Eigandi 50% hlutafjár í einkahlutafélagi sýknaður af kröfum félagsins um endurgreiðslu á kostnaði sem félagið hafði greitt fyrir hann um árabil en dæmdur til að greiða skuld við félagið samkvæmt viðskiptamannareikningi.
Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa dregið sér fé úr sjóðum félagsins og jafnframt hafa ráðstafað verðmætu umboði félagsins til síns eigin félags. Höfðaði hann mál í nafni einkahlutafélags þeirra bræða og krafðist skaðabóta og/eða endurgreiðslu fjárins úr hendi hins, sem kvað greiðslurnar hafa verið réttmætar greiðslur fyrir störf sín í þágu félagsins. Var talið ósannað að um óréttmætar greiðslur hefði verið að ræða. Þá var ekki talið sýnt fram á að stefndi hefði sölsað undir sig umboð félagsins og valdið því að það hefði runnið því úr greipum, þó hann hefði gert tilraun til þess. Var stefndi sýknaður af kröfu stefnanda, en hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.
Ágreiningur kom upp á milli bræðra sem ráku einkahlutafélag saman. Taldi annar hinn hafa greitt sér fé úr sjóðum félagsins án heimildar og krafðist endurgreiðslu í nafni félagsins. Bar stefndi fyrir sig að um hafi verið að ræða endurgreiðslu útlagðs kostnaðar í þágu félagsins, auk þess sem hann hefði millifært fé frá félaginu til annars félags í eigu þeirra bræðra, til greiðslu verklauna stefnda á þágu síðarnefnda félagsins. Þessi millifærsla hefði verið endurgreidd að mestu. Þá bar stefndi fyrir sig fyrningu. Fallist var á að hluti krafna stefnanda væri fyrndur, en stefndi dæmdur til greiðslu um einnar milljónar króna sem var umfram þann hluta sem síðarnefnda félagið hafði endurgreitt. Var hvor aðila látinn bera sinn hluta málskostnaðar með hliðsjón af aðdraganda og atvikum máls.
Stefndi, Deiloitte ehf., er sýkn af kröfum stefnenda, fyrrum starfsmanna félagsins.Stefnda D&T sf. er gert að greiða stefnendum, fyrrum meðeigendum, hvorum um sig, 10.866.399 krónur vegna hlutdeildar í hagnaði félagsins, ásamt dráttarvöxtum.
Með dómi Landsréttar 15. júní 2018 var X sakfelldur fyrir stórfelld skattalaga- og bókhaldsbrot ásamt peningaþvætti. Ákæru á hendur X fyrir að skila efnislega röngum skattframtölum og láta undir höfuð leggjast að skila tekjuskatti og útsvari var hins vegar vísað frá héraðsdómi þar sem skattyfirvöld höfðu áður gert honum að greiða álag á vantalinn skattstofn vegna sömu brota en hin tvíþætta málsmeðferð var talin fara í bága við 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu. Með úrskurði endurupptökudóms 23. janúar 2023 var fallist á beiðni X um endurupptöku málsins fyrir Landsrétti. Við hina endurteknu málsmeðferð komst Landsréttur að sömu niðurstöðu og í hinum upphaflega dómi um að sakfella bæri X fyrir að hafa skilað efnislega röngum virðisaukaskattskýrslum og ekki staðið skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í starfsemi A ehf. og B ehf. Jafnframt fyrir að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattskýrslum í starfsemi A ehf. Þá var X sakfelldur fyrir að láta undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald beggja félaga á nánar tilgreindum rekstrartímabilum. Loks var X sakfelldur fyrir peningaþvætti með því leggja fjármuni, sem voru hluti ávinnings af þeim brotum, inn á tilgreinda bankareikninga, geyma þá og ráðstafa þeim svo til persónulega útgjalda og fasteignakaupa. Þá var jafnframt komist að sömu niðurstöðu er varðaði frávísun ákæru að hluta frá héraðsdómi. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í 3 ár. Þá var honum gert að greiða 258.000.000 króna í sekt.
Sami maður stýrði bæði eigin fjárfestingafélagi, B, og fjárfestingafélagi A sem hann átti með systkinum sínum. A taldi sig hafa orðið fyrir tjóni vegna millifærslu sem fór af bankareikningi A á bankareikning B í janúar 2005. A taldi starfsmann bankans, sem sá um millifærsluna, endurskoðanda og endurskoðunarfyrirtæki, sem endurskoðaði reikninga beggja félaganna svo og fyrrverandi stjórnanda A hafa valdið þessu tjóni á saknæman og ólögmætan hátt. A höfðaði því mál á hendur bankastarfsmanninum, endurskoðandanum og fyrirtæki hans. Þar eð stjórnandinn fyrrverandi var fallinn frá, en ekkja hans sat í óskiptu búi, höfðaði A einnig mál á hendur henni. Starfsmaður bankans stefndi bankanum til réttargæslu eignarhaldsfélagi sem heldur utan um eignir bankans sem starfsmaðurinn starfaði hjá. Talið var að skuld B við A hefði verið gerð upp með skuldajöfnun árið 2007 og því hefði A ekki sýnt fram á að tjón hefði hlotist af millifærslunni. Þegar af þeirri ástæðu voru allir stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda.
