Dómstólaleit

Kröfu X um að matsgerð dómkvadds matsmanns sem lögð var fram í máli Á gegn honum yrði felld úr skjölum málsins, var vísað frá Landsrétti þar sem ákvörðun héraðsdóms um að hafna þeirri kröfu sætti ekki kæru til réttarins. Þá var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að hafna kröfu X um að meina Á að leiða þann sálfræðing sem vann matsgerðina fyrir dóm sem vitni við aðalmeðferð málsins.

Með úrskurði héraðsdóms var kröfu A um að dóttir hans og B yrði afhent honum með beinni aðför hafnað og honum gert að greiða B málskostnað. A kærði til Landsréttar þann hluta úrskurðarins sem laust að skyldu hans til greiðslu málskostnaðar og krafðist þess málskostnaðurinn yrði felldur niður en til vara að hann yrði lækkaður verulega. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt upphafsorðum 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sættu úrskurðir héraðsdómara kæru eftir nánari fyrirmælum í ákvæðinu, þar á meðal úrskurðir um ómaksþóknun, málskostnað eða gjafsóknarlaun, enda væri ekki kveðið á um annað í úrskurðinum, sbr. g-lið þess. Þar sem í hinum kærða úrskurði var kveðið á um fleira en málskostnað brast A heimild til þess að kæra úrskurð héraðsdóms til Landsréttar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 3. mgr. 19. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum.

