A ehf. og B deildu um rétt B til kjarasamningsbundinna launahækkana, greiðslu launa, launa í veikindaforföllum og launa í uppsagnarfresti á nánar tilgreindu tímabili, auk greiðslu orlofs- og desemberuppbótar. Einnig hvort H hefði sýnt af sér tómlæti sem hefði þýðingu fyrir rétt hans til greiðslna. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á kröfur B að öðru leyti en því að A ehf. var sýknað af kröfu um launahækkanir á grundvelli kjarasamnings. Í dómi Landsréttar var lagt til grundvallar að H hefði átt rétt til þeirra launabreytinga sem um ræddi samkvæmt þeim kjarasamningi sem gilti um kjör H og bókunar við hann um almenna launahækkun. Þá taldi Landsréttur að einu gilti þó laun B hefðu verið hærri en lágmarkslaun og hann notið vissra launahækkana á starfstíma sínum en litið var til þess að fyrir dómi áréttaði A ehf. að það hefði ekki ætlað sér að mæta kjarasamningsbundnum launahækkunum með breytingu á launum B eða nýta heimild í bókuninni til að flýta hækkun launa. Var krafa B um greiðslu í samræmi við kjarasamningsbundnar launahækkanir því tekin til greina. Að öðru leyti staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms, þar á meðal um ætlað tómlæti B, með vísan til forsendna.
Deilt var um rétt stefnanda, sem starfaði hjá stefnda við þrif og önnur störf, til greiðslu launa og miskabóta vegna þess hvernig staðið var að uppsögn ráðningarsambands aðila. Að áliti dómsins byggðist ákvörðun stefnda um fyrirvaralausa uppsögn á ásökunum sem taldar voru ósannaðar. Gat uppsögn því fyrst tekið gildi mánaðamótin eftir að stefnanda barst uppsagnarbréf auk þess sem henni bar réttur til eins mánaðar uppsagnarfrests í samræmi við ákvæði kjarasamnings. Loks var stefndi dæmdur til að greiða stefnanda miskabætur með vísan til þess að ásakanirnar voru meiðandi fyrir hana og vógu að æru hennar og persónu.
Fallist var á kröfu stefnanda um vangreidd laun fyrir yfirvinnu af hálfu stefnda á tilgreindu tímabili en fyrir lá að ráðningakjör stefnanda tóku mið af lágmarkslaunum eftir gildandi kjarasamningum aðila. Hins vegar taldist vera ósönnuð krafa stefnanda um leiðréttingu á orlofi m.t.t. útreikningsaðferðar.
Ágreiningur um uppgjör launa og launatengds kostnaðar.
Stefnandi krafðist þess að stefnda yrði gert að greiða honum vangreidd laun í samræmi við ráðningarsamning aðila vegna nýrrar reiknitöflu til útreiknings á starfshlutfalli organista sem fylgdi nýjum kjarasamningi á árinu 2020. Um útreikning starfshlutfalls samkvæmt hinni nýju reiknitöflu vísaði stefnandi til einstakra þátta um vinnuframlag sitt til starfslýsingar hans eins og það er tilgreint í gildandi ráðningarsamningi hans frá árinu 2012. Dómurinn féllst á sjónarmið stefnda og tiltók í niðurstöðum að reiknitaflan verði ekki notuð nema að allir viðkomandi þættir, þar á meðal raunverulegt vinnuframlag verði metið áður en niðurstaða fengist samkvæmt töflunni. Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Hið stefnda félag var dæmt til að að greiða stefnanda vangoldin laun, laun í veikindum og laun á uppsagnarfresti, en félagið var sýknað af kröfu hans um vangoldna kjarasamningsbundna launahækkun. Málsástæðu um tómlæti var hafnað. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Stefndi sýknaður af kröfum stefnanda sem taldi sig eiga inni ógreidd laun hjá stefnda.