H, sem framkvæmdastjóra og stjórnarmanni félagsins E ehf., og V, sem bókara sama félags, var gefið að sök meiri háttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum, auk þess sem H var gefið að sök peningaþvætti með því að hafa aflað annars vegar E ehf. og hins vegar sjálfum sér ávinnings með skattalagabrotum. Í dómi Landsréttar var rakið að með vísan til 44. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög hefði H borið að sjá til þess að skattskil E ehf. væru með þeim hætti sem lög áskilja og að bókhald þess væri réttilega fært, auk þess sem saknæmisskilyrði fyrir refsiábyrgð væru uppfyllt. Var því talið sannað H hefði gerst sekur um framangreind brot. Jafnframt var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu V fyrir þá háttsemi sem í ákæru greindi, þó með breytingu á heimfærslu brota hans til refsiákvæða. Á hinn bóginn taldi dómurinn að skattalagabrot H tæmdu sök gagnvart broti hans gegn 1. mgr., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa aflað E ehf. ávinnings vegna fyrrgreindra skattalagabrota. Að lokum vísaði Landsréttur frá héraðsdómi sakargiftum á hendur H fyrir peningaþvætti samkvæmt B-lið ákæru. Var sú niðurstaða byggð á banni við tvöfaldri málsmeðferð og refsingu samkvæmt 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka við mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Var refsing H og V ákveðin fangelsi í 12 mánuði en fullnustu þeirrar refsingar var frestað skilorðsbundið. Þá var þeim hvorum um sig gert að greiða sekt til ríkissjóðs að fjárhæð 70.500.000 krónur en sæta ella fangelsi í 12 mánuði.
Ákærði sakfelldur fyrir skattalagabrot sem var talið tæma sök gagnvart peningaþvætti auk sakfellingar fyrir bókhaldsbrot.
Ákæruvaldið (
Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari)
gegn
Armando Luis Rodriguez (
Sveinn Andri Sveinsson lögmaður)
ALR var sakfelldur í héraði fyrir meiri háttar brot gegn lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt, meiri háttar brot gegn lögum nr. 90/2003 um tekjuskatt, meiri háttar brot gegn lögum nr. 145/1994 um bókhald og fyrir peningaþvætti. Fyrir héraðsdómi játaði ALR sakargiftirnar að frátöldu peningaþvætti en krafðist jafnframt þess að ákærunni yrði vísað frá dómi á þeim grundvelli að honum hefði þegar verið refsað fyrir það sem honum var gefið að sök. Í dómi Landsréttar er rakið að málarekstur hjá skattyfirvöldum annars vegar og héraðssaksóknara hins vegar á hendur ALR, sem lutu að meintum brotum hans gegn lögum nr. 50/1988 og nr. 90/2003, hefðu staðið samtals í um tvö ár en þar af samhliða í u.þ.b. fimm vikur. Var því ekki talið að fullnægt hafi verið skilyrðum um samþættingu í tíma sem fram hafi komið í dómaframkvæmd mannréttindadómstóls Evrópu um skýringu og beitingu á 4. gr. 7. viðauka við mannréttindasáttmálann. Með hliðsjón af því var þeim sakargiftum á hendur ALR vísað frá héraðsdómi. Á hinn bóginn staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu ALR vegna meiri háttar brota gegn lögum nr. 145/1994 um bókhald á grundvelli játningar hans. Þá taldi dómurinn að framburður ALR sjálfs bæri með sér að hann hefði játað að hafa nýtt ávinning af skattabrotum hans í eigin þágu eða í atvinnustarfsemi sinni. Samkvæmt því var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu ALR af peningaþvætti. Með brotinu rauf ALR skilorð eldri dóms og var dómurinn því tekinn upp og honum gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga auk þess sem honum var dæmdur hegningarauki samkvæmt 78. gr. sömu laga. Að þessu gættu var refsing ALR ákveðin fangelsi í 6 mánuði.
Ákærði sakfelldur fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og lögum um bókhald í rekstri einkahlutafélags sem nú er afskráð. Einnig var hann sakfelldur fyrir peningaþvætti. Ákærði játaði brot sín skýlaust og var dæmdur í þriggja mánaða fangelsi en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var ákærði dæmdur til að greiða sekt í ríkissjóð.
