H ehf. lýsti yfir riftun á kaupum á gólfþvottavél vegna galla. Í málinu var deilt um það hvort að bindandi samningur hefði komist á um kaup H ehf. á gólfþvottavél af R ehf. á grundvelli stöðuumboðs starfsmanns R ehf. Héraðsdómur féllst á það með R ehf. að starfsmaður þess hefði farið út fyrir umboð sitt þegar hann seldi H ehf. vélina og var R ehf. því sýknað á grundvelli aðildarskorts. Í dómi Landsréttar kom fram að starfsmaður R ehf. hefði stöðu sinnar vegna haft heimild til að annast sölu á vörum til H ehf. Þá væri ágreiningslaust að R ehf. seldi ekki gólfþvottavélar undir því merki sem um ræddi í málinu og hefði aldrei gert. Það lægi því fyrir að starfsmaðurinn hefði umrætt sinn farið út fyrir stöðuumboð sitt sem starfsmaður R ehf. Skuldbindingargildi tilboðsins réðist hins vegar af því hvort H ehf. hefði verið ljóst eða mátt vera ljóst þegar samningur komst á að starfsmaðurinn hefði farið út fyrir takmörk stöðuumboðs síns. Niðurstaða Landsréttar var sú að R ehf. væri bundið við þann samning sem starfsmaðurinn gerði við H ehf. Því var H ehf. unnt að beita vanefndaúrræðum á grundvelli laga um lausafjárkaup gagnvart R ehf. sem seljanda vörunnar og rifta kaupunum og krefjast endurgreiðslu kaupverðsins. Var R ehf. því dæmt til að greiða H ehf. samtals 6.933.584 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.
Stefnandi krafðist greiðslur úr hendi stefnda vegna viðbótarverka og umframkostnaðar við tiltekið verk. Stefndi krafðist sýknu og taldi stefnanda bundinn af upphaflegu tilboði ásamt nánar tilgreindum breytingum. Stefnanda fullnaðist ekki sönnun um að hann hefði kynnt stefnda umrædd aukaverk né fengið samþykki fyrir þeim. Sýkna.
Talið var að skilmálar í útboði hefðu verið skýrir og að stefndi, verkkaupi, hefði fylgt þeim þegar hann hafnaði tilboði stefnanda, tilboðsgjafa. Tilboð stefnanda var talið vera frávikstilboð sem var óheimilt samkvæmt skilmálum útboðsins. Stefnandi var því ekki talinn hafa sýnt fram á að hann hefði öðlast rétt til skaðabóta úr hendi stefnda.
K ehf. höfðaði mál gegn Í til viðurkenningar á rétti til skaðabótar vegna missis hagnaðar sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna þeirrar ákvörðunar Í að hafna tilboði hans í leiguhúsnæði fyrir Vegagerðina og taka þess í stað öðru tilboði. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að ákvörðun Í um val á tilboðum hefði ekki verið eiginleg stjórnvaldsákvörðun í skilningi stjórnsýslulaga nr. 37/1993 heldur ákvörðun um gerð samnings einkaréttar eðlis. Engu að síður hefði Í við meðferð málsins sem opinberum aðila borið að gæta meginreglna stjórnsýsluréttar og útboðsréttar. Ekki var fallist á það með K ehf. að jafnræðis hefði ekki verið gætt með bjóðendum. Jafnframt væri ekki annað í ljós leitt en að ákvörðun um að ganga ekki til samninga við K ehf. hefði verið málefnaleg og lögmæt ákvörðun og að gætt hefði verið í ferlinu að jafnræði meðal þeirra aðila sem lægstu tilboðin hefðu átt. Hefði K ehf. ekki tekist að sýna fram á að háttsemi sem Í bæri ábyrgð á hefði í ferlinu verið ólögmæt og saknæm þannig að ákvörðun um að hafna tilboði K ehf. og taka öðru tilboði hefði bakað Í skaðabótaábyrgð gagnvart K ehf.
