Dómstólaleit

H var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn H brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart H með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur H hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur H metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 2.200.000 krónur.

C var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn C brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart C með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur C hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur C metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 6.100.000 krónur.

M var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn M brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart M með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur M hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur M metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.000.000 króna.

E var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn E brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart E með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur E hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur E metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.800.000 krónur.

Þ var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn Þ brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart Þ með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur Þ hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur Þ metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.200.000 krónur.

S var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn S brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart S með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur S hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hún hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hennar til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hennar. Voru bætur S metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 4.100.000 krónur.

P var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn P brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart P með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur P hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur P metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.500.000 krónur.

L var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn L brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart L með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur L hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur L metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 9.000.000 króna.

G var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn G brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart G með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur G hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur G metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.400.000 krónur.

J var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn J brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart J með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur J hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur J metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 8.100.000 krónur.

Útivist varð af hálfu L, K og F í þinghaldi í héraði 21. mars 2023. Í úrskurði Landsréttar kom fram að allir lögmenn aðila hefðu boðað forföll í þinghaldið, þar með talinn lögmaður L. Þar sem þingsókn hefði fallið niður af hálfu L hefði héraðsdómara borið að fara svo að sem segði í b-lið 1. mgr. 105. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og fella málið niður nema um lögmæt forföll hefði verið að ræða í skilningi 2. mgr., sbr. 1. mgr. 97. gr. sömu laga en í þingbók kæmi ekkert fram um að svo hefði verið. Ef sú hefði verið raunin hefði dómara borið að fresta málinu og boða til nýs þinghalds, sbr. 3. mgr. sömu greinar. Héraðsdómari hafi gert hvorugt. Væri því óhjákvæmilegt að ómerkja meðferð málsins frá og með fyrrgreindu þinghaldi 21. mars 2023 og leggja fyrir héraðsdóm að taka það til löglegrar meðferðar.

J höfðaði mál á hendur G og krafðist þess að hann greiddi honum 5.678.765 krónur, ásamt nánar tilteknum vöxtum, að frádreginni innborgun G að fjárhæð 994.112 krónur, en ágreiningur þeirra átti rætur að rekja til fasteignaviðskipta. Héraðsdómur vísaði málinu frá á þeim grundvelli að málatilbúnaður J væri óskýr og vanreifaður. Að mati héraðsdóms væri fjölmörgu haldið til haga sem væri í eðli sínu fremur til þess fallið að drepa málinu á dreif en skýra hvar ágreiningur málsaðila lægi og á hvaða lagagrundvelli J byggði einstaka kröfuliði sína. Verulega skorti á samhengi milli málsástæðna J og kröfugerðar hans þannig að færi í bága við d- og e-liði 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Landsréttur taldi hins vegar að í öllum megindráttum væri ljóst af stefnu málsins á hvaða málsatvikum og málsástæðum J reisti kröfu sína á þannig að ekki færi á milli mála hvert sakarefni málsins væri. Því yrði ekki séð að möguleikum G til að taka til varna hefði verið áfátt. Framsetning J á kröfugerð í stefnu og málatilbúnaður hans að öðru leyti var því ekki talinn í andstöðu við fyrrgreind ákvæði þannig að frávísun varðaði. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Máli A gegn B ehf., C, D, E og V var vísað frá Landsrétti þar sem A lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu kærumálskostnaðar innan þess frests sem henni var veittur til þess að setja hana.

