Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.
Ákærðu voru sakfelldir fyrir frelsissviptingu og sérstaklega hættulega líkamsárás. Þá var einn ákærðu sakfelldur fyrir hótanir. Fullnustu refsingar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Ákærðu var gert að greiða brotaþola miskabætur.
Þrír menn voru sakfelldir fyrir manndráp, rán og frelsissviptingu og einn þeirra þar að auki fyrir tilraun til fjárkúgunar. Var tveimur þeirra gert að sæta fangelsi í 17 ár, en þeim þriðja í 14 ár, þar sem þótti hafið yfir allan vafa að það sem olli andláti brotaþola voru þeir áverkar sem ákærðu veittu honum, þeir hafi staðið saman að því allir þrír að beita brotaþola ofbeldi ásamt því að skilja hann eftir varnarlausan og ennfremur að ákærðu hafi ekki geta dulist mögulegar afleiðingar brota þeirra en þeir látið sér það í léttu rúmi liggja. Þá var fjórði maðurinn fundinn sekur um peningaþvætti, en ákvörðun um refsingu hans var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Loks var kona sýknuð af ákæru af hlutdeild í áðurnefndri frelsissviptingu og ráni. Þá var þremur mönnum gert að greiða brotaþolum skaða- og miskbætur ásamt málskostnaði. Þá var ákærðu gert að greiða sakarkostnað.
[…]. Í endanlegri mynd er ákæran svohljóðandi „fyrir eftirtalin brot I (
Vilhjálmur Reyr Þórhallsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
ákærða X fyrir eftirfarandi brot gegn almennum hegningarlögum,
lögum um ávana-,
fíkniefni 1. Fyrir tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots,
með því að hafa föstudaginn 4. júní 2021 (
Ingi Freyr Ágústsson lögmaður),
sótt (
Snorri Sturluson lögmaður) og
þann (
Gísli Kr. Björnsson lögmaður)
Í málinu voru ákærðu X og Y sakfelldir fyrir frelsissviptingu og kynferðisbrot gagnvart A. Ákærði Y var einnig sakfelldur fyrir líkamsárás, hótanir, brot gegn blygðunarsemi, kynferðislega áreitni og ólögmæta nauðung gagnvart A á meðan á frelsissviptingunni stóð. X var auk þess sakfelldur fyrir tilraun til stórfellds fíkniefnalagabrots, fíkniefnalagabrot og peningaþvætti. Loks var Z sakfelldur fyrir líkamsárás, hótanir, og kynferðislega áreitni á meðan á framangreindri frelsissviptingu stóð.
Stefnanda voru dæmdar miskabætur skv. 246. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 vegna handtöku og vistunar í fangaklefa. Ekki var fallist á að lækka mætti bæturnar þar sem stefnandi hefði valdið eða stuðlað að aðgerðunum gegn sér. Né heldur var fallist á aukinn miska vegna þess að stefnanda hafði verið gert að klæðast sóttvarnargalla en hann var í sóttkví vegna Covid-19.
