Dómstólaleit

Í málinu krafðist M ehf. endurgreiðslu á fjárhæðum sem hann hafði innt af hendi til Í á árinu 2015 vegna innflutnings á vörunni Slökun vegna rangrar tollflokkunar. Var Í sýknað af kröfu M ehf. í héraði og var niðurstaða dómsins reist á upplýsingum af heimasíðu framleiðanda vörunnar og tekið fram að þær væru öllum aðgengilegar þótt hvorugur málsaðila hefði séð ástæðu til að leggja þær fram. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þótt lög heimili dómara að hafa tiltekin afskipti af sönnunarfærslu fyrir dómi væri það meginregla að aðilar hefðu forræði á öflun sönnunargagna og yfir sakarefni, sbr. 1. mgr. 44. gr. og 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var talið að þessa hefði ekki verið gætt við meðferð málsins í héraði og yrði heldur ekki séð að héraðsdómari hefði freistað þess að neyta heimildar í 2. mgr. 46. gr. laganna, eða eftir atvikum 104. gr. þeirra, og beina því til aðila að afla gagna um tiltekin atriði málsins eftir því sem hann hafði talið nauðsynlegt til skýringar á því. Þannig hefðu aðilum ekki gefist kostur á að reifa málið með tilliti til þeirra upplýsinga á heimasíðu framleiðanda vörunnar sem lágu til grundvallar niðurstöðu héraðsdóms. Þar sem það hefði ekki verið gert var héraðsdómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Ö um að leiða fyrirsvarsmenn R ehf. til skýrslugjafar og afla þannig sönnunargagna fyrir dómi án þess að mál hefði verið höfðað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S hf. um leiða tiltekið vitni til skýrslugjafar og afla þannig sönnunargagna fyrir dómi án þess að mál hefði verið höfðað. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að S hf. hefði ekki fært viðhlítandi rök fyrir því að skilyrðum væri fullnægt til að beita undantekningarheimild 2. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála til sönnunarfærslu fyrir dómi án þess að mál hefði verið höfðað, sbr. síðari málslið 2. mgr. 78. gr. laganna.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að hafna kröfu Z um að honum yrði afhent nánar tilgreint tölvupósthólf. Kröfum X og Y var hins vegar vísað frá Hæstarétti þar sem þá brast heimild til að kæra úrskurðinn, sbr. 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A, B, C og D um að Heilsugæslu höfuðborgarsvæðisins, Landspítala og velferðarsviði Reykjavíkurborgar yrði gert að veita þeim aðgang að heilsufarsgögnum um F, sem lést árið 2013. Úrskurður héraðsdóms var ómerktur og málinu vísað heim í hérað þar sem dánarbú E hafði ekki lagt fram í héraði greinargerð til að taka til varna gegn kröfum A, dánarbús B, C og D, sbr. 2. mgr. 130. gr. laga nr. 20/1991 um skipti á dánarbúum o.fl. Lágu því hvorki fyrir í málinu kröfur dánarbús E um formhlið og efnishlið málsins og á hverju þær væru byggðar né gögn sem málstaður dánarbúsins væri studdur við.

Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var hafnað kröfu B Ltd. o.fl. um að F yrði gert að afhenda fyrir dómi skjöl, sem nánar voru tilgreind í 12 töluliðum, til afnota í máli L hf. á hendur B Ltd. o.fl. og sjö mönnum öðrum. Varðandi 1. og 2. lið var talið að skilyrði 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri ekki fullnægt þar sem B Ltd. o.fl. hefðu ekki beint áskorun að F um afhendingu þeirra. Þá var talið að B Ltd. o.fl. hefðu ekki sýnt fram á að þeim nægðu ekki það úrræði til sönnunarfærslu sem mælt væri fyrir um í 1. mgr. sömu greinar varðandi afhendingu skjala í liðum 3, 4, 6, 9, 11 og 12. Að lokum var afhendingu skjala í liðum 5, 7, 8 og 10 hafnað á þeim grundvelli að ekki hefðu verið færð að því nægileg rök að skjölin hefðu þýðingu fyrir málatilbúnað B Ltd. o.fl., sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991.

Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var hafnað kröfu B Ltd. o.fl. um að F yrði gert að afhenda fyrir dómi skjöl, sem nánar voru tilgreind í 12 töluliðum, til afnota í máli L hf. á hendur B Ltd. o.fl. og þremur mönnum öðrum. Varðandi 1. og 2. lið var talið að skilyrði 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri ekki fullnægt þar sem B Ltd. o.fl. hefðu ekki beint áskorun að F um afhendingu þeirra. Þá var talið að B Ltd. o.fl. hefðu ekki sýnt fram á að þeim nægðu ekki það úrræði til sönnunarfærslu sem mælt væri fyrir um í 1. mgr. sömu greinar varðandi afhendingu skjala í liðum 3, 4, 6, 9, 11 og 12. Að lokum var afhendingu skjala í liðum 5, 7, 8 og 10 hafnað á þeim grundvelli að ekki hefðu verið færð að því nægileg rök að skjölin hefðu þýðingu fyrir málatilbúnað B Ltd. o.fl., sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991.

Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, var hafnað kröfu B Ltd. o.fl. um að F yrði gert að afhenda fyrir dómi skjöl, sem nánar voru tilgreind í 12 töluliðum, til afnota í máli L hf. á hendur B Ltd. o.fl. og tveimur mönnum öðrum. Varðandi 1. og 2. lið var talið að skilyrði 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri ekki fullnægt þar sem B Ltd. o.fl. hefðu ekki beint áskorun að F um afhendingu þeirra. Þá var talið að B Ltd. o.fl. hefðu ekki sýnt fram á að þeim nægðu ekki það úrræði til sönnunarfærslu sem mælt væri fyrir um í 1. mgr. sömu greinar varðandi afhendingu skjala í liðum 3, 4, 6, 9, 11 og 12. Að lokum var afhendingu skjala í liðum 5, 7, 8 og 10 hafnað á þeim grundvelli að ekki hefðu verið færð að því nægileg rök að skjölin hefðu þýðingu fyrir málatilbúnað B Ltd. o.fl., sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa L hf. um dómkvaðningu matsmanna. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í október 2012 hefði L hf. óskað eftir því að málinu yrði frestað m.a. til þess að hann gæti lagt fram beiðni um dómkvaðningu matsmanna og var henni þegar andmælt af öðrum aðilum málsins. Þrátt fyrir að hafa haft undir höndum greinargerðir stefndu í málinu og því getað gert sér ljóst að hverju varnir þeirra lytu, fylgdi L hf. þessari ráðagerð ekki eftir fyrr en í þinghaldi meira en 20 mánuðum síðar. Auk þess hafði L hf. áður lýst því yfir að gagnaöflun fyrir sitt leyti væri lokið nema tilefni kæmi til annars. Talið var að L hf. hefði engar haldbærar skýringar fært fyrir því hvaða tilefni hefði fyrst nú gefist til að afla matsgerðar í skjóli þessa fyrirvara í málflutningsyfirlýsingu hans. Var því kröfu L hf. um dómkvaðningu matsmanna hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að gerð yrði mannerfðafræðileg rannsókn á lífsýnum úr B og barninu D. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Hæstarétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni A hf. um að leiða tvö nafngreind vitni fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri heimilt að kæra til Hæstaréttar úrskurði héraðsdóms þar sem synjað hefði verið um heimild til að afla sönnunargagna fyrir öðrum dómi. Af orðum þessa lagaákvæðis leiddi að heimild brysti til að kæra úrskurð héraðsdóms þar sem beiðni um gagnaöflun sem þessa hefði verið tekin til greina. Var málinu vísað frá Hæstarétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina beiðni þrotabús B hf. um að leiða tvö nafngreind vitni fyrir héraðsdóm til skýrslugjafar. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt e. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri heimilt að kæra til Hæstaréttar úrskurði héraðsdóms þar sem synjað hefði verið um heimild til að afla sönnunargagna fyrir öðrum dómi. Af orðum þessa lagaákvæðis leiddi að heimild brysti til að kæra úrskurð héraðsdóms þar sem beiðni um gagnaöflun sem þessa hefði verið tekin til greina. Var málinu vísað frá Hæstarétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X og Y ehf. um að ákæruvaldinu yrði gert að afla nánar tiltekinna upplýsinga. Kærunni var vísað frá Hæstarétti þar sem úrskurðurinn sætti ekki kæru samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa S um að R hf. yrði gert að láta S í té upplýsingar og gögn og númer tiltekinna bankareikninga X og eiginkonu hans, sem og upplýsingar um það í hvaða banka áðurgreindir bankareikningar hefðu verið hýstir á nánar tilgreindu tímabili. Talið var að þar sem fyrir lægi að X hefði játað þá háttsemi sem til rannsóknar væri af hálfu S yrði ekki séð hvaða þýðingu það kynni að hafa fyrir framhald rannsóknar málsins að S yrðu látnar í té upplýsingar og gögn um bankareikninga X og eiginkonu hans á tilgreindu tímabili.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem ákæruvaldinu var gert að afhenda X nánar tilgreindar greinargerðir lögreglustjórans á höfuðborgarsvæðinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að hvorki væri um að ræða málsóknarskjal í sakamáli né sönnunargagn um atvik máls. Ákæruvaldinu væri því ekki skylt að leggja það fram við meðferð sakamáls. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X, Y, Z og Þ um að ákæruvaldinu yrði gert að afhenda þeim nánar tilgreind gögn. Kærunni var vísað frá Hæstarétti þar sem úrskurðurinn sætti ekki kæru samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var að mótmæli I ehf. við afstöðu slitastjórnar K hf. til kröfu I ehf. kæmust að við slitameðferð K hf. Laut ágreiningur aðila einkum að því hvort I ehf. hafði verið nægjanlega tilkynnt um afstöðuna en hún hafði komið fram í ábyrgðarbréfi sem sent var á heimili fyrirsvarsmanns I ehf. Hafði bréfið verið borið út, enginn hist þar fyrir en skilin eftir tilkynning um ábyrgðarbréfið og hvar þess mætti vitja. Ekki var fallist á með I ehf. að ómerkja bæri hinn kærða úrskurð þótt K hf. hefði lagt fram skjöl við aðalmeðferð málsins, enda hafði gagnaöflun þá ekki verið lýst lokið. Þá var ekki fallist á að héraðsómari hefði vanrækt leiðbeiningarskyldu sína gagnvart fyrirsvarsmanni I ehf. Loks var því hafnað að slitastjórn K hf. hefði vanrækt að tilkynna I ehf. um afstöðu sína til kröfu I ehf. Varð I ehf. sjálft að bera áhættuna af því að hafa ekki vitjað bréfsins sem félaginu var sannanlega sent. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

