Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem dómkröfum sóknaraðila í gagnsök var vísað frá dómi. Þar sem kærufrestur samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 var liðinn þegar kæran barst héraðsdómi var málinu vísað frá Landsrétti.

L kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun hans um að X bæri að halda sig innan marka höfuðborgarsvæðisins og sæta tilkynningarskyldu með nánar tilgreindum hætti. Þar sem ákvörðunin var samkvæmt efni sínu fallin úr gildi áður en L kærði úrskurð héraðsdóms taldi Landsréttur hann ekki hafa lögvarða hagsmuni af því að leyst yrði úr kæru hans. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Með úrskurði héraðsdóms var kröfu A um að dóttir hans og B yrði afhent honum með beinni aðför hafnað og honum gert að greiða B málskostnað. A kærði til Landsréttar þann hluta úrskurðarins sem laust að skyldu hans til greiðslu málskostnaðar og krafðist þess málskostnaðurinn yrði felldur niður en til vara að hann yrði lækkaður verulega. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt upphafsorðum 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála sættu úrskurðir héraðsdómara kæru eftir nánari fyrirmælum í ákvæðinu, þar á meðal úrskurðir um ómaksþóknun, málskostnað eða gjafsóknarlaun, enda væri ekki kveðið á um annað í úrskurðinum, sbr. g-lið þess. Þar sem í hinum kærða úrskurði var kveðið á um fleira en málskostnað brast A heimild til þess að kæra úrskurð héraðsdóms til Landsréttar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Með hinum kærða úrskurði var staðfest ákvörðun dómsmálaráðuneytisins um að framselja X til Úkraínu. X kærði úrskurð héraðsdóms þremur dögum eftir að hann var kveðinn upp. Samkvæmt 2. mgr. 18. gr. laga nr. 13/1984 um framsal sakamanna og aðra aðstoð í sakamálum er kærufrestur einn sólarhringur. Í ljósi þess að kærufrestur var liðinn þegar kæra barst héraðsdómi var málinu vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring yrði felld úr gildi. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem A hafði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfu sinni.

Kært var ákvæði í úrskurði héraðsdóms, en með því var vísað frá dómi kröfu Þ um að Á seðlabankastjóri yrði kvaddur til að gefa aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sú krafa sem Þ leitaði úrskurðar um sneri að því einu að héraðsdómari kveddi fyrirsvarsmann S fyrir dóm til að gefa aðilaskýrslu við aðalmeðferð málsins. Til samræmis við þetta segði í kæru Þ til Landsréttar að það væri undir fyrirsvarsmanninum komið hvort hann yrði við kvaðningu, en birting hennar hefði tiltekin réttaráhrif yrði henni ekki sinnt. Vísaði Landsréttur til þess að engin efni hefðu verið til að kveða upp úrskurð um kröfuna. Brysti því heimild til kæru til Landsréttar og var málinu þar af leiðandi vísað frá réttinum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A, B og C ehf. um að sérfróði meðdómsmaðurinn K viki sæti í máli D og E gegn þeim var hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að hinn sérfróði meðdómsmaður, sem héraðsdómari hafði lýst yfir að hann hygðist kveðja til starfans, hefði ekki tekið sæti í dómi þegar hinn kærði úrskurður var kveðinn upp. Væru úrskurðarorð hins kærða úrskurðar því ónákvæm um að hafna því að meðdómsmaðurinn skyldi víkja sæti í málinu. Jafnframt var talið að um væri að ræða atriði sem taka mætti afstöðu til með ákvörðun sem á þessu stigi sætti ekki kæru til Landsréttar samkvæmt 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í ljósi framangreinds var málinu vísað frá Landsrétti af sjálfsdáðum.

Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kærumálsgögn voru ekki afhent réttinum innan tveggja vikna frests 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

OR höfðaði mál gegn E og R og krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem felld var úr gildi ákvörðun skipulagsfulltrúa R um að hafna kröfu E um að stöðva framkvæmdir við Árbæjarlón á grundvelli 53. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Með dómi héraðsdóms var úrskurðurinn ógiltur. E áfrýjaði málinu upphaflega til Landsréttar gagnvart OR og krafðist þess að dómi héraðsdóms yrði hrundið og að úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála yrði staðfestur. Með dómi Landsréttar 6. mars 2025 í máli nr. 169/2024 var málinu vísað frá Landsrétti án kröfu þar sem E hafði borið að gæta þess við áfrýjun málsins að R ætti áfram aðild að málinu fyrir Landsrétti. E skaut þeirri niðurstöðu til Hæstaréttar sem staðfesti niðurstöðu Landsréttar um frávísun með dómi 9. apríl 2025 í máli nr. 17/2025. Óskaði E í kjölfarið eftir útgáfu áfrýjunarstefnu á nýjan leik 2. maí 2025 á grundvelli 4. mgr. 153. gr., sbr. 1. mgr. 180. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í niðurstöðu Landsréttar kom fram að nýr áfrýjunarfrestur samkvæmt skýru orðalagi 4. mgr. 153. gr. miðaðist við þegar máli væri vísað frá Landsrétti. Um áfrýjunarskilyrði væri að ræða og yrði því ekki fundin stoð í orðalagi ákvæðisins eða lögskýringargögnum að túlka bæri ákvæðið á þann hátt að annað gilti ef niðurstaða Landsréttar um frávísun máls væri kærð til Hæstaréttar. Janframt var ekki talið að 2. mgr. 168. gr. laga nr. 91/1991 framlengdi þann frest. Loks var ekki talið að lögbundinn réttur E til að kæra niðurstöðu til Landsréttar væri takmarkaður þar sem honum stóð til boða að áfrýja málinu til Landsréttar innan frests að nýju jafnhliða kæru til Hæstaréttar. Þar sem málinu var ekki áfrýjað að nýju innan fjögurra vikna frá dómi Landsréttar í máli nr. 169/2024 var því vísað frá Landsrétti.

Máli T gegn G var vísað frá Landsrétti þar sem T lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem því var veitt til að setja hana.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem B var heimiluð meðalganga í máli sem I ehf. höfðaði á hendur H ehf., málinu var vísað frá héraðsdómi og málskostnaður felldur niður. H ehf. kærði til Landsréttar þann hluta úrskurðarins sem kvað á um að málskostnaður milli aðila skyldi falla niður og krafðist þess að I ehf. og B yrðu gert að greiða honum málskostnað fyrir héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að aðalmeðferð málsins í héraði hefði nú þegar farið fram. Í 2. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála væri með tæmandi hætti í stafliðum a. til f. mælt fyrir um það hvenær unnt sé að kæra úrskurð til Landsréttar eftir að aðalmeðferð máls sé hafin. Þar væri ekki að finna heimild til að kæra ákvæði um málskostnað og var málinu því vísað frá Landsrétti.

Máli A gegn B ehf., C og V var vísað frá Landsrétti þar sem A lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu kærumálskostnaðar innan þess frests sem henni var veittur til þess að setja hana.

