Mál þetta snerist um þær dómkröfur stefnanda að felldar yrðu úr gildi tvær ákvarðanir kærunefndar útlendingamála samkvæmt úrskurði frá 20. nóvember 2024 þar sem stefnanda sem er sænskur ríkisborari var vísað brott frá Íslandi og gert að sæta endurkomubanni í 10 ár. Ekki var fallist á að með ákvörðun um brottvísunina hefði verið brotið gegn ákvæðum stjórnsýslulaga, hvorki að því er varðar form- né efnisreglur. Jafnframt var vísað til þess að ákvæði um brottvísun EES- eða EFTA-borgara væri heimil samkvæmt lögum um útlendinga nr. 80/2016 og byggði á málefnalegum sjónarmiðum sem stjórnvöldum væri falið að meta út frá allsherjarreglu og almannaöryggi. Slíkt fyrirkomulag væri hvorki brot á 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrár né 7. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Varakröfu stefnanda um að endurkomubanni yrði markaður skemmri tími var vísað frá dómi án kröfu.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður kærunefndar útlendingamála.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu stefnanda um að felldur yrði úr gildi úrskurður kærunefndar útlendingamála um synjun á endurupptöku á máli hans.
Ekki var fallist á að breytingar á aðstæðum í heimalandi fælu í sér breytta stjórnsýsluframkvæmd eða breytingar með íþyngjandi eða afturvirkum hætti. Umsækjendur um alþjóðlega vernd gætu ekki haft réttmætar væntingar til þess að fá slíka vernd ef þeir uppfylltu ekki skilyrði 1. eða 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 um að teljast flóttamenn þegar umsóknin væri afgreidd, enda væri það lögmætt og málefnalegt sjónarmið og í samræmi við öflun réttinda almennt. Þá var ekki talið að afgreiðsla umsóknar hefði tekið óeðlilega langan tíma eða einhver annarleg sjónarmið hefður ráðið ferðinni við þá afgreiðslu.
Ekki var fallist á að breytingar á aðstæðum í heimalandi fælu í sér breytta stjórnsýsluframkvæmd eða breytingar með íþyngjandi eða afturvirkum hætti. Umsækjendur um alþjóðlega vernd gætu ekki haft réttmætar væntingar til þess að fá slíka vernd ef þeir uppfylltu ekki skilyrði 1. eða 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 um að teljast flóttamenn þegar umsóknin væri afgreidd, enda væri það lögmætt og málefnalegt sjónarmið og í samræmi við öflun réttinda almennt. Þá var ekki talið að afgreiðsla umsóknar hefði tekið óeðlilega langan tíma eða einhver annarleg sjónarmið hefður ráðið ferðinni við þá afgreiðslu.
Ekki var fallist á að breytingar á aðstæðum í heimalandi fælu í sér breytta stjórnsýsluframkvæmd eða breytingar með íþyngjandi eða afturvirkum hætti. Umsækjendur um alþjóðlega vernd gætu ekki haft réttmætar væntingar til þess að fá slíka vernd ef þeir uppfylltu ekki skilyrði 1. eða 2. mgr. 37. gr. laga um útlendinga nr. 80/2016 um að teljast flóttamenn þegar umsóknin væri afgreidd, enda væri það lögmætt og málefnalegt sjónarmið og í samræmi við öflun réttinda almennt. Þá var ekki talið að afgreiðsla umsóknar hefði tekið óeðlilega langan tíma eða einhver annarleg sjónarmið hefður ráðið ferðinni við þá afgreiðslu.
Hafnað var kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar stefnda þar sem synjað var beiðni stefnanda um staðfestingu rannsóknar- og þróunarverkefnis á grundvelli laga nr. 152/2009 um stuðning við nýsköpunarfyrirtæki.
Hafnað var kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar kærunefndar útboðsmála. Ekki var fallist á að úrskurður nefndarinnar hefði verið haldinn form- eða efnisannmörkum eða að nefndin hafi við meðferð og úrlausn málsins farið út fyrir hlutverk sitt og valdsvið lögum samkvæmt.
Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði áfrýjunarnefndar hugverkaréttinda á sviði iðnaðar í máli nr. 11/2020 kveðinn upp 13. júlí 2023, þar sem staðfest var ákvörðun Hugverkastofunnar um að synja beiðni stefnanda um endurveitingu réttinda til einkaleyfis. Stefnandi sem hafði ekki greitt árgjald í tæka tíð óskað eftir endurveitingu réttinda með vísan til 72. gr. laga nr. 17/1991. Ágreiningur stefnanda og stefnda laut að því hvort stefnandi eða umboðsmaður hans hafi gert allt það sem með sanngirni mætti krefjast af honum til að virða þau tímamörk sem vörðuðu missi réttinda. Talið var að greiðslukerfi umboðsaðila stefnanda hefði verið vel útfært kerfi sem hefði starfað með skilvirkum hætti í mörg ár og byggði á tvöföldu eftirlitskerfi með útsendingu greiðslubeiðna og móttöku greiðslukvittana sem var ekki á hendi sömu starfsmanna. Um væri að ræða einangrað tilvik vegna mistaka starfsmanna sem aldrei hafði komið upp áður í áratugasögu félagsins. Fallist var á að sú ákvörðun um að synja um endurupptöku færi í bága við meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og væri í andstöðu við þau sjónarmið sem lægu til grundvallar ákvæði 72. gr. laga nr. 17/1991.
Ágreiningur aðila laut að því hvort stefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á framkvæmd flutnings hans úr landi, sbr. 2. málsl. 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016. Kærunefnd útlendingamála hafði hafnað umsókn með vísan til þess að stefnanda hafði verið veitt alþjóðleg vernd í Grikklandi Liðnir voru 12 mánuðir frá því að umsóknin barst en fallist var á að stefnandi bæri sjálfur ábyrgð á þeim töfum sem urðu á máli hans með því að fara huldu höfði eftir að hann vissi að til stóð að flytja hann úr landi.
Ágreiningur aðila laut að því hvort stefnandi bæri ábyrgð á þeim töfum sem urðu á framkvæmd flutnings hans úr landi, sbr. 2. málsl. 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016. Kærunefnd útlendingamála hafði hafnað umsókn með vísan til þess að stefnanda hafði verið veitt alþjóðleg vernd í Grikklandi Liðnir voru 12 mánuðir frá því að umsóknin barst en fallist var á að stefnandi bæri sjálfur ábyrgð á þeim töfum sem urðu á máli hans með því að neita að mæta í sýnatöku vegna Covid 19 sem var forsenda fyrir flutningi hans til Grikklands.
Fallist var á kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar Þjóðskrár um breytingu á kennitölu stefnanda vegna alvarlegra annmarka á málsmeðferð stofnunarinnar.
Í málinu var krafist ógildingar á úrskurðum ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar en stefnanda hafði verið synjað um skráningu á virðisaukaskattsskrá og launagreiðendaskrá. Stefnandi hafði eftir breytingu á starfsemi sinni fengið skráningu samþykkta áður en málið var höfðað og varðaði ágreiningur málsins réttarstöðu stefnanda á tilteknu liðnu tímabili. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda.
Fallist á kröfu stefnanda um ógildingu úrskurðar kærunefndar útlendingamála.
Í málinu krafðist stefnandi ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála þar sem honum var synjað um endurupptöku á fyrra máli kærunefndarinnar sem lokið hafði með því að honum var synjað um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi. Fyrir dómi þótti sýnt fram á að fyrri úrskurður í máli stefnanda hefði byggst á ófullnægjandi og röngum upplýsingum um málsatvik. Var úrskurður um að synja honum um endurupptöku málsins því felldur úr gildi.
Stefnandi var dæmd í átta ára óskilorðsbundið fangelsi í ársbyrjun 2016. Með ákvörðun Útlendingastofnunar var stefnanda vísað úr landi og gert að sæta endurkomubanni. Stefnandi kærði þá ákvörðun til kærunefndar áfrýjunarmála sem felldi ákvörðun Útlendingastofnunar úr gildi. Útlendingastofnun tók ákvörðun að nýju um brottvísun og endurkomubann. Stefnanda var veitt heimild til að afplána hluta refsingarinnar undir rafrænu eftirliti að liðnum helmingi refsitímans, sem fól í sér undantekningu frá þeirri meginreglu að reynslulausn sé ekki veitt fyrr en tveir þriðju hlutar refsitímans séu liðnir. Kærunefnd felldi síðari ákvörðun Útlendingastofnunar einnig úr gildi. Í framhaldi af því afturkallaði Fangelsismálastofnun heimild til afplánunar undir rafrænu eftirliti þar sem hún hafi byggst á ákvörðun Útlendingastofnunar um að stefnanda yrði vísað úr landi. Stefnandi mótmælti þeirri afturköllun og krafðist þessa að viðurkenndur yrði rétturinn hennar til skaðabóta vegna þessa. Skaðabótakröfunni var hafnað m.a. með vísan til þess að ákvörðun um að veita stefnanda heimild til þess að afplána hluta refsingarinnar undir rafrænu eftirliti að liðnum helmingi af refsitíma byggðist á þeirri lagalegu forsendu sem fram kemur í 2. málslið 3. mgr. 80. gr. laga nr. 15/2016, að fyrir lægi ákvörðun Útlendingastofnunar um brottvísun stefnanda úr landi að lokinn afplánun.