G var starfsmaður hjá MC í Bandaríkjunum og síðar hjá dótturfélagi þess á Íslandi, M ehf., þar til hann hætti störfum á árinu 2016. Deildu aðilar um kjör G við starfslok. Byggði G á því að munnlegur samningur hefði komist á milli aðila um starfslokin og að þann samning ætti eftir að efna. Þá ætti G eftir að fá greitt andvirði hlutabréfa í MC sem honum hefðu verið veitt en ekki afhent þegar hann hætti störfum. M ehf. mótmælti því að slíkur samningur hefði komist á. G hefði sagt upp störfum og hefði félagið greitt honum laun í uppsagnarfresti í samræmi við ráðningarsamning og ákvæði kjarasamninga. Þá hafi réttur G til óafhentra hlutabréfa í MC fallið niður við uppsögn hans. Í dómi Landsréttar var talið ljóst að samstarfsmenn og yfirmenn G hafi verið mjög áhugasamir um að taka G með í fyrirhugaða hópuppsögn og gera við hann sérstakan starfslokasamning sem fæli í sér hærri starfslokagreiðslur en hann ella ætti rétt á. Af gögnum málsins mætti hins vegar glögglega sjá að þessar ráðagerðir yfirmanna G hefðu ekki náð fram að ganga þar sem hann hefði sjálfur sagt upp störfum og staðfesting á því hefði þegar legið fyrir. Var G ekki talinn hafa sýnt fram á að samningur hefði komist á milli aðila um önnur starfslokakjör en ráðningar- samningur hans gerði ráð fyrir. Þá var talið að G hefði mátt vera ljóst af ákvæði í ráðningarsamningi og upplýsingum sem hann hafði um skilmála kaupaukakerfis að hann ætti ekki rétt til að fá uppgjör á óafhentum hlutum við starfslok sem stöfuðu af uppsögn hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu M ehf. af öllum kröfum G.
Hið stefnda félag var dæmt til að að greiða stefnanda vangoldin laun og orlof. Ekki var fallist á kröfu stefnda um skuldajöfnuð þar sem stefnda þótti ekki hafa sýnt fram á tjón af völdum stefnanda né heldur að hún hafi bakað sér bótaábyrgð gagnvart stefnda með saknæmri háttsemi. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Fallist var á kröfu stefnanda um vangreidd laun, orlof og desemberuppbót úr hendi stefnda frá þeim tíma er hann starfaði hjá stefnda.
Deilt var um hvort ábyrgð Á næði til bifreiðastyrks D á grundvelli 5. gr. laga nr. 88/2003 um Ábyrgðasjóð launa í kjölfar gjaldþrots fyrrum vinnuveitanda D, W hf. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt ákvæðinu tæki ábyrgð Á til vinnulauna og bóta vegna launamissis. Þá væri ljóst að greiðslur vegna útlagðs kostnaðar féllu utan ábyrgðar Á. Fram kom að greiðsla sú sem nefnd væri bifreiðastyrkur í kjarasamningi Flugfreyjufélags Íslands og W hf., hefði numið fastri fjárhæð og verið greidd fyrsta virka dag hvers mánaðar með sama hætti og önnur laun, að frádreginni staðgreiðslu. Í málinu lægi fyrir að D hefði hvorki lagt út fjármuni í tengslum við afnot af bifreið né haldið akstursdagbók í þágu W hf. Þá var rakinn framburður vitnisins O fyrir héraðsdómi en þar hefði komið fram að tilgangur umrædds bifreiðastyrks í fyrrgreindum kjarasamningi væri sá, að hækka föst laun flugliða og jafnframt að greiðslan tengdist ekki afnotum af bifreið. Með vísan til þess sem rakið var um eðli greiðslunnar þótti verða að leggja til grundvallar að hún hefði verið hluti af föstum samningsbundnum launum D hjá W hf. Var ekki fallist á með Á að með launamissi í skilningi b-liðar 1. mgr. 5. gr. laga nr. 88/2003 væri einungis átt við missi grunnlauna og þar með ekki missi annarra uppbóta. Yrði réttur D til bóta á uppsagnartímanum því ekki skertur sem næmi umræddri fjárhæð bifreiðastyrks. Var því fallist á kröfu D um að felldur yrði úr gildi úrskurður félagsmálaráðuneytisins nr. 17/2021 frá 22. desember 2021.