Máli P gegn N var vísað frá Landsrétti þar sem P lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar innan þess frests sem honum vart veittur til að setja hana.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um afhendingu á tilgreindum skjölum. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæra hafði borist héraðsdómi eftir að kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A og B var gert að sæta atvinnurekstrarbanni í þrjú ár frá uppkvaðningu úrskurðarins. Kæra A og B til Landsréttar uppfyllti ekki skilyrði b-liðar 1. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 3. mgr. 179. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem S var veitt heimild til aðgangs að tilgreindri fasteign á grundvelli 20. gr. laga um brunavarnir nr. 75/2000. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Landsrétti án kröfu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu M um að frumvarpi sýslumannsins á Norðurlandi vestra til úthlutunar söluverðs nánar tiltekinnar fasteignar yrði breytt. Varakröfu M þess efnis að lagt yrði fyrir sýslumann að halda uppboðsmálinu áfram eða selja fyrrgreinda fasteign á ný var einnig hafnað. Eftir uppkvaðningu úrskurðarins var M, sem er ólöglærð, leiðbeint af héraðsdómara um að hún gæti kært úrskurðinn til Landsréttar. Þá var henni jafnframt leiðbeint um efni kæru og að hún þyrfti að greiða kærugjald. M kærði úrskurð héraðsdóms en bar því við að hún þyrfti ekki að greiða kærugjaldið. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. tölulið 2. mgr. 1. gr. laga nr. 88/1991 um aukatekjur ríkissjóðs, eins og þeim hefði verið breytt með 38. gr. laga nr. 129/2022, skyldi við meðferð einkamáls fyrir Landsrétti greiða í ríkissjóð gjald að fjárhæð 70.000 krónur við kæru úrskurðar héraðsdóms til Landsréttar. Þá bæri kæranda dómsathafnar samkvæmt 3. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 3. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, að greiða héraðsdómara lögmælt dómgjöld fyrir Landsrétti. Þar sem fyrir lægi að M hefði ekki greitt hið lögákveðna gjald vegna kæru sinnar og undanþáguákvæði 6. mgr. 1. gr. laga nr. 88/1991 yrði ekki talið geta átt við vegna kæru M á grundvelli 1. mgr. 79. gr. laga nr. 90/1991 taldi Landsréttur ekki skilyrði til að taka málið til frekari meðferðar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu L um að nafngreindum fjarskiptafyrirtækjum yrði gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls. Þar sem rannsóknaraðgerðirnar höfðu þegar farið fram var málinu vísað frá Landsrétti.

Kæra X barst héraðsdómi eftir að kærufrestur samkvæmt 5. mgr. 14. gr. laga nr. 51/2016 um handtöku og afhendingu manna til og frá Íslandi vegna refsiverðra verknaða á grundvelli handtökuskipunar, var liðinn. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

OR höfðaði mál gegn E og R og krafðist þess að ógiltur yrði úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála þar sem felld var úr gildi ákvörðun skipulagsfulltrúa R um að hafna kröfu E um að stöðva framkvæmdir við Árbæjarlón á grundvelli 53. gr. skipulagslaga nr. 123/2010. Með dómi héraðsdóms var úrskurðurinn ógiltur. Fyrir Landsrétti krafðist E þess að dómi héraðsdóms yrði hrundið og að úrskurður úrskurðarnefndar umhverfis- og auðlindamála yrði staðfestur. Áfrýjaði E málinu eingöngu gagnvart OR. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að R hefði átt aðild að þeim stjórnvaldsúrskurði sem E krefðist að yrði staðfestur. Af því leiddi að R hefði verulegra, einstaklegra og lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn málsins. Hefði E borið að gæta þess við áfrýjun málsins að R ætti áfram aðild að málinu fyrir Landsrétti. Þar sem þess var ekki gætt var málinu vísað frá Landsrétti án kröfu.

A áfrýjaði dómi héraðsdóms þar sem Í var sýknað af kröfu A um að viðurkennt yrði með dómi að afturköllun […]ráðuneytisins á ráðningu A í starf ritara […] hefði verið ólögmæt. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki yrði séð að þeir hagsmunir sem viðurkenningarkrafa A lyti að svöruðu til áfrýjunarfjárhæðar. Þar sem lögmæt skilyrði til áfrýjunar skorti var málinu sjálfkrafa vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfu A um að dómari ákvæði á grundvelli 4. mgr. 42. gr. barnalaga nr. 76/2003 að ríkissjóður bæri kostnað af öflun matsgerðar samkvæmt matsbeiðni A var hafnað. Í úrskurði Landsréttar kom fram að krafa A lyti að atriði sem dómara bæri að taka afstöðu til með ákvörðun, sbr. 4. mgr. 42. gr. barnalaga og síðari málslið 1. mgr. 112. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Yrði Landsrétti ekki gert að mæla fyrir um hvort ríkissjóður skyldi bera kostnað af öflun matsgerðar samkvæmt matsbeiðni A og gilti einu þótt héraðsdómur hefði kveðið upp úrskurð um þetta atriði. Að þessu virtu var málinu var málinu vísað frá Landsrétti af sjálfsdáðum.

Máli A á hendur Í var vísað frá Landsrétti þar sem dráttur á áfrýjun hafði ekki verið nægilega réttlættur, sbr. 2. mgr. 153. gr. laga nr. 91/1991.