Stefnandi sem hafði verið í framhaldsnámi í Danmörku og fullu starfi þar, var barnshafandi þegar hún fluttist til Íslands og hóf störf þar. Við ákvörðun greiðslna úr Fæðingarorlofssjóði var einungis miðað við heildarlaun sem hún fékk greidd á innlendum vinnumarkaði, og krafðist stefnandi ógildingar á ákvörðuninni og úrskurði úrskurðarnefndar velferðarmála. Leitað var ráðgefandi álits EFTA dómstólsins sem taldi að miða ætti fjárhæð bóta sem hefði aflað tekna í öðru EES-ríki á því tímabili sem miðað sé við samkvæmt landslögum, við tekjur launþega með sambærilega starfsreynslu og hæfi og sem gegni sviðuðu starfi í því EES-ríki þar sem sótt er um bætur. Þrátt fyrir ákvæði 3. gr. laga nr. 2/1993 um að skýra skuli lög og reglur, að svo miklu leyti sem við á, til samræmis við EES-samninginn var ekki talið að ákvæði gæti leitt til þess að litið yrði framhjá skýrum orðum íslenskra laga. Var kröfu stefnanda því hafnað.
Stefnandi krafðist ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála þar sem kröfu hans um endurupptöku á synjun um alþjóðlega vernd var hafnað. Stefnandi fékk ekki úrlausn í máli sínu á stjórnsýslustigi innan þeirra tímamarka sem getið er um í 2. mgr. 74. gr. laga 80/2016 en 27 mánuðir liður frá umóknardegi og þar til úrskurður kærunefndar lá fyrir. Ákvörðun kærunefndar byggðist á því að skilyrði um auðkenn og uppruna hefði ekki verið uppfyllt og stefnandi hefði ekki veitt upplýsingar og aðstoð við úrlausn máls. Hvorki var fallist á með stefnanda að hinn umdeildi úrskurður væri efnislegar rangur né að brotið hefði verið gegn reglum um meðferð máls. Var kröfu um ógildingu því hafnað.
Þjóðlendumál
Þjóðlenda
Hafnað var kröfu Húnavatnshrepps um að úrskurður yfirfasteignamatsnefndar um fasteignamat stöðvarhúss Blönduvirkjunar yrði ógiltur.
Hafnað var kröfu stefnenda um að ákvörðun Skipulagsstofnunar um að ekki skyldi fara fram mat á umhverfisáhrifum framkvæmdar yrði ógiltur.
Stefndi, íslenska ríkið, sýknað af kröfu stefnanda, Borgarbyggðar, um að felldur yrði úr gildi úrskurður óbyggðanefndar um að tilgreindur hluti svokallaðs Fjallendis Hraunhrepps teldist þjóðlenda.
Stefndi, íslenska ríkið, sýknað af kröfu stefnanda, Borgarbyggðar, um að felldur yrði úr gildi úrskurður óbyggðanefndar um að svokallað Fjallendi Borgarhrepps teldist þjóðlenda.
Krafist ógildingar á úrskurði kærunefndar útlendingamála þar sem hafnað var frestun réttaráhrifa úrskurðar um að synja um alþjóðlega vernd og dvalarleyfi á grundvelli mannúðarsjónarmiða. Sýkna.
