Dómstólaleit

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni sóknaraðila um að lagt yrði lögbann við að F æki á vélknúnum ökutækjum um nánar tilgreindan einkaveg í landi sóknaraðila, eða fæli öðrum slíkan akstur og ryfi til þess keðjulæsingar á veghliði. Byggði F á því að umræddur vegur lægi að veiðisvæði sem félag hans hefði á leigu og því bæri sóknaraðilum skylda til að veita honum aðgang að svæðinu. Í úrskurði Landsréttar var lýst forsögu ágreinings aðila. Fram kom að fyrir lægi að verulegur ágreiningur væri um það í málinu hvort Veiðifélag Stóru-Laxárdeildar eða Veiðifélag Árnesinga væri að lögum bært til að ráðstafa stangveiði sem jarðir sóknaraðila lægju að og væri sá ágreiningur ekki til lykta leiddur. Í 4. mgr. 37. gr. laga nr. 61/2006 væri mælt fyrir um að hafi veiðifélag ráðstafað í heild stangveiði á félagssvæði sínu væri einstökum félagsmönnum skylt að veita aðgang að veiðistöðum fyrir landi sínu og skyldu þeir sem nytu aðgengis þá ávallt gæta þess að valda sem minnstri röskun á hagsmunum félagsmanns. Þá yrði ekki ráðið af gögnum málsins hvort og með hvaða hætti F gæti komist að veiðistöðum sem féllu undir samninginn án þess að fara um þann veg sem krafa sóknaraðila lyti að. Var því hvorki talið að sóknaraðilar hefðu sannað né gert sennilegt að háttsemi F bryti eða myndi brjóta gegn lögvörðum rétti þeirra í skilningi 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Ágreiningur málsins laut að notkun P hf. á auðkenninu „STERKIR“. Í dómi Landsréttar kom fram að heildarmynd merkja S hf. sem hann byggði rétt sinn á, „STERKUR“, fæli í sér nægjanleg sérkenni til að þau teldust skráningarhæf í skilningi 1. mgr. 13. gr. laga nr. 45/1997 um vörumerki og að stofnast hefði vörumerkjaréttur S hf. á grundvelli notkunar, sbr. 2. tölulið 1. mgr. 3. gr. sömu laga, þegar krafa um lögbann var lögð fram. Aftur á móti hefði S hf. ekki sýnt fram á að hætt væri við ruglingi milli merkjanna í skilningi 2. töluliðar 4. gr. laganna. Á hinn bóginn væri ótvírætt að notkun P hf. á auðkenninu „STERKIR“ á þann hátt sem P hf. gerði væri til þess fallin að valda ruglingi við vöru S hf. í skilningi síðari málsliðar 15. gr. a laga nr. 57/2005 um eftirlit með viðskiptaháttum og markaðssetningu. Var því fallist á að P hf. hefði brotið gegn S hf. með ólögmætum hætti og viðurkennt að P hf. væri óheimilt að framleiða, flytja inn, dreifa, selja eða ráðstafa nánar tilgreindum plastpokum auðkenndir með heitinu „STERKIR“ og lögbann við þeim athöfnum staðfest.

