Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu samkvæmt reikningi vegna uppsetningar ljósaskiltis o.fl.
Fallist að hluta á greiðsluskyldu stefnda vegna veittrar þjónustu stefnanda vegna rafrænnar skráningar og vörslu skuldabréfs.
Fallist var á kröfu stefnanda um riftun greiðslu sem innt var af hendi eftir frestdag þar sem engar undantekningarreglur 139. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. áttu við um greiðsluna. Þá var jafnframt fallist á samsvarandi fjárkröfu stefnanda um tjón vegna greiðslunnar.
Með úrskurði ríkisskattstjóra í desember 2021, í kjölfar rannsóknar skattrannsóknarstjóra, voru endurákvörðuð opinber gjöld B vegna gjaldáranna 2011 til 2017. B var í hjúskap með A árin 2010 til 2012 og í lögbundinni sjálfskuldarábyrgð vegna þess hluta kröfunnar sem rekja mátti til þess tíma. Þegar rannsókn skattrannsóknarstjóra stóð yfir höfðu tilgreindar eignir B og A verið kyrrsettar til tryggingar greiðslu væntanlegrar skattkröfu. B óskaði í janúar 2022 eftir að kyrrsettum bankainnstæðum hans yrði ráðstafað til greiðslu skuldar vegna gjaldáranna 2011 til 2014 en því hafnaði S. Með dómi Landsréttar 20. janúar 2023 í máli nr. 754/2022 var hins vegar staðfest fjárnámsgerð hjá B sem S hafði afmarkað við skattskuldir vegna gjaldáranna 2013 til 2017 og í kjölfarið ráðstafaði S þeim til greiðslu yngstu skulda. Í maí 2023 framkvæmdi sýslumaður, að kröfu S, fjárnám hjá A vegna skattskulda gjaldáranna 2011 til 2013. A höfðaði mál þetta og krafðist þess að fjárnámið yrði fellt úr gildi þar sem S hefði verið skylt að ráðstafa fjármunum B í samræmi við greiðslufyrirmæli hans og 2. gr. reglna nr. 797/2016 um greiðsluforgang og skuldajöfnun skatta og gjalda. Þar með hefði sá hluti skattgreiðslna B sem A bar ábyrgð á greiðst að fullu. Hæstiréttur taldi það ekki leiða af 2. gr. reglna nr. 797/2016 að leggja bæri að jöfnu beiðni B um ráðstöfun kyrrsettra bankainnstæðna við að greiðsla hefði borist frá gjaldanda í skilningi 1. mgr. greinarinnar eða ósk um tiltekna ráðstöfun greiðslu í skilningi b-liðar 2. mgr. sömu greinar. Fyrirmælin leystu A ekki undan lögbundinni sjálfskuldarábyrgð á þeim hluta skattskulda B sem ekki fengust greiddar með þeim fjármunum sem innheimtust með fjárnámi í kyrrsettum eignum hans. Var fjárnámsgerð sýslumanns því staðfest.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda ógreitt orlof á yfirvinnulaun.
Stefndi, Innheimtustofnun sveitarfélaga, var sýknaður af dómkröfum stefnanda um ógildingu á ákvörðun stefnda um það að skylda vinnuveitanda stefnanda til að halda eftir tiltekinni fjárhæð af mánaðarlaunum stefnanda næstu tvö árin, þó að hámarki 50% af launum, og um að standa stefnda skil á hinu afdregna fé. En fallist var á með stefnda að umrætt innheimtuúrræði vegna meðlagsskulda þannig framkvæmt í skjóli reglugerðar hefði skýra stoð í ákvæði laga nr. 54/1971, auk þess sem að ekki var fallist á að óverulegir stjórnsýsluréttarlegir formannmarkar gætu leitt til að fallast bæri á kröfur stefnanda, eins og hér stóð á.
Stefndi var sýknaður af dómkröfum vegna aðildarskorts stefnanda, sem hafði krafist þess að stefndi endurgreiddi sér fé sem stefndi hafði innheimt hjá vinnuveitanda stefnanda.