F var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa farið grímuklæddur og vopnaður hlaðinni og afsagaðri haglabyssu inn á tilgreindan veitingastað og beint henni í átt að þremur viðskiptavinum og barþjóni, sem voru við barborð staðarins, og án viðvörunar og fyrirvaralaust hleypt af einu skoti þannig að höglin höfnuðu í innréttingu staðarins og áfengisflöskum, rétt ofan og til hliðar við fólkið, með þeim afleiðingum að flöskurnar splundruðust og glerbrotum rigndi yfir þau. Þá voru F og A sakfelldir fyrir að hafa í félagi svipt E frelsi sínu, í um fimm klukkustundir, á heimili E, og beitt hann ofbeldi og hótunum í því skyni að ná frá honum verðmætum, en þeir bundu E á höndum og fótum við rúm hans, þar sem F hótaði honum lífláti og annars konar ofbeldi og neyddi hann þannig til að gefa upp lykilorð að farsíma og heimabanka, meðan A safnaði saman tilgreindu lausafé í eigu E sem þeir báru í sameiningu út í bifreið og hurfu á braut og skildu E eftir bundinn, allt með þeim afleiðingum að E varð fyrir líkamstjóni. F var jafnframt sakfelldur fyrir nauðgun og annars konar kynferðisbrot með því að hafa í framangreint sinn þar sem E lá bundinn í rúminu haft við hann önnur kynferðismök með nánar tilgreindum hætti og á sama tíma tekið athæfið upp á farsíma og hótað dreifingu þess ef hann leitaði til lögreglu. Loks var A sakfelldur fyrir margvísleg umferðarlagabrot, brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og tilgreint þjófnaðarbrot. Við ákvörðun refsingar F og A var höfð hliðsjón af 1., 2. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og samverknaðar þeirra við hluta brotanna, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Var þeim jafnframt gerður hegningarauki, sbr. 1. mgr. 78. gr. sömu laga. Loks voru eldri skilorðsdómar teknir upp og þeim gerð refsing í einu lagi sbr. 60. gr. og 1. mgr. 77. gr. sömu laga. Jafnframt var vísað til þess að kynferðisbrot F gegn E hefði verið framið á sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt, sbr. c-lið 195. gr. sömu laga. Refsing F var ákveðin fangelsi í 10 ár og A fangelsi í þrjú ár. Var þeim jafnframt gert að greiða brotaþolum skaða- og miskabætur.
V var sakfelldur fyrir nauðgun, kaup á vændi, sérstaklega hættulega líkamsárás og frelsissviptingu, með því að hafa greitt A fyrir vændi og eftir að kynlífsþjónustunni lauk varnað A útgöngu og svipt hana frelsi sínu í að minnsta kosti þrjár klukkustundir, en á þeim tíma þvingað hana til endaþarmsmaka með því að beita hana ofbeldi og ólögmætri nauðung. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að atlaga V að A var ofsafengin og gróf og framin á sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt. Með háttsemi sinni olli hann A alvarlegum líkamlegum áverkum og braut gegn kynfrelsi hennar og þeim trúnaði sem hún sýndi honum með komu sinni til hans. Til refsiþyngingar var litið til 1., 2., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og b- og c-liðar 195. gr. laganna. Til refsimildunar var litið til 5. og 8. töluliðar 1. mgr. 70. gr. laganna. Var V einnig dæmdur hegningarauki samkvæmt 78. gr. sömu laga vegna fyrri brota. Þótti refsing V hæfilega ákveðin fangelsi í fjögur ár og sex mánuði. Þá var V gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 3.000.000 krónur.
Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn hegningar- og barnaverndarlögum.
Staðfestur var dómur héraðsdóms þar sem Þ var sakfelldur fyrir frelsissviptingu, líkamsárás og hótanir samkvæmt 1., sbr. 2. mgr. 226. gr., 2. mgr. 218. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa í félagi við aðra svipt A frelsi sínu í um fjórar klukkustundir við ógnvekjandi aðstæður, hótað honum og beitt hann alvarlegu ofbeldi. Ý var sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu A, sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt var Þ sakfelldur fyrir nánar tilgreind brot gegn lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni, áfengislagabrot og vopnalagabrot. Þá var Þ sakfelldur fyrir ólögmæta nauðung, frelsissviptingu, tilraun til fjárkúgunar og rán gagnvart B, sbr. 1. mgr. 255. gr., 1. sbr. 2. mgr. 226. gr., 251. gr. sbr. 20. gr. og 252. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa í félagi við annan mann svipt B frelsi sínu í um tvær klukkustundir, hótað honum og beitt hann ofbeldi. Var Þ gert að sæta fangelsi í fjögur ár og greiða A 3.500.000 króna í miskabætur óskipt með Ý ásamt nánar tilgreindum vöxtum og B 1.500.000 króna í miskabætur ásamt nánar tilgreindum vöxtum. Var Ý gert að sæta fangelsi í 12 mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.