Með dómi Landsréttar var DS, E og D bannað að hindra umferð V og veiðimanna á vélknúnum ökutækjum eftir akvegum sem liggja um land jarðanna Bakkavallar og Vallarhjáleigu í Rangárþingi eystra að veiðistöðum á veiðisvæðum 8 og 9 í Eystri- Rangá og hindra aðgengi stefnda að þremur sleppitjörnum í sameignarlandi Árgilsstaða 1 og 2 og eyðileggja þær eða koma í veg fyrir nýtingu þeirra að öðru leyti. Í dómi Landsréttar var rakið að með því að hindra umferð vélknúinna ökutækja eftir vegum sem liggja um land tilgreindra jarða og aðgengi V að sleppitjörnum hefðu DS, E og D þannig komið í veg fyrir að V gæti sinnt lögbundnu hlutverki sínu sem nánar hefði verið útfært í samþykktum og lögum nr. 61/2006 um lax- og silungsveiði. Þá hefði framganga DS, E og D í því skyni að hindra aðgengi veiðimanna á vélknúnum ökutækjum sem keypt hefðu veiðileyfi á grundvelli tiltekins samnings farið í bága við fyrirmæli 4. mgr. 37. gr. laga nr. 61/2006. Varðandi eyðileggingu sleppitjarna kom fram í dómi Landsréttar að ekki lægi fyrir að tekin hefði verið ákvörðun um að breyta nýtingu landsins, sem fyrir lá að væri í sameign dánarbús föður DS, E og D og fleiri, á löglega boðuðum fundi. Þegar af þeirri ástæðu væri DS, E og D óheimilt að eyðileggja sleppitjarnirnar eða koma í veg fyrir nýtingu þeirra að öðru leyti.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að synja kröfu A um lögbann á hýsingu 1984 ehf. á tilgreindi heimasíðu og gögnum, efni og upplýsingum sem birt eru á síðunni sem og að 1984 ehf. veiti aðgang að vefsíðunni og dreifi gögnum, efni og upplýsingum sem á henni væru birtar. A byggði einkum á því að krafa hans um lögbann ætti sér stoð í 233. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en efni vefsíðunnar bæri öll merki hatursorðræðu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þegar tekin væri afstaða til þessa yrði að hafa í huga að ákvæðið fæli í senn í sér heimild til að takmarka tjáningarfrelsi auk þess sem tiltekin háttsemi væri þar lýst refsiverð. Af því leiddi að gæta yrði varfærni við túlkun ákvæðisins þannig að beiting þess væri fyrirsjáanleg. Ákvæðinu yrði almennt ekki beitt til að stöðva birtingu ummæla vegna þess að ætla mætti að í þeim fælist hatursorðræða heldur yrði að gera þá kröfu að slík orðræða birtist annaðhvort með beinum hætti í umfjöllun eða yrði leidd með skýrum hætti af samhengi hennar. Kröfur A næðu til allrar umfjöllunar á heimasíðunni hvort sem þar væri með einhverjum hætti vikið að A eða öðrum aðilum og hvers efnis sem umfjöllunin væri. Krafa A væri þannig afar víðtæk og fæli í sér verulega skerðingu á tjáningarfrelsi. Þá væri til þess að líta að þótt lögaðilum hafi verið játuð viss réttindi samkvæmt 71. gr. stjórnarskrárinnar þá ættu þeir sér ekki einkalíf líkt og einstaklingar og nytu ekki stjórnarskrárbundinnar æruverndar. Þá hefði A ekki sýnt fram á að heimasíðan innihéldi upplýsingar um einstaklinga sem leitt gætu til þess að fallist yrði á kröfu hans vegna 71. gr. stjórnarskrárinnar. Var talið að A hefði hvorki sýnt fram á né gert nægilega sennilegt að uppfyllt væri það skilyrði lögbanns samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. að sú athöfn 1984 ehf. að hýsa heimasíðuna, og þar með veita aðgang að henni, bryti eða myndi brjóta gegn lögvörðum réttindum A. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

