Dómstólaleit

Með dómi héraðsdóms var G sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Með brotunum rauf G skilyrði reynslulausnar og var hún tekin upp með vísan til 1. mgr. 82. gr. laga um fullnustu refsinga nr. 15/2016, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og honum gerð refsing í einu lagi fyrir brotin, sbr. 77. gr. sömu laga. Með vísan til sakaferils G var refsing hans ákveðin fangelsi í 17 mánuði auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt. Með dómi Landsréttar 23. mars 2018 var héraðsdómur staðfestur. Dómur Landsréttar var staðfestur með dómi Hæstaréttar 24. maí sama ár. Með úrskurði Endurupptökudóms 31. mars 2022 var hæstaréttarmálið endurupptekið að beiðni G. Með nýjum dómi Hæstaréttar í málinu 7. desember 2022 var dómur Landsréttar 23. mars 2018 ómerktur og málinu vísað til Landsréttar til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný. Við hina endurteknu málsmeðferð var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sakfellingu G. Við ákvörðun refsingar G vísaði Landsréttur til þess dráttar sem orðið hefði á meðferð málsins sem G yrði ekki um kennt. Þá var litið til þess að G hefði eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms margsinnis verið dæmdur fyrir ölvunarakstur og sviptur ökurétti þar sem við ákvörðun refsingar hefði verið tekið tillit til ítrekunaráhrifa hins áfrýjaða dóms. Loks var litið til breytinga sem orðið höfðu á högum G. Var refsing G ákveðin fangelsi í 12 mánuði, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í eitt ár. Þá var G sviptur ökurétti ævilangt.

E var sakfelldur með dómi héraðsdóms 12. júlí 2017 fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa, ásamt tveimur öðrum, staðið að innflutningi til Íslands á nánar tilgreindum fíkniefnum til söludreifingar í ágóðaskyni. Með dómi Landsréttar 30. nóvember 2018 var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu E en refsing hans milduð með hliðsjón af drætti á meðferð málsins. Með úrskurði endurupptökudóms 11. janúar 2022 var fallist á beiðni ákærða um endurupptöku fyrrgreinds landsréttarmáls. Með vísan til framburðar ákærða og vitnis fyrir dómi og forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða héraðsdóms um að sannað væri að E hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi. Þá var ákvæði héraðsdóms um upptöku á fíkniefnum og öðrum efnum staðfest. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að meðferð málsins hefði dregist úr hömlu af ástæðum sem yrðu ekki raktar að öllu leyti til ákærða. Með hliðsjón af alvarleika brotsins þótti ekki unnt að skilorðsbinda refsingu E og var hann dæmdur til að sæta fangelsi í tvö og hálft ár.

Þ var sakfelldur með dómi héraðsdóms 11. desember 2017 fyrir umferðarlagabrot með því að hafa annars vegar ekið bifreið sviptur ökurétti ævilangt og yfir löglegum hámarkshraða og hins vegar ekið bifreið sviptur ökurétti ævilangt og undir áhrifum áfengis. Með úrskurði Endurupptökunefndar 28. janúar 2019 var málið endurupptekið að beiðni Þ. Með hinum áfrýjaða dómi 15. júlí 2021 var Þ á ný sakfelldur fyrir framangreind umferðarlagabrot og staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu. Við ákvörðun refsingar Þ var litið til sakaferils hans og tekið tillit til 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga, auk þess sem honum var gerður hegningarauki samkvæmt 78. gr. laganna. Var refsing Þ ákveðin fangelsi í tvo mánuði auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt frá 11. desember 2017. Með vísan til 6. mgr. 231. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var ákveðið að sakarkostnaður í héraði vegna endurupptöku málsins yrði greiddur úr ríkissjóði en Þ var gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að dómendur við héraðsdóm Suðurlands vikju sæti í málinu.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, afklætt A, sem verið hafi gestkomandi á heimili hans og sofnað á rúmi hans, og haft við hana samræði gegn vilja hennar með því að notfæra sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Í dómi Landsréttar kom fram að X hefði eindregið neitað sök og borið á þann veg að A hefði samþykkt að hafa við hann kynmök. Þá væri lýsing hans á því að A hefði ekki verið sofandi eða meðvitundarlítil í samræmi við vitnisburð hennar. Jafnframt hefði niðurstaða matsgerðar um alkóhólmagn í blóði A ekki bent til þess að hún hefði verið rænulaus vegna áfengisneyslu. Að mati réttarins væru ekki efni til að líta svo á að framburður brotaþola hefði þá stoð í gögnum málsins eða framburði vitna að hann nægði til þess, gegn eindreginni neitun X og trúverðugum framburði hans, að ákæruvaldið hefði axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvíldi, samkvæmt 108. og 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að sýna fram á að ákærði hefði gerst sekur um þá háttsemi sem saksókn á hendur honum tæki til. Var X því sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákæru sem lutu að broti gegn 194. gr. almennra hegningarlaga eins og ákvæðið hljóðaði fyrir breytingu á því með 1. gr. laga nr. 16/2018.

M var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa beitt A ofbeldi og ólögmætri nauðung og haft við hana önnur kynferðismök en samræði. Við ákvörðum refsingar var litið til þess að ákærði braut alvarlega gegn kynfrelsi A. Á hinn bóginn var horft til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins hjá ákæruvaldinu. Var refsing M ákveðin fangelsi í 18 mánuði og honum gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 1.200.000 krónur.