Ógiltur var úrskurður kærunefndar útlendingamála þar sem kröfu stefnanda um endurupptöku á máli sínu var hafnað, en Útlendingastofnun hafði áður hafnað að taka umsókn stefnanda um alþjóðlega vernd til efnismeðferðar og kærunefnd staðfest þá ákvörðun með úrskurði. Í úrskurði sínum varðandi endurupptökubeiðni stefnanda lagði kærunefnd til grundvallar að 12 mánaða frestur samkvæmt 2. mgr. 36. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga væri liðinn, en taldi stefnanda bera ábyrgð á tilgreindum töfum á málsmeðferð Útlendingastofnunar í skilningi ákvæðisins. Dómurinn féllst ekki á lagatúlkun og ályktun kærunefndar og var úrskurðurinn talinn haldinn efnisannmarka. Þar sem talið var sýnt, að fenginni þeirri niðurstöðu, að stefnandi ætti rétt til endurupptöku og efnismeðferðar máls síns var hún ekki lengur talin eiga lögvarða hagsmuni af því að fjallað yrði um þær dómkröfur hennar sem lutu að ógildingu úrskurðar kærunefndar þar sem staðfest var ákvörðun Útlendingastofnunar um að taka ekki til efnismeðferðar umsókn hennar um alþjóðlega vernd heldur endursenda hana til Svíþjóðar. Var þeim kröfum hennar því vísað frá dómi, án kröfu. Stefndi var sýknaður af miskabótakröfu stefnanda vegna tanngreiningar sem hún gekkst undir að tilhlutan Útlendingastofnunar.
Hafnað var kröfu um ógildingu á ákvörðun Útlendingastofnunar og úrskurði Kærunefndar útlendingamála. Talið var að stefndu hefðu verið heimilt að hafna efnismeðferð máls kæranda og mæla fyrir um að hann yrði sendur aftur til Noregs með vísan til ákvæða Dyflinnarreglugerðarinnar. Ekki var talið að ákvæði stjórnarskrár og mannréttindasáttmála Evrópu um bann við vanvirðandi meðferð stæðu því í vegi að stefnandi yrði sendur til Noregs.
Kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar Póst- og fjarskiptastofnunar vísað frá dómi.
Fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi úrskurðuóbyggðanefndar um að umdeilt svæði sé eignarland og viðurkennt að það sé þjóðlenda.
Úrskurður kærunefndar útlendingamála var ógiltur að kröfu A, sem óskað hafði eftir alþjóðlegri vernd hér á landi, en til vara dvalarleyfi af mannúðarástæðum. Var úrskurðurinn talinn haldinn verulegum annmörkum að efni og formi til, einkum að því er laut að mati kærunefndar á trúverðugleika A. Þá var rökstuðningi í úrskurðinum talið áfátt. Af þessum annmörkum leiddi að óljóst var hvort kærunefnd hefði gætt málefnalegra sjónarmiða og hvort beiting hennar á reglum um sönnun og sönnunarbyrði hefði verið forsvaranleg og í samræmi við dómaframkvæmd. Kröfu A um að ákvörðun Útlendingastofnunar, sem staðfest hafði verið með úrskurði kærunefndar útlendingamála, yrði jafnframt ógilt var vísað frá dómi, án kröfu.
Íslenska ríkið sýknað af kröfum um að felldur verði úr gildi úrskurður óbyggðanefndar um að Tvídægra og fleiri svæði teljist þjóðlenda. Kröfu vegna austurhluta Síðumúlaskógar vísað frá dómi.
Stefnandi krafðist viðurkenningar á því að skipun hennar í embætti skólameistara framlengdist sjálfkrafa til fimm ára frá 1. janúar 2020 þar sem tilkynning um þá ákvörðun ráðherra að auglýsa stöðuna hafi ekki borist henni innan lögmæltra tímamarka. Á þetta var ekki fallist. Sannað þótti að ákvörðunin hafi verið tilkynnt stefnanda símleiðis 30. júní sl., þegar minna en sex mánuðir voru til loka skipunartíma hennar. Þá var stefndi jafnframt talinn hafa kynnt henni þá ákvörðun skriflega með fullnægjandi hætti með því að hafa borið bréf þess efnis á heimili stefnanda sama dag. Því voru taldar fullnægjandi sönnur fram komnar um að stefnandi hafi átt þess kost að kynna sér skriflega ákvörðun þess efnis í tæka tíð. Þá var heldur ekki fallist á að ákvörðunin hafi byggt á ómálefnalegum sjónarmiðum eða brotið gegn réttmætisreglu stjórnsýsluréttar eða málsmeðferðarreglum sem gilda um ákvörðun af þessu tagi en ekki var talið að umdeild ákvörðun væri stjórnvaldsákvörðun í skilningi stjórnsýslulaga.
Ógilt var ákvörðun stefnda S og úrskurður ráðuneytis sem staðfesti hana um bætur til handa meðstefndu A og B vegna seinkunar á flugi stefnanda W. S var jafnframt gert að greiða W málskostnað.
Málinu vísað frá dómi vegna vanreifunar
Deilt var um þá ákvörðun embættis biskups Íslands að leggja niður embætti stefnanda sem héraðsprests.