Aðilar deildu um það hvort Í hf. bæri að greiða þb. S ehf. reikning vegna beltagröfu og malarvagna, sem komið höfðu í stað liðskipts malartrukks í fjármögnunarleigusamningi milli E ehf. og forvera Í hf. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að skilyrði þess að aflétt yrði tryggingu Í hf. fyrir efndum á fjármögnunarleigusamningnum hefði verið að önnur fullnægjandi trygging væri sett, en í afléttingunni hefði falist að Í hf. afsalaði sér trukknum til E ehf. Hefði starfsmaður S ehf. og E ehf. borið að ekki hafi staðið til að Í hf. myndi greiða fyrir tækin þar sem þau hefðu átt að koma sem trygging í stað malartrukksins. Taldi Hæstiréttur að þb. S ehf. hefði ekki sýnt fram á að það ætti kröfu á hendur Í hf. vegna þeirra viðskipta sem um ræddi og var Í hf. því sýknað af kröfu þb. S ehf.

Kærður var úrskurður þar sem hafnað var kröfu X og Y um að ákæruvaldinu yrði gert að láta taka lögregluskýrslur af vitnum ákæruvaldsins í þeim tilvikum þar sem slíkar skýrslur höfðu ekki verið teknar. Þá hafði einnig verið hafnað kröfu um að tekin yrði saman skrá um tölvupóstssamskipti og símtöl X og Y og vitna frá tilteknu tímamarki. Kæru X og Y var vísað frá Hæstarétti þar sem úrskurðurinn sætti ekki kæru samkvæmt 1. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008, um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem lagt var fyrir ákæruvaldið að leggja fram tiltekna samantekt saksóknara sem hann hafði ritað fyrir yfirmann sinn. Hæstiréttur taldi að ákæruvaldinu bæri ekki að leggja samantektina fram og felldi hinn kærða úrskurð úr gildi. Meðal annars var vísað til þess að skjalið væri ekki sönnunargagn um atvik máls heldur hugleiðing saksóknara við mat á því hvort rannsókn væri lokið eða hvort ákveða skyldi að frekari rannsókn færi fram.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn dóttur sinni A. Þegar hinn áfrýjaði dómur var kveðinn upp voru liðnar meira en fjórar vikur frá því að málið var dómtekið. Í dómi Hæstaréttar kom fram að verjanda X hefði þá ekki gefist nægilegt ráðrúm til að undirbúa sig undir endurflutning málsins samkvæmt 1. mgr. 184. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Auk þess hefði gagn sem verjandinn hafði óskað eftir að leggja fram í sama þinghaldi gefið tilefni til að kalla A fyrir dóm til frekari skýrslugjafar og eftir atvikum gefa sakflytjendum kost á að afla matsgerðar um þroska og heilbrigðisástand hennar. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