HMS, þáverandi forstjóri viðskiptabankans K hf., X, þáverandi fjármálastjóri samstæðu bankans, og MG, þáverandi forstjóri KL, dótturfélags K hf., voru í þremur ákæruliðum borin sökum um auðgunarbrot tengd starfsemi K hf. í árslok 2007 og fram á mitt ár 2008. Fyrstu tveir ákæruliðirnir lutu að tveimur millifærslum af reikningi K hf. inn á reikning KL, þaðan sem fjármununum var í báðum tilvikum ráðstafað inn á reikning félagsins MH. Fyrri millifærslan, sem átti sér stað 19. desember 2007, var að fjárhæð 3.016.750.000 krónur en sú síðari fór fram 30. júní 2008 og var að fjárhæð 3.080.250.000 krónur. Vegna þeirra voru HMS og X á nánar tilgreinda vegu aðallega sökuð um tvö fjárdráttarbrot og MG um hlutdeild í þeim brotum, með því að X hafi að undirlagi HMS og í samráði við MG látið millifæra fjármunina, sem hafi svo að undirlagi MG verið færðir inn á reikning MH. Til vara voru HMS og X sökuð um umboðssvik og MG um hlutdeild í þeim brotum, að því frágengnu var MG sakaður um hylmingu, en að því frágengnu um peningaþvætti. Í þriðja og síðasta ákæruliðnum voru HMS og X með nánar tilgreindum hætti sökuð um umboðssvik og MG, aðallega fyrir hlutdeild í því broti, er ákærðu HMS og X hafi misnotað aðstöðu sína, með því að X hafi 20. maí 2008 að undirlagi HMS og MG látið K hf. kaupa skuldabréf útgefin af bankanum af MH á nafnverði bréfanna að viðbættum áföllnum vöxtum langt yfir markaðsverði þeirra og með því valdið K hf. fjártjóni, án þess að lögmætar viðskiptalegar forsendur hafi legið að baki. Vegna þessa var MG til vara sakaður um hylmingu en að því frágengnu um peningaþvætti. Í dómi Landsréttar var meðal annars rakið að millifærslan 19. desember 2007 hafi ekki getað átt rætur að rekja til efnda á lögmætri skuldbindingu K hf. og að ekkert styddi staðhæfingar í þá veru að K hf. hafi ábyrgst greiðslu skulda MH gagnvart KL fyrr en með ábyrgðaryfirlýsingu 31. janúar 2008. HMS hefði sem forstjóri K hf. haft vörslur fjármuna bankans og gefið X fyrirmæli um að millifæra greiðsluna 19. desember 2007, sem hafi hrint þeim fyrirmælum í framkvæmd á þann veg sem lýst væri í ákæru þannig að greiðslan hafi endað á reikningi MH. Sú ráðstöfun fjármunanna af hálfu HMS hafi falið í sér ólögmæta tileinkun þeirra af ásetningi í því skyni að auðga MH. HMS hafi ekki getað dulist að með því hafi hann valdið bankanum í það minnsta verulegri fjártjónshættu. MG hafi heldur ekki getað dulist að greiðslan ylli K hf. slíkri hættu og honum hlotið að vera ljóst að greiðslan fæli í sér einhliða fjárstuðning við félagið án lögmæts tilefnis. Hann hafi með háttsemi sinni veitt HMS liðsinni í verki við framkvæmd fjárdráttarins. Miðað við fyrirliggjandi upplýsingar og stöðu X var á hinn bóginn talið ósannað að henni hafi hlotið að vera ljóst að greiðslufyrirmæli HMS fælu í sér ólögmæta ráðstöfun eða að fyrir lægi með óyggjandi hætti að hún hafi haft tilefni til þess að óttast að sú væri raunin. Því staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu HMS og MG og sýknu X af sakargiftum samkvæmt ákærulið I. Um ákærulið II vísaði rétturinn til þess að á meðal málsgagna lægju fyrir tvær staðfestingar á framvirkum gjaldmiðlaskiptasamningum 23. maí 2008 sem fundist hafi í húsleit hjá KL og skjal um uppgjör þeirra. Á þótti ekki hafa rennt stoðum undir þann málatilbúnað að staðfestingar samninganna væru tilbúningur sem ætlað hafi verið að skapa þá tiltrú að um raunveruleg viðskipti hafi verið að ræða, heldur hafi greiðslan verið innt af hendi til þess að efna raunverulegar skuldbindingar. Þannig þótti ekki koma til álita að ráðstöfun fjármunanna 30. júní 2008 hafi verið til marks um ólögmæta tileinkun þeirra. Því bæri að sýkna HMS og X af fjárdráttarbroti samkvæmt ákærulið II og MG af hlutdeild í því broti. Þá tæki verknaðarlýsing ákæru ekki til þeirrar ákvörðunar að skuldbinda K hf. á þann veg sem kveðið var á um í samningunum og leitt hafi til fjármunafærslunnar 30. júní 2008. Því kæmi ekki til álita að sakfella HMS og X fyrir umboðssvik eða MG fyrir hlutdeild í slíkum brotum. Þá þóttu rök ekki standa til sakfellingar MG fyrir hylmingu eða peningaþvætti. Um ákærulið III vísaði Landsréttur meðal annars til þess að það hafi verið stefna K hf. árið 2008 að kaupa til baka skuldabréf sem bankinn hafði gefið út á alþjóðlegum fjármálamarkaði en hvergi í gögnum málsins væri vikið að því á hvaða verði slík bréf skyldu keypt. Þannig væru ekki til staðar fyrirmæli sem settu umboði HMS sem forstjóra bankans skýr takmörk í þeim efnum er hann tók ákvörðun um kaupin sem fjallað var um í þessum lið. Um mat á því hvort HMS hafi engu að síður farið verulega á svig við það sem honum hafi hlotið að vera ljóst að ætlast væri til af honum sem forstjóra K hf., var meðal annars litið til þess að með kaupunum á skuldabréfunum hafi K hf. lækkað skuldir bankans, atvika í aðdraganda kaupanna og þess að K hf. var á þeim tíma í ábyrgð fyrir skuldum MH við KL. Í því ljósi þótti ekki upplýst að HMS hefði misnotað sér aðstöðu sína þannig að varðaði við umboðssvikaákvæði almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Því var HMS sýknaður af sakargiftum samkvæmt ákærulið III, sem og X sem fylgt hafi fyrirmælum HMS um viðskiptin 2 og MG af hlutdeild í broti þeirra. Þá var MG enn fremur sýknaður af hylmingu og peningaþvætti í kjölfar kaupanna. Y, sem í öllum ákæruliðunum var aðallega gefin að sök hylming, en til vara peningaþvætti, var sýknaður af sakargiftum og kröfu um upptöku á fjármunum á bankareikningi. Refsing HMS og MG var ákveðin sem hegningarauki við fyrri dóma. Eftir málavöxtum og með vísan til 2. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga var þeim ekki gerð frekari refsing. Þá var viðurkennd skaðabótaábyrgð HMS og MG vegna þeirrar háttsemi sem þeir voru sakfelldir fyrir á grundvelli ákæruliðar I. Kröfu Á um upptöku á tilgreindum eignum MH var á hinn bóginn hafnað.