Sakfellt vegna líkamsárásar, frelsissviptingar og ólögmætrar nauðungar.
Ákærðu voru sakfelldir fyrir fyrir frelsissviptingu og rán framið í félagi.
Ákærði sakfelldur fyrir vændiskaup, frelsissviptingu, sérstaklega hættulega líkamsárás og nauðgun og dæmdur í fjögurra ára fangelsi og til greiðslu bóta.
Ákærðu O, A og S voru sakfelldir fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás, frelsissviptingu, rán og hótanir auk greiðslu skaða- og miskabóta til brotaþola. Þeir voru einnig sakfelldir fyrir líkamsárás, frelsissviptingu og ólögmæta nauðung gagnvart C en hann lést fyrir aðalmeðferð málsins. Ákærði O var sakfelldur fyrir nytjastuld og til greiðslu skaðabóta. Ákærða R var sakfelld fyrir hótanir en sýknuð af greiðslu miskabóta.
DC var sakfelldur fyrir að hafa ráðist að A og B með ofbeldi og hótunum um ofbeldi í því skyni að fá A til að draga til baka og/eða breyta framburði sínum í öðru sakamáli og fyrir að hafa slegið A ítrekað í andlitið, tekið hann hálstaki og hótað þeim báðum ofbeldi og lífláti með því meðal annars að ógna þeim með hnífi. Þá var DC einnig sakfelldur fyrir að hafa veitt A högg í höfuð með hnénu. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða hans að heimfæra brotin undir 108. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, nema hvað varðar höfuðhögg með hné, en sú háttsemi var færð undir 2. mgr. 218. gr. laganna. Þá var DC sakfelldur fyrir að hafa í félagi við H, D og E svipt C frelsi sínu í meira en fimm klukkustundir í því skyni að knýja á um greiðslu peningaskuldar við DC. DC var einnig sakfelldur fyrir líkamsárás og hótanir með því að hafa í félagi við H, D og E veist að C með ofbeldi meðan á frelsissviptingunni stóð. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á ómerkingarkröfu DC. V var sakfelldur fyrir hlutdeild í brotum DC og dómfelldu H, D og E í málinu, sbr. 22. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa ekið C frá einum stað til annars, sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 88/2008. Aðrir en DC og V undu héraðsdómi og áfrýjuðu ekki til Landsréttar. Var refsing DC ákveðin fangelsi í tvö ár en til frádráttar refsingunni komi gæsluvarðhald sem hann sætti. Var refsing V ákveðin fangelsi í níu mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var DC og V gert að greiða C miskabætur.
Ákærðu sakfelld fyrir ýmis brot samkvæmt fimm ákærum, þ. á m. tvær frelsissviptingar, stórfellda líkamsárás, rán, hótanir, ólögmæta nauðung, fjársvik, brot á vopnalögum, fíkniefnalögum og áfengislögum. Tvö hinna ákærðu voru sýknuð. Hin sakfelldu voru dæmd til fangelsisvistar frá einu og upp í fjögur ár. Þá var ákærðu gert að greiða brotaþola miskabætur að fjárhæð 3.500.000 krónur og öðrum brotaþola 1.750.000 krónur. Loks var ákærðu gert að greiða þriðja brotaþola 3.716.454 krónur í skaðabætur.
Héraðssaksóknari (
Fanney Björk Frostadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Hinrik Inga Óskarssyni (
Þorgils Þorgilsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir frelsissviptingu, rán, líkamsárás, eignaspjöll, brot á nálgunarbanni, akstur undir áhrifum fíkniefna og lyfja og fleiri umferðarlagabrot.
Ákæruvaldið (
Katrín Hilmarsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Jón Egilsson lögmaður)
Sakfellt fyrir tilraun til nauðgunar.
