Fara í efni

Dómstólaleit

Leit í dómum íslenskra dómstóla

Landsréttur

Mál nr. 268/2023:

A

(Sara Pálsdóttir lögmaður)

gegn

B

(Sveinn Guðmundsson lögmaður)

Kærumál. Kærumálsgögn. Frávísun frá Landsrétti.

Málinu var vísað frá Landsrétti þar sem kærumálsgögn voru í verulegu ósamræmi við reglur Landsréttar nr. 1/2018 um kærumálsgögn í einkamálum og úr því var ekki bætt, sbr. 2. mgr. 149. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Úrskurður Landsréttar

Landsréttardómararnir Arnfríður Einarsdóttir, Ásmundur Helgason og Jóhannes Sigurðsson kveða upp úrskurð í máli þessu.

Málsmeðferð og dómkröfur aðila

  1. Sóknaraðili skaut málinu til Landsréttar með kæru 5. apríl 2023. Greinargerð varnaraðila barst réttinum 26. sama mánaðar. Kærður er úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 22. mars 2023 í málinu nr. E-[…]/2021 þar sem leyst var úr kröfum aðila um málskostnað. Kæruheimild er í g-lið 1. mgr. 143. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
  2. Sóknaraðili krefst þess að málskostnaður á milli aðila falli niður og gjafsóknarkostnaður hennar að fjárhæð 3.444.022 krónur greiðist að fullu úr ríkissjóði. Þá krefst sóknaraðili þess að kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði.
  3. Varnaraðili krefst þess aðallega að málinu verði vísað frá Landsrétti en til vara að hinn kærði úrskurður verði staðfestur. Þá krefst varnaraðili kærumálskostnaðar.

Niðurstaða

  1. Krafa varnaraðila um frávísun málsins frá Landsrétti er á því byggð að sóknaraðili hafi við gerð kærumálsgagna brotið gegn 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 og reglum Landsréttar nr. 1/2018 um kærumálsgögn í einkamálum. Sóknaraðili hafi ekki lagt fram úrskurð héraðsdóms, né heldur önnur gögn sem um geti í 5. gr. reglna nr. 1/2018, svo sem endurrit þinghalda málsins í héraði og stefnu til héraðsdóms, utan nýrra skjala í málinu sem hafi fylgt greinargerð sóknaraðila. Þá vanti stutta hlutlæga greiningu á ágreiningsefni kærumálsins.
  2. Samkvæmt 3. mgr. 147. gr. laga nr. 91/1991 skal sá sem kærir úrskurð eða dómsathöfn senda Landsrétti, innan tveggja vikna frá því að kæra hans barst héraðsdómi, þau gögn málsins sem hann telur sérstaklega þörf á til úrlausnar um kæruefnið og í þeim fjölda eintaka sem Landsréttur ákveður. Hann skal þá einnig, ef hann kýs, afhenda Landsrétti skriflega greinargerð sem geymi kröfur hans og málsástæður sem byggt er á. Hann skal samtímis afhenda gagnaðila eitt eintak kærumálsgagna og greinargerðar. Gögnum skal fylgja skrá um þau og skulu þau vera í því horfi sem Landsréttur mælir fyrir um. Samkvæmt 6. mgr. sömu greinar setur Landsréttur nánari reglur um frágang málsgagna í kærumálum. Sé kæra ekki gerð þannig úr garði sem segir í 1. mgr. 145. gr. eða málatilbúnaður er annars ófullkominn getur Landsréttur samkvæmt 2. mgr. 149. gr. sömu laga lagt fyrir kæranda að bæta úr því sem er ábótavant innan tiltekins frests. Verði kærandi ekki við því getur Landsréttur vísað kærumálinu frá sér.
  3. Sóknaraðili hefur nú lagt fyrir Landsrétt eintak af hinum kærða úrskurði og endurrit þinghalda málsins í héraði. Þá hefur hann lagt fram greinargerð og nokkur skjöl, sem eru samskipti lögmanna aðila 29. nóvember 2021 til 6. janúar 2022, sáttatillögu, dómsátt aðila 27. febrúar 2023, samskipti lögmanns við dómara máls 28. febrúar 2023, tímaskýrslu lögmanns varnaraðila og reikning fyrir þýðingum. Sóknaraðili hefur hins vegar ekki lagt fram stefnu málsins, greinargerð varnaraðila í héraði og hlutlæga greiningu á ágreiningsefni kærumálsins, sbr. 4. og 8. tölulið 5. gr. reglna nr. 1/2018. Þá eru kærumálsgögnin ekki í bindi og ekki með blaðsíðutali, sbr. 7. gr. reglnanna og þeim fylgir ekki efnisyfirlit eins og áskilið er í 4. gr. reglnanna. Samkvæmt þessu eru kærumálsgögn sóknaraðila enn í verulegu ósamræmi við reglur nr. 1/2018. Þar með er málatilbúnaður sóknaraðila ófullkominn í skilningi 2. mgr. 149. gr. laga nr. 91/1991. Skiptir þá ekki máli þótt varnaraðili hafi lagt fram kærumálsgögn fyrir sitt leyti, þar með talið stefnu málsins og greinargerð varnaraðila í héraði. Sóknaraðili bætti ekki úr því sem ábótavant er innan þess frests sem henni var gefinn. Því ber að vísa málinu frá Landsrétti.
  4. Krafa sóknaraðila um að kærumálskostnaður greiðist úr ríkissjóði er hvorki rökstudd sérstaklega né er vísað til lagaákvæða henni til stuðnings. Ekki verður heldur séð að sóknaraðili hafi gjafsóknarleyfi fyrir Landsrétti vegna þessa kærumáls auk þess sem sóknaraðili hefur ekki krafist kærumálskostnaðar eins og málið væri ekki gjafsóknarmál. Verður kærumálskostnaður sóknaraðila því ekki greiddur úr ríkissjóði.
  5. Sóknaraðila verður gert að greiða varnaraðila kærumálskostnað fyrir Landsrétti eins og í úrskurðarorði greinir.