Ríkiskaup auglýstu eftir tilboðum í leiguhúsnæði fyrir skrifstofur og geymslur ásamt útisvæði fyrir Vegagerðina á árinu 2018 og átti stefnandi eitt þeirra tilboða sem bárust, en annar kostur en tilboð hans varð fyrir valinu. Stefnandi taldi að taka hefði átt tilboði hans og höfðaði málið til viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna þess að það var ekki gert. Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda, sem ekki tókst að sýna fram á að háttsemi aðila sem stefndi ber ábyrgð á hafi í ferlinu verið ólögmæt og saknæm, þannig að ákvörðun stefnda um að hafna tilboði stefnanda og taka öðru tilboði hefði bakað stefnda skaðabótaábyrgð gagnvart stefnanda. Ekki þótti annað í ljós leitt en að ákvörðun um að ganga ekki til samninga við stefnanda um leiguhúsnæði fyrir Vegagerðina hafi verið málefnaleg og lögmæt ákvörðun og að gætt hafi verið í valferlinu að jafnræði meðal þeirra aðila sem lægstu tilboðin áttu.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna missis hagnaðar, sem leitt hafi af þeirri ákvörðun stefnda að ganga ekki til samninga við stefnanda um holræsa- og gatnahreinsun á grundvelli útboðs stefnda í janúar 2021. Stefnandi taldi að stefnda hefði borið að hafna tilboði lægstbjóðanda og ganga til samninga við sig, þar sem tilboð lægstbjóðanda hafi ekki uppfyllt skilyrði útboðsins. Til vara krafðist stefnandi viðurkenningar á bótaskyldu stefnda vegna kostnaðar stefnanda við að undirbúa tilboð og taka þátt í útboðinu. Að mati dómsins var ósannað að tilboð lægstbjóðanda hafi ekki uppfyllt kröfur útboðsins. Hins vegar voru tilteknir annmarkar á framkvæmd útboðsins af hálfu stefnda, en þar sem stefnandi sýndi ekki fram á að þeir hefðu haft áhrif á möguleika hans að hljóta samninginn var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu skuldar þar sem stefndi hafði þegar innt af hendi greiðslur samkvæmt samningi þeirra í milli um kaup stefnda á 50% eignarhlut stefnanda í tilteknu félagi. Dómurinn taldi ekki sannað að samið hefði verið um annað og hærra endurgjald en stefndi hafði þegar staðið stefnanda skil á.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um skaðabætur vegna beins tjóns af völdum "ólögmætrar riftunar stefnda á samþykktu kauptilboði stefnanda" í fasteignir stefnanda og annars aðila.
Deilt var um hvort staðið hafi verið með réttum hætti að samkeppni um leigu á verslunar- og veitingarými í Flugstöð Leifs Eiríkssonar á árinu 2014. Taldi dómurinn m.a. að ekki yrði talið að stefndi hafi brotið rétt á stefnanda með því að hafa ekki farið eftir skilmálum í útboðinu. Var stefndi sem er opinbert hlutafélag sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu bóta vegna hagnaðarmissis, sem stefnandi taldi sig hafa orðið fyrir vegna þess að stefndi ákvað að hafna tilboði hans í byggingu knatthúss.
F ehf. höfðaði mál á hendur N ehf. og V ehf. og krafðist þess að N ehf. yrði gert að gefa út afsal til hans fyrir tiltekinni fasteign gegn greiðslu á tilgreindri fjárhæð og að V ehf. yrði gert að þola viðurkenningu á eignarrétti F ehf. að fasteigninni og til þess að þola afmáningu kaupsamnings og afsals um hana. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt kauptilboði F ehf. og N ehf. í umrædda fasteign skyldi kaupsamningur gerður milli F ehf. og N ehf. innan 30 daga frá samþykkt kauptilboðs. Þar sem ekki hefði legið fyrir skýr vilji F ehf. til þess að ganga til kaupsamningsgerðar á þeim grundvelli sem kauptilboðið mælti fyrir um og ekki hefði samist um breytingar á skilmálum þess hafi N ehf. verið rétt að lýsa sig óbundinn af þeim samningi sem fólst í tilboðinu og samþykki þess. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu N ehf. og V ehf. af kröfum F ehf.
Stefnda talið hafa brotið gegn lögum um opinber innkaup við útboð á sorphirðu í sveitarfélaginu síðari hluta ársins 2011. Var krafa stefnanda talin fyrnd. Auk þess var stefnandi ekki talinn hafa fært sönnur fyrir ætluðu tjóni sínu og var stefnda sýknað af af skaðabótakröfu stefnanda.
J höfðaði mál gegn H og krafðist þess meðal annars að H yrði gert að gefa út afsal til sín fyrir fasteign í samræmi við undirritað kauptilboð. Fyrir lá að í framhaldi af því að H setti íbúðina í sölu kom í ljós að á henni hvíldi lán sem nafngreindur maður hafði tekið og mun sá samkvæmt gögnum málsins hafa falsað nafnritun H á veðleyfi vegna lánsins og skilmálabreytingar. J gerði H tilboð í íbúðina sem H svaraði með gagntilboði sem aðilar undirrituðu daginn eftir. Var tilboðið gert með fyrirvara um annars vegar greiðslumat J og hins vegar sölu á fasteign hans. Talið var sannað að báðum fyrirvörunum hefði verið fullnægt innan þeirra tímamarka sem í tilboðinu greindi, H hefði verið tilkynnt um það og að fjármögnun íbúðarkaupanna væri tryggð af hálfu J. Komist hefði á bindandi kaupsamningur milli aðila um fasteignina þegar J undirritaði gagntilboð H, sbr. 1. mgr. 7. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Hefði H verið fullkunnugt um að umrætt lán hvíldi á eign hennar þegar hún gerði J gagntilboðið. Gæti tilvist lánsins eins og atvikum háttaði ekki gefið H réttmætt tilefni til að falla frá gagntilboðinu eftir að kominn var á bindandi samningur um kaup íbúðarinnar. Var H því gert að gefa út afsal til J fyrir íbúðinni gegn greiðslu og að greiða J kostnað vegna leigu á geymslu fyrir búslóð. H var hins vegar sýknuð af kröfu J um greiðslu stimpilsektar og leigugreiðslur.
