýknuð af kröfum J, M og S.

Ágreiningur ríkti um fyrirkomulag og umfang viðskipta með hjólbarða milli M sf. og D ehf. árin 2015 og 2016. Landsréttur taldi að fullnægjandi sönnun lægi fyrir um að M sf. hefði móttekið hluta af þeim hjólbörðum sem ágreiningur ríkti um hvort hefðu verið afhentir en talið var ósannað að M sf. hefði verið með hjólbarðana í umboðssölu fyrir D ehf. Staðfest var sú niðurstaða héraðsdóms að ósannað væri að M sf. hefði skilað hluta hjólbarðanna til D ehf. árið 2016. Var þb. M sf. dæmt til að greiða hjólbarðana ásamt þb. E og K sem félagsmönnum sameignarfélagsins með vísan til 1. mgr. 8. gr. laga nr. 50/2007 um sameignarfélög.

Aðilar deildu um efndir kaupsamnings 31. júlí 2013 um kaup 3X ehf. á nánar tilgreindum búnaði og framleiðsluréttindum af A ehf., sem síðar varð H ehf., meðal annars á framleiðslurétti á tölvustýrðri flökunarvél. 3X ehf. taldi meðal annars að flökunarvélin hefði ekki uppfyllt öryggiskröfur. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að á 3X ehf. hefði hvílt skylda samkvæmt 1. mgr. 31. gr. laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup til að rannsaka hið selda jafnskjótt og sanngjarnt tækifæri gæfist. Sú rannsóknarskylda væri sérstaklega rík þegar hlutur væri keyptur til nota í atvinnurekstri kaupanda. Þá hefði hvílt sú skylda á 3X ehf. samkvæmt 1. mgr. 32. gr. sömu laga að tilkynna H ehf. án ástæðulauss dráttar um ætlaðan galla. Talið var að eigi síðar en í febrúar 2014 hefðu hinir ætluðu gallar verið orðnir 3X ehf. ljósir. Ekki lægi annað fyrir en að 3X ehf. hefði fyrst tilkynnt um gallana með ódagsettri tilkynningu sem H ehf. tók við 13. júlí 2015 eða um sextán mánuðum eftir að hann varð þeirra var. Með þessu aðgerðarleysi hefði 3X ehf. glatað rétti sínum til að bera fyrir sig hina ætluðu galla. Var því H ehf. sýknaður af fjárkröfu 3X ehf.