Kröfu húsfélagsdeildar vegna innheimtu á greiðslum í hússjóð vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Ásbjörn Ólafsson ehf Páll Rúnar M. Kristjánsson gegn
íslenska ríkinu Ólafur Helgi Árnason
Ákvæði búvörulaga um gjaldtöku fyrir tollkvóta talin fullnægjandi heimild til álagningar útboðsgjalds. Kröfu stefnanda um endurgreiðslu þess var því hafnað.
L krafði G um greiðslu eftirstöðva af fjármögnunarleigusamningi í erlendum myntum frá 2007 með vöxtum. G bar við fyrningu kröfunnar enda bæri að líta á samninginn sem leigusamning en ekki lánssamning eins og L héldi fram. Dómurinn féllst hins vegar á rök L hvað það varðar og vísaði til skýrra fordæma Hæstaréttar varðandi sambærilegan samning. Sömuleiðis var því hafnað að um væri að ræða ólögmæta gengistryggingu láns eða að krafan væri fallin niður vegna tómlætis L. Var því G dæmdur til að greiða eftirstöðvar samningsins ásamt dráttarvöxtum og málskostnaði.
Skuldamál. Megin ágreiningur í máli laut að því hvort um var að ræða gjafir til styrktar rekstri útvarpsstöðvar eða peningalán.
Innheimtumál, yfirdráttur
Stefndi dæmdur til greiðslu skaðabóta vegna vanrækslu við innheimtu á erlendri fjárkröfu.
Skaðabótamáli vísað frá dómi vegna vanreifunar á reglum norsks réttar um lagaval í alþjóðlegum viðskiptum.
Viðurkennt að forgangshlutir í stefnda Mogul Holding ehf. hafi breyst í almenna hluti við samruna félagsins við dótturfélag sitt. Jafnframt var fellt úr gildi hluthafasamkomulag milli stefnda Mogno Tree B.V. og stefnenda.
Kröfu stefnanda vegna lögmannsþóknunar og kostnaðar á hendur öðru stefndu vísað frá dómi, en hitt sýknað af kröfunni.
málinu nr. E-2903/2010, Jón og Egilsson (
Jón Egilsson hdl)
gegn
Kristjáni Sveinbjörnssyni (sjálfur)
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda, sem er lögmaður, kostnað vegna vinnu fyrir stefnda í dómsmáli. Krafan um sýknu vegna aðildarskorts var ekki tekin til greina.
Stefndu voru sýknaðir af kröfum stefnanda í málinu. Krafa stefnanda var ekki talin vera innstæða í skilningi laga nr. 98/1999 um innstæðutryggingar og tryggingakerfi fyrir fjárfesta.
Kona dæmd til að greiða úttekt á greiðslukorti.
Stefnandi krafði stefnda um greiðslu reiknings en varnir stefnda voru þær að stefnandi hefði lagt 16% álag á reikninginn umfram heimild. Á þessar varnir var ekki fallist og var stefndi dæmdur til að greiða kröfuna.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda iðgjöld eða svokallað vinnuréttindagjald tiltekinna skipstjórnarmanna hjá stefnda.
Síminn hf (
Andri Árnason hrl)
gegn
Jóhanni Má Sigurbjörnssyni (Sjálfur ólöglærður)
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda fyrir þjónustu varðandi síma. Þingsókn féll niður af hálfu stefnda og var hann dæmdur til að greiða stefnanda umkrafða fjárhæð með vöxtum og málskostnaði.