G var sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa annars vegar staðið skil á efnislega röngu skattframtali fyrir einkahlutafélagið FO gjaldárið 2010, vegna rekstrarársins 2009, með því að eignfæra ranglega í bókhaldi félagsins greiðslur á sölureikningum vegna framkvæmda við ótengda fasteign, sem varanlegar endurbætur tveggja tilgreindra fasteigna í eigu félagsins og jafnframt gjaldfæra óheimilar fyrningar af þessum offærðu eignfærslum í bókhaldi og skattframtali félagsins, en hins vegar með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum fyrir einkahlutafélagið FÁ gjaldárin 2011 og 2012, vegna rekstraráranna 2010 og 2011, með því að gjaldfæra óheimilar fyrningar af hinum offærðu eignum í skattframtali félagsins fyrra árið og vantelja söluhagnað í skattframtölum bæði árin vegna sölu á fasteignunum. Einnig var G sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn lögum um bókhald og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa með tilgreindum hætti rangfært bókhald og ársreikning FO ehf. rekstrarárið 2009 og einnig fyrir að færa í bókhaldið tilgreinda sölureikninga sem hafði verið breytt. Loks var G sakfelldur fyrir peningaþvætti samkvæmt 1., sbr. 2. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar G var litið til 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga en ásetningur G hefði verið einbeittur og brotin staðið yfir í þrjú ár. Á hinn bóginn var litið til þess að G hefði játað brot sín og að skattskuldir félaganna hefðu verið greiddar að fullu ásamt álagi, auk þess sem litið var til þess langa tíma sem rannsókn málsins hafði tekið. Var refsing G ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða 12.300.000 króna sekt í ríkissjóð innan fjögurra vikna frá uppsögu dómsins en sæta ella fangelsi í sjö mánuði.
H og M voru sakfelldir fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og lögum um bókhald í rekstri einkahlutafélagsins T ehf., H sem stjórnarmaður og framkvæmdastjóri félagsins en M sem daglegur stjórnandi þess. Brotin frömdu þeir með því að hafa á nánar tilgreindum tímabilum annars vegar ekki staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum félagsins og virðisaukaskatti sem innheimtur var eða innheimta bar í rekstri þess og hins vegar með því að hafa ekki fært tilskilið bókhald fyrir félagið í samræmi við kröfur laga nr. 145/1994 um bókhald og vanrækt að varðveita fylgiskjöl og önnur bókhaldsgögn vegna starfsemi félagsins. Var refsing H og M hvors fyrir sig ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu hennar var frestað og skyldi hún falla niður að tveimur árum liðnum héldu þeir almennt skilorð. Þá var hvor þeirra um sig einnig dæmdur til að greiða 8.400.000 króna sekt í ríkissjóð og skyldi fimm mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd.
Stefnda, fyrrverandi stjórnarmanni í einkahlutafélagi var gert að endurgreiða þrotabúi stefnanda, úttektir stefnda að fjárhæð 989.805 krónur, sem töldust lán til stefnda í skilningi einkahlutafélagalaga.
A voru gefin að sök ýmis brot með tveimur ákæruskjölum. Við meðferð málsins í héraði játaði hann þær sakargiftir samkvæmt fyrri ákærunni að hafa gerst sekur um fíkniefnalagabrot, vopnalagabrot, lyfja- og tollalagabrot og umferðarlagabrot. Með síðari ákærunni voru A gefin að sök í fjórum liðum meiri háttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum í sjálfstæðri atvinnustarfsemi hans. Hann játaði þá háttsemi að hluta en neitaði að öðru leyti sök. Krafðist hann meðal annars frávísunar síðari ákærunnar í heild eða að hluta, þar á meðal vegna málsmeðferðar sem hann taldi í andstöðu við 4. gr. 7. viðauka Mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994, þar sem honum hefði með úrskurði ríkisskattstjóra þegar verið gert að greiða álag á skattstofna vegna sömu tekjuára og sakargiftir tækju til. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að við rekstur mála A hjá skattyfirvöldum annars vegar og ákæruvaldi og dómstólum hins vegar, sem sakargiftir samkvæmt öðrum og þriðja tölulið síðari ákærunnar lutu að, hafi verið brotið gegn ákvæðum 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðauka sáttmálans. Tali dómurinn því rétt að vísa þeim ákæruliðum frá dómi sem A hefði ekki gengist við en gera honum refsingu fyrir þann hluta sakargifta sem hann hefði játað. Með dómi Landsréttar var fallist á það mat héraðsdóms að skilyrðum 1. mgr. 4. gr. 7. samningsviðaukans hefði ekki verið fullnægt við rekstur mála A hjá skattyfirvöldum annars vegar og ákæruvalds og dómstólum hins vegar. Í því fælist nánar tiltekið að ekki væri unnt að líta svo á að rekstur málanna hefði verið nægjanlega samþættur í tíma, sbr. einkum dóm Hæstaréttar Íslands 21. september 2017 í máli nr. 283/2016. Þessir ágallar tækju til umræddra sakargifta í heild og stæðu engin rök til þess að undanskilja í frávísun þann hluta þeirra sem A hefði játað. Var þannig öðrum og þriðja tölulið síðari ákærunnar vísað frá héraðsdómi í heild. Þá féllst Landsréttur á það mat héraðsdóms að sakfella A fyrir þau brot sem honum væru gefin að sök í fyrsta og fjórða lið sömu ákæru enda stæðu ekki efni til þess að þeim yrði vísað frá héraðsdómi á sama grunni eða af öðrum ástæðum. Var A því sakfelldur fyrir þau brot og fyrrgreind brot samkvæmt fyrri ákærunni. Refsing hans þótti hæfilega ákveðin fangelsi í fimm mánuði en fullnustu fjögurra mánaða þeirrar refsingar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá skyldi A sæta upptöku á rafmagnsvopni, fíkniefnum og lyfjum.