F var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa slegið A þrjú hnefahögg í andlit með nánar tilteknum afleiðingum. Gegn neitun F taldi Landsréttur hafið yfir skynsamlegan vafa að A hefði orðið fyrir líkamsárás af völdum F greint sinn. Við ákvörðun refsingar F var litið til þess að hann hafði ekki áður gerst sekur um ofbeldisbrot en sakarferill hans hefði ekki teljandi áhrif við það mat. Var refsing F ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var F gert að greiða A 647.289 krónur í skaðabætur.

Ó var með dómi héraðsdóms sakfelld fyrir þjófnaðarbrot, nytjastuld og fíkniefnalagabrot og dæmd í tíu mánaða óskilorðsbundið fangelsi. Var við ákvörðun refsingarinnar horft til þess að Ó hefði með brotum sínum rofið skilorð dóms frá 27. maí 2015 en samkvæmt sakavottorði sem lagt var fram í héraðsdómi var refsing hennar samkvæmt þeim dómi, fimm mánaða fangelsi, skilorðsbundin að fullu. Til samræmis við þetta var refsing Ó fyrir þau brot sem skilorðsdómurinn tók til og brot þessa máls ákveðin í einu lagi. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti var lagt fram nýtt og leiðrétt sakavottorð þar sem fram kom að refsing Ó samkvæmt framangreindum dómi var skilorðsbundin að hluta, nánar tiltekið þannig að frestað var fullnustu á þremur mánuðum af fimm mánaða refsivist. Að teknu tilliti til þessa og 78. gr. almennra hegningarlaga en að öðru leyti með vísan til forsendna héraðsdóms var refsing Ó ákveðin fangelsi í átta mánuði.

M var sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa veitt mótspyrnu við handtöku og brugðið fæti aftur fyrir fætur lögreglumannsins A og kippt í þannig að A féll aftur fyrir sig, skall með hnakka á borðbrún og datt síðan í gólfið, allt með þeim afleiðingum að A hlaut tognun og ofreynslu á hálsi og mar og yfirborðsáverka á höfði. Landsréttur hafnaði þeim málatilbúnaði M að háttsemi hans hefði helgast af neyðarvörn, sbr. 12. gr. fyrrgreindra laga. Var refsing M ákveðin fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Á var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, með því að hafa slegið A hnefahögg í andlitið með þeim afleiðingum að nánar tilgreind bein í andliti A brotnuðu. Landsréttur hafnaði þeim málatilbúnaði Á að þar sem upptökur af skýrslum hans og vitna hefðu ekki verið spilaðar fyrir Landsrétti og engar viðbótarskýrslur hefðu verið teknar fyrir réttinum, bæri í ljósi meginreglunnar um milliliðalausa málsmeðferð einungis að byggja á framburði Á við úrlausn málsins. Þá var ekki fallist á þá vörn Á að háttsemi hans hefði helgast af neyðarvörn, sbr. 12. gr. fyrrgreindra laga. Við ákvörðun refsingar var litið til 2. og 3. tl. 1. mgr. 70. gr. og 3. mgr. 218. gr. c sömu laga og refsing Á ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu þeirrar refsingar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var Á gert að greiða A 600.000 krónur í miskabætur.

X var sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í tvö skipti á tilteknu tímabili káfað á kynfærum barnungrar dóttur sinnar, utanklæða. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu mánuði en fullnustu sex mánaða hennar frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var X gert að greiða dóttur sinni miskabætur.

S var sakfelldur fyrir brot gegn umferðarlögum nr. 50/1987 með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna og fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 með því að hafa haft fíkniefni í vörslum sínum. Landsréttur féllst ekki á kröfu S um ómerkingu og frávísun málsins frá héraðsdómi á þeim grundvelli að saksóknari, sem ritað hafði undir ákæru í málinu, hafi ekki haft vald til þess. Að virtum sakaferli S og með hliðsjón af dómvenju var refsing hans ákveðin fangelsi í 45 daga. Þá var S einnig sviptur ökurétti ævilangt og gert að sæta upptöku fíkniefna.

