Dómstólaleit

Fallist á viðurkenningarkröfu um að stefnandi hafi orðið fyrir líkamstjóni í umferðaróhappi.

Deilt var um árslaunaviðmið skv. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Með dómi var fallist á það með stefnanda að réttara væri að miða við atvinnutekjur hans á þriggja ára viðmiðunartímabili skv. 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, uppreiknaðar til 12 mánaða, en tekjur hans á slysárinu.

Í málinu var deilt um uppgjör skaðabóta vegna umferðarslyss sem stefnandi lenti í á árinu 2018 og stefndi ber bótaábyrgð á. Hafnað var kröfu stefnanda um hærri bætur en henni höfðu þegar verið greiddar vegna varanlegrar örorku, en fallist var á kröfu hennar um bætur fyrir tímabundið atvinnutjón.

Stenda, vátryggingarfélag, var sýknað af bótakröfum stefnanda, vegna líkamstjóns, sem hann taldi sig hafa orðið fyrir vegna tveggja umferðarslysa, en stefnandi aflaði og lagði fram í málinu einhliða matsgerð án aðkomu stefnda, til að reyna sýna fram á tjón sitt og tengsl þess við umrædd slys. Féllst dómurinn, m.a. með vísan til dómafordæma, ekki á að fyrirliggjandi gögn og þar á meðal umrædd matsgerð, teldust vera til þess fallin að sanna nægilega umrædd orsakatengsl, sem leiddi þá til sýknu.

Stefnandi höfðaði málið til heimtu bóta vegna líkamstjóns, aðallega á hendur Sjúkratryggingum Íslands en til vara á hendur íslenska ríkinu. Málið var sætt milli stefnanda og aðalstefnda en eftir stóð krafa stefnanda á hendur varastefnda. Talið var að ekki hefðu verið lagaskilyrði til þess að stefnandi hefði mátt beina kröfum sínum aðallega að aðalstefnda en til vara að varastefnda, á þann hátt sem stefnandi gerði. Dómurinn vísaði því af sjálfsdáðum frá kröfum stefnanda á hendur varastefnda.

Fallist á kröfu stefnanda um viðbótargreiðslu vegna slyss á grundvelli áhafnartryggingar. Fyrirvari sem stefnandi gerði við móttöku greiðslu talinn standast.

Stefndi hafði við greiðslu skaðabóta vegna vinnuslyss stefnanda beitt meginreglu skaðabótalaga um árslaun við útreikning bóta fyrir varanlega örorku. Stefnandi taldi annan mælikvarða réttari á líklegar framtíðartekjur sínar og krafðist þess að árslaun yrðu metin sérstaklega á grundvelli 2. mgr. 7. gr. laganna. Dómurinn féllst ekki á það og hafnaði kröfu hans um hærri bætur.

Stefnandi krafðist viðurkenningar á skyldu stefnda til að greiða honum frekari bætur vegna afleiðinga umferðarslyss sem varð á árinu 2013. Studdi stefnandi kröfuna við álit örorkunefndar sem hann aflaði á árinu 2022. Dómurinn sýknaði stefnda þegar af þeirri ástæðu að ekki hafði verið sýnt fram á að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsu stefnanda frá fyrra mati, þannig að uppfyllt væri skilyrði 11. gr. skaðabótalaga til endurupptöku bótaákvörðunar.

Deilt var um úteikning á skaðabótum sem stefnda bar að greiða stefnanda vegna varanlegrar örorku af völdum umferðarslyss. Niðurstaða dómsins var að allt framlag vinnuveitanda til lífeyrissjóðs stefnanda á þremur viðmiðunarárum yrði að telja með árslaunum hans samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 við útreikning bótanna. Var stefnda gert að greiða stefnanda það sem á vantaði til þess að hann fengi fullar bætur.

Málið snýst um útreikning skaðabóta fyrir varanlega örorku, sem stefnandi hlaut af völdum slyss sem stefndi ber bótaábyrgð á. Ágreiningur var um hvaða árslaun bæri að nota sem mælikvarða á líklegar framtíðartekjur stefnanda. Talið var rétt að miða árslaun við upplýsingar Hagstofu Íslands um meðallaun í sambærilegum störfum og stefnandi gegndi þegar slysið varð. Því var fallist var á kröfu stefnanda um að bætur skyldu reiknaðar á grundvelli hámarksárslauna samkvæmt 4. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, en þau eru lægri en þau árslaun sem talið var rétt að miða við.