Stefnanda var var sagt upp störfum á reynslutíma ráðningar og meðan hún var í veikindaleyfi. Krafðist stefnandi launa í veikindaforföllum til samræmis við uppsafnaðan áunninn rétt hennar. Var sá réttur mun ríkari en uppsagnarfrestur stefnanda. Ekki var fallist á þau rök stefnda að áunnin réttindi starfsmanns yrðu fyrst virk að loknu tímabili reynslutíma og var stefndi því dæmdur til greiðslu veikindalauna eins og krafist var.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um leiðréttingu á launum á starfstíma með vísan til tómlætis.
Fallist á launakröfu fyrrum starfsmanns. Talið að jafnaðarlaun sem greidd voru hafi verið undir þeim lágmarkskjörum sem kjarasamningur tryggði launþeganum. Því var hafnað að krafan væri fallin niður vegna tómlætis.
Fallist var á með stefnanda að stefndi hefði ekki getað haldið eftir greiðslu þar sem hann hefði fengið nægjanlegar upplýsingar um útlagaðan kostnað og tímaskýrslu frá stefnanda
Stefnandi, sem starfaði áður sem fjármálastjóri hjá stefnda, krafði stefnda um greiðslu vegna orlofs sem hann taldi sig hafa átt ónotað við starfslok og launahækkunar sem hann taldi sig hafa átt að hljóta á grundvelli ákvæðis í ráðningarsamningi aðila þess efnis að launin skyldu hækka við fjármögnun félagsins. Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu vegna orlofsins og var í því sambandi miðað við uppgefna stöðu orlofs samkvæmt síðasta launaseðli sem stefndi gaf út til stefnanda. Aftur á móti var hafnað þeim hluta kröfu stefnanda sem laut að launahækkuninni, þar sem tiltekin fjármögnun sem stefnandi vísaði til var ekki talin hafa uppfyllt fyrrgreint skilyrði ráðningarsamningsins.
Viðurkennd bótaábyrgð vinnuveitanda á vinnuslysi, þar sem úrslit réðust að miklu leyti á því að allt of langur tími leið þar til slysið var til Vinnueftirlits ríkisins og atvik máls voru aldrei rannsökuð.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda skaðabætur vegna ólögmætrar uppsagnar, þar sem stefndi sýndi ekki fram á að uppsögn stefnanda hafi byggst á forsendum sem unnt væri að sannreyna sem málefnalegar á þann hátt sem ákvæði kjarasamnings áskilja. Ekki var þó fallist á kröfu stefnanda um miskabætur.
Deilt var um uppgjör orlofs og ökutækjastyrks við starfslok.Annars vegar var einkum um það deilt hvort samið hefði verið um hærra orlofshlutfall en kjarasamningar ráðgerðu og hins vegar hvort ökutækjastyrkur hefði verið hluti fastra starfskjara. Þá laut ágreiningur að uppgjöri orlofsdaga.Var ekki fallist á kröfu stefnanda um greiðslu orlofs þar sem hann var ekki talinn hafa sýnt fram á að samið hefði verið um hærra orlofshlutfall en mælt var fyrir um í kjarasamningi. Þá var ekki talið að stefnandi ætti kröfu til frekari orlofsgreiðslna.Fallist var á greiðslu vangoldins ökutækjastyrks vegna tilgreinds tímabils. Ekki var fallist á að draga bæri þær greiðslur sem stefnandi þáði frá einkahlutafélagi sínu á uppsagnarfresti frá launum.