E var sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa, ásamt tveimur öðrum, staðið að innflutningi til Íslands á 30.225 töflum með fíkniefninu MDMA til söludreifingar í ágóðaskyni. Með hliðsjón af drætti á meðferð málsins, sem ekki yrði að öllu leyti rakinn til E, var refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár en að virtum alvarleika brotsins þótti ekki unnt að skilorðsbinda refsinguna.

H var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og önnur kynferðismök við A gegn hennar vilja, með því að stinga fingrum í leggöng hennar og hafa við hana samræði þar sem hún lá sofandi í sófa, og notfært sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Var refsing H ákveðin fangelsi í tvö ár auk þess sem honum var gert að greiða A 1.500.000 krónur í miskabætur.

J var sakfelldur fyrir brot gegn þagnarskyldu í starfi sínu sem lögreglumaður og P fyrir hlutdeild í þeim brotum með því að J veitti P upplýsingar sem þagnarskylda ríkti um. Þá var J sakfelldur fyrir spillingu með því að hafa, í tengslum við framkvæmd starfa sinna, heimtað í SMS-skilaboðum peninga af P. Einnig var J sakfelldur fyrir brot í opinberu starfi sem lögreglumaður þar sem hann hafði ekki gætt lögmæltra aðferða við meðferð máls eða úrlausn þar sem hann var í upplýsingasambandi við P, án vitundar yfirmanna sinna og í andstöðu við ákvæði III. kafla reglna innranríkisráðherra um sérstakar aðgerðir við rannsókn sakamála og reglna ríkissaksóknara um samskipti lögreglu við upplýsingagjafa við rannsókn máls. Þá var P einnig sakfelldur fyrir fíkniefnabrot og vopnalagabrot. Hins vegar var J sýknaður af ákæru um spillingu fyrir að hafa tekið á móti tveimur símum frá P í því skyni að geta átt í upplýsingasamskiptum við P. Jafnframt var J sýknaður fyrir brot í opinberu starfi sem lögreglumaður með því að hafa varðveitt tiltekið magn af amfetamíni, vefaukandi sterum, testósterón prípíónati og tvær loftskammbyssur í skrifborðsskúffu á vinnustað sínum. Refsing J var ákveðin fangelsi í 15 mánuði, að frádregnu gæsluvarðhaldi. Refsing P var ákveðin fangelsi í níu mánuði. Þá voru gerð upptæk efni og vopn sem fundust hjá P.

TFMO var sakfelldur fyrir manndráp samkvæmt 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist að A með ofbeldi og í framhaldinu varpað henni í sjó eða vatn, meðal annars með þeim afleiðingum að A drukknaði. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot samkvæmt 173. gr. a. sömu laga með því að hafa haft í vörslum sínum rúm 23 kg af sterkum kannabisefnum. Refsing hans var ákveðin fangelsi í 19 ár og var honum gert að greiða foreldrum A miskabætur og útlagðan kostnað við útför A.

B og G voru sakfelld fyrir peningaþvætti samkvæmt 1. mgr. 264. gr. almennra hegningarlaga, B með því að hafa í júlí 2010 tekið við fé frá nafngreindum manni og nýtt í eigin þágu og fjölskyldu sinnar þrátt fyrir að hljóta að hafa verið það ljóst að féð væri ólöglega fengið, G með því að hafa tekið fjármuni út af tilteknum bankareikningum, haldið þeim í sínum vörslum og afhent nafngreindum manni og einnig millifært fé af tilteknum bankareikningum, þrátt fyrir að hafa hlotið að vera það ljóst að féð væri ólöglega fengið. Landsréttur taldi að X og Y hefðu viðhaft sömu háttsemi og G en brot þeirra voru talin fyrnd þegar málið var höfðað með ákæru á hendur þeim. Þá voru G og Z sakfelld fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum á þáverandi heimili sínu tösku sem innihélt fíkniefni.