A og B höfðuðu mál á hendur C og kröfðust þess meðal annars að henni yrði gert skylt að gera kaupsamning við sig um nánar tilgreinda fasteign í hennar eigu samkvæmt samþykktu kauptilboði. Samkvæmt fyrirvara í kauptilboðinu skuldbundu A og B sig til að skila inn greiðslumati á skrifstofu fasteignasölunnar, sem hafði milligöngu um kaupin, innan ákveðins frests. Að öðrum kosti hefði stefnda heimild til að rifta kaupunum. Í dómi Hæstaréttar kom meðal annars fram að tilkynning C um riftun hefði verið fullnægjandi og þá var talið ósannað, gegn andmælum C, að áðurnefnt greiðslumat hefði borist fasteignasölunni samkvæmt fyrirvara kauptilboðsins og var C því heimilt að rifta kaupunum að liðnum fresti til að skila greiðslumatinu sem fyrirvarinn var bundinn við. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu C því staðfest.
Stefndu gert að greiða stefnanda kröfu vegna viðbótarverka.
Skaðabótamál.
V ehf. átti fund með P um kaup á öllu hlutafé í L ehf., en P hafði látið gera skriflegt tilboð um þau kaup sem hann hafði afhent V ehf. Greindi aðila á um það hvort komist hefði á munnlegur samningur um kaupin á fundi þeirra. Degi síðar greiddi V ehf. 10.000.000 krónur til P, en í skriflega tilboðinu hafði ekki verið gert ráð fyrir slíkri greiðslu. P tilkynnti V ehf. nokkru síðar að kauptilboðinu yrði ekki tekið og seldi hann L ehf. til þriðja aðila. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði m.a. að ekki yrði annað séð en að útkljáð hefði verið eftir fundinn til hvers kaupin ættu að taka, hvert kaupverð yrði, hvernig það mætti greiða og hvaða fyrirvarar væru gerðir. Þá var jafnframt lagt til grundvallar að með greiðslu V ehf. hefðu í verki verið tekin af tvímæli um að kominn væri á samningur milli aðila um kaupin með þeim skilmálum sem í kauptilboðinu greindi. Breytti þar engu að ekki hefði verið lokið endanlegum frágangi á öllum atriðum tengdum kaupunum auk þess sem allir fyrirvarar samkvæmt kauptilboðinu hefðu gengið eftir. Í ljósi meginreglunnar um að gerða samninga beri að halda féllst Hæstiréttur á með V ehf. að í gildi væri munnlegur samningur um kaup V ehf. á öllu hlutafé P í L ehf.
S ehf. höfðaði mál á hendur H ehf. og SJ til heimtu ætlaðrar skuldar samkvæmt samningi milli S ehf. og H ehf., en kröfu sinni beindi félagið á hendur SJ á grundvelli ábyrgðaryfirlýsingar hans. Málsaðilar deildu um hvert hefði verið efni samningsins sem stofnast hafði á grundvelli tilboðs S ehf. til H ehf. Talið var að H ehf. og SJ hefði ekki tekist sönnun um að með samþykki tilboðsins hefði komist á samningur um annað og meira en þar kom fram. Vísað var til þess að með samningnum hefði S ehf. tekið að sér afmarkaðan verkþátt, suðuvinnu, í nánar tilgreindu verki H ehf. við Nesjavallavirkjun í þágu O. Voru H ehf. og S ehf. talin hafa samið um sölu S ehf. á tveimur tegundum vatnsröra til H ehf. fyrir ákveðið verð á hvern lengdarmetra og að S ehf. tæki að sér að sjóða rörin saman fyrir H ehf. gegn tilteknu endurgjaldi fyrir hver samskeyti. Var krafa S ehf. því tekin til greina, að undanskildum kröfuliðum er lutu að greiðslu kostnaðar vegna leigu á suðuvél og aksturs starfsmanna félagsins til og frá þeim stað þar sem verkið var unnið, þar sem H ehf. hefði að virtum aðdraganda samningsgerðarinnar og því hvernig tilboð S ehf. var orðað mátt ætla að sá kostnaður væri innifalinn í endurgjaldi fyrir hverja samsuðu.