Þ var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps samkvæmt 211. gr., sbr. 20. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa veist að A með hníf sem var með 16,5 cm löngu blaði, og ítrekað gert tilraun til að stinga hana í höfuð og efri hluta líkama, en hún náði að verjast árásinni með því að bera fyrir sig hendur og fótleggi. Atlagan hafði þær afleiðingar að A hlaut margvíslega áverka. Þá var hann sakfelldur fyrir hættulega líkamsárás og frelsissviptingu samkvæmt 2. mgr. 218. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa veist að B með ofbeldi og svipt hann frelsi í allt að 17 klukkustundir. Með dómi héraðsdóms var Þ jafnframt sakfelldur fyrir þrjú umferðarlagabrot og fíkniefnalagabrot en þau brot sættu ekki endurskoðun í Landsrétti. Í dómi Landsréttar var vísað til geðrannsókna á Þ, framburðar matsmanna fyrir dómi og annarra gagna málsins um að hann hefði verið í tímabundnu geðrofi vegna fíkniefnaneyslu á verknaðarstundu. Var talið sannað að skilyrðum 15. gr. almennra hegningarlaga fyrir refsileysi væri ekki fullnægt og hann metinn sakhæfur. Þá þóttu ákvæði 16. gr. og síðari málsliðar 17. gr. sömu laga ekki standa í vegi fyrir því að honum yrði gerð refsing. Við ákvörðun refsingar var litið til sakaferils Þ og þess að brot hans voru öll hegningarauki við eldri dóm, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga. Samkvæmt því og með vísan til 77. gr., 1. mgr. 218. gr. c, sbr. 71. gr. og. 1., 2., 3., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga var Þ gert að sæta fangelsi í sjö og hálft ár. Var honum gert að greiða A skaðabætur og báðum brotaþolum miskabætur.
Ákærði fundinn sekur um ofbeldisbrot í nánu sambandi og frelsissviptingu, ásamt vörslu og sölu fíkniefna og peningaþvætti.
X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A, án hennar samþykkis, með því að hafa beitt hana ofbeldi og hótunum og með því að hafa svipt hana frelsi í að minnsta kosti eina og hálfa klukkustund. Með hliðsjón af 1., 6. og 7. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga var refsing ákærða ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði og honum gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.
Ákærði sakfelldur fyrir nauðgun, frelsissviptingu og stórfellt brot í nánu sambandi. Refsing fangelsi í fjögur ár og sex mánuði. Ákærða gert að greiða brotaþola 2.000.000 krónur í miskabætur.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem G var veitt tímabundin heimild til þess að skerða ferðafrelsi A með nánar tilgreindum hætti. Í úrskurði Landsréttar var rakið að skýra þyrfti lög nr. 88/2011 um réttindagæslu fyrir fatlað fólk þannig að skerðingu á ferðafrelsi yrði aðeins beitt ef brýna nauðsyn bæri til í sérstökum einstaklingsbundnum tilfellum. Þótt veitt væri heimild til þess að grípa til þess úrræðis að læsa einstakling inni á heimili sínu eða innan þess bæri að tryggja að hver einstök skerðing á grundvelli heimildarinnar stæði ekki lengur en nauðsyn krefði. Var G veitt tímabundin heimild til þess að skerða ferðafrelsi A með nánar tilgreindum hætti þegar nauðsyn bæri til.
Fallist að hluta á bótakröfu stefnanda vegna ólögmætrar frelsissviptingar
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu Kristín Jónsdóttir (
Kristín Jónsdóttir lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu)
gegn
Albert Þór Gíslasyni (
Vilhjálmur Hans Vilhjálmsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir ítrekuð ofbeldisbrot, frelsissviptingu, hótanir og fíkniefnalagabrot samkvæmt tveimur ákærum. Að hluta til voru brot hann unnin í félagi við annan mann. Ákærði játaði skýlaust að hluta til. Hann var dæmdur í 15 mánaða fangelsi.