Stefndi greiddi stefnanda skaðabætur vegna afleiðinga umferðarslyss sem hann varð fyrir á árinu 2018 og stefndi bar bótaábyrgð á. Í þessu máli krafðist stefnandi hærri skaðabóta úr hendi stefnda en áður höfðu verið greiddar honum, aðallega vegna þess að stefnandi taldi að miða hefði átt uppgjör bóta fyrir varanlega örorku við hærri árslaun en gert hafði verið. Á það var ekki fallist í dóminum og var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.

Stefnandi, sem féll í tröppum og meiddist, krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr frjálsri ábyrgðartryggingu fasteignareiganda. Talið var óupplýst hvers vegna stefnandi féll í tröppunum og honum tókst ekki að sýna fram á að vanbúnaði fasteignar væri um að kenna. Var hið stefnda vátryggingafélag því sýknað af viðurkenningakröfu stefnanda.

Viðurkennd var bótaskylda verslunar vegna líkamstjóns sem viðskiptavinur varð fyrir í húsnæði hennar. Húseigandi var sýknaður.

Fallist var á kröfu lögreglumanns um að íslenska ríkið greiddi honum skaðabætur vegna slyss sem hann varð fyrir við þjálfun lögreglumanna.

Sveitarfélag dæmt bótaskylt vegna tjóns sem fatlaður maður olli starfsmanni í búsetuþjónustu á vegum sveitarfélagsins.

Stefndu voru sýknuð af kröfu um viðurkenningu skaðabótaskyldu á grundvelli tilkynningar um umferðarslys sem var kærð til lögreglu sem fjársvik.

Stefnandi slasaðist við vinnu sína og krafðist í málinu skaðabóta úr ábyrgðartryggingu vinnuveitandans hjá stefnda. Talið var að vinnuveitandinn bæri skaðabótaábyrgð á slysinu og var stefnda gert að greiða stefnanda skaðabætur vegna afleiðinga þess, eins þær höfðu verið metnar af dómkvöddum matsmönnum.

Viðurkenndur var réttur stefnanda til greiðslu úr ábyrgðartryggingu vegna slyss á æfingu fyrir reiðkeppni

Stefnandi krafðist hærri skaðabóta en áður höfðu verið greiddar vegna varanlegra afleiðinga umferðarslyss. Stefndi var talinn hafa greitt stefnanda fullar bætur samkvæmt skaðabótalögum og var sýknaður af öllum kröfum stefnanda.

Viðurkennd var bótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir við akstur gokartbíls. Taldi dómurinn að vátryggingartaki hafi ekki gert nægjanlegar ráðstafanir til að koma í veg fyrir að tjón hlytist af akstri bilsins og að orsök slyssins væri að rekja til þess vanbúnaðar.

Stefnandi datt af mótorhjóli og slasaðist á öxl. Engin vitni voru að slysinu og það var ekki tilkynnt til lögreglu. Stefnandi átti bókað flug til Spánar daginn eftir og varð var við það þegar hann fór að bera töskur á flugvellinum á Spáni, að ástandið á öxlinni var mun verra en hann hafði gert sér grein fyrir. Hann leitaði til bráðamóttöku sjúkrahússins á Spáni sem mælti með skurðaðgerð sem þó væri ekki aðkallandi. Stefnandi pantaði strax flug til Íslands og mætti í skoðun á bráðamóttöku Landsspítalans fjórum dögum eftir slysið. Í kjöfarið aflaði hann sér mastgerðar og var varanlegur miski metinn til 13 stiga og varanleg örorka metin 10%. Stefndi hafnaði bótaskyldu á grundvelli þess að það væri ósannað að orsakatengsl væru á milli slyssins og þeirra meiðsla sem stefnandi greindist með á Spáni. Með vísan til samræmis í frásögn stefndanda af atvikum og þess að slysið eins og því var lýst gæti að mati sérfræðinga mjög líklega haft þessar afleiðingar í för með sér, þótt stefnandi hafa leitt nægar líkur fyrir því að hann hafi slasast við fall á mótorhjólinu og þær líkur væru nægilega miklu meiri en líkurnar fyrir hinu gagnstæða. Bótaskylda stefnda var því viðurkennd eins og krafist var.