Máli A gegn B ehf., C, D, E og V var vísað frá Landsrétti þar sem A lagði ekki fram tryggingu fyrir greiðslu kærumálskostnaðar innan þess frests sem henni var veittur til þess að setja hana.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Þ um að bifreið yrði tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum S og fengin Þ. Var málinu vísað sjálfkrafa frá Landsrétti þar sem ekkert lá fyrir um verðgildi bifreiðarinnar og hafði því ekki verið sýnt fram á að lagaskilyrðum um áfrýjunarfjárhæð væri fullnægt í málinu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi milli málsaðila við opinber skipti vegna fjárslita á óvígðri sambúð. Með úrskurði héraðsdóms hafði þremur kröfum, sem A kvað vera aðalkröfu sína fyrir Landsrétti, verið vísað frá dómi. Þar sem A leitaði úrskurðar um þær að efni til fyrir Landsrétti og heimild til málskots í slíku skyni brysti var þeim kröfum þegar af þeirri ástæðu vísað frá Landsrétti af sjálfsdáðum. Var varakröfu A einnig vísað sjálfkrafa frá Landsrétti þar sem hún færi gegn meginreglunni um skýra og ljósa kröfugerð, sbr. d- lið 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 150. og 166. gr. sömu laga, sbr. einnig 131. gr. laga nr. 20/1991.

A kærði úrskurð héraðsdóms sem hafnaði kröfu hennar um að felldur yrði úr gildi úrskurður BR um að sonur hennar B yrði vistaður utan heimilis í fjóra mánuði. Áður en úrskurður héraðsdóms gekk hafði C föður drengsins verið dæmd forsjá hans með dómi héraðsdóms sem kveðinn var upp eftir að hinn kærði úrskurður gekk. Hafði A því ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá hnekkt niðurstöðu hins kærða úrskurðar og var málinu vísað frá Landsrétti.

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F hf. um að A yrði með beinni aðfarargerð borinn út úr nánar tilgreindri fasteign. Málinu var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að A hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar þar sem útburðargerðin hefði þegar farið fram.

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem nánar tilgreindum fjármálafyrirtækjum var gert að láta L í té allar upplýsingar um banka- og fjármálaviðskipti X, þar með talið bankareikninga, verðbréfa- og afleiðuviðskipti, lánaviðskipti og greiðslukortaviðskipti, gjaldeyriskaup, peningasendingar og bankahólf vegna tímabilsins 20. apríl til 15. maí 2024. Þar sem rannsóknaraðgerðirnar höfðu þegar farið fram var málinu vísað frá Landsrétti.

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á heimild til húsleitar á heimili X og í læstum hirslum og geymslum á sama stað ásamt því að L var heimiluð rannsókn á efnisinnihaldi haldlagðs síma í eigu X og haldlagðs síma sonar hennar. Þar sem rannsóknaraðgerðirnar höfðu þegar farið fram var málinu vísað frá Landsrétti.

A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem leyst var úr nánar tilgreindum ágreiningi milli aðila við opinber skipti til slita á óvígðri sambúð. Þar sem A hafði ekki greitt gjald fyrir kæru samkvæmt 1. tölulið 2. mgr. 1. gr. laga nr. 88/1991 um aukatekjur ríkissjóðs voru ekki talin skilyrði til að taka málið til frekari meðferðar fyrir Landsrétti. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem embætti héraðssaksóknara var gert skylt að afhenda A afrit af tilgreindum mynddisk. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem hinn kærði úrskurður laut eingöngu að skyldu héraðssaksóknara sem vörslumanns í skilningi laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála og var því talið að Í gæti ekki staðið eitt að kæru að úrskurðinum og krafist breytinga á niðurstöðu hans en héraðsaksóknari hafði ekki kært úrskurðinn fyrir sitt leyti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sóknaraðila um að vísa frá þinglýsingu skiptayfirlýsingu þess efnis að við skipti á dánarbúi maka S skyldi koma í hlut hans tilgreindur eignarhluti í jörð og lagt fyrir þinglýsingarstjóra að þinglýsa skjalinu. Landsréttur vísaði til þess að úrskurður um kröfur sóknaraðila í málinu fælu ekki í sér úrlausn um tiltekin réttindi sem hann hefði lögvarða hagsmuni af að fá skorið úr um í skilningi 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. 1. mgr. 3. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978, en ekki skipti máli við mat á því atriði þó svo að aðild í málinu í héraði hefði verið hagað svo að sóknaraðili væri þar til varnar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