M var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að A með ofbeldi, meðal annars með því að draga A upp úr heitum potti, snúa hann niður og slá ítrekað. Þá var M jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 226. gr. sömu laga fyrir að hafa átt þátt í því að svipta A frelsi sínu með því að koma honum fyrir rænulausum á pallbifreið og aka honum á tilgreindan stað þar sem hann í félagi við annan mann beitti A frekara ofbeldi og skildi hann eftir rænulausan og mikið slasaðan. M hafði hlotið dóm 14. nóvember 2016 þar sem hann var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi skilorðsbundið til tveggja ára auk þess sem hann gerði sátt um sektargreiðslu fyrir umferðarlagabrot við lögreglustjórann á höfuðborgarsvæðinu 6. maí 2017. Með vísan til 60. gr. almennra hegningarlaga var skilorðshluti eldri dómsins tekinn upp og honum ákveðin refsing í einu lagi eftir reglum 78. gr. laganna. Þá var við ákvörðun refsingar litið til sakaferils M og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. laganna og refsing hans ákveðin fangelsi í eitt ár og sex mánuði. Þá var M gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 1.000.000 króna.
Héraðssaksóknari Arnfríður Gígja Arngrímsdóttir aðstoðarsaksóknari (
Arnfríður Gígja Arngrímsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Daníel Aroni Sigurjónssyni Guðni Jósep Einarsson lögmaður (
Guðni Jósep Einarsson lögmaður)
Ákærði sakfelldur fyrir frelsissviptingu, líkamsárás og hótanir í félagi við annan. Hann játaði brot sitt skýlaust. Refsimildandi ástæður. Miskabætur dæmdar.
Miskabætur vegna gæsluvarðhalds.
Miskabætur vegna gæsluvarðhalds.
Stefnanda dæmdar bætur vegna gæsluvarðhalds.
Stefnandi var handtekinn 6. júlí 2014 og úrskurðaður í gæsluvarðhald vegna rannsóknarhagsmuna frá 6. júlí 2014 til 18. júlí 2014. Við handtökuna átti stefnandi eftir að afplána 600 daga af eldri fangelsisdómi. Var honum í kjölfarið gert að afplána eftirstöðvar þeirrar refsingar. Lauk afplánun stefnanda 9. mars 2016. Ákæra á hendur honum var aftur á móti ekki gefin út fyrr en 6. maí 2016. Fór svo að stefnandi var sýknaður af þeirri ákæru. Stefnandi taldi sig hafa verið sviptan frelsi að ósekju í 12 daga meðan á handtöku og síðar gæsluvarðhaldi stóð og síðan í 600 daga til viðbótar þegar hann afplánaði eftirstöðvar fyrrgreinds fangelsisdóms. Þetta hefði haft í för með sér tjón sem hann gerði kröfu um að fá bætt úr hendi stefnda íslenska ríkisins með miskabótum annars vegar og skaðabótum vegna meints tekjutaps hins vegar. Fallist var á það með stefnda að málatilbúnaður stefnanda um meint tekjutap hans væri ótrúverðugur og stangaðist auk þess verulega á við upplýsingar sem hann hefði sjálfur lagt fram í málinu um heilsufar sitt og atvinnusögu, en stefnandi hefði ekki útskýrt það misræmi með nokkrum hætti. Teldist því ósannað að stefnandi hefði orðið fyrir því tekjutapi sem byggði hluta af dómkröfum sínum á. Þegar af þeirri ástæðu var stefndi sýknaður af umræddum kröfum stefnanda. Hvað varðaði það álitaefni hvort stefnandi ætti rétt til miskabóta vegna þeirrar frelsissviptingar sem hann sætti taldi dómurinn að stefnandi ætti rétt til slíkra bóta, en að hann hefði sýnt af sér eigin sök sem réttlætti að miskabætur til hans yrðu lækkaðar. Aftur á móti yrði ekki fram hjá því litið að verulegar og óútskýrðar tafir urðu á útgáfu ákæru í málinu eftir að rannsókn lögreglu lauk, en í þeim efnum yrði ekki sakast við stefnanda. Á grundvelli 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar voru stefnanda því dæmdar miskabætur úr hendi stefnanda vegna frelsissviptingar í 103 daga, en að öðru leyti var talið stefnandi þyrfti að bera tjón sitt sjálfur. Þóttu miskabætur hæfilega ákveðnar 3.605.000 krónur með nánar tilgreindum vöxtum.