NLÍ ehf. og K höfðuðu mál gegn N ehf. og J og kröfðust þess að staðfest yrði með dómi lögbann sem sýslumaður lagði við því að N ehf. noti vörumerkið „Northern Light“ í tengslum við gistiþjónustu. Árið 2006 fékk K vörumerkjaskráningu fyrir orðmerkið „Northern Light“ meðal annars í flokki 43 fyrir veitinga-og gistiþjónustu. Auk þess fékk K önnur sambærileg orðmerki skráð í sama flokk. N ehf. hóf árið 2017 að reka gistiþjónustu undir heitinu „Grótta Northern Lights“. Í dómi Landsréttar vísaði rétturinn til þess að niðurstaða málsins réðist ekki af 13. gr. laga nr. 45/1997, eins og hinn áfrýjaði dómur byggði á, heldur af 4. gr. sömu laga og 15. gr. a laga nr. 57/2005. Var talið að hið skráða vörumerki hefði takmörkuð sérkenni fyrir gisti-og veitingaþjónustu í flokki 43 og að gögn málsins bentu ekki til sérstakrar hættu á ruglingi milli þeirra tveggja auðkenna sem um væri deilt. Þegar litið var heildstætt til þess munar sem var á auðkennunum og takmarkaðs sérkennis hins skráða vörumerkis og þýðingar þess við mat á ruglingshættu var ekki talið að NLÍ ehf. og K hefðu sýnt fram á að hætta á ruglingi væri fyrir hendi í skilningi 2. töluliðar 4. gr. laga nr. 45/1997. Þá var ekki talið að notkun N ehf. sem um var deilt gæti leitt til þess að villst yrði á auðkenni hans og fyrrnefndum skráðum vörumerkjum þannig að brotið væri gegn 5. gr. og 2. málslið 15. gr. a laga nr. 57/2020. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur um sýknu N ehf. og Z.

Í málinu krafðist aðaláfrýjandi skaðabóta úr hendi gagnáfrýjanda vegna lögbanns sem lagt var á 29. október 2013 að kröfu gagnáfrýjanda við notkun og hagnýtingu aðaláfrýjanda á tilteknum vörumerkjum en í dómi Hæstaréttar 4. júní 2015 var forveri aðaláfrýjanda sýknaður af þeirri kröfu sem lögbanninu var ætlað að tryggja. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt 1. mgr. 42. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. bæri gagnáfrýjanda að bæta það fjártjón sem telja mætti að gerðin hafi valdið. Bæði í undir- og yfirmatsgerð, sem aflað var undir rekstri málsins, var komist að þeirri niðurstöðu að aðaláfrýjandi hefði orðið fyrir tjóni vegna lögbannsins. Í matsgerðunum var á hinn bóginn komist að ólíkri niðurstöðu um fjárhæð tjónsins. Rakið var að sönnunargildi yfirmatsgerðar sem ekki er hnekkt með öðrum gögnum vegi alla jafna þyngra við mat á sönnun en undirmatsgerð. Í málinu kom ekkert fram um að ekki hafi verið gætt réttra aðferða við mat yfirmatsmanna eða að niðurstaða þeirra um tjón aðaláfrýjanda væri reist á röngum forsendum. Var því byggt á yfirmatsgerðinni við úrlausn málsins að svo miklu leyti sem málatilbúnaður aðila gaf tilefni til. Var gagnáfrýjanda gert að greiða aðaláfrýjanda skaðabætur að fjárhæð 20.809.450 krónur auk dráttarvaxta.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem vísað var frá dómi kröfu H ehf. um að lagt yrði fyrir sýslumann að leggja lögbann við komu D og E á nánar tilgreindar starfsstöðvar H ehf. og staðfest ákvörðun sýslumanns um að fallast ekki á kröfu H ehf. um lögbann. Í úrskurði Landsréttar kom fram að á gerðarbeiðanda hvíli sú skylda að sýna fram á að uppfyllt séu jákvæð skilyrði fyrir lögbanni samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. Yrði hvorki talið að H ehf. hefði tekist að sýna fram á að frekari komur D og E á starfsstöðvar félagsins væru byrjaðar eða yfirvofandi né að slíkar athafnir brytu eða myndu brjóta gegn lögvörðum rétti H ehf. og að réttindi félagsins myndu fara forgörðum eða verða fyrir teljandi spjöllum yrði H ehf. knúið til að bíða dóms um þau. Væru því ekki uppfyllt skilyrði 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990. Samkvæmt því var kröfu H ehf. um að fella úr gildi ákvörðun sýslumanns hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun sýslumanns um að synja kröfu B um lögbann á verkfallsaðgerðir F. Í úrskurði Landsréttar var farið yfir aðdraganda og inntak verkfallsaðgerða félagsmanna F og tekið fram að þær fælu í sér athöfn sem hefði bæði verið byrjuð og yfirvofandi í skilningi 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990. Hins vegar var ekki talið að B hefði sannað eða gert sennilegt að verkfallsaðgerðir F hefðu eða myndu brjóta gegn lögvörðum rétti hans líkt og væri áskilið samkvæmt 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