A og S áfrýjuðu til Landsréttar dómi héraðsdóms þar sem fallist hafði verið á kröfu B um að A og S yrði gert að afhenda honum 10% af útgefnu hlutafé S ehf. að viðlögðum dagsektum. B krafðist þess að málinu yrði vísað frá Landsrétti. Í dómi Landsréttar kom fram að A og S hefðu ekki sýnt fram á að verðmæti þeirra hagsmuna sem um væri deilt í málinu svöruðu til áfrýjunarfjárhæðar. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að aflétt yrði haldi á 5.000 Bandaríkjadölum. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kæra hafði borist héraðsdómi eftir að kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var nánar tilgreind ákvörðun R um að verða við beiðni um afhendingu X á grundvelli evrópskrar handtökuskipunar. Með vísan til 3. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. gr. laga nr. 51/2016 um handtöku og afhendingu manna til og frá Íslandi vegna refsiverðra verknaða á grundvelli handtökuskipunar, var málinu vísað frá Landsrétti.

X kærði úrskurð héraðsdóms um að hann skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a- liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar sem X hafði þegar verið látinn laus úr gæsluvarðhaldinu taldi Landsréttur hann ekki lengur hafa lögvarða hagsmuni af því að leyst yrði úr kæru hans. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G um að bifreið yrði tekin með beinni aðfarargerð úr vörslum K og fengin G. Var málinu vísað sjálfkrafa frá Landsrétti þar sem ekkert lá fyrir um verðgildi bifreiðarinnar og hafði því ekki verið sýnt fram á að lagaskilyrðum um áfrýjunarfjárhæð væri fullnægt í málinu.

A höfðaði mál gegn M og krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla og miskabóta. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að því er varðar þau ummæli sem tilgreind eru í tölulið 1, fyrri málslið töluliðar 2 og tölulið 3 í kröfugerð A, að líta yrði til þess að A hefði áður en ummælin féllu tekið virkan þátt í þjóðfélagsumræðu um tálmun á umgengnisrétti barna við foreldra. Ummæli M hefðu falið í sér gildisdóma og hefði hún ekki farið út fyrir mörk tjáningarfrelsis síns með þeim. Að því er varðar þau ummæli sem tilgreind eru í síðari málslið töluliðar 2 í kröfugerð A leit Landsréttur svo á þau væru staðhæfing um staðreynd fremur en gildisdómur. Leit Landsréttur meðal annars til þess að ummælin hefðu verið sett fram í tilefni af gagnrýni M á viðtal við forsvarsmenn hópsins D, þeirra á meðal A. Í fréttinni kom fram að markmið hópsins væri einkum að berjast fyrir rétti feðra til umgengni við börn sín og gegn tálmunum mæðra. Þegar ummælin voru viðhöfð hefði barnsmóðir A þegar komið fram í viðtali og lýst ofbeldi af hans hálfu og sjálfur hefði A í fyrrgreindu viðtali tjáð sig ítarlega um mál sitt og barnsmóður sinnar. Þá hefði legið fyrir á sama tíma að einn viðmælenda í fyrrgreindu viðtali hefði verið dæmdur fyrir brot gegn 1. mgr. 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig hefði nafngreind kona komið fram í viðtali og lýst heimilisofbeldi enn eins þeirra sem voru í umræddu viðtali. M hefði verið þátttakandi í almennri umræðu um mikilvægt samfélagslegt málefni, sem erindi ætti við almenning og nyti af þeim sökum rúms tjáningarfrelsis. Þegar til alls væri litið yrði að leggja til grundvallar að M hefði verið í góðri trú um að nægjanleg tilefni væri til hinna umstefndu ummæla. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu M af kröfum A.