Ákærðu X og Y voru í málinu bornir sökum um umboðssvik samkvæmt 249. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í störfum sínum hjá A hf. misnotað aðstöðu sína og stefnt fé hans í verulega hættu með því að fara út fyrir heimildir sínar til lánveitinga, er þeir 8. eða 9. júlí 2008 samþykktu í sameiningu að veita B ehf. lán að fjárhæð 6.000.000.000 króna án fullnægjandi trygginga fyrir endurgreiðslu lánsins, sem hafi verið andstætt reglum A hf. um lánveitingar og markaðsáhættu. Var lánið veitt til kaupa B ehf., í eigu C hf., á 25,7% hlut þess síðarnefnda í D Ltd. Til tryggingar fékk A hf. að veði hlutabréfin í D Ltd. auk þess sem C hf. gekk í sjálfsábyrgð fyrir 1.750.000.000 króna. Þá fékk A hf. kauprétt á öllu hlutafé í B ehf. fyrir eina krónu. Í dómi Landsréttar var rakið að fyrir lánveitinguna hefði A hf. átt óveðtryggðar kröfur á hendur C hf. að fjárhæð um 4.000.000.000 króna og að eina mögulega trygging fyrir greiðslu krafnanna af hálfu C hf. hefði verið óveðsettur eignarhlutur þess í D Ltd. Yrði að virða afstöðu aðila til mögulegs samkomulags um veðsetninguna í því ljósi en lánsfjárhæðinni hefði að stærstum hluta verið varið til að greiða hinar óveðtryggðu kröfur A hf. á hendur C hf. Að virtri stöðu C hf. á þeim tíma sem lánið var veitt var talið að ekki yrði lagt mat á útlánaáhættu A hf. og þar með mögulega fjártjónshættu hans við lánveitinguna til B ehf. óháð líkum á því hvort kröfur A hf. á hendur C hf. hefðu að óbreyttu fengist greiddar. Þótti Á ekki hafa rennt stoðum undir það að með þeim hluta lánsfjárhæðarinnar til B ehf. sem ráðstafað var til greiðslu á skuldum C hf. við A hf. hefði fjártjónsáhætta bankans aukist frá því sem áður hefði verið svo nokkru næmi. Var því lagt til grundvallar að til að standa undir þeirri auknu áhættu sem hefði verið samfara lánveitingu A hf. til B ehf. hefði raunvirði 25,7% hlutar í D Ltd. að minnsta kosti þurft að svara til 2.000.000.000 króna, sem voru til frjálsrar ráðstöfunar við útborgun lánsins. Komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að við ákvörðun um lánveitinguna hefðu X og Y mátt styðjast við mat á virði D Ltd. samkvæmt forsamningi félagsins og E LLC ásamt öðrum gögnum. Með skírskotun til þess þótti ekki hafa verið sýnt fram á að X og Y hefði hlotið að vera það ljóst eða látið sér það í léttu rúmi liggja að þeir væru að misnota aðstöðu sína þannig að jafn miklar líkur eða meiri líkur væru á því að fjártjón hlytist af. Mætti leiða líkum að því að réttmætar væntingar þeirra hefðu fremur staðið til þess að lánveitingin og tengdar ráðstafanir myndu hafa það í för með sér að með þeim fengist trygging til handa A hf. fyrir endurgreiðslu útlána sem bankinn hefði ekki áður notið. Voru ákærðu X og Y því sýknaðir af sakargiftum. Ákærði Z, sem borinn var sökum um hlutdeild í fyrrgreindu broti, til vara hylmingu, sbr. 254. gr. almennra hegningarlaga, en að því frágengnu peningaþvætti, sbr. 264. gr. sömu laga, var jafnframt sýknaður.

X var ákærður fyrir að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti ævilangt og undir áhrifum áfengis. Í héraði var farið með málið sem útivistarmál og X gerð sektarrefsing. Í dómi Landsréttar kom fram að ákæra hefði verið birt á heimili X fyrir lögreglumanni sem engin tengsl hafði við X, dvaldi ekki á lögheimili hans og hittist þar ekki fyrir, heldur var þar staddur eingöngu í þeim tilgangi að birta ákæru. Þá væri ágreiningslaust að fyrirmælum 4. málsliðar 2. mgr. 156. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála hefði ekki verið fylgt í kjölfar birtingar. Lögmæt birting ákæru hefði því ekki farið fram og voru því ekki talin skilyrði til þess að leggja dóm á málið að X fjarstöddum samkvæmt 1. mgr. 161. gr. laga nr. 88/2008. Var hinn áfrýjaði dómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar að nýju.

F var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði og endaþarmsmök við A gegn vilja hennar með því að notfæra sér að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum svefndrunga og ölvunar. Var refsing F ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A 1.200.000 krónur í miskabætur.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot gegn A samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, eftir að þau hófu samfarir með vilja beggja, beitt A ofbeldi og ólögmætri nauðung við samfarirnar þannig að A hlaut tilgreindar afleiðingar af. Að mati Landsréttar samræmdist sú háttsemi X sem lýst væri í ákæru hlutlægt séð verknaðarlýsingu 194. gr. almennra hegningarlaga. Á hinn bóginn yrði því ekki slegið föstu, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að ásetningur X hafi staðið til þess að beita A meiri hörku en hún væri samþykk og þá þótti óvarlegt að telja sannað að X hafi haft ásetning til að brjóta gegn sjálfsákvörðunarrétti A. Ákæruvaldið þótti því ekki hafa axlað þá sönnunarbyrði sem á því hvíldi eftir 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála að sýna fram á ásetning X til nauðgunar og þar með saknæmi verknaðar hans. Var X því sýknaður af sakargiftum.

V var sakfelldur fyrir meiriháttar brot á skattalögum og almennum hegningarlögum. Annars vegar með því að hafa á nánar tilgreindum tímabilum í starfi sínu sem framkvæmdastjóri og stjórnarmaður VL ehf. staðið skil á efnislega röngum virðisaukaskattsskýrslum og vantalið virðisaukaskattskylda veltu félagsins og innheimtan virðisaukaskatt sem bar að standa ríkissjóði skil á. Hins vegar með því að hafa á nánar tilgreindum tímabilum staðið skil á efnislega röngum skattframtölum og komist með því móti hjá því að greiða tekjuskatt og útsvar. Refsing V þótti hæfilega ákveðin fangelsi í 18 mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Auk þess var honum gert að greiða 242.000.000 króna sekt í ríkissjóð og skyldi 12 mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd innan fjögurra vikna. Þá var VL ehf. dæmt til að greiða 158.000.000 króna sekt óskipt með V til ríkissjóðs. Í málinu var gerð krafa um upptöku nánar tilgreindra fjármuna VL ehf., EL ehf. og A ehf. sem svaraði til ávinnings þeirra af hinni refsiverðu háttsemi. Landsréttur féllst ekki á að heimild VII. kafla A almennra hegningarlaga nr. 19/1940 til upptöku takmarkaðist við ágóða sem yrði til vegna innflutnings ávana- og fíkniefna, auðgunarbrota og annarrar skipulagðrar brotastarfsemi. Með hliðsjón af skýrum ákvæðum VII. kafla A laganna væru uppfyllt skilyrði til að taka upptökukröfurnar til greina á grundvelli 69. gr. og 69. gr. d laganna.