Kært var ákvæði í úrskurði héraðsdóms, en með því var vísað frá dómi kröfu Þ um að Á seðlabankastjóri yrði kvaddur til að gefa aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sú krafa sem Þ leitaði úrskurðar um sneri að því einu að héraðsdómari kveddi fyrirsvarsmann S fyrir dóm til að gefa aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins. Til samræmis við þetta segði í kæru Þ til Landsréttar að það væri undir fyrirsvarsmanninum komið hvort hann yrði við kvaðningu, en birting hennar hefði tiltekin réttaráhrif yrði henni ekki sinnt. Vísaði Landsréttur til þess að engin efni hefðu verið til að kveða upp úrskurð um kröfuna. Brysti því heimild til kæru til Landsréttar og var málinu þar af leiðandi vísað frá réttinum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A, B og C ehf. um að sérfróði meðdómsmaðurinn K viki sæti í máli D og E gegn þeim var hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að hinn sérfróði meðdómsmaður, sem héraðsdómari hafði lýst yfir að hann hygðist kveðja til starfans, hefði ekki tekið sæti í dómi þegar hinn kærði úrskurður var kveðinn upp. Væru úrskurðarorð hins kærða úrskurðar því ónákvæm um að hafna því að meðdómsmaðurinn skyldi víkja sæti í málinu. Jafnframt var talið að um væri að ræða atriði sem taka mætti afstöðu til með ákvörðun sem á þessu stigi sætti ekki kæru til Landsréttar samkvæmt 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í ljósi framangreinds var málinu vísað frá Landsrétti af sjálfsdáðum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem B var heimiluð meðalganga í máli sem I ehf. höfðaði á hendur H ehf., málinu var vísað frá héraðsdómi og málskostnaður felldur niður. H ehf. kærði til Landsréttar þann hluta úrskurðarins sem kvað á um að málskostnaður milli aðila skyldi falla niður og krafðist þess að I ehf. og B yrðu gert að greiða honum málskostnað fyrir héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að aðalmeðferð málsins í héraði hefði nú þegar farið fram. Í 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri með tæmandi hætti í stafliðum a. til f. mælt fyrir um það hvenær unnt sé að kæra úrskurð til Landsréttar eftir að aðalmeðferð máls sé hafin. Þar væri ekki að finna heimild til að kæra ákvæði um málskostnað og var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að Á yrði gert skylt að afla frekari gagna um rannsóknir Rannsóknastofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði á blóðsýnum sem tekin voru úr X. Fram kom í úrskurði Landsréttar að krafa X yrði ekki skilin svo að hún vísaði til tiltekins gagns sem þegar væri til. Lyti krafan að meginstefnu til að því að Á aflaði tiltekinna upplýsinga í þágu meðferðar sakamálsins sem höfðað hafi verið gegn X. Úrskurður þess efnis sætti ekki kæru samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var kæru X því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem S var veitt heimild til aðgangs að tilgreindri fasteign á grundvelli 20. gr. laga um brunavarnir nr. 75/2000. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Landsrétti án kröfu.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að þinghald skyldi lokað á grundvelli f-liðar 1. mgr. 10. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A gegn B og C var vísað frá dómi þar sem málatilbúnaður A uppfyllti ekki skilyrði d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 912/1991 um meðferð einkamála, sbr. 2. mgr. 131. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Ekki var fallist á það með B og C að A hefði með yfirlýsingu í tölvupósti afsalað sér rétti til kæru og var kröfu þeirra um frávísun málsins frá Landsrétti því hafnað. Hinn kærði úrskurður var staðfestur með vísan til forsendna hans.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að breytt yrði því réttarástandi milli hans og B og þriggja barna þeirra, sem komið var á með úrskurði Landsréttar í máli nr. 329/2022. Einnig hafnaði héraðsdómur að svo stöddu kröfu A um að fresta meðferð forsjármáls milli A og B. Með gagnkæru kærði B þann hluta úrskurðar héraðsdóms sem laut að málskostnaðarkröfu hennar. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að raska ekki réttarástandi því sem komið var á til bráðabirgða með úrskurði Landsréttar í máli 329/2022. Kröfum A er lutu að forsjá barna aðila til bráðabirgða, lögheimili þeirra, meðlagsgreiðslum og umgengni var því hafnað. Landsréttur vísaði aftur á móti frá kröfu A um að forsjármáli hans og B yrði frestað þar sem kæruheimild skorti. Þá var ekki tekin efnisleg afstaða til málskostnaðarkröfu B fyrir héraðsdómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að þinglýsa mætti stefnu í máli þeirra á hendur sóknaraðilum á tvær tilgreindar fasteignir á grundvelli 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 28. gr. laga nr. 39/1978 væri ekki heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð þar sem ákveðið hefði verið að þinglýsa stefnu. Þá yrði stoð fyrir kæruheimild í málinu ekki fundin í 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða öðrum ákvæðum XXIV. kafla sömu laga. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að þinglýsa mætti stefnu í máli þeirra á hendur sóknaraðilum á þrjár tilgreindar fasteignir á grundvelli 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 28. gr. laga nr. 39/1978 væri ekki heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð þar sem ákveðið hefði verið að þinglýsa stefnu. Þá yrði stoð fyrir kæruheimild í málinu ekki fundin í 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða öðrum ákvæðum XXIV. kafla sömu laga. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að L yrði gert að afhenda henni öll gögn nánar tiltekins lögreglumáls. Í úrskurði Landsréttar kom fram að L hefði lagt fram yfirlit úr gagnagrunni lögreglu og ljóst væri af því að X hefði fengið afhent gögn er vörðuðu hana sjálfa. Fyrir lá að meirihluti þeirra gagna sem lágu fyrir í málinu vörðuðu aðra sakborninga og í ljósi þess að í framburðarskýrslum annarra sakborninga komu fram upplýsingar sem gátu spillt rannsóknarhagsmunum ef X yrði veittur aðgangur að þeim var fallist á með L að heimilt væri að neita afhendingu þeirra gagna að svo stöddu. Þá var talið að nokkur gögn vörðuðu samskipti við erlend ríki í þágu rannsóknar málsins og að rannsóknarhagsmunum sem 3. mgr. 37. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála sé ætlað að vernda kynni að verða stefnt í hættu yrði X veittur aðgangur að umræddum gögnum. Jafnframt byggði L á því að nokkur gögn málsins væru vinnugögn lögreglu. Að mati Landsréttar var talið að ekkert lægi fyrir um að þau vinnugögn sem lögregla hefði undir höndum væru sönnunargögn um atvik máls sem L væri skylt að leggja fram. Að lokum var þeim hluta krafna X er lutu að því að synja verjanda X um aðstöðu til að kynna sér gögnin vísað frá Landsrétti þar sem X brást heimild til að kæra þann hluta úrskurðarins. Að öðru leyti var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að vísa málinu frá dómi. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi hluta krafna um upptöku eigna í ákæru á hendur X.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var aðfarargerð sýslumannsins á Norðurlandi vestra sem lauk með því að gert var fjárnám í tilgreindu skipi G ehf. fyrir kröfu T. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem krafa sóknaraðila náði ekki áfrýjunarfjárhæð samkvæmt 1., 2. og 3. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála en sóknaraðili hafði ekki óskað eftir kæruleyfi samkvæmt 4. mgr. sömu greinar, sbr. 4. mgr. 150. gr. laganna.