Stefndi sýknaður af skaðabótakröfu sem stefnandi byggði á því að stefndi hafi valdið honum tjóni í störfum sínum fyrir stefnanda við færslu bókhalds
Ákæruvaldið (
Einar Tryggvason saksóknari)
gegn
Sigurði V. Ragnarssyni (
Björgvin Jónsson lögmaður)
S var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldsbrot í sjálfstæðri atvinnustarfsemi með því að hafa staðið skil á efnislega röngum skattframtölum og virðisaukaskattsskýrslum vegna rekstraráranna 2005 til og með 2009 auk þess að hafa ekki fært bókhald með lögmæltum hætti á sama tímabili. Skattyfirvöld höfðu áður endurákvarðað skatta S vegna framangreindra brota og gert honum að greiða álag á vantalinn skattstofn. Í dómi Landsréttar var talið að hin tvíþætta málsmeðferð sem S sætti færi í bága við 4. gr. 7. gr. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu þar sem hún hefði ekki verið nægilega samþætt í tíma. Var þeim hluta ákæru, sem varðaði brot S gegn lögum um tekjuskatt og lögum um virðisaukaskatt, því vísað frá héraðsdómi. Hins vegar staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um að S hefði gerst sekur um bókhaldsbrot. Við ákvörðun refsingar var litið til tafa á meðferð málsins og þess að S hefði ekki áður gerst sekur um refsiverða háttsemi og var ákvörðun refsingar hans frestað skilorðsbundið í tvö ár.
Þ höfðaði mál á hendur Í ehf. og krafðist greiðslu fjárhæðar sem hann kvað annars vegar til komna vegna vangoldinna launa og hins vegar vegna fjármuna sem hann hefði lánað félaginu og lagt út fyrir í störfum sínum hjá því á nánar tilgreindu tímabili. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að Þ hefði sakir tómlætis glatað ætluðum rétti sínum til vangoldinna launa úr hendi Í ehf. Hvað varðaði kröfu Þ um endurgreiðslu þeirra fjármuna sem hann kvaðst hafa lánað Í ehf. og lagt út fyrir í störfum sínum hjá félaginu, vísaði Hæstiréttur meðal annars til þess að hún byggði fyrst og fremst á færslum í hreyfingarlista í bókhaldi Í ehf. Hins vegar hefði Þ ekki lagt fram nein gögn að baki þeim bókhaldsfærslum, svo sem samninga, samþykktir stjórnar eða aðrar sambærilegar heimildir. Þá hefði Þ engin gögn lagt fram um að þeir ætluðu fjármunir sem hann væri að krefjast endurgreiðslu á, hefðu komið úr hans hendi. Að öllu virtu taldi Hæstiréttur því ósannað að stofnast hefði til lögvarinnar kröfu Þ á hendur Í ehf. að þessu leyti. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu Í ehf. af kröfum Þ.