K var sakfelldur fyrir kynferðisbrot samkvæmt 1. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa beitt A ólögmætri nauðung og haft við hana samræði gegn vilja hennar. Með broti sínu rauf K skilorð eldri dóms og var hann tekinn upp og refsing dæmd í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var tekið tillit til 1. og 2. töluliðar 1. mgr. 70. gr. og a-liðar 195. gr. sömu laga. Á hinn bóginn var horft til þess að dráttur hafði orðið á meðferð málsins hjá ákæruvaldinu. Var refsing K ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði og honum gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 2.000.000 króna.

E var ákærður fyrir kynferðislega áreitni gegn A, […] ára stúlku, með því að hafa í verslunarmiðstöð tekið utan um hana, sagt við hana á ensku að hann elskaði hana og kysst hana, haldið utan um axlir hennar og gengið áfram með hana og síðar fært hendur sínar niður á bringu hennar þannig að þær snertu brjóst hennar utanklæða. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var með vísan til forsendna í Landsrétti kom fram að framburður A væri trúverðugur og styddist við framburð vinkonu hennar og myndskeið úr eftirlitsmyndavélakerfi. Var E sakfelldur fyrir brot gegn 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og staðfest niðurstaða héraðsdóms um fjögurra mánaða skilorðsbundna fangelsisrefsingu E.

X var sakfelldur fyrir þrjár líkamsárásir, hótanir, ólögmæta nauðung, nauðgun og stórfelldar ærumeiðingar gagnvart þáverandi sambýliskonu sinni, A. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að brot hans beindust gegn sambýliskonu hans á heimili þeirra. Var refsing ákvörðuð með hliðsjón af 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Einnig var litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Þá var litið til þess að útgáfa ákæru tafðist nokkuð og var hún gefin út um 28 mánuðum eftir að atvik málsins áttu sér stað, en ekki komu fram skýringar á þessum töfum við meðferð málsins. Var refsing X ákveðin fangelsi í þrjú ár. Þá var honum gert að greiða A 2.000.000 króna í miskabætur.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A, fæddri 1998, með því að hafa í 18 skipti á árinu 2015 haft samræði við hana á heimili sínu þegar A var 16 til 17 ára, með því að notfæra sér yfirburðarstöðu sem hann hafði gagnvart A sökum aldurs og reynslu með nánar tilgreindum hætti. Sú háttsemi X var talin varða við 3. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hins vegar var talið ósannað að hann hefði samhliða framangreindri háttsemi brotið gegn 1. mgr. 198. gr. og 1. mgr. 201. gr. sömu laga, annars vegar með því að misnota freklega þá aðstöðu að A hefði verið honum háð sem skjólstæðingur hans í nánar tilgreindu trúnaðarsambandi og hins vegar með því að X hefði verið trúað sérstaklega fyrir A til kennslu og uppeldis. Landsréttur staðfesti þannig dóm héraðsdóms og dæmdi X til að sæta fangelsi í 18 mánuði og greiða A 1.500.000 krónur í miskabætur.

X var sakfelldur fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás og barnaverndarbrot með því að hafa tekið fjögurra ára son sinn kverkataki þannig að punktblæðingar mynduðust í andliti drengsins. Var refsing X ákveðin fangelsi í sjö mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða brotaþola 400.000 krónur í miskabætur.

R var sakfelldur fyrir eignaspjöll samkvæmt 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa kastað grjóthnullungi í afturrúðu traktorsgröfu í eigu A með þeim afleiðingum að rúðan brotnaði. Fyrir lá með nægilega skýrum hætti að A hefði gert kröfu um að sakamál yrði höfðað á hendur R og var kröfu R um frávísun málsins frá héraðsdómi því hafnað. Var refsing R ákveðin 30.000 króna fésekt til ríkissjóðs innan fjögurra vikna en sæta ella fangelsi í fjóra daga.

S var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 262. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 um staðgreiðslu opinberra gjalda með því að hafa á nánar tilgreindum tímabilum í starfi sínu sem framkvæmdastjóri og stjórnarmaður V ehf. og sem stjórnarmaður og daglegur stjórnandi G ehf. látið hjá líða að standa ríkissjóði skil á virðisaukaskatti sem innheimtur var í rekstri V ehf. og opinberum gjöldum sem haldið var eftir af launum starfsmanna beggja félaganna. Upplýst var í málinu að vangoldinn virðisaukaskattur og opinber gjöld vegna tiltekinna tímabila sem ákæra tók til höfðu að verulegu leyti verið greidd eftir eindaga. Var því talið að undanþágur frá lágmarki fésekta samkvæmt 1. mgr. 40. gr. laga nr. 50/1988 og 2. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987 ættu við um þær skuldir. Við ákvörðun refsingar S var meðal annars litið til þessa sem og að S hafði ekki áður verið gerð refsing, en á hinn bóginn einnig til þess að brot hans voru framin til hagsbóta fyrir G ehf. Var refsing S ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða 33.500.000 króna sekt í ríkissjóð og skyldi 12 mánaða fangelsi koma í stað sektarinnar yrði hún ekki greidd innan fjögurra vikna. Þá var G ehf. dæmt til 10.600.000 króna sektargreiðslu óskipt með S á grundvelli 9. mgr. 30. gr. laga nr. 45/1987.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn stjúpdóttur sinni A, er hún var […] ára gömul, með því að hafa á sameiginlegu heimili þeirra káfað á kynfærum og rassi stúlkunnar innan klæða og kysst hana á maga, bak og munn. Var háttsemin talin varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að brot hans beindist gegn stjúpdóttur hans á […] ára afmælisdegi hennar, en með því brást X trúnaðarskyldum sínum gagnvart henni. Við ákvörðun refsingar var einnig tekið tillit til þess að talsverður dráttur varð á rannsókn og saksókn í málinu í andstöðu við 3. mgr. 18. gr. og 2. mgr. 53. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sem ekki hafi verið útskýrður. Var refsing X ákveðin fangelsi í tíu mánuði, að frádregnu gæsluvarðhaldi sem hann sætti. Þá var X gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 600.000 krónur.