E höfðaði mál gegn Í og krafðist ógildingar úrskurðar matvælaráðuneytisins um að vísa frá kröfu E ehf. um veiðileyfi til skipsins J og staðfesta ákvörðun Fiskistofu um að hafna umsókn E ehf. um að úthlutað yrði tilgreindum aflaheimildum til sama skips. E kærði úrskurð héraðsdóms þar sem málinu var vísað frá dómi vegna skorts á lögvörðum hagsmunum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að tekið væri fram í stefnu að skráður eigandi skipsins J væri E ehf. en það félag væri í eigu E. Í stefnunni væri ekki gerð frekari grein fyrir aðild að málinu til sóknar, þar á meðal væri ekki skýrt hvernig á því stæði að E krefðist þess persónulega að felldur yrði úr gildi úrskurður um stjórnsýslukæru einkahlutafélags hans. Þannig væri enga viðhlítandi skýringu að finna í málatilbúnaði E af hvaða sökum hann teldi sig geta átt aðild að málinu. Var úrskurður héraðsdóms um frávísun málsins staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli F ehf. o.fl. gegn Í var vísað frá dómi. Kröfðust F ehf. o.fl. ógildingar á strandsvæðisskipulagi Austfjarða 2022, sem öðlaðist gildi við birtingu auglýsingar í B-deild Stjórnartíðinda þann 7. mars 2023 eftir að innviðaráðherra hafði staðfest það þann 2. mars 2023. Aðallega var krafist ógildingar á skipulaginu öllu en til vara aðeins þeim hlutum þess sem varðaði fiskeldi í sjó. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna hans, kom fram að í ljósi hinnar almennu grunnreglu einkamálaréttarfars um að stefnandi þurfi að hafa lögvarða hagsmuni af því að fá dóm um kröfur sínar, yrði ekki séð að F ehf. o.fl. hefðu lögvarða hagsmuni af málsókninni eins og hún væri úr garði gerð, jafnvel þótt hún væri að hluta til klædd í búning ógildingarmáls. Var úrskurður héraðsdóms um að vísa málinu frá dómi staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa hluta krafna A gegn S og fleirum frá dómi þar sem framsetning krafnanna samrýmdist ekki fyrirmælum d-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli M ltd. gegn T ltd. o.fl. var vísað frá dómi þar sem tilgreining M ltd. og almenn tilvísun til „meginreglna ensks samningaréttar um skuldbindingargildi samninga“ og „meginreglna ensks kröfuréttar, einkum reglna um ábyrgðir“ uppfyllti ekki kröfur laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og gæti ekki talist fullnægjandi sönnunarfærsla um tilvist og efni erlendrar réttarreglu. Í málinu var deilt um greiðsluskyldu varnaraðila, T ltd., gagnvart M ltd. á grundvelli lánssamnings. Greiðsluskylda varnaraðilanna I, R og V var reist á ætlaðri sjálfsskuldarábyrgð þeirra á skuldbindingum T ltd. Með úrskurði Landsréttar var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna frávísunarkröfu T ltd. o.fl. á þeim grundvelli að málið væri höfðað á röngu varnarþingi eða að skilyrði samlagsaðildar væru ekki uppfyllt. Þá var ekki fallist á að vísa bæri málinu frá á þeim grunni að dómkröfur M ltd. uppfylltu ekki skilyrði d-, e- og g-liða 80. gr. laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar var skírskotað til þess að ekki væri annað komið fram en að lánssamningurinn væri að formi og efni gildur að enskum rétti. Fyrir lægi að T ltd. o.fl. hefðu gengist undir að lúta enskum réttarreglum að því er varðar framkvæmd samningsins og túlkun. Var því talið að tilvísun í stefnu til lagaákvæða og réttarreglna sem krafa M ltd. væri reist á fullnægði áskilnaði f-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Gætu T ltd. o.fl. ekki borið fyrir sig að þessar reglur væru þeim með öllu ókunnar og þeim væri ómögulegt að verjast fyrir dómi þeim kröfum sem að þeim er beint á grundvelli samningsins. Yrði að ætla að á þeim sjálfum hvíldi samkvæmt 2. mgr. 44. gr. laganna, til jafns á við M ltd., undir rekstri málsins að leiða líkur að tilvist og efni þeirra erlendu reglna sem þeir telja skipta máli og þeim kynni að vera hald í sér til varnar gegn kröfum M ltd. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

L ehf. og SAV ehf., sem var í eigu S, gerðu með sér verksamning þar sem L ehf. tók að sér að framleiða og reisa forsteyptar einingar í hótelbyggingu að Hverfisgötu 103 í Reykjavík. Vegna ágreinings aðila krafðist L ehf. kyrrsetningar hjá SAV ehf. til tryggingar kröfu að fjárhæð 94.346.645 krónur. Sýslumaður varð við þeirri beiðni og kyrrsetti réttindi SAV ehf. yfir fasteigninni að Hverfisgötu 103 og að auki hlutabréf í H ehf. að því marki sem kaupsamningsgreiðsla vegna eignarinnar hrykki ekki upp í kröfur L ehf. Með dómi héraðsdóms í máli L ehf. til staðfestingar á gerðinni var fallist á kröfu hans að fjárhæð 56.986.195 krónur að viðbættum dráttarvöxtum og að frádreginni tilgreindri innborgun. Hafði H ehf. þá tekið við skyldum SAV ehf. eftir samruna félaganna. L ehf. fékk ekki greiddar nema 3.082.073 krónur af hinni dæmdu fjárhæð og höfðaði mál á hendur S til heimtu skaðabóta. Byggði L ehf. á því að S hefði með saknæmum og ólögmætum hætti gert ráðstafanir til að tæma SAV ehf. og H ehf. og spilla gildi kyrrsetningargerðarinnar. Í dómi Landsréttar var ekki fallist á að S hefði brugðist skyldum sínum sem stjórnarmaður í SAV ehf. við innheimtu söluandvirðis Hverfisgötu 103 eða að honum hefði sem stjórnarmanni í SAV ehf. og H ehf. borið að leita gjaldþrotaskipta á búi félaganna. Þá var L ehf. ekki talinn hafa sýnt fram á að hann hefði fengið kröfu sína greidda ef ekki hefði komið til tilgreindrar háttsemi S við innheimtu LB hf. á kröfu þess síðastnefnda eða að samruni SAV ehf. og H ehf. hefði sem slíkur valdið honum tjóni. Á hinn bóginn benti Landsréttur á að uppsetning félaga S hefði leitt til þess að allir stjórnunarþræðir SAV ehf., H ehf. og SAB ehf. hefðu legið hjá S sjálfum og skipti það máli við mat á því hvort saknæm háttsemi hefði falist í sölu fasteignar H ehf., svokallaðs Landsbankareits, til SAB ehf. Rakti Landsréttur þær skyldur sem fylgja kyrrsetningu samkvæmt lögum nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og efni matsgerða dómkvaddra manna. Komst rétturinn að þeirri niðurstöðu að Landsbankareiturinn hefði verið seldur á undirverði út úr H ehf. Með því hefði S vikið með saknæmum hætti frá þeim kröfum sem gera hafi mátt til hans og rýrt gildi kyrrsetningarinnar. Eðlileg sala reitsins hefði aukið verulega möguleika H ehf. til að standa við skuldbindingar sínar, þar á meðal gagnvart L ehf., og gögn málsins bæru með sér að L ehf. hefði að minnsta kosti að verulegu leyti notið þeirra viðbótarfjármuna sem runnið hefðu inn í H ehf. við eðlilega sölu. Var S því dæmdur til að greiða L ehf. skaðabætur sem ákveðnar voru að álitum 45.000.000 króna.

