Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá þriggja barna þeirra, lögheimili, umgengni og greiðslu meðlags.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá og lögheimili sonar þeirra sem og fyrirkomulag meðlagsgreiðslna og umgengni. Með úrskurði héraðsdóms var forsjá drengsins og lögheimili hans falið B. Þá var A gert að greiða B einfalt meðlag og kröfu um umgengni A við drenginn hafnað á þeim grundvelli að það væri drengnum fyrir bestu eins og á stæði. Landsréttur vísaði meðal annars til þess að þrátt fyrir að sonur málsaðila hefði allt frá í september 2023 verið vistaður utan heimilis A, og A jafnframt sætt gæsluvarðhaldi hluta þess tíma, yrði ekki talið að sú staða væri uppi að aðstæður drengsins kæmu niður á öryggi hans og stöðugleika. Í þeim efnum var einnig litið til gagna er vörðuðu aðstæður B. Landsréttur taldi að endingu að rök stæðu ekki til þess að raska högum drengsins með breytingu á skipan forsjár með úrskurði til bráðabirgða áður en fullnægjandi mat hefði farið fram á forsjárhæfni hvors málsaðila um sig og aðstæðum þeirra. Ákvæði hins kærða úrskurðar um skipan forsjár, lögheimilis og meðlags til bráðabirgða voru því felld úr gildi og kröfu A um að B skyldi ekki njóta umgengnisréttar við drenginn á meðan forsjármál aðila væri til meðferðar hjá dómstólum hafnað.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá sonar þeirra, lögheimili, umgengni og greiðslu meðlags.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá sonar þeirra, lögheimili og umgengni. Í úrskurði Landsréttar var vísað til ákvæða í barnalögum nr. 76/2003 og samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins, sbr. lög nr. 19/2013. Samkvæmt þeim réttarheimildum bæri í dómsmálum sem varða hagsmuni barns að leita eftir afstöðu þess og taka réttmætt tillit til þeirrar afstöðu. Héraðsdómi hefði því borið að leita eftir afstöðu sonar aðila, áður en ráðið var til lykta ágreiningi þeirra um forsjá hans, lögheimili og umgengni til bráðabirgða. Þar sem það hefði ekki verið gert yrði ekki komist hjá því að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá tveggja barna þeirra, lögheimili og umgengni.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá tveggja barna þeirra, lögheimili og umgengni.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að breytt yrði því réttarástandi milli hans og B og þriggja barna þeirra, sem komið var á með úrskurði Landsréttar í máli nr. 329/2022. Einnig hafnaði héraðsdómur að svo stöddu kröfu A um að fresta meðferð forsjármáls milli A og B. Með gagnkæru kærði B þann hluta úrskurðar héraðsdóms sem laut að málskostnaðarkröfu hennar. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að raska ekki réttarástandi því sem komið var á til bráðabirgða með úrskurði Landsréttar í máli 329/2022. Kröfum A er lutu að forsjá barna aðila til bráðabirgða, lögheimili þeirra, meðlagsgreiðslum og umgengni var því hafnað. Landsréttur vísaði aftur á móti frá kröfu A um að forsjármáli hans og B yrði frestað þar sem kæruheimild skorti. Þá var ekki tekin efnisleg afstaða til málskostnaðarkröfu B fyrir héraðsdómi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá tveggja barna þeirra, lögheimili, umgengni og greiðslu meðlags.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá dóttur þeirra, umgengni og greiðslu meðlags. Í úrskurði héraðsdóms kom fram að við úrlausn bráðabirgðakröfu A um sameiginlega forsjá bæri fyrst og fremst að líta til þess hvort slíkt fyrirkomulag væri í þágu hagsmuna telpunnar, eða hvort hagsmunir hennar krefðust þess. Fyrir lá að telpan hefði alla tíð verið undir forsjá B einnar og haft heimili sitt hjá henni. Þættu ekki hafa verið færð fram rök um það af hálfu A að hagsmunir telpunnar krefðust þess að breyting yrði gerð á því, þannig að aðilar færu saman með forsjána meðan málinu væri ólokið. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar féllst Landsréttur á að ekki væru efni til að verða við kröfu A um breytta skipan forsjár barnsins til bráðabirgða. Þá kom fram í úrskurði Landsréttar að óháð sönnun um reglusemi A þætti umgengnisréttur hans hæfilega ákveðinn í hinum kærða úrskurði. Yrði samkvæmt því ekki fallist á að forsendur væru að svo stöddu til að ákvarða honum rýmri umgengnisrétt en þar var gert. Ákvæði hins kærða úrskurðar um meðlagsgreiðslur til B var staðfest.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá og lögheimili þriggja barna þeirra, umgengni og fyrirkomulag meðlagsgreiðslna. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um forsjá barnanna, lögheimili þeirra og fyrirkomulag meðlagsgreiðslna. Héraðsdómur hafði hafnað kröfu A um umgengni en Landsréttur taldi þýðingarmikið að börnin nytu einhverra samvista við föður sinn á meðan forsjármáli aðila væri til lykta leitt. Var því mælt fyrir um umgengni barnanna við A með nánar tilgreindum hætti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms um bráðabirgðaforsjá og lögheimili og umgengni til bráðabirgða. Fyrir Landsrétti laut ágreiningur A og B eingöngu að umgengni B við son málsaðila til bráðabirgða. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að B skyldi ákveðin umgengni til bráðabirgða við drenginn. Í ljósi nýrra gagna sem lögð voru fyrir Landsrétt um breyttar aðstæður B var hins vegar mælt fyrir um takmarkaðri umgengni en gert var í úrskurði héraðsdóms.
Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem máli sem A höfðaði meðal annars til úrlausnar ágreinings um forsjá dóttur málsaðila var vísað frá héraðsdómi. Hæstiréttur vísaði til þess að það væri ófrávíkjanleg skylda foreldra að undirgangast sáttameðferð áður en mál væri höfðað um forsjá barns, sbr. 1. mgr. 33. gr. a barnalaga nr. 76/2003. Í 5. mgr. ákvæðisins væri kveðið á um að gefa skyldi út vottorð um sáttameðferð ef foreldrum tækist ekki að gera samning eða ef þeir mættu ekki á sáttafund eftir að hafa fengið kvaðningu tvívegis. Aðilar málsins hefðu á hinn bóginn einungis verið boðaðir einu sinni til sáttameðferðar hjá sýslumanni. Þá hefði ekkert legið fyrir um afstöðu B til ágreiningsefna málsins og mögulegra sátta í því áður en sáttameðferð var lokið án þess að boðað hefði verið aftur til sáttafundar. Samkvæmt þessu hefði ekki farið fram fullnægjandi sáttameðferð í málinu. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar því staðfest og málinu vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi málsaðila um forsjá og lögheimili dóttur þeirra, umgengni hennar við málsaðila og greiðslu meðlags með henni. Landsréttur vísaði til þess að af gögnum málsins yrði ráðið að aðilar hafi aðeins í eitt skipti verið boðaðir til sáttameðferðar áður en vottorð um sáttameðferð var gefið út. Það væri í andstöðu við fyrirmæli 5. mgr. 33. gr. a barnalaga. Af þeim sökum var málinu vísað frá héraðsdómi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi málsaðila um forsjá og lögheimili tveggja barna þeirra, umgengni þeirra við málsaðila og greiðslu meðlags með þeim. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um forsjá barnanna, lögheimili þeirra og fyrirkomulag meðlagsgreiðslna. Héraðsdómur hafði hafnað kröfu A um umgengni en Landsréttur taldi mikilvægt að börnin nytu samvista við móður sína á meðan forsjármál aðila væri til lykta leitt og héldu þannig tengslum við báða foreldra. Var því mælt fyrir um umgengni barnanna við A með nánar tilgreindum hætti.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi málsaðila um forsjá tveggja barna þeirra, lögheimili þeirra, umgengni þeirra við málsaðila og greiðslu meðlags með þeim. Landsréttur féllst á það með héraðsdómi að ekki væri efni til þess að breyta tilhögun forsjár til bráðabirgða meðan mál út af ágreiningi aðila um forsjá og lögheimili barnanna væri til meðferðar fyrir héraðsdómi. Jafnframt staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að lögheimili barnanna yrði á sama tíma hjá B sem og að börn málsaðila skyldu búa hjá þeim á víxl, viku í senn. Þá var A gert að greiða einfalt meðlag með hvoru barni um sig uns endanlega hefði verið leyst úr forsjárdeilu aðila fyrir dómi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um breytingu á fyrirkomulagi forsjár drengsins C til bráðabirgða á meðan mál um forsjá hans til frambúðar væri til meðferðar fyrir dómi.