G var sakfelldur fyrir húsbrot og líkamsárás með því að hafa í heimildarleysi ruðst inn á heimili A og B þar sem hann veittist að þeim með ofbeldi. Var refsing G ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var G gert að greiða brotaþolum miskabætur.

Í málinu var X sakfelldur fyrir meiri háttar brot gegn skattalögum og bókhaldsbrot í starfsemi einkahlutafélaganna A og B ásamt peningaþvætti. Ákæru á hendur X fyrir að skila efnislega röngum skattframtölum og láta undir höfuð leggjast að skila tekjuskatti og útsvari var vísað frá héraðsdómi þar sem skattyfirvöld höfðu áður gert honum að greiða álag á vantalinn skattstofn vegna sömu brota en hin tvíþætta málsmeðferð var talin fara í bága við 4. gr. 7. viðauka mannréttindasáttmála Evrópu þar sem hún hefði ekki verið nægilega samþætt í tíma. Við ákvörðun refsingar X var litið til þess að hann hefði ekki áður gerst sekur um refsivert brot og tafa á rannsókn málsins. Á hinn bóginn væru brotin stórfelld og bæru vott um einbeittan brotavilja. Var refsing X ákveðin fangelsi í átján mánuði, en fullnustu fimmtán mánaða frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var honum gert að greiða 258.000.000 króna í sekt. Y var sýknuð af refsikröfu fyrir peningaþvætti þar sem brot hennar væru fyrnd.

BJ var sakfelldur fyrir bókhaldsbrot með því að hafa látið undir höfuð leggjast að færa lögboðið bókhald fyrir einkahlutafélagið B á rekstrarárinu 2008 og vanrækt að varðveita fylgiskjöl og önnur bókhaldsgögn með fullnægjandi hætti. BJ var einnig gefið að sök meiriháttar skattalagabrot með því að hafa ekki staðið skil á virðisaukaskattsskýrslum og virðisaukaskatti félagsins fyrir tiltekin tímabil. Landsréttur vísaði til þess að í skýrslu skattrannsóknarstjóra kæmi fram það mat hans að þeir sölureikningar sem ákæra byggi á væru tilhæfulausir og að við lögreglurannsókn málsins hefði ekkert komið fram sem varpaði nýju ljósi á það. Taldi Landsréttur ekki hafið yfir skynsamlegan vafa að BJ hefði gerst sekur um þann undandrátt á skyldu til greiðslu virðisaukaskatts sem hann var ákærður fyrir, sbr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Var BJ því sýknaður af þessum lið ákæru. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að óhæfilegur dráttur hefði orðið á meðferð málsins sem ekki hefði verið útskýrður. Var ákvörðun refsingar BJ frestað skilorðsbundið.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn þremur barnabörnum sínum. Voru brotin talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. og 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði ekki áður sætt refsingu en að hann væri sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn þremur dætradætrum sínum þegar þær voru á barnsaldri. Um væri að ræða gróf og alvarleg brot gagnvart stúlkunum framin í skjóli trúnaðartrausts sem þær máttu bera til afa síns. Þá hefðu brotin verið margendurtekin og framin á um tíu ára tímabili. Af því yrði ráðið að vilji ákærða til að brjóta gegn stúlkunum hefði verið sterkur og einbeittur. Var því litið til 1., 2., 3., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga, 3. mgr. sömu greinar, a- liðar 195. gr. og 5. mgr. 202. gr. sömu laga. Þá var höfð hliðsjón af 4. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga með hliðsjón af aldri ákærða. Loks var refsing tiltekin samkvæmt 77. gr. sömu laga. Þótti refsing X því hæfilega ákveðin fangelsi í sjö ár. Þá var X gert að greiða A og B skaðabætur, 3.000.000 króna hvorri um sig.

E var sakfelld fyrir brot gegn umferðarlögum með því að hafa í fjögur skipti ekið bifreið svipt ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Með hliðsjón af sakarferli E og í samræmi við dómvenju var refsing E ákveðin fangelsi í þrettán mánuði. Þá var hún svipt ökurétti ævilangt.

