Fallist var á skaðabótakröfu stefnanda hvað varðar vissan hluta eins kostnaðarliðar af þremur í tengslum við mistök hjá stefnda við gerð útboðsgagna sem leiddi síðan til tjóns fyrir stefnanda. Ekki var fallist á að umrædd eftirstandandi krafa stefnanda teldist vera fallin niður fyrir fyrningu.
M ehf. höfðaði mál gegn S og krafðist endurgreiðslu fjárhæðar er M ehf. hafði greitt til S í samræmi við samkomulag um kaup á tilgreindri fasteign, innlausn lóðarréttinda og niðurrifs mannvirkja á lóðinni. Byggði M ehf. á því að S hefði með samningnum áskilið sér gjald fyrir útgáfu byggingarleyfis án lagaheimildar. Í dómi Landsréttar var til þess vísað að samkvæmt 1. mgr. 2. gr. laga nr. 4/1995 um tekjustofna sveitarfélaga hefðu sveitarfélög tekjur af eignum sínum, meðal annars af lóðarleigu. Um ráðstöfun slíkra réttinda vikju sjónarmið um skattheimtu og þjónustugjöld og reglur einkaréttarins tækju við. Þó væru sveitarfélög við þær ráðstafanir bundin af meginreglum stjórnsýsluréttar, svo sem um jafnræði og meðalhóf, sbr. dóm Hæstaréttar 1. júní 2022 í máli nr. 3/2022. Í dómi Landsréttar kom fram að umþrætt gjald hefði byggst á samkomulagi M ehf. og S til að mæta tekjutapi og kostnaði sem hlytist hefði af ráðstöfun lóðarinnar. Hefði gjaldið verið greitt á grundvelli samkomulags sem var einkaréttarlegs eðlis og yrði ekki jafnað til skatts eða þjónustugjalds. Breytti engu þótt í samkomulaginu hefði komið fram að gjaldið væri meðal annars vegna byggingarleyfis en fyrir lá að M ehf. greiddi jafnframt fyrir byggingarleyfi í samræmi við gjaldskrá S. Heimta gjaldsins hefði því hvorki farið í bága við lögmætisreglu stjórnsýsluréttarins né ákvæði stjórnarskrár. Þá hefðu málefnaleg sjónarmið legið að baki gerð samkomulagsins auk þess sem gjaldið hefði verið hóflegt og ekki farið í bága við jafnræðisreglu. Jafnframt ættu ógildingarreglur samningaréttarins ekki við um kröfu M ehf. Í málinu krafðist M ehf. jafnframt endurgreiðslu gatnagerðargjalda úr hendi S sem fyrri lóðarhafi greiddi. Taldi Landsréttur M ehf. hvorki hafa sýnt fram á lagagrundvöll fyrir kröfunni né skýrt hvers vegna endurgreiða ætti honum gjöld sem fyrri lóðarhafi greiddi. Loks hafnaði Landsréttur kröfu M ehf. gegn S um endurgjald fyrir lóðarréttindi auk kröfu um endurgreiðslu fasteignagjalda á tilgreindu tímabili. S var því sýknaður af öllum kröfum M ehf.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að vísa máli K gegn F hf. frá dómi þar sem framsetning dómkrafna K samrýmdist ekki fyrirmælum d- og e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Kristinn L. Brynjólfsson (Sjálfur ólöglærður) gegn
Fjárfestingafélagi atvinnulífsins hf (
Eiríkur S. Svavarsson lögmaður)
Málinu var vísað frá dómi þar sem stefna málsins og málatilbúnaður stefnanda fullnægði ekki þeim kröfum sem gerðar eru í 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991.
Stefnda gert að endurgreiða stefnanda gjald sem stefndi hafði áskilið sér í tengslum við veitingu byggingarleyfis til niðurrifs húss. Hins vegar var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda um endurgreiðslu gatnagerðargjalda og fasteignagjalda og um greiðslu tilgreindrar fjárhæðar vegna afsals lóðar til stefnda.