K kærði úrskurð héraðsdóms þar sem honum var gert að veita A aðgang að gögnum og upplýsingum um nánar tilgreind atriði á grundvelli 2. mgr. 80. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Bar K einkum fyrir sig þagnarskyldu samkvæmt 1. mgr. 58. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki. Í dómi Hæstaréttar sagði að fallist væri á með A að hann ætti á grundvelli 2. mgr. 80. gr. laga nr. 21/1991 rétt til gagna sem þýðingu hefðu við mat á því hvort honum hefði verið mismunað samanborið við aðra kröfuhafa þegar skuldbindingar hefðu verið færðar frá K til N haustið 2008. Hann yrði á hinn bóginn að haga beiðni sinni á þann hátt að dómstólar gætu metið hvort það færi í bága við 1. mgr. 58. gr. laga nr. 161/2002 að verða við beiðninni. Þótti krafa A of víðtæk til þess að unnt væri að framkvæma slíkt mat. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni HF og IK um dómkvaðningu matsmanns í máli sem HS hafði höfðað gegn þeim aðallega til viðurkenningar á riftun kaupsamnings um fasteignina B. Fyrir lá að undir rekstri málsins hafði þegar verið aflað tveggja álitsgerða og þriggja matsgerða. Í dómi Hæstaréttar kom m.a. fram að í samræmi við 1. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri aðilum í málum sem þessum játaður víðtækur réttur til að afla matsgerða til að færa sönnur á staðhæfingar sínar en að sá réttur takmarkaðist þó af öðrum meginreglum einkamálaréttarfars. Aðilar einkamáls sem þessa yrðu að tefla fram kröfum og öðrum atriðum sem málatilbúnað þeirra varðaði, þ. á m. þeim sönnunargögnum sem þeir vildu reisa hann á, svo fljótt sem kostur væri. Taldi Hæstiréttur að HF og IK hefðu látið undir höfuð leggjast að nýta þann tíma sem þeim gafst til þess að afla þess mats sem þau beiddust nú, enda þótt þau hefðu haft tilefni til þess eins og ráðið yrði af greinargerð þeirra í héraði. Að þessu virtu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar var hann staðfestur.

1991.91.161.2. 1991.91.115.1.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli D gegn Í var vísað frá dómi. D taldi sig hafa orðið fyrir tjóni vegna viðskipta við G banka við greiðsluþrot bankans. Héraðsdómari vísaði málinu frá dómi þar sem málshöfðun D í skaðabótamáli væri ótímabær, en grundvöllur skaðabótakröfu komi ekki til álita fyrr en að loknu uppgjöri á fjárkröfu D á hendur G við slitameðferð bankans. Hæstiréttur taldi að D reisti kröfu sína á atvikum sem þegar væru að baki og að Í hafi ekki sýnt fram á að krafa D væri háð ókomnum atvikum. Ákvæði 1. mgr. 26. gr. laga nr. 91/1991 stæðu því ekki í vegi að D gæti borið kröfu sína undir dómstóla til úrlausnar og fái því ekki breytt þótt slitum G banka væri ekki lokið. Þá var talið að málatilbúnaður D væri ljós í aðalatriðum og málið væri því ekki vanreifað. Jafnframt var talið að ekki lægi fyrir að fjárhæð kröfu D muni ráðast af atvikum sem síðar kunni að koma fram, sbr. 4. mgr. 114. gr. laga nr. 91/1991. Eins og málið lægi fyrir væru ekki næg efni til að telja annmarka á reifun D á kröfugerð sinni slíka að ekki mætti bæta þar úr við meðferð þess eða að vörn verði svo áfátt vegna skorts á matsgerð þegar á fyrstu stigum að vísa bæri málinu frá héraðsdómi nú. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

S ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli þess gegn T vegna aðfaragerðar var vísað frá dómi. Talið var að ekki hafi verið sannað með óyggjandi hætti að málið hafi borist héraðsdómi innan 8 vikna frá því að aðfarargerðinni hafi verið lokið, eins og áskilið væri í 1. mgr. 92. gr. laga nr. 90/1989. Var staðfesti niðurstaða héraðsdóms um frávísun málsins.