Málsaðilar deildu um það hvort bifreiðastyrkur samkvæmt ráðningar- og kjarasamningi félli undir ábyrgð Ábyrgðarsjóðs launa samkvæmt ákvæði b-liðar 5. gr. laga nr. 88/2003. Var það niðurstaða dómsins að bifreiðastyrkur stefnanda gæti ekki talist til fastra launa í skilningi ráðningar- eða kjarasamnings Flugfreyjufélags Íslands og Wow air ehf. um kaup og kjör flugliða hjá Wow air. Var stefndi, Ábyrgðarsjóður launa, sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi slasaðist þegar hann féll niður stiga við vinnu sína um borð í frystitogara sem var í tímabundum sérverkefnum í tengslum við verkefni fyrir erlenda hafrannsóknarstofnun. Ágreiningur reis um óvinnufærni stefnanda, hversu lengi hún hefði staðið yfir og hvort hana mætti rekja til vinnuslyssins eða fyrra heilsufars. Þá var deilt um við hvaða laun ætti að miða og hvort stefnandi hefði fyrirgert rétti sínum vegna tómlætis. Talið að stefnandi hefði sýnt fram á óvinnufærni í þrjá mánuði frá slysinu sem ætti rót sína að rekja til þessa slyss. Kröfu stefnanda um staðgengilslaun sem miðuðust við aflahlut var hafnað, enda væru þau í ósamræmi við það starf sem hann var ráðinn til að sinna og þau ráðningakjör sem hann samdi um. Hafnað var að réttur hans væri fallin niður fyrir tómlæti Var stefnda gert að greiða stefnanda tveggja mánaða staðgengilslaun miðað við umsamið dagvinnukaup auk eins mánaða kauptryggingu.
A höfðaði mál gegn B ehf. til greiðslu vangoldinna launa og sjúkrakostnaðar annars vegar og hins vegar skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi. Í dómi Landsréttar var rakið að engar forsendur væru til að líta svo á að stofnast hafi ráðningarsamband á milli A og B ehf. Af gögnum málsins leiddi að A hefði verið starfsmaður erlends verktakafyrirtækis og unnið við byggingarframkvæmdir sem það félag tók að sér í þágu B ehf. samkvæmt verksamningi. Þá var ekki talið B ehf. bæri á öðrum grundvelli ábyrgð á greiðslu launa og sjúkrakostnaðar A. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu B ehf. af þeirri kröfu því staðfest. Að því er varðar skaðabótakröfu A var ekki annað talið liggja fyrir en að hið erlenda verktakafyrirtæki hafi eitt haft með höndum þann verkþátt sem A vann við þegar hann slasaðist. Skorti á samhæfingu öryggisráðstafana vegna starfa fleiri verktaka yrði því ekki kennt um slysið. A var ekki á annan hátt talinn hafa sýnt fram á saknæma vanrækslu B ehf. sem valdið hefði slysinu eða teflt fram öðrum haldbærum málsástæðum til stuðnings því að bótaábyrgð vegna slyssins yrði felld á B ehf. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sýknu B ehf. af bótakröfu A því staðfest.
Stefndi var sýknaður af kröfu stefnanda, sem taldi sig eiga ógreidd laun hjá stefnda vegna útkalla á bakvakt er stefnandi sinnti í vinnu sinni hjá stefnda. Ekki var talið að stefnandi hefði sýnt fram á að leggja mætti að jöfnu útköll á bakvakt er sinna mætti í fjarvinnu heiman frá við útköll þar sem starfsmaður yrði að sinna verkefni á vinnustað. Þá var málsástæða stefnanda um að krafa hans byggði á venju talin of seint fram komin. Var stefndi því sýknaður og stefnanda gert að greiða honum málskostnað.