LF hf. krafðist þess að R yrði gert að greiða sér skuld samkvæmt fjármögnunarleigusamningi um bifreið frá árinu 2006. R byggði á því að tiltekin ákvæði samningsins brytu gegn 19. gr. laga nr. 161/2002 um fjármálafyrirtæki og 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu og að víkja ætti þeim til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga. Í dómi Landsréttar var því hafnað að 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 ætti við um sölu á opinberu uppboði samkvæmt ákvæðum fjármögnunarleigusamningsins. Að virtu efni hinna umþrættu samningsákvæða, stöðu samningsaðila, atvika við samningsgerðina og atvika sem síðar komu til var R ekki talinn hafa sýnt fram á að samningsákvæðin væru þess eðlis að ósanngjarnt væri eða andstætt góðri viðskiptavenju af hálfu LF hf. að bera þau fyrir sig. Var því hafnað kröfu R um að víkja samningsákvæðunum til hliðar. Landsréttur hafnaði einnig kröfu R um að héraðsdómur yrði ómerktur og málinu vísað í hérað til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á nýju. Var R því dæmdur til að greiða LF hf. hina umkröfðu fjárhæð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu G, um að ákvörðun sýslumanns, um að ljúka fjárnámsgerð hjá G sem árangurslausri, yrði ógilt og gerðin var staðfest. Við aðfarargerðina krafðist Í hf. fjárnáms til tryggingar eftirstöðvum skuldar samkvæmt veðskuldabréfi. Samdægurs hafði einnig verið gert annað árangurslaust fjárnám hjá G og urðu fjárnámsgerðirnar tvær síðar grundvöllur gjaldþrotaskipta á búi G. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þegar bú G var tekið til gjaldþrotaskipta hefði hvor hinna árangurslausu fjárnámsgerða um sig getað verið grundvöllur þeirra. Þá yrði ekki séð að G gæti á grundvelli málatilbúnaðar síns í þessu máli fengið efnislega úrlausn um fjárhæð þeirrar kröfu sem bjó að baki fjárnáminu. Var G því ekki talinn hafa lögvarða hagsmuni af niðurstöðu dómstóla um gildi þeirrar árangurslausu fjárnámsgerðar sem um var deilt í málinu. Því var málinu af sjálfsdáðum vísað frá héraðsdómi.
Banki var sýknaður af fjárkröfu stefnanda, sem reist var á því að stefnandi ætti rétt til greiðslu mismunar á ætluðu markaðsvirði fasteignar hans á nauðungarsöludegi og bókfærðs kaupverðs bankans, en bankinn var bæði gerðarbeiðandi og kaupandi fasteignarinnar á uppboði við nauðungarsölu. Hafnað var málsástæðum stefnanda um að krafa hans ætti sér stoð í 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu eða eðli máls.
Í hf. beindi kröfu til héraðsdóms um að bú G yrði tekið til gjaldþrotaskipta en G krafðist þess að þeirri kröfu yrði hafnað. Þegar flytja átti málið um þann ágreining aðila var ekki mætt af hálfu G og gekk úrskurður samdægurs um að bú hans væri tekið til gjaldþrotaskipta. G kærði þann úrskurð til Landsréttar. Í úrskurði réttarins var meðal annars vísað til þess að úrskurður um gjaldþrotaskipti yrði ekki kærður til æðra dómstigs ef útivist hefði orðið af hálfu skuldara í héraði og var málinu því vísað frá Landsrétti.