F og G höfðuðu mál gegn K og H ehf. til réttargæslu og kröfðust þess að felld yrði úr gildi breyting á deiliskipulagi vegna lóðanna Brekkuhvarfs 20 og 20a. Einnig að fellt yrði úr gildi byggingarleyfi sem K hefði gefið út vegna Brekkuhvarfs 20a. Síðar höfðuðu F og G sakauka á hendur H ehf. til þess að félaginu yrði gert að þola staðfestingu lögbanns sem sýslumaður hefði lagt á við því að H ehf. héldi áfram framkvæmdum á lóðinni að Brekkuhvarfi 20a, sem og að þola dóm um fyrrgreindar kröfur gegn K. Í dómi Landsréttar var krafa F og G gegn H ehf. um ógildingu á deiliskipulagi og byggingarleyfi í sakaukasök vísað frá héraðsdómi með vísan til niðurlags 3. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá var kröfu F og G um staðfestingu lögbanns jafnframt vísað frá dómi vegna vanreifunar, sbr. e-lið 1. mgr. 80. gr. sömu laga. Loks var kröfu F og G gegn K um ógildingu byggingarleyfisins vísað frá héraðsdómi þar sem H ehf. hefði ekki verið stefnt í frumsök í málinu að því leyti og úr því yrði ekki bætt með sakaukasök. Til þess var vísað í málinu að ekkert væri fram komið um að hin umdeilda breyting á deiliskipulaginu væri ekki í samræmi við gildandi aðalskipulag eða að nýtingarhlutfall og aðrar skipulagsforsendur sem þar væru ákvarðaðar fyrir lóðina Brekkuhvarf 20a viki svo frá því sem gilti um aðrar lóðir í götunni að ógildingu varðaði. Þá var hvorki fallist á með F og G að K hefði ekki uppfyllt rannsóknarskyldu sína við deiliskipulagsbreytinguna né að með deiliskipulaginu væri gengið gegn eignarréttarlegum hagsmunum þeirra. Loks voru ekki taldar forsendur til ógildingar deiliskipulagsins með vísan til brunaöryggis eða að reglur nábýlisréttar leiddu til þess að fella bæri það úr gildi. Var K því sýknaður af kröfu F og G um að felld yrði úr gildi breyting á deiliskipulagi vegna Brekkuhvarfs 20 og 20a.