Með úrskurði héraðsdóms var leyst úr ágreiningi A og B um forsjá dóttur þeirra til bráðabirgða þar til dómur gengur í forsjármáli þeirra. Landsréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um forsjá og lögheimili stúlkunnar og fyrirkomulag meðlagsgreiðslna. Þá voru í úrskurði réttarins gerðar nánar tilgreindar breytingar á fyrirkomulagi umgengni stúlkunnar við B.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr kröfum B um forsjá og lögheimili sonar hans og A til bráðabirgða. Í hinum kærða úrskurði hafði verið látið hjá líða að taka rökstudda afstöðu til kröfu B um meðlag til bráðabirgða. Í ljósi þess annmarka var óhjákvæmilegt að ómerkja úrskurðinn og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að fela B forsjá tveggja dætra þeirra A þar til dómur gengur í forsjármáli þeirra. Hvað varðaði kröfu B um að úrskurðað yrði um lögheimili og meðlag var tekið fram að í hinum kærða úrskurði væri ósamræmi á milli forsendna úrskurðarins og úrskurðarorðsins. Yrði því ekki komist hjá því að ómerkja úrskurð héraðsdóms að þessu leyti og vísa þeim þætti málsins heim í hérað til löglegrar meðferðar.
Staðfest var niðurstaða héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um breytingu á fyrirkomulagi forsjár barnsins C til bráðabirgða á meðan mál um forsjá þess til frambúðar væri til meðferðar fyrir dómi. Þá var fallist á kröfu A um jafna umgengni hans við barnið þar til endanlegur dómur gengi í málinu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu M um að lögheimili sonar hans og K yrði skráð til bráðabirgða hjá honum var hafnað en kveðið var á um nánar tiltekinn umgengnisrétt hans og drengsins til bráðabirgða. Fyrir Hæstarétti krafðist M þess að hinn kærði úrskurður yrði ómerktur og var krafa hans meðal annars reist á því að meðferð málsins fyrir héraðsdómi hefði verið ólögmæt. Virt hefðu verið að vettugi lögbundin réttindi drengsins þar sem honum hefði ekki verið gefinn kostur á að tjá sig við meðferð málsins. Hæstiréttur vísaði til ákvæða í barnalögum nr. 76/2003 og samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins, sbr. lög nr. 19/2013. Samkvæmt þeim réttarheimildum væri lögskylt að leita eftir afstöðu barns og taka réttmætt tillit til hennar, þegar fyrir stjórnvöldum og dómstólum væru rekin mál sem vörðuðu hagsmuni barns, og væri það meginregla. Aðeins í undantekningartilvikum væri heimilt að víkja frá meginreglunni ef slíkt gæti haft skaðleg áhrif á hagsmuni barns eða væri þýðingarlaust fyrir úrslit máls. Þar sem gögn málsins báru ekki með sér að svo væri, hafi héraðsdómara borið að leita eftir afstöðu sonar aðilanna áður en hann réði til lykta ágreiningi þeirra, en gerði ekki. Að þessu virtu var úrskurður héraðsdóms felldur úr gildi og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.
Með úrskurði héraðsdóms var leyst úr ágreiningi K og M um forsjá tveggja drengja þeirra til bráðabirgða þar til dómur gengur í forsjármáli þeirra. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að ekki væru efni til að fella niður sameiginlega forsjá K og M, en tók til greina kröfu K um að lögheimili drengjanna yrði hjá henni og var M gert að greiða K einfalt meðlag með hvorum drengnum um sig. Þá staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um umgengni drengjanna við M.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu M um að honum yrði fengin forsjá sonar hans og K til bráðabirgða var hafnað en kveðið var á um nánar tiltekinn umgengnisrétt hans og drengsins til bráðabirgða. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í stefnu til héraðsdóms hefði ekki verið gerð krafa um bráðabirgðaforsjá heldur einungis verið krafist að úrskurðað yrði til bráðabirgða um umgengnisrétt. Var ekki talið að slík kröfugerð ætti sér lagastoð með vísan til 1. mgr. 35. gr. barnalaga nr. 76/2003 og d. liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og yrði ekki úr henni bætt við munnlegan málflutning. Var kröfu M því vísað frá héraðsdómi.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem K var falin forsjá dóttur aðila til bráðabirgða samkvæmt 35. gr. barnalaga nr. 76/2003 að öðru leyti en því að telpan skyldi dvelja hjá M tvívegis í tvær vikur yfir sumartímann eða samkvæmt nánara samkomulagi aðila.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að fella niður sameiginlega forsjá hans og K með þremur börnum þeirra. Fallist var á kröfu M um að lögheimili barnanna yrði hjá honum og K gert að greiða meðlag með hverju barni fyrir sig auk þess sem kveðið var á um umgengni með börnunum þar til endanlegur dómur gengi í málinu.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ekki væri grundvöllur til þess að taka kröfu M til greina um forsjá sonar hans og K til bráðabirgða samkvæmt 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Þá var jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms um að lögheimili drengsins skyldi vera hjá K frá uppkvaðningu úrskurðarins uns dómur gengi í forsjárdeildu aðila, umgengnisrétt M við drenginn og greiðslu meðlags.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ekki væri grundvöllur til þess að taka kröfu M til greina um forsjá sona hans og K til bráðabirgða samkvæmt 35. gr. barnalaga nr. 76/2003. Þá var jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms um umgengnisrétt M við drengina og að lögheimili drengjanna skyldi vera hjá K.