Stefnanda var sagt upp störfum sem matsveinn á skipi um miðjan ágúst 2020 en óskað eftir því að hann myndi sinna vinnuskyldu sinni í uppsagnarfresti. Í málinu var óumdeilt að hann hefði verið óvinnufær frá miðjum júlí 2020 og farið m.a. í hjartaþræðingu en ekki fengið bót meina sinna. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði verið óvinnufær til að starfa sem matsveinn í uppsagnarfresti. Í málinu var lagt til grundvallar að stefnandi hefði ekki fengið neina bót meina sinna sem höfðu gert það að verkum að hann varð óvinnufær um miðjan júlí 2020. Veikindin voru til þess fallin að há honum í starfi matsveins. Stefndi gat ekki nýtt sér starfsendurhæfingu hjá Virk síðar á árinu og var metinn óvinnufær í byrjun janúar 2021 af trúnaðarlækni Gildis við örorkumat. Talið var að stefnandi hefði sýnt fram á að hann hefði verið óvinnufær og voru kröfur hans teknar til greina. Upphaf veikindatímabilsins var miðað við þegar hann skyldi hefja störf að nýju en stefnandi starfaði eftir svokölluðu skiptimannakerfi.
Fallist var á kröfu stefnanda um ógreidda launakröfu hans samkvæmt samkomulagi málsaðila um starfslok stefnanda hjá stefnda sem talið var vera bindandi samkvæmt efni sínu fyrir aðila.
Fallist á kröfu stefnanda um bætur vegna vangoldinna vinnulauna í uppsagnarfresti. Sýnt þótti fram á að stefnandi hafi verið ráðinn starfsmaður en ekki verktaki þar sem fyrir lágu m.a. launaseðlar í þá veru auk þess sem að ekki þótti nægilega vera sýnt fram á það að stefnanda hafi verið sagt upp störfum hjá stefnda í tölvupóstsamskiptum þeirra áður en stefndi rifti síðan einhliða vinnusambandi þeirra.
Stefnda gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um greiðslu launa, sjúkrakostnaðar og skaðabóta þar sem stefndi var ekki talinn eiga aðild að málinu.
Stefnandi krafði stefnda um laun sem hún taldi sig eiga inni hjá stefnda vegna starfa í hans þágu á árunum 2016-2019. Talið var ósannað að stefnandi hefði gegnt því starfi sem krafa hennar tók til og að þær greiðslur, sem hún hefði þegar fengið samkvæmt sendum reikningum, væru í ósamræmi við það sem samkomulag aðilanna hefði lotið að. Var stefndi því sýknaður.
G höfðaði mál á hendur Í ehf. og krafðist efnda- og skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar eða riftunar á ráðningarsamningi aðila sem og miskabóta á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Óumdeilt var að G hafði verið í leyfi frá störfum hjá Í ehf. vegna veikinda frá því í ágúst 2018 og átti rétt á launum í veikindaleyfi út októbermánuð 2018. Um mánaðamótin september/október 2018 fékk G ekki greidd laun sín fyrir septembermánuð þar sem Í ehf. hafði skuldajafnað launum hans á móti kröfu sem félagið taldi sig eiga á hendur G. Héraðsdómur sem staðfestur var af Landsrétti vísaði til þess að samkvæmt 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups mætti ekki greiða laun með skuldajöfnuði nema svo hefði áður verið sérstaklega um samið. Ekki lá fyrir slíkur samningur milli aðila og var Í ehf. því óheimilt að skuldajafna kröfu sinni við laun G. Í ehf. undi þeirri niðurstöðu héraðsdóms. Þá hélt G því fram að háttsemi Í ehf. fæli hvora tveggja í sér, verulega vanefnd á ráðningarsamningi aðila og ólögmæta fyrirvaralausa uppsögn úr starfi. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að Í ehf. hafði upplýst G um að starf hans biði hans er hann sæi sér fært að mæta til vinnu. Þá var óumdeilt að G hafði fullnýtt veikindarétt sinn 1. nóvember 2018 og átti því ekki rétt til greiðslu á grundvelli ráðningarsamnings aðila eftir það nema gegn vinnuframlagi. Féllst Landsréttur á niðurstöðu héraðsdóms um að atvikum yrði ekki jafnað til fyrirvaralausrar uppsagnar eða annars konar slita á ráðningarsamningi. Af þeim sökum var Í ehf. sýknaður af skaðabótakröfu G. Þá var ekki talið felast í því ólögmæt meingerð gegn frelsi, friði, æru eða persónu áfrýjanda í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga þó svo að Í ehf. hafi ekki verið heimilt að greiða áfrýjanda laun hans með skuldajöfnuði samkvæmt 1. gr. laga nr. 28/1930 um greiðslu verkkaups, eins og gert var. Aðrar málsástæður G komu ekki til skoðunar við úrlausn málsins fyrir Landsrétti með vísan til 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Stefnandi krafðist launa og miskabóta frá stefnda og byggði á því að honum hefði verið sagt upp störfum hjá stefnda án fyrirvara. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda þar sem talið var ósannað að stefnanda hefði verið vikið fyrirsvaralaust úr starfi. var litið svo á að stefnandi hefði sjálfur slitið ráðningarsamnbandi sínu við stefnda þegar hann yfiorgaf vinnusataðinn og mætti ekki aftur til starfa.