Útboð á almenningssamgöngum: Í aðalsök var deilt um gildi tilboðs og var stefndi, verkkaupi, sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda, bjóðanda. Í gagnsök var stefndi, bjóðandi, sýknaður af skaðabótakörfu stefnanda, verkkaupa, innan samninga.
F ehf. höfðaði mál gegn H og krafðist þess aðallega að H gæfi út afsal fyrir fasteign á jörðinni Egilsstöðum, Ölfusi gegn 100 króna greiðslu og að viðurkenndur yrði beinn eignarréttur félagsins að spildu úr landi jarðarinnar. Reisti F ehf. kröfur sínar á kauptilboði sem gert var fyrir hönd F ehf. í fasteignina sem S, látinn eiginmaður H, samþykkti 4. júní 2010 og samningi sem sömu aðilar gerðu sama dag um nánar tilgreind skilyrði þess að F ehf. fengi húseignina til eignar og afnota. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að með samþykki S á kauptilboði F ehf. hafi komist á bindandi samningur um kaup á fasteigninni enda hafi þar verið greint kaupverð hennar og hvenær hún skyldi afhent. Á hinn bóginn hafi skuldbindingargildi samningsins verið bundið fyrirvara um að farið yrði í kaupsamning/afsal þegar kaupandi hefði lagt fram nýtt lóðarblað þar sem fram kæmi afmörkun lóðar í kringum húsið. Á F ehf. hafi því hvílt sú skylda að fullnægja þessu skilyrði samningsins sem ekki gekk eftir og féll hann því niður frá og með 5. ágúst 2010, tveimur mánuðum eftir að hann komst á sbr. 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. Með þessum athugasemdum staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms um sýknu H af kröfum F ehf.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu stefnda vegna kostnaðar stefnanda við að undirbúa tilboð og taka þátt í útboði á skólaakstri. Einnig krafðist stefnandi þess að viðurkennd yrði skaðabótaskylda stefnda vegna missis stefnanda á hagnað þar sem tilboði hans var ekki tekið. Dómurinn féllst ekki á að ólögmætt hafi verið að taka tilboði Hópferðamiðstöðvarinnar ehf. og voru skilyrði skaðabótaskyldu því ekki fyrir hendi. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda í málinu.
Talið var að kaupsamningur um fasteign hefði fallið niður þar sem hann var bundinn fyrirvara um atvik sem ekki gekk eftir.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda eftirstöðvar reiknings.
Staðfest að stefnda væri óheimilt að ganga til samninga við stefnanda á grundvelli tilboðs í lokafrágang Björgunarmiðstöðvarinnar á Selfossi þar sem talið var að stefnandi væri í vanskilum með opinber gjöld.
Þ hf. gerði sparisjóðnum B munnlegt tilboð um greiðslu vegna víxils sem gefinn var út í tengslum við fjármögnun sparisjóðsins á kaupum dótturfélags Þ hf. á hlutabréfum í I hf. Nokkrum dögum síðar afturkallaði Þ hf. tilboð sitt eftir að lögmaður félagsins komst að þeirri niðurstöðu að líklega væri Þ hf. ekki skylt að greiða víxilinn, en í millitíðinni hafði Þ hf. millifært fjármunina á reikning B. Talið var að Þ hf. hefði veitt B frest til að taka afstöðu til tilboðsins og ekki hefðu verið uppfyllt skilyrði til afturköllunar tilboðsins eftir að það komst til vitundar B. Þá var ekki fallist á með Þ hf. að önnur rök, svo sem sjónarmið um forsendubrest, gætu leitt til þess að B bæri að endurgreiða fjármunina. B var því sýknaður af kröfum Þ hf.
Stefnendur kröfðust skaðabóta úr hendi stefnda vegna missis hagnaðar í tilefni af ákvörðun stefnda um að hafna tilboði þeirra í gerð Héðinsfjarðarganga. Var krafa þeirra annars vegar byggð á mismun á tilboði þeirra og áætluðum verkkostnaði, en hins vegar á matsgerð dómkvaddra matsmanna. Dómurinn taldi framlögð gögn ófullnægjandi sem sönnunargögn fyrir meintu tjóni stefnenda og var stefndi því sýknaður.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um endurgreiðslu fjármuna þar sem ekki var fallist á að skilyrði afturköllunar tilboðs hefðu verið fyrir hendi. Ekki var heldur fallist á að sýkna bæri vegna aðildarskorts.