Þ höfðaði mál á hendur Þ ehf. og krafðist greiðslu fjárhæðar sem hann kvað annars vegar til komna vegna vangoldinna launa og hins vegar vegna fjármuna sem hann hefði lánað félaginu og lagt út fyrir í störfum sínum hjá því á nánar tilgreindu tímabili. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu héraðsdóms að Þ hefði sakir tómlætis glatað ætluðum rétti sínum til vangoldinna launa úr hendi Þ ehf. Hvað varðaði kröfu Þ um endurgreiðslu þeirra fjármuna sem hann kvaðst hafa lánað Þ ehf. og lagt út fyrir í störfum sínum hjá félaginu, vísaði Hæstiréttur meðal annars til þess að hún byggði fyrst og fremst á færslum í hreyfingarlista í bókhaldi Þ ehf. Hins vegar hefði Þ ekki lagt fram nein gögn að baki þeim bókhaldsfærslum, svo sem samninga, samþykktir stjórnar eða aðrar sambærilegar heimildir. Þá hefði Þ engin gögn lagt fram um að þeir ætluðu fjármunir sem hann væri að krefjast endurgreiðslu á, hefðu komið úr hans hendi. Að öllu virtu taldi Hæstiréttur því ósannað að stofnast hefði til lögvarinnar kröfu Þ á hendur Þ ehf. að þessu leyti. Staðfesti Hæstiréttur því niðurstöðu héraðsdóms um sýknu Þ ehf. af kröfum Þ.
Í málinu var X sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldsbrot í starfsemi einkahlutafélaganna A og B ásamt peningaþvætti. Ákæru á hendur X fyrir að skila efnislega röngum skattframtölum og láta undir höfuð leggjast að skila tekjuskatti og útsvari var vísað frá héraðsdómi þar sem skattyfirvöld höfðu áður gert honum að greiða álag á vantalinn skattstofn vegna sömu brota en hin tvíþætta málsmeðferð var talin fara í bága við 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu þar sem hún hefði ekki verið nægilega samþætt í tíma. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að hann hefði ekki áður gerst sekur um refsivert brot og tafa á rannsókn málsins. Á hinn bóginn væru brotin stórfelld og bæru vott um einbeittan brotavilja. Var refsing X ákveðin fangelsi í átján mánuði, en fullnustu fimmtán mánaða frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var honum gert að greiða 258.000.000 króna í sekt. Y var sýknuð af refsikröfu fyrir peningaþvætti þar sem brot hennar væru fyrnd.
Ákæruvaldið (
Helgi Magnús Gunnarsson vararíkissaksóknari)
gegn
Bjarka Rafni Jónssyni (
Jón Elvar Guðmundsson lögmaður)
BJ var sakfelldur fyrir bókhaldsbrot með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald fyrir einkahlutafélagið B á rekstrarárinu 2008 og vanrækt að varðveita fylgiskjöl og önnur bókhaldsgögn með fullnægjandi hætti. BJ var einnig gefið að sök meiriháttar skattalagabrot með því að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum og virðisaukaskatti félagsins fyrir tiltekin tímabil. Landsréttur vísaði til þess að í skýrslu skattrannsóknarstjóra kæmi fram það mat hans að þeir sölureikningar sem ákæra byggi á væru tilhæfulausir og að við lögreglurannsókn málsins hefði ekkert komið fram sem varpaði nýju ljósi á það. Taldi Landsréttur ekki hafið yfir skynsamlegan vafa að BJ hefði gerst sekur um þann undandrátt á skyldu til greiðslu virðisaukaskatts sem hann var ákærður fyrir, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var BJ því sýknaður af þessum lið ákæru. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að óhæfilegur dráttur hefði orðið á meðferð málsins sem ekki hefði verið útskýrður. Var ákvörðun refsingar BJ frestað skilorðsbundið.
Ákæruvaldið (
Kristín Ingileifsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Gunnari Rúnari Gunnarssyni (
Kristján Stefánsson lögmaður)
Ákærði var dæmdur í 6 mánaða fangelsi og til greiðslu 13.600.000 króna sektar fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum, en um hegningarauka var að ræða.
Ákæruvaldið (
Einar Tryggvason saksóknari)
gegn
Rafni Sveinssyni, Atvinnubifreiðum og tækjum ehf, Íslandsleiðum ehf, Húsaborg ehf og Tinnubergi ehf (
Björgvin Þorsteinsson lögmaður)
R var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldsbrot með því að hafa í starfi sínu sem framkvæmdastjóri og stjórnarmaður einkahlutafélaganna A, Í, H og T látið hjá líða að skila virðisaukaskattsskýrslum fyrir öll tímabil ársins 2011 á lögmæltum tíma, standa skil á virðisaukaskatti og færa bókhald félaganna með lögmæltum hætti. A ehf., Í ehf., H ehf. og T ehf. sættu einnig ákæru fyrir brotin en skattyfirvöld höfðu áður endurákvarðað skatta félaganna vegna brota gegn lögum um virðisaukaskatt og gert þeim að greiða álag á vantalinn skattstofn. Í dómi Landsréttar var talið að hin tvíþætta málsmeðferð sem A ehf., Í ehf., H ehf. og T ehf. sættu færi í bága við 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu þar sem hún hefði ekki verið nægilega samþætt í tíma. Var þeim hluta ákæru, sem varðaði brot félaganna gegn lögum um virðisaukaskatt, því vísað frá héraðsdómi. Ekki þóttu efni til að vísa samsvarandi ákæruliðum á hendur R frá héraðsdómi enda hefði málsmeðferð gagnvart honum ekki lokið með ákvörðun skattyfirvalda, en einum ákærulið var þó vísað frá vegna tölulegs misræmis. Að öðru leyti var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu R og félaganna og heimfærslu til refsiákvæða, en ekki var fallist á að sýkna R af ákæruliðum er vörðuðu vanskil á virðisaukaskatti á grundvelli jafnræðisreglu stjórnarskrár.