Stefndi sýknaður af eftirstandandi dómkröfum stefnanda í vinnulaunamáli. Sannað þótti að komist hefði í upphafi á skriflegt samkomulag málsaðila um föst laun stefnanda hjá stefnda þótt það hefði ekki verið undirritað og átti stefnandi því ekki rétt á að fá yfirvinnu greidda. Kröfur stefnanda þóttu að öðru leyti ósannaðar í málinu, það er varðandi meintar bakvaktir, frítökurétt og þá um orlof.
Hluta af kröfu stefnanda um vangoldin laun var vísað frá dómi en stefndi sýknaður að öðru leyti vegna tómlætis stefnanda. Stefndi dæmdur til greiðslu dráttarvaxta af orlofsuppbót og til greiðslu desemberuppbótar.
Fyrrverandi fyrirsvarsmanni einkahlutafélags o.fl. gert að greiða þrotabúi félagsins til baka lán.
Deilt var um launagreiðslur og túlkun á ráðningarsamningi G sem kvað á um „flöt laun“ en tilgreindi jafnframt að heildarvinnustundir yfir mánuðinn yrðu að meðaltali 184 og að vinnutími væri í samráði við yfirmann. Var samningurinn því ekki skýr um það að G ætti ekki rétt á frekari launagreiðslum ef heildarvinnustundir væru umfram framangreint. Við túlkun á samningnum var því litið til annarra ákvæða ráðningarsamningsins og hvernig hann var túlkaður og framkvæmdur í raun. Talið var að hluti greiðslna sem G gerði kröfu um og laut að frítökurétti hans hafi verið niður fallinn vegna tómlætis enda gerði G enga kröfu um þær greiðslur fyrr en fimm mánuðum eftir að hann lét af störfum hjá M hf. Að öðru leyti var dómur héraðsdóms staðfestur og M hf. gert að greiða G umkrafin laun.
Stefndi sýknaður af vinnulaunakröfu stefnanda vegna fyrningar og tómlætis.
Stefndi sýknaður af vinnulaunakröfum stefnanda vegna fyrningar og tómlætis.
Stefndi sýknaður af vinnulaunakröfu stefnanda vegna tómlætis.
Stefndi sýknaður af vinnulaunakröfu stefnanda vegna tómlætis.
Stefndi sýknaður af vinnulaunakröfu stefnanda vegna tómlætis.
Stefndi sýknaður af vinnulaunakröfu stefnanda vegna tómlætis og fyrningar.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda vegna tómlætis.
Stefndi sýknaður af vinnulaunakröfu stefnanda vegna fyrningar og tómlætis.
Stefndi sýknaður af vinnulaunakröfu stefnanda vegna tómlætis.
Stefndi sýknaður af launakröfu stefnanda vegna tómlætis.