B ehf og G ehf. höfðuðu mál á hendur R ohf. og M og kröfðust viðurkenningar á bótaskyldu þeirra. Byggðu þau kröfugerð sína fyrir héraðsdómi á því að Br ehf., sem hvor þeirra hafði átt helmingshlut í, hefði orðið fyrir ómældu fjártjóni vegna umfjöllunar í sjónvarpsþættinum Kastljósi, sem gerður var á vegum R ohf. Umfjöllun í þættinum hefði verið röng, villandi, skaðleg og ósanngjörn í garð Br ehf. og ólögmæt og saknæm. Þá hefði hún byggst á ólögmætri og saknæmri þátttöku M. Bú Br ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta og röktu B ehf. og G ehf. gjaldþrot félagsins til framangreinds sjónvarpsþáttar. Kröfur B ehf. og G ehf. studdust við yfirlýsingu skiptastjóra Br ehf. þar sem hann framseldi fyrir hönd þrotabúsins tilgreindar ódæmdar kröfur að hálfu til G ehf. og að hálfu til B ehf. Með úrskurði héraðsdóms var málinu vísað frá dómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þrotabú Br ehf. hefði haft lögvarða hagsmuni af því að fá dæmt um kröfu um viðurkenningu á bótaskyldu samkvæmt 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Af málatilbúnaði B ehf. og G ehf. mátti ljóst vera að það orðalag í dómkröfum þeirra að viðurkennd yrði skaðabótaábyrgð gagnvart hvorum þeirra um sig helgaðist af því að mögulegar skaðabótakröfur Br ehf. hefðu runnið til þrotabús félagsins við uppkvaðningu gjaldþrotaúrskurðar og síðan til B ehf. og G ehf. á grundvelli kröfuframsals skiptastjóra. Öndvert við niðurstöðu héraðsdóms komst Landsréttur að því að ekki yrði séð að viðurkenningarkrafa sem styddist við þessar forsendur væri ódómtæk. Á hinn bóginn yrði ekki séð að B ehf. og G ehf. hefðu orðið fyrir tjóni sem skapaði þeim rétt til sérgreindra bóta umfram þær bætur sem Br ehf. sjálft eða þrotabú þess kynni að hafa eignast á hendur R ohf. og M og framangreint kröfuframsal tæki til. Af þessu leiddi að staðfest var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun á aðalkröfum B ehf. og G ehf. og varakröfum þeirra sem voru sambærilegar aðalkröfum að þessu leyti. Þá kom fram í úrskurði Landsréttar að í samhljóða fyrstu varakröfu sem B ehf. og G ehf. höfðu uppi væri tjón Br ehf. rakið til undirbúnings, ummæla og umfjöllunar í sjónvarpsþættinum Kastljósi um málefni félagsins sem sýndur hefði verið á sjónvarpsrás R ohf. Ekki væru þeir annmarkar á kröfugerð að þessu leyti að frávísun varðaði og ekki hefðu verið færð fram önnur haldbær rök sem stæðu því í vegi að taka mætti hana til efnislegrar úrlausnar. Af því leiddi að varakröfur um óskipta bótaábyrgð R ohf. og M sem hafðar væru uppi að framangreindum varakröfum frágengnum kæmu ekki til frekari álita. Á hinn bóginn þótti rétt í ljósi þess að kröfugerð B ehf. og G ehf. væri ekki einskorðuð við óskipta bótaábyrgð að sá liður hennar kæmi eftir atvikum til efnislegrar úrlausnar. Hinn kærði úrskurður var felldur úr gildi að því er tók til frávísunar á 1. og 5 varakröfu hvors varnaraðila um sig og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið að þessu leyti til efnismeðferðar.