Krafist skaðabóta vegna líkamstjóns. Sýkna

Stefnandi slasaðist við vinnu sína við gúmmípressu. Dómurinn taldi að það verklag sem hafði tíðkast við vélina sem stefnandi vann við hefði ekki verið fyllilega öruggt. Einfalt og ódýrt var að gera það öruggt og sú aðferð hafði verið notuð við aðrar vélar á sama verkstæði. Talið var að í samanburði við langvarandi aðgerðaleysi vinnuveitandans yrði augnabliks aðgæsluleysi stefnanda ekki metið honum til stórkostlegs gáleysis.

Stefnandi krafðist fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns, en hið stefnda tryggingafélag hafði skert bætur hans um helming. Stefndi hélt því fram að stefnandi hefði sýnt af sér stórkostlegt gáleysi er hann ók bifhjóli sínu beint aftan á pallbifreið sem ekið var í sömu akstursstefnu. Með hliðsjón af matsgerð dómkvadds matsmanns var lagt til grundvallar að bifhjólinu hefði verið ekið með um 96-102 km hraða á klst. er slysið varð, á vegi þar sem leyfður hámarkshraði er 70 km/klst. Var fallist á að stefnandi hefði með hátterni sínu sýnt af sér stórfellt gáleysi og að stefnda væri því heimilt að skerða bætur til hans, þó ekki meira en um þriðjung.

Stefnandi krafðist viðurkenningar á bótaskyldu úr ábyrgðartryggingu fyrrum vinnuveitanda vegna afleiðinga vinnuslyss. Talið var að um óhappatilvik hefði verið að ræða, sem starfsmönnum vinnuveitandans eða aðstæðum á vinnustað yrði ekki kennt um, og var vátryggingfélagið sýknað af kröfum stefnanda.

Kröfu stefnanda um viðurkenningu þess efnis að um ólögmæta gengistryggingur lána í skilningi 13. og 14. gr. laga um vexti og verðtryggingu nr. 38/2001 hafi verið að ræða, var hafnað.

Fallist á kröfu stefnanda um að við útreikning skaðabóta skyldi miðað við meðaltekjur hennar síðastliðin þrjú ár en ekki lágmarsklaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga.

Stefnandi slasaðist alvarlega þegar járnvagn sem hann var að hífa upp féll á fót hans. Viðurkenndur er réttur stefnanda til bóta úr frjálsri ábyrgðartryggingu atvinnurekanda hans. Talið var að orsök slyss stefnanda væri að rekja til þess að það tæki, sem vinnuveitandi hans lagði honum til við verkið, hentaði því ekki auk þess sem einfalt var að ráða bót á því. Þá var talið að verklag það sem stefnandi viðhafði hafi verið venjubundið verklag sem tíðkast hafi lengi með vitund atvinnurekanda hans og ósannað var að stefnanda hafi verið bannað að vinna verkið með þeim hætti. Jafnframt var því hafnað að stefnandi hefði með stórkostlegu gáleysi fyrirgert bótarétti sínum að hluta eða öllu leyti.

Stefndi sýknaður af viðurkenningarkröfu. Skilyrði þess að bótakrafa gengi að arfi ekki talin uppfyllt.

Viðurkennd var bótaskylda úr slysatryggingu útgerðar skips sem stefnandi var við störf á þegar hann féll við og fingurbrotnaði. Vátryggingafélagið hafði ekki talið um slys að ræða í skilningi vátryggingarskilmála.

Viðurkenndur var óskertur bótaréttur stefnanda úr sjúkratryggingu, sem vinnuveitandi hans hafði keypt hjá stefnda. Afleiðingar sjúkdóms stefnanda voru metnar af dómkvöddum matsmanni og komu þau sjúkdómseinkenni sem krafan tók til og metin voru fyrst fram á gildistíma vátryggingarinnar.

Íslenska ríkið sýknað af skaðabótakröfu sjúklings. Ósannað var að um saknæm mistök læknis hefði verið að ræða, heldur sjaldgæfan fylgikvilla aðgerðar.

Stefndu sýknaðir af skaðabótakröfu stefnanda vegna heilsutjóns af völdum myglu í starfsstöð.

Hið stefnda tryggingarfélag var sýknað þar sem að stefnanda tókst ekki að færa sönnur á að tjón hennar vegna slyss um borð í ferju á vegum vátryggingartaka, þegar hún féll á milli þilfara þegar slinkur kom á ferjuna, væri að rekja til saknæmrar háttsemi skipstjórnarmanns eða þá vanbúnaðar um borð í ferjunni.