Þrotabú Y ehf. höfðaði mál þar sem krafist var riftunar á tiltekinni ráðstöfun Y ehf. og L Ltd. og fébóta úr hendi L Ltd. L Ltd. lagði fram greinargerð í málinu þar sem einungis var krafist frávísunar málsins og málskostnaðar. Þeirri kröfu var hafnað. Í kjölfarið óskaði L Ltd. eftir fresti til að skila greinargerð um efnisvarnir, en þeirri beiðni var hafnað af héraðsdómi þar sem greinargerð L Ltd. hafði verið lögð fram eftir að fjórar vikur voru liðnar frá þingfestingu málsins. Var málið því dæmt á grundvelli krafna og málatilbúnaðar Y ehf. og staðfesti héraðsdómur riftun þrotabús Y ehf. á ráðstöfun til L Ltd. Fyrir Landsrétti krafðist L Ltd. aðallega sýknu af kröfum þrotabús Y ehf., sem var krafa sem ekki komst að fyrir héraðsdómi, og reisti þá kröfu á málsástæðum sem þar voru heldur ekki hafðar uppi og vísaði í því sambandi til heimildar í 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Í dómi Landsréttar var rakið að L Ltd., sem naut lögmannsaðstoðar, bæri ábyrgð á því hvernig hann stóð að rekstri málsins í héraði. Var ekki talið unnt að fallast á að afsakanlegt væri að sýknukrafa L Ltd. og málsástæður henni til stuðnings hafi ekki verið hafðar uppi fyrir héraðsdómi og kom sú krafa og rök fyrir henni því ekki til álita fyrir Landsrétti á grundvelli 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur með vísan til forsendna hans.

G höfðaði mál gegn VF ehf. og krafðist þess aðallega að VF ehf. yrði gert, að viðlögðum dagsektum, að fjarlægja hús sem hann hafði reist á lóðinni Bakkabraut 18 í Vík í Mýrdal, á grundvelli byggingarleyfis sem réttargæslustefndi M gaf út til VF ehf. Til vara krafðist G þess að byggingarleyfið yrði dæmt ógilt. Í dómi Landsréttar var rakið að þar sem ekki lá fyrir deiliskipulag af svæðinu hefði þurft að efna til grenndarkynningar. Þar sem slík grenndarkynning fór ekki fram var annmarki á útgáfu byggingarleyfis til VF ehf. og meðferð málsins þar með ekki í samræmi við lög. Um aðalkröfu G var í dómi Landsréttar tekið fram að samkvæmt dómaframkvæmd hefði það afgerandi þýðingu þegar leyst er úr kröfu um að bygging verði fjarlægð sökum þess að byggingarleyfi hafi verið gefið út í andstöðu við lög, hvort leyfishafi hafi verið grandlaus eða grandsamur um annmarka á því. Þá skipti jafnframt miklu máli við úrlausn um þetta hvort sá sem teldi brotið gegn hagsmunum sínum með útgáfu byggingarleyfis brygðist við án tafar en ella ætti hann hættu að glata rétti sínum sakir tómlætis. Var í dómi Landsréttar komist að þeirri niðurstöðu að fyrirsvarsmaður VF ehf. hefði verið í góðri trú um gildi leyfisins allt þar til smíði hússins var nánast lokið auk þess sem ljóst væri að veruleg verðmæti færu forgörðum yrði fallist á kröfu G. Þá voru ekki talin efni til þess að fallast á varakröfu G um ógildingu byggingarleyfisins. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu VF ehf. af kröfum G.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa máli K gegn F hf. frá dómi þar sem framsetning dómkrafna K samrýmdist ekki fyrirmælum d- og e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