Varnaraðili höfðaði mál á hendur sóknaraðila til greiðslu miskabóta að fjárhæð 950.000 krónur. Dómsátt var gerð í málinu um efnislegan ágreining aðila en í sáttinni var kveðið á um að leggja skyldi málskostnaðarkröfu varnaraðila í úrskurð dómara. Með hinum kærða úrskurði var málskostnaður ákveðinn 1.000.000 krónur. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ef dómur hefði gengið í héraði um kröfu varnaraðila væri skilyrðum ekki fullnægt til að áfrýja þeim dómi nema með leyfi Landsréttar, sbr. 1., 2. og 4. mgr. 152. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Eðli málsins samkvæmt yrði ákvæðinu jafnframt beitt um kæru varnaraðila til Landsréttar, sbr. og 4. mgr. 150. gr. sömu laga. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á heimild til húsleitar í íbúð X og í læstum hirslum og geymslum hans. Þar sem húsleitin hafði þegar farið fram áður en úrskurður héraðsdóms var kærður brast heimild til kæru úrskurðarins. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærð var ákvörðun héraðsdóms þar sem kröfum varnaraðila um skipun réttargæslumanns var hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að kæruheimild samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 væri bundin við úrskurði héraðsdómara um þau tilvik sem þar eru talin upp. Sérstakar undantekningar frá þeirri skipan ættu ekki við í málinu. Samkvæmt því brysti heimild til að kæra ákvörðun héraðsdóms og var málinu því vísað frá Landsrétti.

L Ltd. krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um frest til framlagningar greinargerðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt h-lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð héraðsdómara um að frestur skuli veittur. Hins vegar væri hvorki með þessum staflið né öðrum ákvæðum laganna heimilað að kæra til Landsréttar úrskurð, þar sem kröfu um frest væri hafnað. Þar sem heimild til kærunnar brast var málinu vísað sjálfkrafa frá Landsrétti.

X hf. og Y ehf. kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu H um að Z ehf., Þ ehf., Æ og öllum fyrrverandi eða núverandi starfsmönnum eða eigendum framangreindra félaga sem kynnu að hafa veitt eða átt þátt í að veita, eða byggju yfir upplýsingum um, nánar tiltekna þjónustu sem veitt var X hf., Y ehf. og dóttur- eða hlutdeildarfélögum þeirra á nánar tilteknu tímabili væri skylt að veita H upplýsingar og afhenda gögn varðandi þá þjónustu. Að beiðni H hlaut krafan meðferð fyrir héraðsdómi án þess að þeir sem hún beindist að yrðu kvaddir á dómþing. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að skýra bæri ákvæði 1. mgr. 103. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála svo að þegar kröfu um rannsóknaraðgerð væri beint að öðrum en sakborningi, og þess krafist að sá aðili yrði ekki boðaður á dómþing, kæmi ekki til álita að sakborningur yrði boðaður á dómþing. Samkvæmt því yrði að líta svo á að X hf. og Y ehf. hefðu ekki átt aðild að málinu í héraði og því væri þeim ekki heimilt að kæra úrskurð héraðsdóms til Landsréttar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu þrotabús I um frestun aðalmeðferðar og heimiluð skýrslutaka af nafngreindum fyrirsvarsmanni E og vitni símleiðis eða með öðru fjarskiptatæki í héraðsdómsmáli E gegn þrotabúi I. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt gagnályktun frá h-lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála yrði úrskurður um að hafna því að veita frest ekki kærður til Landsréttar, sbr. 2. málslið 1. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991. Þá væri hvorki í öðrum stafliðum 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 né öðrum ákvæðum laganna heimilað að kæra slíkan úrskurð til Landsréttar. Var þessari kröfu þrotabús I því vísað frá Landsrétti. Þá var staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að umbeðin skýrslutaka færi fram símleiðis eða með öðru fjarskiptatæki.