Úrskurðarorð:

Máli þessu er vísað frá Landsrétti.

Sóknaraðili, A, greiði varnaraðila, B, 400.000 krónur í kærumálskostnað.

Úrskurður Héraðsdóms Suðurlands 22. mars 2023

Mál þetta, sem tekið var til úrskurðar um málskostnaðarkröfur aðila þann 27. febrúar sl., er höfðað með stefnu birtri þann 14. maí 2021.

Stefnandi er A, kt. […], til heimils að […] í Noregi.

Stefndi er B, kt. […], til heimilis að […].

Dómkröfur stefnanda voru þær aðallega að lögheimili sonar aðila, C, kt. […], yrði hjá stefnanda. Þá var þess krafist að dómurinn ákvæði inntak umgengnisréttar stefnda við barnið. Þá krafðist stefnandi að stefnda yrði gert að greiða stefnanda einfalt meðlag frá dómsuppsögu til 18 ára aldurs drengsins. Loks krafðist stefnandi málskostnaðar að skaðlausu að viðbættum virðisaukaskatti.

Í greinargerð sinni krafðist stefndi sýknu og að lögheimili C yrði óbreytt og þ.m.t. meðlagsgreiðslur og umgengnisréttur. Þá krafðist stefndi málskostnaðar, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Við aðalmeðferð málsins þann 27. febrúar sl., var lögð fram dómssátt aðila, þar sem fram kemur að lögheimili drengsins verði áfram hjá föður. Þá er í sátt aðila kveðið ítarlega á um umgengni drengsins við móður sem er nú nokkuð rýmri en áður var.

Samkvæmt framansögðu hafa aðilar náð sátt í málinu, sem er þó þannig að dómkröfur hvorugs þeirra ná að fullu fram að ganga, en eftir stendur að aðilar gera hvor um sig kröfu um málskostnað úr hendi hins eins og málið væri eigi gjafsóknarmál. Stefnandi hefur gjafsókn fyrir dóminum og greiðist kostnaður hennar af málinu því úr ríkissjóði. Með vísan til 2. mgr. 127. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, ákveðst málflutningsþóknun fyrri lögmanns stefnanda, Söru Pálsdóttur, 1.725.358 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts og málflutningsþóknun síðari lögmanns stefnanda, Lilju Margrétar Olsen, 1.325.808 krónur, einnig að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Stefndi hefur ekki gjafsókn í málinu. Ljóst er að með sátt aðila hefur stefnandi gefið verulega eftir af upphaflegum dómkröfum sínum og er sú niðurstaða málsins sem birtist í efni sáttarinnar all nærri upphaflegum dómkröfum stefnda. Þykir því rétt með vísan til 3. mgr. 130. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að dæma stefnanda til greiðslu hluta málskostnaðar stefnda, líkt og nánar greinir í úrskurðarorði.

Sigurður G. Gíslason dómstjóri kveður upp úrskurð þennan.

Úrskurðarorð:

Gjafsóknarkostnaður stefnanda, A, greiðist úr ríkissjóði, þar með talin þóknun lögmanna stefnanda, Söru Pálsdóttur, 1.725.358 krónur, að teknu tilliti til virðisaukaskatts og Lilju Margrétar Olsen, 1.325.808 krónur, einnig að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Stefnandi greiði stefnda, B, 3.300.000 krónur í málskostnað, að teknu tilliti til virðisaukaskatts.

Heimildaskrá

Lagaskrá

Lög nr. 91/1991 Lög um meðferð einkamála 4. gr.5. gr.2. mgr. 127. gr.3. mgr. 130. gr.1. mgr. 143. gr.1. mgr. 145. gr.3. mgr. 147. gr.6. mgr. 147. gr.2. mgr. 149. gr.