Stefndi var dæmur til að greiða stefnanda skaðabætur.
Stefnda var gert að greiða stefnanda skaðabætur.
Stefnda var gert að greiða stefnanda miskabætur þar sem hann hafði verið sviptur frelsi lengur en efni stóðu til. Aftur á móti var talið að handtaka stefnanda yrði alfarið rakin til háttsemi hans sjálfs og því ekki skilyrði að lögum til að dæma honum bætur á þeim grunni.
M var dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til greiðslu miskabóta fyrir líkamsárás og frelsissviptingu. Meðákærði X var sýknaður, en sætti dómi fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni.
A höfðaði máli gegn Í og krafðist meðal annars skaðabóta þar sem hann hafði verið fluttur gegn vilja sínum af lögreglu á bráðaþjónustu geðdeildar Landspítala en systir A hafði óskað eftir því að hann yrði nauðungarvistaður á grundvelli lögræðislaga nr. 71/1997. Við komuna höfðu læknar talið að ekki væru forsendur fyrir því að nauðungarvista A. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að ekki væru skilyrði til að dæma A bætur á grundvelli 1. mgr. 32. gr. lögræðislaga enda hefði að undangengnu viðtali hans við lækna á geðdeild ekki verið talin þörf á nauðungarvistun. Þá var talið með vísan til heildarmats á aðstæðum við frelsissviptinguna og aðdraganda hennar að A hefði ekki að ósekju verið fluttur nauðugur á sjúkrahús til nákvæmari greiningar á ástandi hans í skilningi 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar né að vistunin á sjúkrahúsinu hefði tekið óhæfilega langan tíma. Var Í því sýknað af kröfu A.
Stefnda gert að greiða stefnanda bætur vegna vistunar í fangaklefa.
X var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps, nauðgun, sérstaklega hættulega líkamsárás og frelsissviptingu með því að hafa haldið barnsmóður sinni A nauðugri í íbúð hennar í allt að tvær klukkustundir og á meðan frelsissviptingunni stóð veist að henni með margvíslegu ofbeldi, þvingað hana til samfara, endaþarms- og munnmaka og tekið hana hálstaki og hert að þannig að hún náði ekki andanum og missti meðvitund um stund. Var háttsemi X talin varða við 211. gr., sbr. 20. gr., 1. mgr. 194. gr., 2. mgr. 218. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að umrædd brot hefðu verið mjög alvarleg og lægju við hverju þeirra þung fangelsisrefsing. Þá hefði X með brotum sínum rofið skilorð eldri dóms þar sem hann var sakfelldur fyrir líkamsárásir í garð A og var dómurinn því tekinn upp og honum gerð refsing í einu lagi fyrir öll brotin samkvæmt 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Að þessu gættu og með hliðsjón af 1., 3. og 5. tölulið 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. og c. lið 195. gr. sömu laga var refsing X ákveðin fangelsi í tíu ár. Með vísan til þess að X hefði með framferði sínu umrætt sinn, sem hefði verið sérstaklega hrottafengið, brotið gróflega gegn persónu og frelsi A var honum gert að greiða henni 3.500.000 krónur í miskabætur.