Viðurkennd var skaðabótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem stefnandi varð fyrir er hún féll í stiga inni á veitingastað stefnda. Enda þótt ekki væri talið sannað að fallið hefði borið að með hætti sem virtur yrði stefnda til sakar, var talið að líkamstjón stefnanda stæði í orsakasambandi við og teldist sennileg afleiðing af skorti á handriðum eða annarri handfestu við stigann. Var sá umbúnaður stigans virtur stefnda, sem rekstraraðila vínveitingahúss, til sakar. Ekki var fallist á varakröfu stefnda um að stefnandi bæri hluta af tjóni sínu vegna eigin sakar.

Stefndu, Reykjavíkurborg og tryggingarfélag, voru sýknuð af kröfu stefnanda um viðurkenningu á bótaskyldu vegna tjóns stefnanda sem hún varð fyrir í slysi við störf sín hjá grunnskóla. Var ekki talið að sýnt hefði verið fram á að umbúnaður við frárennslisrör á lóð skólans hefði talist vera óforsvaranlegur eins og á stóð.

Hafnað var kröfu stefnanda um endurupptöku skaðabótamáls.

Stefndi LSH var sýknaður af skaðabótakröfu stefnanda. Var ekki fallist á það að sýnt hafi verið fram á að þær langtímaafleiðingar af uppsetningu á þvaglegg sem stefnandi virðist glíma við hafi leitt af einhvers konar mistökum eða vanrækslu sem stefndi eða starfsmenn hans beri ábyrgð á svo að leiði til skaðabótaskyldu.

Stefndi bar skaðabótaábyrgð á tjóni sem stefnandi varð fyrir þegar veggskápur féll ofan á hana á vinnustað hennar. Fallist var að miða bætur við 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en aðalkrafa í stefnu var lækkuð þar sem ekki var að öllu leyti fallist á útreikninga kröfunnar.

Viðurkennd var bótaskylda varastefnda, útgerðarmanns, vegna líkamstjóns sem stefnandi hlaut í sjóslysi, þó þannig að stefnandi bar tjón sitt sjálfur að 1/3 hluta. Vátryggingafélag sem stefnt var aðallega var sýknað af dómkröfum stefnanda.

Stefnanda tókst ekki að sanna að hann hafi orðið fyrir bótaskyldu slysi er hann steig ofan í lagnagat á gólfplötu við störf sín.

Kröfu stefnanda um skaða- og miskabætur vegna ráðstafana í tengslum við rannsókn sakamáls hafnað.

Kröfu stefnanda um viðurkenningu á skaðabótaskyldu stefnda vegna tjón við læknisaðgerð vísað frá dómi.

Viðurkennd var bótaskylda stefnda vegna líkamstjóns sem stefnandi hlaut við störf sín.

Íslenska ríkið var sýknað af skaðabótakröfu vegna líkamstjóns þar sem ósannað var talið að saknæm mistök hefðu átt sér stað við bráðaaðgerð á stefnanda í kjölfar slyss. Matsgerð dómkvaddra matsmanna, þar sem svarað var tveimur matsspurningum um framkvæmd aðgerðarinnar, var ekki talin nægjanleg til sönnunar um saknæma háttsemi heilbrigðisstarfsmanna, þrátt fyrir strangt sakarmat. Málsástæðu stefnanda um að beita bæri sakarlíkindareglu var hafnað. Nýjar málsástæður sem fram komu við aðalmeðferð málsins og lutu að læknismeðferð í kjölfar aðgerðarinnar töldust of seint fram komnar og var ekki litið til þeirra við niðurstöðu málsins.

Fallist var á kröfu stefnanda um fullar bætur vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í vinnuslysi, en hafnað þeirri málsvörn stefnda að skerða ætti bætur vegna eigin sakar stefnanda. Fjárkrafa stefnanda, sem var tölulega óumdeild, var því tekin til greina en vextir og dráttarvextir voru að hluta fyrndir.

Stefnandi slasaðist við vinnu sína á milli rafknúinna rekka í frystiklefa í vöruhúsi. Ósannað var að stjórnbúnaður rekkanna hefði bilað. Jafnframt var talið að niðurstaða rannsóknar Vinnueftirlitsins hefði verið ófullnægjandi. Talið var unnt hefði verið að koma í veg fyrir slysið með fyrirbyggjandi verklagsreglum hefði vinnuveitandinn unnið áhættumat fyrir störf á frystiklefanum. Vinnuveitandinn var dæmdur bótaskyldur.

Hafnað var kröfu stefnanda um að skaðabótaskylda stefnda vegna slyss yrði viðurkennd.

Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu bóta úr ferðatryggingu.