Með úrskurði héraðsdóms var hafnað kröfum X á grundvelli 2. mgr. 2. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 um að felld yrði úr gildi refsing og önnur viðurlög sem honum var gert að sæta með dómi, en til vara að refsing samkvæmt dómnum yrði lækkuð. X skaut úrskurði héraðsdóms til Landsréttar með vísan til 4. málsliðar þeirrar málsgreinar en í ákvæðinu segir að áfrýja megi niðurstöðu héraðsdóms um hvort refsing samkvæmt dómi skuli felld niður eða lækkuð á grundvelli 1. málsliðar sömu málsgreinar. Í úrskurði Landsréttar var vísað til þess að heimild til að kæra til Landsréttar úrlausn héraðsdóms yrði ekki leidd af tilvitnuðu ákvæði almennra hegningarlaga sem samkvæmt orðum sínum mæli fyrir um að málskot eigi sér stað með áfrýjun. Kæra yrði ekki heldur reist á 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, enda taki það ákvæði ekki til annarra úrskurða en þeirra sem um ræði í þeim lögum. Þá væri heimild til að kæra úrlausnina hvorki að finna í öðrum ákvæðum þeirra laga né öðrum lögum. Því var málinu vísað frá Landsrétti.

M krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um ótímabundinn frest til framlagningar greinargerðar en frestur veittur til 12. febrúar 2020. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt h-lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 væri heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð héraðsdómara um að frestur skuli veittur. Hins vegar væri hvorki í þeim staflið né öðrum ákvæðum laganna heimilað að kæra til Landsréttar úrskurð þar sem kröfu um frest er hafnað. Þá var talið leiða af tilgangi kæruheimildar h-liðs 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 að þótt M hefði verið veittur tiltekinn frestur, án kröfu, þá gæti hann ekki kært þann úrskurð í því skyni að fá frestinn lengdan. Þar sem heimild til kærunnar brast var málinu vísað sjálfkrafa frá Landsrétti.

X krafðist þess að rannsókn H á hendur honum yrði úrskurðuð ólögmæt og henni hætt. Við meðferð þeirrar kröfu fyrir héraðsdómi setti X fram kröfur um að H yrði meinað að leggja fram nánar tilgreind gögn, að H yrði gert að leggja fram gögn og að fjögur nafngreind vitni yrðu leidd fyrir dóm við meðferð máls hans. Með úrskurði héraðsdóms var framangreindum kröfum X hafnað og kærði X þann úrskurð til Landsréttar. Með úrskurði Landsréttar var kröfu X um að H yrði meinað að leggja fram tiltekin gögn vísað frá Landsrétti. Taldi Landsréttur kröfuna vera að dómskjal sem lagt hefði verið fram yrði fellt úr skjölum málsins en úrskurður héraðsdóms um slíka kröfu sætti ekki kæru til Landsréttar samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Um kröfu X um að H yrði gert að leggja fram gögn eða afhenda verjanda X þau voru ekki talin efni til að hrófla við þeirri niðurstöðu héraðsdóms að hafna kröfunni. Þá var einnig staðfest niðurstaða hins kærða úrskurðar um að hafna umbeðinni vitnaleiðslu þar sem hún þótti bersýnilega tilgangslaus við mat á þeirri kröfu sem varnaraðili hefði uppi í málinu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að lögreglu yrði gert að afhenda verjanda X afrit af nánar tilgreindum gögnum og veita honum aðstöðu til að kynna sér gögn. Kröfu X um að verjanda hans yrði veitt aðstaða til að kynna sér gögn var vísað frá Landsrétti þar sem heimild brast til að kæra úrskurð þess efnis. Að öðru leyti taldi Landsréttur kæru X ekki uppfylla skilyrði 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu sóknaraðila, eigenda meirihluta hlutafjár í varnaraðilanum V ehf., um að felld yrði niður gagnsök þar sem krafist var innlausnar hluta í félaginu eftir ákvæðum 2. mgr. 81. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Að öðru leyti var kröfum sóknaraðila vísað frá þar sem lagaheimild skorti til að kæra til Landsréttar niðurstöðu héraðsdóms um þau atriði sem þær lutu að.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A og B um að C yrði svipt lögræði tímabundið í fimm ár. Kröfu A og B, um að felldur yrði úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var dómkvaðningu yfirmatsmanna, var vísað frá Landsrétti þar sem hinn kærði úrskurður var kveðinn upp eftir að aðalmeðferð hófst í málinu og ekki væri að finna kæruheimild í því tilviki samkvæmt 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991, um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að vísað yrði frá dómi máli LB hf. á hendur sér. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Landsrétti.