E ehf., eigandi orðmerkisins og orð- og myndmerkisins ,,ELDUM RÉTT“ krafðist þess að staðfest yrði lögbann sem sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu lagði við notkun Á ehf. á orðmerkinu og orð- og myndmerkinu ,,MÁLTÍÐ Í GÓÐU JAFNVÆRI FYRIR ÞIG BORÐUM RÉTT“ til sölu og markaðssetningar á matarpökkum og tengdri vöru og þjónustu. Með dómi Landsréttar í öðru máli, sem dæmt var samhliða, var því slegið því föstu að notkun Á ehf. á orðmerkinu og orð- og myndmerkinu hefði brotið gegn vörumerkjarétti E ehf. Taldi Landsréttur að fullnægt væri skilyrðum 24. gr., sbr. VI. kafla, laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. til að fallast á kröfu E ehf.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu N um að lögbann yrði lagt við nánar tilgreindum athöfnum G og A ehf. N reisti kröfu sína á 1. gr. laga nr. 141/2001 um lögbann og dómsmál til að vernda heildarhagsmuni neytenda. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ágreiningslaust væri að N hefðu sem félagasamtök á sviði neytendamála rétt til lögbannsaðgerða í þágu heildarhagsmuna neytenda að uppfylltum þeim skilyrðum sem sett væru í lögum nr. 141/2001. Samkvæmt 1. mgr. laganna væri ótvírætt að beiðni slíkra samtaka um lögbann þyrfti að lúta að háttsemi sem talin væri stríða gegn EES-gerðum sem væru taldar upp í viðauka við tilskipun 2009/22/EB eins og þær hefðu verið leiddar í íslensk lög en samkvæmt 2. mgr. sama ákvæðis kæmi fram að ráðherra kvæði á um hvaða EES-gerðir féllu undir fyrrgreindan viðauka með reglugerð. Í reglugerð nr. 914/2014 væru taldar upp ýmsar EES-gerðir á sviði neytendamála og sú gerð sem lyti að ætlaðri ólögmætri háttsemi í tengslum við neytendalán, og lögbannsbeiðni N fjallaði um, væri tilskipun 87/102/EBE, sbr. 2. tölulið 1. gr. reglugerðarinnar. Ljóst væri að sú tilskipun hefði verið felld úr gildi og leyst af hólmi með tilskipun 2008/48/EB frá 23. apríl 2008, um lánssamninga fyrir neytendur. Hefði síðarnefnda tilskipunin verið tekin upp í EES- samninginn og svo leidd í lög hér á landi með lögum um neytendalán nr. 33/2013. Af þessu væri ljóst að sú háttsemi G og A ehf. sem lögbannsbeiðni N laut að stríddi ekki gegn neinni gildri EES-gerð sem talin væri í reglugerð nr. 914/2014 eins og áskilið væri í 2. mgr. laga nr. 141/2001. Var N því talin bresta lagaheimild til að leggja fram lögbannskröfu fyrir hönd neytenda sem laut að háttsemi á sviði neytendalána. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kært var ákvæði í dómi héraðsdóms þar sem máli milli E ehf. og Á ehf. var að hluta vísað frá dómi að því er varðaði kröfur E ehf. um viðurkenningu annars vegar á því að Á ehf. væri óheimilt að nota tiltekið orðmerki auk orð- og myndmerkis og hins vegar að varnaraðila væri óheimilt að starfrækja tilgreinda heimasíðu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að viðurkenningarkröfur E ehf. væru nægilega skýrar til að lagðar yrðu á þær efnisdómur. Þá sneri ágreiningur aðila um hvort E ehf. hefði lögvarða hagsmuni af málsókn sinni að efni málsins og varðaði ekki frávísun þess. Var ákvæði hins kærða dóms um frávísun málsins að hluta fellt úr gildi.