Kröfu stefnanda var hafnað um að ógilt verði rekstrarleyfi sem Fiskistofa veitti í mars 2012 til reksturs stöðvar til sjókvíaeldis á laxi í Reyðarfirði.
Deilt um gildi leyfisbréfs sem viðurkenndi og heimilaði æfinga- og keppnissvæði skotfélags.
Hafnað var kröfu stefnanda um að úrskurður kærunefndar útlendingamála um brottvísun hans úr landi yrði ógiltur.
Fallist á kröfu stefnanda um að fella úr gildi ákvörðun Sjúkratrygginga Íslands um að synja stefnanda um aðild að rammasamningi sérgreinalækna.
Deilt um hvort gildissviðsákvæði laga um greiðslur til foreldra langveikra eða alvarlega fatlaðra barna stæðist jafnræðisreglu stjórnarskrár og alþjóðasamninga sem Ísland hefur fullgilt.
Dómurinn, sem m.a. var skipaður sérfróðum meðdómanda, taldi stefnanda ekki eiga rétt á bótum á grundvelli laga um sjúklingatryggingu vegna greiningar og meðferðar á hjartadeild Landspítala. Sýknað af kröfu um ógildingu úrskurðar.
Aðalstefnandi dæmdur fyrir brot á samkeppnislögum
Felldur var úr gildi úrskurður áfrýjunarnefndar þjóðkirkjunnar.
Stefndi, íslenska ríkið, var sýknaður af kröfum stefnenda sem lutu meðal annars að ógildingu á úrskurðum ríkisskattstjóra og yfirskattanefndar. Ekki var fallist að skattlagning hagnaðar vegna sölu á jörð þeirra samkvæmt 1. mgr. 26. gr. laga nr. 90/2003 um tekjuskatt bryti í bága við 65. eða 72. gr. stjórnarskrár.
Fallist var á kröfu F um að úrskurður endurupptökunefndar, þar sem beiðni hans um endurupptöku sakamáls sem dæmt hafði verið að honum fjarstöddum, yrði felldur úr gildi.
Hafnað var kröfu stefnanda um ógildingu ákvörðunar Fjármálaeftirlitsins um álagningu stjórnvaldssektar vegna brots gegn 1. mgr. 122. gr. laga nr. 108/2007 um verðbréfaviðskipti, sem og varakröfu um lækkun sektarfjárhæðar.
Maður höfðaði mál til ógildingar stjórnvaldsákvörðunar, auk þess sem hann beindi fjárkröfu að íslenska ríkinu. Að mati dómsins var dómkrafa varðandi ógildingu stjórnvaldsákvörðunar óskýr. Málsástæður og skýringar á öðrum atvikum vegna ógildingar- og fjárkröfu voru einnig taldar óskýrar. Þá var einnig talið að stefna hafi átt viðkomandi stjórnvaldi, einu eða fleirum. Málatilbúnaður stefnanda var því ekki talinn samrýmast nægjanlega áskilnaði um ákveðna og ljósa kröfugerð og skýrar málsástæður og málið talið verulega vanreifað.
Málinu var vísað frá dómi.
Þeirri kröfu fjarskiptafyrirtækis að úrskurður úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála yrði fellur úr gildi var vísað frá dómi þar eð í úrskurðinum fólst ekki ákvörðun sem batt endi á málið heldur var hún liður í annarri ákvörðun. Hana mátti því ekki bera undir dómstóla fyrr en sú ákvörðun sem batt endi á málið var borin undir dómstóla.
Í málinu fór stefnandi fram á að felld yrði úr gildi ákvörðun Fiskistofu sem staðfest var af þar til bærri úrskurðarnefnd um sérstakt gjald sem lagt var á útgerðarfyrirtækið vegna veiða á innfjarðarrækju án tilskilins sérveiðileyfis. Var því m.a. haldið fram af hálfu stefnanda að ekki hafi þurft sérveiðileyfi til veiðanna en þó var einkum á því byggt að sá afli sem þannig fékkst við veiðarnar teldist ekki ólögmætur sjávarafli í skilningi þágildandi 1. gr. laga um sérstakt gjald vegna ólögmæts sjávarafla nr. 3771992. Var ekki fallist á framangreindar lögskýringar stefnanda eða aðrar framkomnar málsástæður af hans hálfu sem leiða ættu til þess að gjaldið yrði fellt úr gildi og var stefndi íslenska ríkið vegna Fiskistofu því sýknað af kröfu stefnanda í málinu. Fiskveiðar - sérveiðileyfi - ólögmætur sjávarafli.