X og Y voru sakfelldir fyrir brot gegn 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa ruðst inn á heimili A og svipt A og B frelsi sínu. Ákærulið gegn X er varðaði brot gegn 1. mgr. 257 gr. almennra hegningarlaga var vísað frá héraðsdómi þar sem ekki var ráðið af gögnum málsins að A hefði krafist þess að mál yrði höfðað vegna brotsins. Þá var ákærulið gegn X og Y er varðaði brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga einnig vísað frá héraðsdómi þar sem að verknaðarlýsing í ákæru var ekki talin uppfylla kröfur ákvæðisins um auðgunarásetning.Var refsing X ákveðin fangelsi í 12 mánuði og refsing Y fangelsi í 8 mánuði. Þá var þeim gert að greiða A miskabætur.
Ákærði var dæmdur i 4 ára fangelsi fyrir frelsissviptingu, líkamsárás, hótanir, kynferðisbrot, stórfelldar ærumeiðingar og umferðarlagabrot.
Ákærði var sakfelldur fyrir frelsissviptingu, tilraun til manndráps, kynferðisbrot og líkamsárás gegn barnsmóður sinni og fyrrverandi sambýliskonu. Refsing ákveðin fangelsi í átta ár. Fjögurra mánaða skiorðsdómur var dæmdur upp. Þá var ákærða gert að greiða brotaþola miskabætur.
Ákærðu báðir sakfelldir fyrir rán og frelsissviptingu en annar þeirra að auki fyrir eignarspjöll. Brotaþola dæmdar miskabætur.
S var sakfelldur fyrir brot gegn 245. gr. og 1. mgr. 226. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa svipt A og B frelsi sínu á heimili þeirra og tekið þaðan ófrjálsri hendi ýmsa muni. Þá var S jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. og 225. gr. sömu laga með því að hafa haldið C nauðugum í íbúðarhúsnæði og gefið honum rafstuð víðsvegar um líkamann með rafstuðbyssu. Loks var S sakfelldur fyrir fjölmörg umferðar-, fíkniefna- og vopnalagabrot. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til sakarferils hans og ungs aldurs. Var refsing hans ákveðin eftir reglum 77. gr. áðurgreindra laga og honum gert að sæta fangelsi í 18 mánuði en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhald sem hann hafði sætt. Þá var S gert að greiða brotaþolum miskabætur ásamt meðákærðu, auk þess hann var sviptur ökuréttindum í 18 mánuði og gert að sæta upptöku á fíkniefnum og kjöthamri.
Íslenska ríkið var dæmt til að greiða miskabætur vegna ólögmætrar handtöku og líkamsleitar.
Framsalskrafa, frelsissvipting, farbann, miskabætur
Líkamsárás, frelsissvipting og rán.
Ákærðu sakfelld fyrir frelsissviptingu og nauðung en sýknuð af því að það hafi verið í ávinningsskyni og tilraun til ráns.