A krafði I um greiðslu samkvæmt reikningum sem gefnir höfðu verið út vegna vinnu A við farþegaflutninga á vegum I. Undir rekstri málsins kom ekkert fram sem benti til þess að annmarkar hefðu verið á reikningsgerð A, bókhaldi hans eða skattframtölum. Var I samkvæmt því gert að greiða þær kröfur A sem ekki töldust fyrndar.
Ákærðu sakfelld fyrir stórfellt brot gegn skattalögum, lögum um bókhald og fyrir peningaþvætti.
Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn skatta- og bókhaldslögum og 1. og mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga. Ákærði játaði brot sín.
X var ákærður fyrir meiriháttar brot gegn skattalögum og 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í sjálfstæðri atvinnustarfsemi sinni skilað efnislega röngum skattframtölum og virðisaukaskattsskýrslum vegna áranna 2005 til 2009 og ekki staðið skil á þeim gjöldum. Í dómi Hæstaréttar kom fram að hvað sem liði skýringum sakflytjenda hefði engin niðurstaða fengist á því til hvaða gagna héraðsdómur hefði litið og lagt til grundvallar þegar ætluð heildarvanskil X voru metin. Var því talið að verulegir annmarkar hefðu verið á samningu hins áfrýjaða dóms, sbr. f. og g. liði 2. mgr. 183. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var hinn áfrýjaði dómur ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar að nýju.
Ó, sem starfað hafði sem framkvæmdastjóri M ehf. á árunum 2008 til 2014, höfðaði mál gegn félaginu og krafðist greiðslu vegna kaupauka sem hann taldi sig hafa átt rétt á fyrir rekstrarárin 2012 og 2013 og viðurkenningar á rétti hans til kaupauka vegna hluta ársins 2014. Árið 2012 hafði M ehf. gert ráðningarsamning við Ó þar sem fram kom að hann ætti rétt á kaupaukagreiðslum eins og lýst væri í viðauka við samninginn. Sá viðauki var hins vegar aldrei gerður skriflega. Talið var að Ó hefði sem framkvæmdastjóri M ehf. ásamt stjórn félagsins borið ábyrgð á samningu ársreiknings fyrir félagið, sbr. 2. mgr. 3. gr. laga nr. 3/2006 um ársreikninga. Hefði hann því, ásamt stjórninni, samkvæmt 1. mgr. 5. gr. sömu laga borið ábyrgð á því að ársreikningar gæfu glögga mynd af afkomu félagsins og efnahag þess. Ef hann hefði talið sig eiga kröfu á félagið vegna kaupauka hefði honum verið skylt að sjá til þess að slíkrar kröfu væri getið í bókhaldi og ársreikningi vegna rekstraráranna 2012 og 2013. Þessa hefði hann ekki gætt heldur hefði hann fyrst haft uppi kröfuna eftir að hann lét af störfum. Hefði krafan því komið svo seint fram að hann hafði þá þegar glatað ætluðum rétti sínum til að hafa hana uppi fyrir tómlætis sakir. Var M ehf. því sýknað af kröfu Ó.
M var sakfelldur fyrir brot gegn skattalögum með því að hafa í sjálfstæðri atvinnustarfsemi sinni ekki staðið skil á virðisaukaskattskýrslum og virðisaukaskatti á nánar tilgreindum tímabilum. Þá var hann sakfelldur fyrir bókhaldsbrot. Voru brotin talin meiri háttar og varða við 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var M gerður hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga vegna hluta brotanna. Auk þess var tekið tillit til brotaferils M en hann hafði þrívegis áður hlotið dóma fyrir brot gegn 262. gr. almennra hegningarlaga og ýmsum ákvæðum skattalaga. Var refsing M ákveðin fangelsi í níu mánuði, en fullnustu sex mánaða af refsingunni var frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var B gert að greiða 56.500.000 króna sekt í ríkissjóð og skyldi eins árs fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd.
Ákæruvaldið (
Birgir Jónasson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Gunnari Erni Haraldssyni (
Jón Egilsson hrl)
G sýknaður af ákæru um umboðssvik. Sakfelldur fyrir brot gegn hókhaldslögum og lögum um ársreikninga og gert að greiða sekt.