Með samþykktu kauptilboði 7. maí 2008 komst á kaupsamningur með Í annars vegar og G og H hins vegar um þriggja herbergja íbúð. Fyrir lá í málinu að Í annaðist gerð tilboðsins. Talið var að skuldbinding G og H samkvæmt tilboðinu væri bundin fyrirvara um lán frá lánastofnun og félli hún því niður ef fyrirvarinn gengi ekki eftir. Í tilboðinu sagði einnig að kaupandi skyldi skila inn staðfestu og stimpluðu greiðslumati frá viðskiptabanka sínum innan tveggja vikna frá undirrituðu og samþykktu kauptilboði ef hann hygðist fjármagna íbúðarkaupin að hluta til með veðlánum annars teldist það úr gildi fallið. Fyrir lá að G og H skiluðu ekki nefndu greiðslumati á þeim tímafresti sem kveðið var á um í ákvæðinu og féll skuldbinding þeirra því niður tveimur vikum eftir gerð tilboðsins. Þá var ekki fallist á það með Í að samskipti aðila eftir þetta fengju þessu breytt, enda var talið að fylgja hefði þurft formkröfum 7. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup ef til hefði staðið að endurvekja þær skuldbindingar sem fallið höfðu niður. Voru G og H sýknuð af kröfum Í.
Ágreiningur um efni munnlegs verksamnings.
Guðrún Lovísa Ólafsdóttir gegn
Roch-Alexandre J.A.J. Nominé, Florence, Maryvonne Le Got, kveðinn og upp svohljóðandi
Stefndu dæmd til að greiða stefnanda eftirstöðvar kaupverðs fasteignar. Ekki fallist á skuldajafnaðarkröfu stefndu um afslátt/skaðabætur vegna breytinga á deiliskipulagi.
15. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 væri kveðið skýrt á um það að fjárhæðir bóta, sem greindar væru í 3. mgr. 7. gr
E og S gerðu kauptilboð í fasteign við Framnesveg í Reykjavík sem eigandi hennar Þ samþykkti. Í kauptilboðinu gerðu E og S fyrirvara um samþykki Glitnis banka um lán að fjárhæð 29.700.000 krónur. Jafnframt kom fram að kaupendur skyldu skila staðfestingu á fjörmögnun frá banka eða fjármálastofnun til fasteignasölunnar innan 14 virkra daga frá samþykki kauptilboðsins. E og S framvísuðu ekki slíkri staðfestingu innan frestins og töldu sig því ekki lengur bundin af kauptilboðinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að fyrirvarinn yrði ekki skilinn öðruvísi en svo að E og S hefðu með honum áskilið sér tímafrest til að kanna hvort forsendur þeirra um fjármögnun gengju eftir og að þau vildu endanlega skuldbinda sig. Með því að þau hefðu ekki tilkynnt Þ innan frestsins um að fjármögnun hefði gengið eftir samkvæmt fyrirvara þeirra komst kaupsamningur ekki á. Voru E og S sýknuð af kröfu Þ.
Fjöltækni ehf gegn
Þórði, Ásmundssyni ehf, kveðinn og upp svohljóðandi
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu vegna vöruúttektar út í reikning.
J gerði tilboð í fasteign að Meistaravöllum í Reykjavík, sem eigendur hennar, S og M samþykktu. Í kauptilboðinu var sá fyrirvari gerður að J skyldi hafa fengið lán frá lánastofnunum innan 6 virkra daga frá undirritun kauptilboðsins. Aðilarnir hittust ekki þegar tilboðið var samþykkt og deildu þeir um það hvenær það var gert en í málinu lágu fyrir tveir ósamhljóða samningar um dagsetningu. Eintak J var dagsett 29. apríl 2008 en í eintaki S og M hafði verið strikað yfir ofangreinda dagsetningu og dagsetningin 30. apríl rituð, auk þess sem fangamark hafði verið sett við breytingu. Þar sem lánsumsókn J hjá Íbúðalánasjóði var samþykkt 9. maí 2008 taldi hún sig af þessum sökum ekki lengur bundna af tilboðinu. Kröfðu S og M, J um bætur sökum þess að þau neyddust til þess að selja fasteignina á lægra verði en umsamið kaupverð hljóðaði á um. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af framburði S og M auk vitna yrði ekki ráðið hver hefði breytt dagsetningunni á eintaki þeirra eða ritað framangreint fangamark. Þegar litið var til þess að J hafði í fórum sínum gilt eintak undirritað 29. apríl 2008 án breytinga yrði ekki talið að S og M hefðu sannað þá fullyrðingu sína að samningurinn hefði komist á 30. apríl. Hefði umræddur 6 virkra daga frestur því verið liðinn er samþykki Íbúðalánasjóðs lá fyrir. Samkvæmt fyrirliggjandi bréfi Íbúðalánasjóðs hefði umsókn J um lán ekki borist sjóðnum fyrr en 7. maí 2008. Talið var að ekki væri hægt að leggja þá skyldu á J að athafna sig hvað þetta varðaði innan tímamarkanna. Þvert á móti yrði að líta svo á að með fyrirvaranum hefði J aðeins áskilið sér tímafrest til að kanna hvort forsendur hennar um fjármögnun kaupann gengju eftir þannig að hún vildi endanlega binda sig. Hefði hún haft þann tíma til að ákveða hvort svo yrði. Var J því sýknuð af kröfu S og M.