Stefnandi réð sig með munnlegu samkomulagi til starfa á eldhúsi á hóteli en var sagt upp störfum tæpu ári síðar. Ósannað þótti að hann hefði ráðið sig í vinnu samkvæmt 2-2-3-kerfi. Hins vegar hafði komist á ráðningarsamningur í verki með tilteknum föstum mánaðarlaunum. Eftir nokkurra mánaða starf komst á ráðningarsamningur í verki með öðrum aðeins hærri mánaðarlaunum. Talið var að vinnuveitandinn hefði ekki fylgt kjarasamningi til hins ítrasta þegar hann reikaði laun stefnanda. Stefnandi hafði unnið við fag sitt í meira en 35 ár og þekkti því meginreglur kjarasamningsins. Hann hafði jafnframt skráð vinnustundir sínar hjá sér sjálfur og vissi því hversu mikið hann vann. Litið var til þess svo og þess að stefnandi sýndi ekki fram á að hann hefði kvartað við vinnuveitandann sinn og þess að hann leitaði ekki til stéttarfélags síns fyrr en eftir að honum var sagt upp störfum. Að því marki sem laun hans kynnu að hafa verið vantalin var hann talið hafa glatað rétti til þeirra vegna tómlætis.
V höfðaði mál og krafði S hf. um greiðslu vegna uppsafnaðs kjarasamningsbundins frítökuréttar. Í dómi Landsréttar kom fram að V hefði ekki ráðið vinnutíma sínum sjálfur í þeim skilningi að hann gæti stjórnað því hvenær verk þau sem hann var ráðinn til væru innt af hendi. Þá taldi rétturinn að hann hefði ekki notið þeirrar lágmarkshvíldar sem kveðið væri á um í 1. mgr. 53. gr. laga nr. 46/1980 og viðeigandi kjarasamningi og á því bæri S hf. ábyrgð. Jafnframt var V ekki talinn hafa sýnt það tómlæti við gæslu lágmarkskjara sinna, sem fælust í frítökurétti, að hann hefði glatað rétti til að hafa uppi kröfu vegna hans. Var krafa V því tekin til greina.
A krafði S hf. um greiðslu fyrir frítökurétt vegna skerts hvíldartíma og fyrir skert réttindi til vikulegs frídags. Deildu aðilar um hvort skráning vinnustunda A hefði endurspeglað unnar stundir hans á tilteknu tímabili eða hvort inn í þeim stundafjölda hefðu verið tímar sem áttu að bæta fyrir skerðingu umræddra réttinda. Var ekki talið að S hf. hefði tekist sönnun um að skráningin hefði ekki tekið mið af unnum vinnustundum A og yrði því að leggja til grundvallar að A hefðu verið greidd laun í samræmi við það. Við mat á því hvort A gæti krafið S hf. um frekari greiðslur fyrir vinnuframlag sitt yrði að líta til þess að A hefði borið fyrir héraðsdómi að hann hefði aldrei á starfstíma sínum gert athugasemdir við launayfirlit sín og launaseðla. Hefði hann jafnframt endurnýjað ráðningarsamband sitt við S hf. með því að undirrita nýjan ráðningarsamning án þess að gera athugasemdir við það fyrirkomulag sem tíðkaðist hjá S hf. við skráningu vinnustunda og greiðslu launa. Þá hefði stéttarfélag A fyrst haft samband við S hf. vegna ætlaðra vangoldinna launa A eftir starfslok hans og um 15 mánuðum eftir að því tímabili lauk sem krafa hans sneri að. Málið hefði svo verið höfðað þegar liðnir voru um sex mánuðir frá starfslokum A. Loks var talið að líta yrði til þess að A hefði verið trúnaðarmaður á vinnustað sínum og borið nánar tilgreindar skyldur sem slíkur, sbr. 2. mgr. 10. gr. laga nr. 80/1938 um stéttarfélög og vinnudeilur. Samkvæmt þessu og að gættum kröfum til gagnkvæms trúnaðar og tillits af hálfu beggja aðila ráðningarsambands var því talið að A hefði fyrir sakir tómlætis fyrirgert rétti til að hafa uppi kröfu sína. Var S hf. því sýknað af kröfu A.
Ágreiningur um laun sjómanns í uppsagnarfresti.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um vangreitt uppsafnað orlof.