Ákæruvaldið (
Þorbjörg Sveinsdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Sigurði Vigni Ragnarssyni (
Björgvin Jónsson hrl)
Skattamál
Ákæruvaldið (
Finnur Þór Vilhjálmsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
Viðari Sigurðssyni (
Valgeir Kristinsson hrl)
Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn almennum hegningarlögum og lögum um bókhald.
Skaðabótamál. Ábyrgð framkvæmdastjóra.
Skuldamál
Ákæruvaldið (
Ásmunda Björg Baldursdóttir saksóknarfulltrúi)
gegn
Helga Má Haraldssyni (
Ólafur Kristinsson hdl)
Ákærði dæmdur til 6 mánaða skilorðsbundinnar fangelsisvistar og til greiðslu sektar fyrir meiriháttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum.
Ákæruvaldið (Ásmunda Björg Baldursdóttir saksóknarfulltrúi) gegn
Eiríki Rafni Magnússyni
Ákærði dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og til greiðslu sektar vegna brots gegn skatta- og bókhaldslögum.
Ákæruvaldið (
Hulda María Stefánsdóttir saksóknari)
gegn
Grétari Ingólfi Guðlaugssyni (
Ólafur Eiríksson hrl)
G var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um virðisaukaskatt, lögum um tekjuskatt og lögum um bókhald sem framin voru í rekstri S ehf. á árunum 2003-2004, en hann var skráður stjórnarmaður og framkvæmdastjóri félagsins á tímabilinu. Þóttu brotin jafnframt varða við 1. og 2. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga. Var G dæmdur til skilorðsbundinnar fangelsisrefsingar og til greiðslu sektar. Hæstiréttur vísaði málinu frá héraðsdómi að hluta vegna ágalla á ákæru að því er varðaði brot gegn lögum um tekjuskatt.
Ákæruvaldið (
Sigríður Elsa Kjartansdóttir vararíkissaksóknari)
gegn
X og Y (
Brynjar Níelsson hrl)
X og Y voru ákærð fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga og lögum nr. 50/1988 um virðisaukaskatt sem framin voru í rekstri einkahlutafélagsins A. Á tímabilinu var X stjórnarformaður og framkvæmdastjóri félagsins en Y starfandi framkvæmdastjóri þess. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að í málum sem þessu hefði dæmdri sektarrefsingu samkvæmt 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 verið skipt niður á milli ákærðu þegar fleiri en einn maður er sakfelldur fyrir brot. Þá segir að í málinu kæmi til álita hvort unnt væri að gera Y refsingu á grundvelli stöðuábyrgðar framkvæmdastjóra sem óumdeilt var að X gegndi á þeim tíma sem ákæran tók til. Yrði ekki á það fallist kæmi meðal annars til álita hvort öll fésekt vegna brota yrði lögð á ákærða X einan að uppfylltum refsiskilyrðum. Eins og mál þetta er vaxið yrði að telja að hagsmunir ákærðu rækjust á í svo þýðingarmiklum atriðum að óheimilt hefði verið að skipa þeim einn og sama verjandann, sbr. 5. mgr. 33. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað til löglegrar meðferðar í héraði.
Ákæruvaldið (
Hulda María Stefánsdóttir settur saksóknari)
gegn
Eysteini Gunnari Guðmundssyni (
Jón Einar Jakobsson hrl)
E var ákærður fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og almennum hegningarlögum í starfi sínu fyrir þrjú einkahlutafélög. Talið var sannað að E hefði í reynd farið með stjórn þessara félaga á þeim tímabilum er ákæra málsins tók til og hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefið að sök að undanskildum einum þætti ákæruliðar. Hafði E verið gefið að sök að hafa komið sér undan greiðslu tekjuskatts vegna einkahlutafélagsins A að fjárhæð 945.614 krónur vegna gjaldársins 2003, en þar sem ekki hefðu komið fram skýringar á þeim mismun sem var á úrskurði ríkisskattstjóra 30. mars 2007 og skattbreytingarseðli sama dag þar sem tekjuskattur félagsins hefði verið talinn 0 krónur var hann sýknaður. Talið var að það hefði verið ótvírætt undir E komið að annast skil vegna reksturs einkahlutafélaganna þriggja. Á þessu hefði E borið sjálfstæða refsiábyrgð að lögum. Þegar virt væru lagaákvæði sem kvæðu skýrt á um fésektarlágmark væru ekki efni til að líta til fullyrðinga E um ætlaða samábyrgð annars einstaklings vegna starfa hans í þágu félags. Slíkt kæmi eingöngu til greina ef fleiri menn hefðu verið ákærðir og sakfelldir fyrir sömu brot. Voru brot E talin stórfelld og yrði því að miða við þrefalda fjárhæð vanskila við ákvörðun sektar. Var E gert að sæta fangelsi í 15 mánuði og greiða 90.300.000 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í 12 mánuði.