Stefnda gert að greiða stefnanda dómkröfu málsins. Krafan byggir á tilboði er stefnandi fékk og málsástæðu stefnda um aðildarskort var hafnað.
Aðilar deildu um hvort útboð stefnda teldist aðeins verðfyrirspurn eins og stefndi hélt fram. Fallist var á kröfu stefnanda um að um útboð hefði verið að ræða og að stefndi væri skaðabótaskyldur gagnvart stefnanda.
Hafnað var kröfu stefnanda um þóknun vegna tilboðsgerðar þar sem talið var að hann hefði ekki skilað gildu tilboði.
Stefndi efndi til útboðs í maí 2007 vegna áforma um að reisa fjórar miðlægar skólphreinsistöðvar í Borgarfirði. Stefnandi var meðal bjóðenda og var frávikstilboð hans lægst, en vafi lék á um gildi tilboðsins. Stefndi hafnaði öllum tilboðum og gekk síðar til samninga við einn bjóðenda. Stefnandi krafðist skaðabóta og taldi að stefnda hefði borið að bjóða út innkaupin að nýju. Talið var að lög um opinber innkaup nr. 84/2007 hefðu ekki gilt um innkaup stefnda á þeim tím er útboð fór fram, og var stefndi sýknaður af öllum kröfum stefnanda.
Stefndi dæmdur til greiðslu hluta kröfu stefnanda, ekki þótti sannað að samkomulag hefði náðst milli aðila um að verkið skyldi greitt samkvæmt reikningi, heldur var lagt til grundvallar að samkomulag hefði náðst um að tilboð í verkið.
Endurgjald fyrir verk var ákveðið á grundvelli matsgerðar, þar sem fallist var á að reikningur verktaka fyrir það væri of hár.
Þann 30. desember 2005 gerði N kauptilboð í atvinnuhúsnæði í Reykjavík sem var í eigu A, sem samþykkti tilboðið samdægurs. Samkvæmt kauptilboðinu skuldbatt N sig sem kaupandi til að skila staðfestingu á láni frá lánastofnun á skrifstofu fasteignasölunnar G innan tveggja vikna frá samþykki kauptilboðsins, ella væri A heimilt að rifta kaupunum. Forsvarsmenn N leituðu til tveggja lánastofnana um fyrirgreiðslu vegna kaupanna, annars vegar sparisjóðsins S og hins vegar bankans L. Í málinu lá fyrir tölvupóstur frá starfsmanni S til framkvæmdastjóra N, dagsettur 9. janúar 2006, þar sem fallist var á fyrirgreiðslu vegna kaupanna með tilteknum fyrirvörum. Það lá fyrir að framkvæmdastjórinn hafði tjáð starfsmanni fasteignasölunnar símleiðis að hann hefði fengið vilyrði S um lán. Fyrir lá að L sendi fasteignasölunni 16. janúar tölvupóst þar sem fram kom að N yrði veitt lán vegna kaupanna með tilteknum skilyrðum. Jafnframt lá fyrir vitnisburður starfsmanns L fyrir dómi um að hann hefði rætt við starfsmann G 13. janúar 2006, eða sama dag og fresturinn samkvæmt kauptilboði N og A rann út og tilkynnt honum að lánafyrirgreiðsla til N hefði verið samþykkt. Með bréfi 23. janúar 2006 rifti A kaupunum á grundvelli framangreinds fyrirvara um fjármögnun í hinu samþykkta kauptilboði. Í niðurstöðu Hæstaréttar sagði að í ákvæði kauptilboðsins hefði ótvírætt falist að staðfesting frá viðkomandi lánastofnun hefði orðið að berast til fasteignasölunnar fyrir lok frestsins, en óumdeilt var að honum lauk 13. janúar 2006. Hefði ekki dugað í þeim efnum að forsvarsmenn N hefðu tjáð starfsmönnum G fyrir lok frestsins að þeir hefðu fengið fyrirheit um lánafyrirgreiðslu frá S. Þar sem starfsmaður G kannaðist ekki við að hafa átt símtal við starfsmann L þann 13. janúar var ekki talið að leidd hefði verið að því sönnun að tilkynningu um lán til handa N hefði borist fasteignasölunni í tíma. Yrði N að bera hallann af þeim sönnunarskorti. Var A því sýknað af kröfum N.