C krafði S um greiðslu tveggja reikninga, samtals að fjárhæð 81.292.425 krónur, á grundvelli svokallaðs samtengingarsamnings aðila. Samkvæmt gjaldskrá C, sem var viðauki með samningnum, átti S að greiða C tiltekna fjárhæð á mínútu fyrir „lúkningu símaumferðar“, sem til hans var beint um fjarskiptakerfi S. C gerði S reikninga vegna júlí og ágúst 2007 og var gjalddagi þeirra 20 dögum eftir lok mánaðar og eindagi 15 dögum síðar. Fyrir eindaga fyrri reikningsins kærði fjarskiptafyrirtækið O til ríkislögreglustjóra ætlað ólögmætt athæfi forsvarsmanna C, en það félag hafði beint símaumferð frá útlöndum til hans gegnum fjarskiptakerfi S. Hélt O því fram að „uppköll“ að baki þeirri símaumferð hefðu verið gerð á skipulegan hátt, sem forsvarsmenn C hefðu staðið að í því skyni að hafa fé af öðrum fjarskiptafyrirtækjum. Eftir að kæran var fram komin skilaði C úthlutuðum númerum til Póst- og fjarskiptastofnunar. Í framhaldi af síðari reikningi C til S lýsti S yfir riftun á samtengingarsamningi þeirra og að S myndi í ljósi allra málavaxta, þar á meðal lögreglurannsóknar, ekki greiða þann reikning C, sem gjaldfallin væri. Lögreglurannsókn á hendur C var síðar felld niður. Að kröfu S var dómkvaddur maður til að meta nánar tiltekin atriði varðandi þá símaumferð, sem beint hafði verið til C. Var matsgerð hans meðal gagna málsins. Héraðsdómur, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, taldi fjarskiptin, sem reikningar C lutu að, tortryggileg og því hefði honum borið að sýna fram á réttmætan grundvöll þeirra, en það hefði hann ekki gert. Þá þótti C hvorki hafa sýnt fram á að hann ræki farsímaþjónustu á Íslandi né að hann lyki þeim símtölum, sem reikningar virtust fyrir, í fjarskiptakerfi sínu. Loks þótti ósannað að gjaldskrá C í viðauka með samtengingarsamningum ætti við um þessa símaumferð. Fyrir Hæstarétti lagði C fram mikinn fjölda nýrra gagna. Talið var að samkvæmt meginreglu einkamálaréttarfars um afdráttarlausan málflutning gæti C ekki kollvarpað öllum grundvelli málsins með því að bera upp í Hæstarétti nýjar staðhæfingar um atvik þess og leggja fram viðamikil gögn, sem honum hefði verið í lófa lagið að bera fyrir sig í héraði. Að þessu virtu væri ófært að líta til nýrra skýringa eða gagna, sem C hefði fyrst fært fram fyrir Hæstarétti, og varð því dómur lagður á málið á þeim grundvelli, sem lá fyrir við dómtöku þess í héraði. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest og S sýknaður af kröfum C.

Kærumál. Kæruheimild. Kröfugerð. Gagnaöflun. Aðild. Sönnunarfærsla. Frávísun máls frá Hæstarétti að hluta. Frávísun máls frá héraðsdómi að hluta. T kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á hluta af kröfu hans um að honum væri veitt heimild til að afla skjala og/eða annarra sýnilegra sönnunargagna sem tengdust viðskiptum hans við K hf., með heimild í XII. kafla laga nr. 91/1991. K hf. og A hf. kærðu úrskurðinn einnig fyrir sitt leyti. Talið var að A hf. væri aðili málsins, þótt kröfu hafi ekki verið beint að honum í upphafi, sbr. 4. mgr. 78. gr. laga nr. 91/1991, en hluti gagnanna var í vörslum hans. Ekki var talin vera heimild til að kæra úrskurðinn að því leyti sem fallist var á kröfu um öflun sönnunargagna, sbr. f. lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991. Var málinu þess vegna vísað að því leyti frá Hæstarétti. Þá var krafa T ekki talin uppfylla skilyrði um skýrleika, þar sem hún laut að því, í öllum tilvikum nema einu, að fá „öll gögn“ um tiltekin atvik, án þess að þau gögn væru greind sem óskað var eftir. Óvissu um gögn hafi T getað eytt með því að leiða vitni um hvaða skjöl væru til um þau atvik sem hann leiti sönnunar um. Þá var sá ágalli á kröfunni að hún beindist einkum að K hf. Að auki var krafan haldin þeim efnisannmarka að óskað var eftir að T væri „veitt heimild“ til að afla nánar tilgreindra gagna í stað þess að krefjast þeirra svo unnt væri að fullnægja kröfunni, sbr. 2. mgr. 68. gr. laga nr. 91/1991. Þótt úr þeim annmarka hafi verið bætt fyrir Hæstarétti var talið að ekki yrði hjá því komist að vísa þeim hluta úrskurðarins sem til endurskoðunar var frá héraðsdómi.