Í málinu var deilt um gildi lögbanns sem sýslumaður setti á að kröfu I við því að H og J lokuðu fyrir eða hindruðu rennsli neysluvatns úr vatnsveitu á jörð í eigu H og J eftir stofnæð að sumarhúsalóð I og um það hvort viðurkennt yrði með dómi að H og J væri þetta óheimilt. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti kom m.a. fram að skipulagskvöð, samkvæmt samþykktu deiliskipulagi, um fyrirkomulag vatnsveitunnar gæti ekki ein og sér skapað I rétt til vatns úr borholu jarðarinnar, án þess að annað kæmi þar til, svo sem sérstakt samkomulag. Þá kom jafnframt fram að ekki væri hægt að túlka ákvæði II. kafla vatnalaga nr. 15/1923 svo, að þau veittu I sjálfstæðan rétt til vatns sem dælt væri upp úr borholu jarðarinnar. Þá taldi Landsréttur ákvæði í kaupsamningi I um sumarhúsalóðina, um að seljandi skyldi útvega vatn að lóðarmörkum, ekki bindandi fyrir H og J sem síðari rétthafa, enda hefði kvöð þessari ekki verið þinglýst á jörðina, sbr. 1. og 2. mgr. 29. gr. þinglýsingalaga nr. 39/1978. Með því að aðgerðir stefndu teldust einungis yfirvofandi að því er varðaði stöðvun á dælingu vatns úr umræddri borholu, og þar sem I hefði ekki sýnt fram á að sú aðgerð bryti gegn lögvörðum rétti hans til vatns úr henni, var kröfu um staðfestingu lögbannsins auk viðurkenningarkröfu hans hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu P um að sýslumanni yrði gert að leggja lögbann við því að D ehf. seldi nánar tilgreinda fasteign sína en sýslumaður hafði áður synjað um það. Landsréttur vísaði til þess að samkvæmt gögnum sem lögð voru fyrir réttinn hefði sýslumaður 4. apríl 2019 tekið fyrir kröfu D ehf. um lögbann á grundvelli hins kærða úrskurðar og lagt það á. Þá kom fram að D ehf. hefði ekki farið þess á leit við héraðsdóm innan viku frá lokum gerðar að gefin yrði út réttarstefna til staðfestingar lögbanninu í samræmi við 1. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. og að því hefði ekki verið lýst yfir af hálfu P við gerðina að hann myndi una við hana án málshöfðunar. Þar sem lögbann falli sjálfkrafa úr gildi frá þeim tíma sem gerðarbeiðandi mátti í síðasta lagi fá útgefna réttarstefnu í máli, sbr. 1. mgr. 39. gr. laganna, væri lögbannið sem krafa P tók til fallið úr gildi. Hann hefði þar með ekki lengur hagsmuni af því að úrskurður héraðsdóms kæmi til endurskoðunar og var málinu því vísað frá Landsrétti.

L ehf. o.fl. kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hans um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um að hafna kröfu L ehf. o.fl. um að lagt yrði lögbann við því að T ehf. nýtti land L ehf. o.fl. undir skipulagðar reiðhjólaferðir fyrir ferðamenn. Í úrskurði Landsréttar kom fram að því tímabili sem ferðamönnum á vegum T ehf. stóðu til boða ferðir með reiðhjólum um land L ehf. o.fl. hefði lokið 31. október 2018. T ehf. hefði ekki selt eða auglýst slíkar ferðir eftir þann dag. Sú athöfn sem krafa L ehf. o.fl. tæki til væri því um garð gengin. Þegar af þeirri ástæðu væri ekki fullnægt skilyrðum 1. mgr. 24. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. fyrir lögbanni.

G og F fengu lagt lögbann við framkvæmdum á lóð aðliggjandi að fasteign þeirra. Hafði K samþykkt teikningar fyrir nýbyggingu á lóðinni og gefið út byggingarleyfi. Fyrir héraðsdómi gerðu G og F kröfu annars vegar um staðfestingu lögbanns við að H ehf. héldi áfram framkvæmdum á lóðinni og hins vegar um að H ehf. yrðu bannaðar framkvæmdir á sömu lóð. Talið var að kröfugerð G og F fyrir Landsrétti, þar sem aðeins var krafist staðfestingar á lögbanni, væri andstæð 2. mgr. 36. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl., en að anmarkinn leiddi ekki til frávísunar málsins frá Landsrétti. Á hinn bóginn þótti krafa í síðari lið kröfugerðar G og F í héraði, um óskilyrt bann við framkvæmdum á lóð H ehf., í senn of víðtæk og óákveðin til þess að taka mætti hana til greina. Það sama var talið eiga við um fyrri liðinn. Jafnframt væri kröfugerð G og H í héraði í engu samræmi við þau efnislegu réttindi sem þau leituðust við að ná fram í málinu og þau gögn sem þau hefðu lagt fram til stuðnings málatilbúnaði sínum. Var talið að slíkir annmarkar væru á reifun málsins og kröfugerð G og H að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu í heild frá héraðsdómi.