Denis Arnsdorf Pedersen v/Dog Steam Tours gegn
Dór ehf svofelldur
Stefnda gert að greiða stefnanda ógreidda reikninga en stefndi taldi sig ekki hafa þegið alla þá þjónustu sem stóð að baki reikningunum en önnur gögn studdu fullyrðingar stefnanda. Auk þess var stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Yfirvöld í Svíþjóð óskuðu eftir því að T veitti aðstoð sína við innheimtu skattkröfu á hendur S í samræmi við samning milli Norðurlandanna um aðstoð í skattamálum frá 7. desember 1989, sbr. lög nr. 46/1990, og alþjóðasamning um gagnkvæma stjórnsýsluaðstoð í skattamálum, sbr. lög nr. 74/1996. Að kröfu T dró vinnuveitandi S af launum hans vegna greiðslu fyrrnefnds skatts. S krafðist að T yrði dæmdur til að endurgreiða sér þessa fjárhæð þar sem ákvörðunin hefði verið ólögmæt. Tekið var fram að ekki yrði leyst úr greiðslukröfu S án þess að taka afstöðu til gildis þeirrar ákvörðunar. Þar sem S hefði ekki sýnt fram á að hann hefði hagsmuni að lögum af því að leyst yrði sérstaklega úr ólögmætis- og ógildingarkröfu hans yrði þeim kröfum vísað frá dómi. Þá var aðild Í talin óþörf og kröfum S á hendur því vísað frá héraðsdómi. Af gögnum málsins mátti ráða að aðstoðar væri óskað til innheimtu tekjuskatts með álagi. Var talið að sú innheimta félli að ákvæðum umræddra samninga en tekið fram að það færi að löggjöf þess ríkis, sem beiðni um aðstoð við innheimtu væri beint til, hvernig með hana skyldi fara. Yrði ákvæði 2. mgr. 4. gr. samnings Norðurlandanna ekki öðruvísi skilið en að þar undir gæti fallið aðstoð vinnuveitenda skattgreiðanda. Hins vegar var ekki fallist á að innheimtuúrræði það sem T beitti í málinu fæli í sér að krafa S yrði rétthærri öðrum kröfum, sbr. 15. gr. samningsins um gagnkvæma stjórnsýsluaðstoð og 1. mgr. 16. gr. samnings Norðurlandanna. Væri um að ræða sérstakt innheimtuúrræði að lögum samkvæmt 113. gr. laga nr. 75/1981 um tekjuskatt og eignarskatt. Takmarkaðist innheimtan af ákvæðum greinarinnar og reglum settum með heimild í henni. Þar sem S hafði ekki sýnt fram á að þeirra ákvæða hefði ekki verið gætt með hæfilegum hætti og innheimta T fór að framangreindum lagaákvæðum var T sýknaður af endurheimtukröfu S.
Jakob A. Traustason (sjálfur) gegn
Hróbjarti Jónatanssyni, Jónatan Sveinssyni, Reyni Karlssyni og Almennu málflutningsstofunni sf (
Ólafur Axelsson hrl)
J leitaði til lögmannsstofunnar A sf. í nóvember 1990 um að gæta hagsmuna hans vegna tveggja krafna, sem tilheyrðu honum. Fyrir báðum þessum kröfum hafði JP sett að veði fasteign sína með 10. veðrétti. Var fasteignin seld nauðungarsölu í júlí 1993 án þess að J fengi nokkuð greitt af söluverði hennar. J taldi að mistök og aðgerðaleysi lögmanna á lögmannsstofunni hafi leitt til þess að hann hafi ekki fengið kröfurnar greiddar. Vegna þessa höfðaði J mál á hendur A sf. og eigendum félagsins. Hæstiréttur taldi að J hafi í reynd falið A sf. verkið og lögmannsstofan jafnframt tekið það að sér, en báðir þá gengið út frá því að verkinu yrði sinnt þar af einhverjum einum eða fleiri lögmönnum, sem hver fyrir sig hefði nægilegt málflutningsumboð í því skyni og bæri þá ábyrgð á sínum þætti í verkinu ásamt málflutningsstofunni sem slíkri. Var kröfu lögmannsstofunnar og eigenda hennar um sýknu vegna aðildarskorts því hafnað. Hæstiréttur féllst á að annmarkar hafi verið á verki lögmannsstofunnar að því leyti að H lögmaður hafi krafist nauðungaruppboðs með beiðnum, sem hafi ekki verið rétt úr garði gerðar, og tafið framgang þess með því að afturkalla þær ekki og krefjast uppboðs að nýju. Jafnframt hafi lögmannsstofan vanrækt að leggja fram í þágu J nýjar beiðnir um nauðungarsölu haustið 1992. Aftur á móti hafi J ekki sýnt fram á að hann hafi orðið fyrir fjártjóni vegna framangreindra atriða, og þá hvert það tjóni gæti verið. Þá taldi Hæstiréttur aðrar málsástæður J ekki leiða til þess að taka bæri til greina kröfu hans um skaðabætur. Voru lögmannsstofan og eigendur hennar því sýknuð af kröfu J.