A krafðist þess að viðurkennd yrði sameiginleg skaðabótaábyrgð S og H ohf. vegna líkamstjóns sem hann hlaut í starfi sínu fyrir S í húsnæði H ohf.. Slysið varð þegar A leitaðist við að stíga upp á pall í hljómsveitargryfju í myrkvuðum sal H ohf. í því skyni að koma boðum til ljósamanns um að kveikja ljós sem varð til þess að hann rann á brún efri pallsins og rak hnéð í hana. Í dómi Landsréttar kom fram að í áhættumati og öryggis- og heilbrigðisáætlun H ohf. hefði ekki með raunhæfum hætti verið fjallað um þá sérstöku hættu sem gæti skapast í hljómsveitargryfjunni vegna ónógrar lýsingar eða skyndilegrar myrkvunar og aðgerðir til úrbóta vegna þess. Því hefði framkvæmd við gerð áhættumatsins farið gegn ákvæðum 65. gr. og 65. gr. a laga nr. 46/1980 um aðbúnað, hollustuhætti og öryggi á vinnustöðum og 2. mgr. 27. gr. reglugerðar nr. 920/2006 um skipulag og framkvæmd vinnuverndarstarfs á vinnustöðum. Þá var talið ósannað að á pöllum í hljómsveitargryfju hefðu verið merkingar sem væru til þess fallnar að draga úr þeirri hættu vegna myrkvunar sem fyrir lá að hefði skapast umrætt sinn og sannað þótti að væri meginorsök slyss A og því hefðu aðstæður á vinnustaðnum ekki með þeim hætti að gætt væri fyllsta öryggis og góðs aðbúnaðar í skilningi 42. gr. laga nr. 46/1980. Landsréttur taldi jafnframt leiða af fyrirmælum 17. gr. laga nr. 46/1980 og 22. gr. reglugerðar nr. 920/2006 að ábyrgð á því að huga að góðum aðbúnaði og öruggum starfsskilyrðum á vinnustað, þar sem fleiri en einn atvinnurekandi ættu aðild að starfsemi, hefði hvílt bæði á H ohf. og S og bæru þau því í sameiningu ábyrgð á þeirri hættu sem hefði skapast í hljómsveitargryfjunni umrætt sinn og vanrækslu við gerð áhættumatsins. Var það ekki talið leysa S undan ábyrgð sinni gagnvart A þótt samið hefði verið um það í húsaleigu- og þjónustusamningi að öryggismál væru í höndum H ohf. Voru S og H ohf. því talin bera sameiginlega skaðabótaábyrgð á líkamstjóni A. Ekki var talið að A hefði sýnt af sér svo stórkostlegt gáleysi að heimilt væri að skerða rétt hans til bóta samkvæmt ákvæði 23. gr. a skaðabótalaga nr. 50/1993. Þá var ekki fallist á það að ákvæði 23. gr. a skaðabótalaga ætti ekki við gagnvart H ohf. vegna þess að G hefði ekki starfað fyrir H ohf. þegar slysið varð.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli A á hendur B og C til réttargæslu var vísað frá dómi án kröfu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með þeim dómkröfum sem hafðar voru uppi í stefnu í héraði leitaðist A í reynd við að hnekkja þinglýstri eignarheimild B að 50% eignarhluta í tilgreindri fasteign. Yrði því að gera nokkuð ríkar kröfur til sönnunar þótt um útivistarmál væri að ræða. Ekki hefðu verið færð fram viðhlítandi sönnunargögn til stuðnings þeim málsástæðum sem byggt var á í stefnu. Var því fallist á með héraðsdómi að málið væri svo vanreifað af hálfu A að varða ætti frávísun þess án kröfu, sbr. g-lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Hinn kærði úrskurður var því staðfestur.

L Ltd. krafðist þess að felldur yrði úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um frest til framlagningar greinargerðar. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt h-lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð héraðsdómara um að frestur skuli veittur. Hins vegar væri hvorki með þessum staflið né öðrum ákvæðum laganna heimilað að kæra til Landsréttar úrskurð, þar sem kröfu um frest væri hafnað. Þar sem heimild til kærunnar brast var málinu vísað sjálfkrafa frá Landsrétti.