A ehf. áfrýjaði dómi héraðsdóms til staðfestingar á lögbanni, heimtu skaðabóta og til vara viðurkenningar á skaðabótaskyldu. Landsréttur taldi slíka annmarka vera á málatilbúnaði áfrýjanda að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.

A ehf. áfrýjaði dómi héraðsdóms til staðfestingar á lögbanni, heimtu skaðabóta og til vara viðurkenningar á skaðabótaskyldu. Landsréttur taldi slíka annmarka vera á málatilbúnaði áfrýjanda að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.

A ehf. áfrýjaði dómi héraðsdóms til staðfestingar á lögbanni, heimtu skaðabóta og til vara viðurkenningar á skaðabótaskyldu. Landsréttur taldi slíka annmarka vera á málatilbúnaði áfrýjanda að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.

A ehf. áfrýjaði dómi héraðsdóms til staðfestingar á lögbanni, heimtu skaðabóta og til vara viðurkenningar á skaðabótaskyldu. Landsréttur taldi slíka annmarka vera á málatilbúnaði áfrýjanda að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.

A ehf. áfrýjaði dómi héraðsdóms til staðfestingar á lögbanni, heimtu skaðabóta og til vara viðurkenningar á skaðabótaskyldu. Landsréttur taldi slíka annmarka vera á málatilbúnaði áfrýjanda að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.

A ehf. áfrýjaði dómi héraðsdóms til staðfestingar á lögbanni, heimtu skaðabóta og til vara viðurkenningar á skaðabótaskyldu. Landsréttur taldi slíka annmarka vera á málatilbúnaði áfrýjanda að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.

A ehf. áfrýjaði dómi héraðsdóms til staðfestingar á lögbanni, heimtu skaðabóta og til vara viðurkenningar á skaðabótaskyldu. Landsréttur taldi slíka annmarka vera á málatilbúnaði áfrýjanda að óhjákvæmilegt væri að vísa málinu frá héraðsdómi.

Ú og R ehf. kröfðust sýknu af þeirri kröfu stefndu að viðurkennt yrði að Ú og R ehf. væri óheimilt að starfrækja gistiskýli fyrir umsækjendur um alþjóðlega vernd samkvæmt lögum nr. 80/2016 um útlendinga í eignarhlutum R ehf. í tiltekinni fasteign. Jafnframt kröfðust þeir þess að hafnað yrði staðfestingu á lögbanni sem sýslumaður lagði 24. nóvember 2017 við starfrækslu gistiskýlisins. Hin fyrirhugaða starfsemi gistiskýlisins var byggð á húsaleigusamningi R ehf. við Ú sem var tímabundinn og gilti til 30. júní 2018. Hinn 18. september 2018 lagði sýslumaður að nýju lögbann við hagnýtingu R ehf. á eignarhlutum sínum í fasteigninni. Í dómi Landsréttar kom fram að með hinu víðtæka lögbanni, sem hefði verið lagt á 18. september 2018, væri komið í veg fyrir að R ehf. ráðstafaði eignarhlutum sínum í fasteigninni með þeim hætti sem greindi í lögbanninu 24. nóvember 2017 og viðurkenningarkröfu stefndu. Þá hefði Ú engra hagsmuna að gæta af ráðstöfun eignarhlutanna eftir að leigusamningur um þá rann út 30. júní 2018. Dómur um kröfurnar myndi því engu breyta um réttarstöðu aðila hvað varðaði ráðstöfun eignarhlutanna. Voru Ú og R ehf. því ekki taldir eiga lögvarinna hagsmuna að gæta af kröfum sínum fyrir dómi og var þeim vísað frá Landsrétti.