S höfðaði mál á hendur íslenska ríkinu til heimtu miskabóta vegna þess að hún hefði verið handtekin tvívegis, án þess að lagaskilyrði hefðu verið til þess, auk þess sem handtakan hefði í bæði skiptin verið framkvæmd á óþarflega særandi og meiðandi hátt og hún sætt frelsissviptingu í lengri tíma en ástæða hefði verið til. S hafði í fyrra sinnið verið handtekin 20. janúar 2009 og bar hún því við að hún hefði tekið þátt í friðsamlegum pólitískum mótmælum við Alþingishúsið í Reykjavík. Hæstiréttur taldi að handtaka S og annarra mótmælenda umrætt sinn hefði verið nauðsynleg þegar þeir neituðu að fara að fyrirmælum lögreglu, sem sett voru fram á grundvelli laga, og gerðu aðsúg að lögreglumönnum, sem hefðu haft það hlutverk að vernda stjórnarskrárbundna friðhelgi Alþingis sem var að störfum þennan dag. Þá taldi rétturinn að frelsissvipting S hefði ekki varað lengur en óhjákvæmilegt var og að ósannað væri að handtaka hennar hefði af hálfu lögreglu falið í sér meira harðræði eða vanvirðu en nauðsyn bar til vegna hinna óvenjulegu aðstæðna. Í seinna skiptið var S handtekin aðfaranótt 21. maí 2009 og kvaðst hún þá hafa án réttmæts tilefnis verið handtekin og færð á lögreglustöð þar sem hún var svipt frelsi sínu fram til hádegis þennan dag. Hæstiréttur vísaði til þess að S hefði verið sýknuð af ákæru um brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940 vegna háttsemi hennar gagnvart lögreglumönnum sem voru við skyldustörf umrætt sinn og leiddi til handtökunnar. Taldi Hæstiréttur að ekki hefði legið fyrir lögmætt tilefni til handtöku S og eftirfarandi flutnings hennar á lögreglustöð að því virtu að S hefði ekki verið drukkin þegar atvik urðu og að leggja yrði til grundvallar að ósannað væri að S hefði reynt að tálma því að lögreglumennirnir gegndu skyldustörfum sínum. Vegna hinnar ólögmætu handtöku voru S dæmdar miskabætur að fjárhæð 400.000 krónur.
Ákærði krefst aðallega sýknu af öllum kröfum ákæruvaldsins, en til vara refsimildunar. Einnig krefst hann þess aðallega að einkaréttarkröfum verði vísað frá dómi, en til vara lækkunar þeirra. A krefst þess að ákærða verði gert að greiða sér 2.500.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu frá 20. janúar 2014 til 26. október sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. B og C krefjast þess að ákærða verði gert að greiða þeim, hvorum fyrir sig 4.000.000 krónur með vöxtum samkvæmt 1. mgr. 8. gr. laga nr. 38/2001 frá 13. ágúst 2014 til 26. október sama ár, en dráttarvöxtum samkvæmt 1. mgr. 6. gr. sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms verður hann staðfestur. Ákærða verður gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns og þóknun skipaðs réttargæslumanns allra brotaþola sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, svo og ferðakostnað réttargæslumannsins, allt eins og í dómsorði greinir.
Einn ákærðu dæmdur í 2 1/2 árs fangelsi skilorðsbundið í 3 ár, annar í 2 ára fangelsi skilorðsbundið í 3 ár og þriðji í 12 mánaða fangelsi skilorðsbundið í 2 ár og til greiðslu bóta fyrir rán, frelsissviptingu og líkamsárás.
X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 226. gr. og 233. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haldið A nauðugri í íbúð hennar í fimm klukkustundir að morgni jóladags 2013, uns A tókst að flýja úr íbúðinni og leita skjóls hjá nágranna, og hótað A og dóttur þeirra lífláti. Þá var X einnig sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 194. gr. sömu laga gagnvart A á fyrrgreindum tíma, en var á hinn bóginn sýknaður af öðru broti gegn 233. gr. laganna, enda yrði X ekki gert refsing öðru sinni fyrir sama brot. Var síðastgreindum sakargiftum um hótanir því vísað frá héraðsdómi. Loks var X sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með því að hóta tilgreindum lögreglumanni, sem var á vettvangi við skyldustörf, að beita hnífi gegn lögreglu reyndi hún inngöngu. Héraðsdómur sýknaði X hins vegar af ákæru um að hafa jafnframt hótað því að hann myndi ganga frá fjölskyldu áðurgreinds lögreglumanns og kom sú niðurstaða ekki til endurskoðunar fyrir réttinum. Við ákvörðun refsingar X var til refsiþyngingar að nauðgunarbrot hans var framið á sérstaklega meiðandi hátt, sbr. c. lið 195. gr. almennra hegningarlaga og refsing hans ákveðin fangelsi í sex ár. Þá var X gert að greiða skaðabætur til A að fjárhæð 3.500.000 krónur og til dóttur þeirra að fjárhæð 800.000 krónur.