Stefnandi samdi við menntamálaráðuneytið um lóðarframkvæmd við Kennaraháskóla Íslands. Skyldi unnið í samræmi við útboðsgögn. M.a. skyldu greiddar 5.000 kr. fyrir fleygun á hvern rúmmetra af klöpp. Fljótlega kom í ljós að magntölur vegna fleygunar á klöpp voru stórlega vanmetnar. Snýst ágreiningur aðila um einingaverð fyrir umframmagn klappar, sem fleyguð var.
Stefndu dæmd til að framselja hlutabréf sín í einkahlutafélagi gegn greiðslu.
H krafðist þess að viðurkennt yrði að í gildi væri bindandi kaupsamningur aðila um íbúð S og að henni bæri að gefa út afsal fyrir íbúðinni gegn greiðslu umsamins kaupverðs. Hið samþykkta tilboð var bundið fyrirvara en aðilar sömdu um framlengingu á tímamörkum þeim sem kveðið er á um í 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup. H tókst ekki að sanna að S hefði veitt honum lengri frest, en fram til fyrstu daga janúarmánaðar 2005, að uppfylla skilyrði kaupsamningsins. Ekki kom fram í málinu að S hefði fengið tilkynningu frá H um að hann uppfyllti skilyrði kaupsamningsins áður en liðinn var sá viðbótarfrestur sem S veitti honum. Var S því sýkn af kröfu H.
Stefnandi krafðist skaðabóta úr hendi stefndu, þar sem tilboð hans í útboði hafði verið metið ógilt með ólögmætum hætti. Fallist var á með stefndu að tilboð stefnanda hefði verið í ósamræmi við útboðslýsingu og því verið ógilt frá upphafi og voru stefndu sýknaðir af kröfum stefnanda.
Hafnað var kröfu um greiðslu skaðabóta sem meðal annars var gerð á hendur eigendum landspildu á Álftanesi. Höfðu eigendur spildunnar samþykkt tilboð stefnanda í hana 30. nóvember 2004, en þó með fyrirvara um að sýnt yrði fram á það innan 7 daga með yfirlýsingu frá viðurkenndri lánastofnun að fjármagn til kaupanna væri tryggt. Þá var kveðið á um það í hinu samþykkta tilboði að kaupsamningur yrði gerður eigi síðar en 14. desember 2004 og að kaupverðið, 80.000.000 krónur, yrði þá greitt. Var það niðurstaða dómsins að stefnandi hefði ekki uppfyllt það skilyrði sem samkvæmt þessu var sett fyrir skuldbindingargildi hins samþykkta loforðs og það hafi því fallið úr gildi.
S gerði í samning við fyrirtækið N um að N reisti stálgrindahús í Garðabæ, legði til álglugga í húsið og setti þá í. Í ljós kom að gluggarnir láku. Tókust samningar með málsaðilum um að HB skyldi gera við gluggana og þétta þá en ágreiningur reis síðar milli þeirra um framkvæmd verksins og endurgjald fyrir það. Höfðaði S mál til heimtu skaðabóta þar sem verk HB hefði verið gallað, en HB krafðist á móti greiðslu þriggja ógreiddra reikninga. Var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að samningar hafi tekist um tiltekið endurgjald fyrir vinnu HB við þéttingu glugganna og ýmsa aukavinnu. Þar að auki hafi HB unnið að nánar tilgreindum fjórum verkþáttum og var ákvarðað hæfilegt endurgjald fyrir þá. Þá var einnig talið að þurft hafi að lagfæra 20 glugga af 40 gluggum sem HB hafði gert við og var honum gert að greiða S bætur á grundvelli matsgerðar vegna kostnaðar við viðgerð á þeim. Í greinargerð fyrir Hæstarétti mótmælti HB því að virðisaukaskattur væti talinn með í áætluðum viðgerðarkostnaði, en sú málsástæða var talin of seint fram komin með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga um meðferð einkamála. Þá var talið ósannað að S hefði haft til taks leigjanda að fasteigninni á þeim tíma er máli skipti og var því hafnað kröfu S vegna missis leigutekna. Einnig var hafnað kröfu S um bætur vegna kaupa á sérfræðiaðstoð. Var málskostnaður felldur niður fyrir Hæstarétti en HB gert að bera meginkostnað af matsgerð dómkvaddra matsmanna.