A höfðaði mál gegn M og krafðist ómerkingar tiltekinna ummæla og miskabóta. Í niðurstöðu Landsréttar kom m.a. fram að greinargerð A, sem taldi alls 49 síður, væri í andstöðu við meginreglur einkamálaréttarfars um munnlegan málflutning og skýran og ljósan málatilbúnað, sbr. og áskilnað b-liðar 2. mgr. 156. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá væri frágangur málsgagna í verulegum atriðum í ósamræmi við reglur Landsréttar nr. 2/2018 um málsgögn í einkamálum. Taldi Landsréttur slíka galla á málatilbúnaði A að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá Landsrétti án kröfu.

G ehf. kærði til Landsréttar úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu V um að G ehf. yrði með beinni aðfarargerð borið út úr nánar tilgreindri fasteign. Málinu var vísað frá Landsrétti á þeim grundvelli að G ehf. hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að hinn kærði úrskurður kæmi til endurskoðunar þar sem útburðargerðin hefði þegar farið fram.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu ákæruvaldsins um að skýrsla yrði tekin af brotaþolum í gegnum fjarfundarbúnað við aðalmeðferð málsins en heimilað var að taka skýrslur af þremur vitnum við aðalmeðferð málsins í gegnum fjarfundarbúnað. Bæði ákæruvaldið og X kærðu úrskurðinn fyrir sitt leyti en kæru X var vísað frá Landsrétti þar sem kæra hafði borist héraðsdómi eftir að kærufrestur samkvæmt 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var liðinn. Í úrskurði Landsréttar var meðal annars rakið að ýmsum sönnunargögnum var til að dreifa í málinu um þau atvik sem ákæran laut að og þótti því mega draga þá ályktun að úrslit málsins myndu ekki ráðast alfarið af vitnisburði brotaþolanna tveggja við aðalmeðferðina. Var því fallist á kröfu ákæruvaldsins um að við aðalmeðferð máls ákæruvaldsins á hendur X yrði einnig teknar skýrslur af brotaþolunum tveim í gegnum fjarfundarbúnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun um að hann skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem A hafði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfum sínum.

X kærði úrskurð héraðsdóms um að hann skyldi sæta vistun í viðeigandi úrræði á vegum barnaverndaryfirvalda á grundvelli 1. mgr. 100. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar sem X hafði þegar verið látinn laus taldi Landsréttur ljóst að það ástand sem leitt hafði af hinum kærða úrskurði væri þegar um garð gengið. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að þinglýsa mætti stefnu í máli þeirra á hendur sóknaraðilum á tvær tilgreindar fasteignir á grundvelli 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 28. gr. laga nr. 39/1978 væri ekki heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð þar sem ákveðið hefði verið að þinglýsa stefnu. Þá yrði stoð fyrir kæruheimild í málinu ekki fundin í 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða öðrum ákvæðum XXIV. kafla sömu laga. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu varnaraðila um að þinglýsa mætti stefnu í máli þeirra á hendur sóknaraðilum á þrjár tilgreindar fasteignir á grundvelli 1. mgr. 28. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 1. mgr. 28. gr. laga nr. 39/1978 væri ekki heimilt að kæra til Landsréttar úrskurð þar sem ákveðið hefði verið að þinglýsa stefnu. Þá yrði stoð fyrir kæruheimild í málinu ekki fundin í 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála eða öðrum ákvæðum XXIV. kafla sömu laga. Var málinu því vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um nauðungarvistun A á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring yrði felld úr gildi. Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem A hafði ekki lengur lögvarða hagsmuni af því að fá leyst úr kröfu sinni.

Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kærumálsgögn voru í verulegu ósamræmi við reglur Landsréttar nr. 1/2018 um kærumálsgögn í einkamálum og úr því var ekki bætt, sbr. 2. mgr. 149. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að vísa málinu frá dómi. Þar sem heimild brast til kæru úrskurðarins var málinu vísað frá Landsrétti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr ágreiningi um málskostnað í máli á milli aðila sem að öðru leyti hafði lokið með dómsátt. Þar sem kærufrestur samkvæmt 1. mgr. 144. gr. laga nr. 91/1991 var liðinn þegar kæran barst héraðsdómi var málinu vísað frá Landsrétti.