Með úrskurði héraðsdóms var leyst úr ágreiningi K og M um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða, meðlagsgreiðslur og umgengni. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að ekki væri grundvöllur til þess að fella niður sameiginlega forsjá K og M og taka kröfu K til greina um forsjá barnanna til bráðabirgða samkvæmt 35. gr. barnalaga nr. 76/2003 og að samkomulag þeirra um meðlagsgreiðslur og umgengni skyldi vera óbreytt.
Kærður var úrskurður héraðsdóms vegna ágreinings K og M um forsjá barna þeirra til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra, lögheimili barnanna og meðlagsgreiðslur. Ekki þóttu efni til að hagga við þeirri skipan sem kveðið var á um í hinum kærða úrskurði þar sem hafnað var kröfum beggja aðila um að fella niður sameiginlega forsjá og veita öðru þeirra forsjá til bráðabirgða. Þá var staðfest niðurstaða úrskurðarins um að lögheimili barnanna yrði áfram skráð hjá K, hvernig umgengni M við börnin skyldi háttað og meðlagsgreiðslur hans til K.
Krafa sóknaraðila um úrskurð um bráðabirgðaforsjá fjögurra ára barns var tekin til greina, svo og meðlagskrafa.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að M færi með forsjá sonar málsaðila til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra sem og niðurstaða héraðsdóms um að K skyldi greiða meðlag með drengnum þann tíma.
Með úrskurði héraðsdóms var leyst úr ágreiningi K og M um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða þar til dómur gengur í forsjármáli þeirra. Fyrir Hæstarétti deildu K og M um lögheimili barnanna en rétturinn taldi engin efni til að hagga við þeirri skipan sem kveðið var á um í hinum kærða úrskurði.
Með úrskurði héraðsdóms var leyst úr ágreiningi K og M um forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða þar til dómur gengur í forsjármáli þeirra. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að ekki væru efni til að fella niður sameiginlega forsjá K og M, en tók til greina kröfu K um að lögheimili barnanna yrði hjá henni og var M gert að greiða K meðlag með hvoru barni um sig. Þá tók Hæstiréttur afstöðu til inntaks umgengnisréttar M við börnin.
Sóknaraðila var falið að fara með forsjá sonar síns og varnaraðila til bráðabirgða, þar til endanleg ákvörðun um forsjá liggur fyrir í forsjármáli aðila.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að K færi með forsjá dóttur málsaðila til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra, sem og niðurstaða um umgengnisrétt.
M kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum hans og K um að felld yrði niður sameiginleg forsjá yfir barni þeirra meðan leyst yrði úr máli K á hendur M um forsjá þess en kveðið á um umgengni og greiðslu meðlags. Var það mat héraðsdóms að á meðan forsjármál væri rekið fyrir dóminum þjónaði það ekki hagsmunum barnsins að breyta fyrirkomulagi forsjár þess. Þá var það mat dómsins að breytt umgengni að svo stöddu fæli í sér röskun fyrir barnið og að það væri barninu fyrir bestu að meðan á forsjármáli aðila stæði yrði ekki breyting á umgengni frá því sem verið hefði. Staðfesti Hæstiréttur hinn kærða úrskurð með vísan til forsendna hans.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að felld yrði niður sameiginleg forsjá hans og K og að honum yrði falin forsjá tveggja barna þeirra til bráðabirgða þar til forsjármál þeirra yrði til lykta leitt. Jafnframt var hafnað varakröfu M um að börn aðila dveldu viku í senn hjá foreldrum sínum að jöfnu. Þá var kveðið á um að lögheimili barnanna yrði hjá K, umgengni og meðlagsgreiðslur. Ekki naut gagna við í málinu er sýnt gætu fram á hæfni M og K til að annast um börn sín og að mati dómsins voru börnin of ung til þess að unnt væri að kanna og meta vilja þeirra til þess hjá hvoru foreldranna þau vildu helst búa. Ljóst væri að bæði M og K bæru hag barna sinna mjög fyrir brjósti. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var talið að á meðan forsjármál aðila væri rekið fyrir dóminum þjónaði það ekki hagsmunum barnanna að taka þau úr umsjá móður og að slík ráðstöfun væri til þess fallin að raska hag barnanna enn meir og stuðlaði að frekara ójafnvægi í lífi þeirra. Byggðist niðurstaðan einnig á skýrum og afdráttarlausum vilja K til að viðhalda tengslum barnanna við M með ríkulegri umgengni þeirra við hann.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var úr ágreiningi aðila um forsjá dóttur þeirra til bráðabirgða, umgengni við hana og greiðslu meðlags meðan forsjármál aðila væri til meðferðar fyrir dómstólum. Í héraði var M úrskurðuð forsjá til bráðabirgða og K gert að greiða M meðlag auk þess sem kveðið var á um umgengnisrétt K. Hæstiréttur taldi að það væri stúlkunni fyrir bestu að búa í því umhverfi og við þær aðstæður sem hún hefði þekkt fram að þessu hvað varðar skóla, vini og nánasta umhverfi. Þegar á allt væri litið taldi dómurinn að stúlkunni væri fyrir bestu að K færi með bráðabirgðaforsjá stúlkunnar á meðan mál aðila um forsjá væri til meðferðar fyrir dómstólum. Þá var kveðið á um umgengni og M gert að greiða meðlag með stúlkunni.
Kröfum aðila, hvors um sig, um að fá forsjá barna þeirra til bráðabirgða var hafnað.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að K hefði forsjá dóttur málsaðila til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra, sem og niðurstaða um umgengnisrétt og meðlagsgreiðslur.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að M hefði forsjá sonar málsaðila til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli milli þeirra, sem og niðurstaða um skyldu K til að greiða meðlag.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ekki væru efni til að verða við kröfu hvors málsaðila um sig um forsjá dætra þeirra til bráðabirgða meðan forsjármál væri ekki til lykta leitt. Þá var ekki fallist á að breyta fyrirkomulagi á umgengni. Krafa K, um að lögheimili barnanna yrði hjá henni á umræddum tíma og að M greiddi einfalt meðlag með þeim, var hins vegar tekin til greina.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að K hefði forsjá dóttur málsaðila til bráðabirgða þar til dómur gengi í forsjármáli þeirra, sem og niðurstaða um skyldu M til að greiða meðlag.
K var úrskurðuð forsjá barns aðila til bráðabirgða, þar til leyst verður úr um forsjá með dómi.
Með úrskurði héraðsdóms var M var falin forsjá sona hans og K til bráðabirgða þar til endanlegur dómur gengi í forsjámáli þeirra. Kröfu K um að mæla fyrir um umgengni hennar við drengina var hafnað og kærði K úrskurðinn að því leyti til Hæstaréttar, sem staðfesti ákvæði hans um umgengni.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem kveðið var á um að K færi til bráðabirgða með forsjá sonar hennar og M þar til endanlegur dómur gengi.
Úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu M um bráðabirgðaforsjá og um umgengni við börn aðila, var staðfestur að öðru leyti en því að ekki þótti ástæða til að hafa aðlögunartíma með sérstökum takmörkunum á umgengni hans við börnin lengri en orðin var.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ekki væru efni til að verða við kröfu hvors málsaðila um sig um forsjá sonar þeirra til bráðabirgða. Hins vegar var talið að það væri drengnum fyrir bestu að hafa lögheimili hjá K þar til sérfræðingar hefðu lagt mat á forsjárhæfni foreldranna, en að hann nyti umgengnisréttar við M aðra hverja helgi, frá föstudegi til sunnudagskvölds. -Þá var M gert að greiða einfalt meðlag með drengnum frá uppsögu dómsins.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að ekki væru efni til að verða við kröfu hvors málsaðila um sig um forsjá sona þeirra til bráðabirgða. Jafnframt var staðfest að umgengni M við drengina skuli vera aðra hvora viku frá síðdegi á fimmtudegi til mánudagsmorguns. Hins vegar var talið að M hefði í verki fallist á tillögu K um umgengni á sumarleyfistíma og var sá hluti kröfu hennar tekinn til greina. Þá var fallist á kröfu K um að ekki væru efni til að ákveða varnaraðila sérstaka umgengni við drengina tvívegis, eina viku í senn, á tímabilinu 1. nóvember 2008 2009.
Hafnað var kröfu um forsjá til bráðabirgða. Úrskurðað var um umgengni föður við börnin.