B krafðist þess að H og S yrði gert skylt að gera kaupsamning við hana um tiltekna fasteign. Talið var ósannað að H og S hefðu fengið fullnægjandi tilkynningu frá B um að búið hefði verið að uppfylla skilyrði samkvæmt hinu samþykkta kauptilboði þegar sá frestur sem greinir í 8. gr. laga nr. 40/2002 um fasteignakaup rann út. Voru H og S því sýknuð af kröfum B.
Kaupsamningur. Ábyrgð. Bankar. Endurgreiðsla ofgreidds fjár. Tilboð. Samþykki boðs. Skaðabætur. Dráttarvextir. Vanreifun. Frávísun máls að hluta frá héraðsdómi. Er B tók yfir söluumboð Peugeot bifreiða hér á landi af J tók hann meðal annars að sér að standa skil á ábyrgðum sem J stóð í við KB, viðskiptabanka sinn, vegna innflutnings á bifreiðum, en KB hafði um nokkurt skeið ábyrgst greiðslur til bifreiðaframleiðandans samkvæmt ákveðnu fyrirkomulagi. Skömmu síðar fékk J heimild til greiðslustöðvunar og í kjölfarið var bú félasins tekið til gjaldþrotaskipta. Þar sem B hugðist skipta um viðskiptabanka kom til uppgjörs fyrrgreindra ábyrgða milli B og KB og greiddi B 166.096.611 krónur á grundvelli yfirlits bankans, sem miðað var við stöðu ábyrgðanna 31. maí 2000. Á árinu 2001 taldi B sig verða varan við ákveðið misræmi í birgðastöðu og óskaði eftir því við KB að kannað yrði réttmæti fyrrgreinds uppgjörs. Í kjölfar könnunar innan bankans ritaði bankastjóri KB bréf 26. september 2002 til B þar sem viðurkennt var að B hefði ofgreitt bankanum fjárhæð sem næmi 30.906.105 krónum og bauðst bankinn til að endurgreiða þá fjárhæð ásamt tilteknum fjárhæðum vegna vaxta og kostnaðar. Með bréfi sem póstlagt var 4. febrúar 2003 afturkallaði KB tilboð sitt þar sem skiptastjóri þrotabús J hefði hafnað nánar tilgreindum aðgerðum sem bankinn taldi forsendu fyrir því að endurgreiðsla af hans hálfu gæti átt sér stað. Sýnt þótti að áður en þetta bréf barst B hafði KB borist svarbréf B þar sem fallist var á þann skilning KB að bankinn hefði oftekið framangreinda fjárhæð við uppgjörið og var krafist greiðslu hennar auk vaxta og kostnaðar sem var töluvert hærri en það sem KB hafði boðið. Í aðalkröfu sinni krafðist B endurgreiðslu umræddrar fjárhæðar á grundvelli óskráðra reglna um endurgreiðslu ofgreidds fjár en hann þótti ekki hafa sýnt nægilega fram á hvaða upplýsingar hann hafi haft um forsendur uppgjörsins þegar það átti sér stað til að lagður yrði dómur á það hvort umræddum reglum yrði beitt. Það þótti hins vegar ljóst að í bréfi KB hafi verið viðurkennt að B hefði verið ofkrafinn um tilgreinda upphæð. Fólst í bréfinu tilboð, sem B taldist hafa samþykkt að því er varðaði höfuðstól endurgreiðslukröfunnar og hafði samþykki hans sannanlega borist KB áður en sá síðarnefndi afturkallaði tilboðið. Var KB því bundinn við þann þátt tilboðsins. Ekki var fallist á að B ætti með sama hætti rétt á greiðslum vegna vaxta og kostnaðar sem KB hafði boðið enda hafði B krafist hærri greiðslna en boðnar höfðu verið og því hafnað tilboði KB að því leyti. Nánar greindum kröfum B um greiðslu skaðabóta vegna kostnaðar sem hann kvaðst hafa orðið fyrir vegna ofgreiðslunnar var vísað frá héraðsdómi vegna vanreifunar.
V og þrotabú I deildu um hvað hafi falist í samningi V og I. Einnig var um það deilt hvort I hefði efnt samninginn af sinni hálfu. Þótti skjal sem I hafði útbúið gefa vísbendingu um hvað I taldi felast í samningnum. Það ásamt öðru leiddi til þess að telja yrði að í samningnum fælist loforð I um að afsala sér rétti samkvæmt tilteknum dreifingarsamningi við E og að koma á samningi milli E og V um dreifingu á tilteknum vörum. Talið að I hefði efnt samninginn af sinni hálfu og í samræmi við það var V dæmt til greiðslu þess hluta kaupverðsins sem enn var ógreiddur.