I var sakfelld fyrir tilraun til manndráps með því að hafa í félagi við annan mann ruðst grímuklædd inn á heimili A og ráðist á hann með hafnaboltakylfu með nánar tilgreindum afleiðingum og með því að hafa stungið A með hníf í brjóstkassa, með þeim afleiðingum að hann hlaut djúpan skurð yfir rifbili fjögur hægra megin á brjóstkassa. Litlu mátti muna að hnífsstungan snerti innri líffæri, en hún lá nálægt slagæð aftan við rifbein og hefði getað valdið alvarlegri blæðingu. Var sú háttsemi hennar talin varða við 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 20 gr. þeirra laga. Þá var hún jafnframt sakfelld fyrir brot gegn valdstjórninni og vörslur ávana- og fíkniefna en þau brot voru talin varða við 1. mgr. 106. gr. sömu laga og 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að fyrst greinda brot ákærðu var fólskulegt, heiftúðugt og tilefnislaust, þess að hún beitti hættulegum aðferðum og vopnum, að mildi þótti að ekki fór verr og að ásetningur hennar hefði verið einbeittur. Engin efni þóttu til þess að ákvarða refsingu með hliðsjón af 1. mgr. 74. gr. eða 75. gr. almennra hegningarlaga og ekki þóttu skilyrði til að líta til 2. mgr. 20. gr. þeirra laga. Með hliðsjón af 1., 3., 6. og 7. tl. 1. mgr. 70. gr. og 77. gr. sömu laga þótti refsing hennar hæfilega ákveðin fimm ára fangelsi, auk þess sem hún skyldi sæta upptöku ávana- og fíkniefna. Þá var I gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur.

L var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni, þjófnað, nytjastuld og að hafa ekið bifreiðum sviptur ökurétti. Að sakaferli hans virtum, því að hann hafði rofið skilorð eldri dóms sem dæmdur var upp samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 77. og 78. gr. sömu laga, var hann dæmdur í 12 mánaða fangelsi, þar af níu mánuði skilorðsbundna til tveggja ára. Þá var honum gert að sæta upptöku muna og fíkniefna og greiða brotaþola skaðabætur.

Lögreglumaðurinn S var sakfelldur fyrir brot gegn 132. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 217. gr., sbr. 138. gr. sömu laga, með því að hafa farið offari og ekki gætt lögmætra aðferða er hann hugðist flytja A úr fangageymslu og fyrir dómara. Var refsing S ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 30 daga.

S var sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni með því að hafa hótað lögreglumanninum A að berja hann og móður hans. Með brotinu rauf S skilorð. Með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing S ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 60 daga.

X var sakfelld fyrir brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2012 gagnvart fimm börnum sínum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að um alvarleg brot hefði verið að ræða sem átt hefðu sér stað yfir langa tíma og beinst gegn börnum hennar á sameiginlegu heimili þeirra. Var refsing X ákveðin fangelsi í 15 mánuði auk þess sem henni var gert að greiða brotaþolum skaðabætur.

S var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa veist með ofbeldi að A og snúið hann niður þannig að hann féll í jörðina, haldið honum niðri og slegið hann með nánar tilgreindum afleiðingum. Ósannað þótti að þau högg sem S veitti A hefðu lent í höfði hans. Landsréttur taldi að S hefði ekki fært haldbær rök fyrir kröfu um sýknu með þeirri röksemd að með skipun eins dómara málsins í Landsrétti hefði verið brotið gegn rétti S til réttlátrar málsmeðferðar á grunni 59. gr. og 70. gr. stjórnarskrárinnar og 2. málslið 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Refsing S var ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var S gert að greiða A skaða- og miskabætur.

X var gefið að sök fíkniefnabrot með því að hafa ásamt A haft í vörslum sínum í sölu og dreifingarskyni 109 kannabisplöntur, 1.374,20 g af afskornum kannabisplöntum og 504,35 g af maríjúana og fyrir að hafa um nokkurt skeið ræktað fíkniefnin. X játaði aðild að málinu við skýrslutöku hjá lögreglu en neitaði sök við meðferð málsins í héraði og fyrir Landsrétti. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að X hefði ekki gefið trúverðuga skýringu á breyttum framburði sínum um aðild sína að þeirri kannabisræktun sem honum var gefin að sök og þætti því mega taka tillit til framburðar hans hjá lögreglu við sakarmat í málinu. X og A hefðu verið handteknir í húsinu þar sem kannabisræktunin fór fram og húsið væri í eigu félags í eigu X. X hafi staðfest að hafa nokkrum sinnum komið að húsinu vikurnar fyrir handtökuna ásamt A og hafi viðurkennt að hafa vitað af ræktuninni án þess að gera við hana athugasemdir og að hann hafi átt að fá hluta af fíkniefnum úr ræktuninni til eigin nota. Landsréttur taldi sakargiftir, sem lutu að vörslum og dreifingu á 504,35 g af maríjúana, ósannaðar en taldi sannað svo að ekki yrði vefengt með skynsamlegum rökum, sbr. 1. mgr. 109. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, að X hefði gerst sekur um þá refsiverðu háttsemi sem honum var að öðru leyti gefin að sök. Var refsing X ákveðin fangelsi í sex mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. X var einnig gert að sæta upptöku á nánar greindum fíkniefnum og munum.

X var sakfelldur fyrir að hafa, þar sem hann sat í ökumannssæti kyrrstæðrar bifreiðar, tekið A, sem stóð við bifreiðina og hélt í stýri hennar, hálstaki, sparkað í líkama hennar og ýtt henni upp að þaki bifreiðarinnar, ekið bifreiðinni af stað á meðan A var til hálfs út úr henni og meðan á akstrinum stóð slegið A í andlit og reynt að losa tak hennar af stýrinu. Var háttsemin heimfærð undir 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 4. mgr. 220. gr. sömu laga. Þá var X jafnframt sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 257. gr. sömu laga með því að hafa eyðilagt farsíma A. Refsing X var ákveðin fangelsi í fjóra mánuði en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A 629.280 krónur í skaða- og miskabætur.