Ákæruvaldið (
Hulda María Stefánsdóttir settur saksóknari)
gegn
Jóni, Arnarr og Einarssyni (
Brynjar Níelsson hrl)
J, stjórnarmaður í sjálfseignarstofnuninni A, var ákærður fyrir að hafa ekki skilað skilagreinum staðgreiðslu og látið undir höfuð leggjast að standa ríkissjóði skil á staðgreiðslu opinberra gjalda vegna launagreiðslna. Talið var að J hefði borið samkvæmt stöðu sinni sem stjórnarmaður ábyrgð á að skipulag og starfsemi stofnunarinnar væri í góðu horfi og að bókhald hennar væri fært í samræmi við lög og venjur. Það firrti hann ekki þessari ábyrgð þótt fenginn hefði verið nafngreindur maður til starfa sem bókari fyrir stofnunina. J hefði þannig sýnt af sér stórkostlegt hirðuleysi við að hafa ekki staðið skil á skilagreinum staðgreiðslu og staðgreiðslu opinberra gjalda. J var einnig gefið að sök að hafa vantalið bifreiðahlunnindi og tekjur frá sjálfseignarstofnuninni. Var talið að vanþekking J á tilvist eða efni 7. gr., sbr. 109. gr., laga nr. 90/2003 um tekjuskatt, um að afnot á bifreið teldust til skattskyldra hlunninda sem væru framtalsskyld, ylli ekki refsileysi. Þá yrði að telja að J hefði sýnt af sér stórkostlegt hirðuleysi við að halda reiður á vantöldum tekjum frá sjálfseignarstofnuninni og telja þær fram á skattframtölum, þar sem honum hefði verið fullkunnugt um að þessar tekjur hefðu verið greiddar inn á reikning eiginkonu hans. Loks var J ákærður fyrir meiri háttar bókhaldsbrot í starfi sínu fyrir sjálfseignarstofnunina með því að hafa látið undir höfuð leggjast að varðveita fylgiskjöl og vanrækt að sjá til þess að tilskilið bókhald væri fært fyrir stofnunina. Var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu samkvæmt þessum ákærulið staðfest með vísan til forsendna. Var refsing J ákveðin 4 mánaða skilorðsbundið fangelsi. J var einnig gert að greiða 6.500.000 krónur í fésekt, en sæta ella fangelsi í 4 mánuði.
B dæmdur í 6 mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu sektar fyrir brot gegn skatta- og bókhaldslögum.
Ákæruvaldið (Eyjólfur Ármannsson ftr) gegn
Agnari Helgasyni
Sakfellt fyrir skattalagabrot.
Ákæruvaldið (Eyjólfur Ármannsson ftr) gegn
Jóni Stefánssyni
Sakfellt fyrir skattalagabrot
Ákæruvaldið (Einar Tryggvason aðstoðarsaksóknari) gegn
Hafþóri Sigtryggssyni
Ákærði dæmdur í til 7 mánaða skilorðsbundinnar fangelsisvistar og til greiðslu sektar fyrir meiriháttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum.
Ákærði dæmdur í 9 mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu sektar fyrir meiri háttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum.
Ákæruvaldið (Elísabet Rán Andrésdóttir fulltrúi) gegn
Erling Sigurðssyni
Ákærði sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum.
Ákæruvaldið (
Eyjólfur Ármannsson fulltrúi)
gegn
Páli Sævari Halldórssyni (
Þórdís Bjarnadóttir hrl)
Ákærði dæmdur til 60 daga skilorðsbundinnar fangelsisvistar og til greiðslu sektar fyrir meiriháttar brot gegn skatta- og bókhaldslögum.
Ákæruvaldið (
Eyjólfur Ármannsson saksóknarfulltrúi)
gegn
Stefáni Guðjohnsen (
Ragnar Halldór Hall hrl)
Ákærði sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og lögum um bókhald. Dæmdur til að sæta 12 mánaða skilorðsbundnu fangelsi og til greiðslu fésektar.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda. Gegn andmælum stefnda var ekki talið ljóst að stefndi hefði fengið tiltekið magn af brauði á tilteknum tíma frá stefnanda án þess að móttaka væri staðfest með sannanlegum hætti.
Ákæruvaldið (Einar Tryggvason saksóknarfulltrúi) gegn
Örvari Ólafssyni Ár
Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn skatta- og bókhaldslögum.
Ákærði dæmdur í 8 mánaða skilorðsbundið fangelsi og til greiðslu sektar fyrir meiriháttar brot gegn almennum hegningarlögum, skattalögum, lögum um einkahlutafélgög og lögum um bókhald.