Ólína Ólafsdóttir (sjálf) gegn
Eggerti Ólafssyni (
Garðar Briem hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að Ó skyldi með beinni aðfarargerð borin út úr nánar tilgreindri fasteign í eigu E. Talið var að E hefði verið heimilt að rifta leigusamningi aðila þar sem Ó hefði ekki innt af hendi leigugreiðslu og að greiðsluáskorun og riftunaryfirlýsing hefði verið send Ó með sannanlegum hætti. Var útburðargerðin því heimiluð.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var aðfarargerð sýslumanns sem lauk með árangurslausu fjárnámi hjá G. G, maki hans og þriðji maður gengust í ábyrgð fyrir skuld samkvæmt veðskuldabréfi sem tryggt hafði verið með veði í fasteign. Við vanskil bréfsins var fasteignin seld nauðungarsölu og var kaupandinn Í hf. sem fékk þá úthlutað að hluta upp í kröfu sína. Í hf. lét fasteignasöluna H verðmeta fasteignina og lagði það verðmat til grundvallar uppgjöri við G í samræmi við 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Krafðist Í hf. síðan fjárnáms hjá G fyrir eftirstöðvum skuldarinnar sem lauk án árangurs þrátt fyrri andmæli G og framlagningu verðmats frá fasteignasölunni F en samkvæmt því mati var verðmæti fasteignarinnar metið mun hærra. Undir rekstri þess máls óskaði G eftir matsgerð dómkvadds manns um markaðsvirði eignarinnar en sú matsgerð var ekki lögð fram í málinu. Í hf. krafðist á ný fjárnáms hjá G á grundvelli sama skuldabréfs, þar sem frestur samkvæmt 65. gr. laga nr. 21/1991 til að krefjast gjaldþrotaskipta á búi G á grundvelli eldra fjárnámsins var liðinn. Við meðferð málsins fyrir Hæstarétti lagði Í hf. fram áðurgreinda matsgerð en hún hafði jafnframt verið lögð fram í hæstaréttarmálinu nr. 356/2016 sem rekið hafði verið gegn maka G. Í dómi Hæstaréttar kom fram að Í hf. hefði ekki lagt matsgerðina fram í héraði áður en málið hefði verið tekið til úrskurðar, þrátt fyrir að hún hefði þá legið fyrir og Í hf. fengið hana afhenta. Með framlagningu skjalsins nú fyrir Hæstarétti væri Í hf. í raun að bera fyrir sig nýja málsástæðu sem honum væri ekki heimilt á grundvelli svonefndrar útilokunarreglu. Gat matsgerðin því ekki komið til álita þegar leyst yrði úr málinu. Báðir aðilar hefðu einhliða aflað álits löggiltra fasteignasala um markaðsverð fasteignarinnar á uppboðsdegi þar sem mikill munur væri á niðurstöðu hvors álits um sig, sem ekki hefði fengist skýring á undir rekstri málsins. Samkvæmt 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 hvíldi sú skylda á Í hf. að færa viðhlítandi sönnur á hvert hefði verið raunverulegt markaðsverð eignarinnar við sölu hennar. Með vísan til þessa og að teknu tilliti til þess að Í hf. væri fjármálafyrirtæki var ekki talið að Í hf. hefði axlað þá sönnunarbyrði. Þegar af þeirri ástæðu var aðfarargerðin felld úr gildi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem aðfarargerð sýslumanns sem lauk með árangurslausu fjárnámi hjá H var felld úr gildi. H, eiginmaður hennar G og annar maður gengust í ábyrgð fyrir skuld samkvæmt veðskuldabréfi og var bréfið tryggt í fasteign H og G. Við vanskil bréfsins var fasteignin seld nauðungarsölu og var kaupandi Í hf. sem fékk þá aðeins úthlutað að hluta upp í kröfu sína. Í hf. lét fasteignasöluna H verðmeta fasteignina og lagði það verðmat til grundvallar uppgjöri við G í samræmi við 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Í hf. krafðist fjárnáms hjá G sem lauk án árangurs þrátt fyrir andmæli hans og framlagningu verðmats frá F ehf., en samkvæmt því mati var verðmæti fasteignarinnar metið mun hærra. Með dómi héraðsdóms 21. apríl 2015 var komist að þeirri niðurstöðu að G hefði ekki tekist að sýna fram á að ekki væri unnt að leggja mat fasteignasölunnar H til grundvallar uppgjöri aðila, sbr. 57. gr. laga nr. 90/1991. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að samkvæmt 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hefði dómur fullt sönnunargildi um þau málsatvik sem í honum greindi þar til hið gagnstæða væri sannað og með vísan meðal annars til þess var talið að Í hf. hefði fullnægt þeirri sönnunarbyrði sem á honum hvíldi eftir 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 í máli þessu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.
Leyst var úr ágreiningi um það hvort stefnandi ætti fullnusturétt í fasteign í eigu stefnda á grundvelli tryggingarbréfa fyrir efndum á fjórum lánssamningum. Hluta af kröfu stefnanda var vísað sjálfkrafa frá dómi en að öðru leyti var á hana fallist.
Fallist var á kröfu sóknaraðila um ógildingu aðfarargerðar sem lokið hafði með árangurslausu fjárnámi. Talið var að varnaraðili hefði ekki tryggt sér viðhlítandi sönnur á að markaðsvirði eignar sem seld hafði verið nauðungarsölu hefði verið lægra en nam kröfu sóknaraðila í samræmi við 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu.
Veðskuldabréf, nauðungarsala, niðurfelling kröfu.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í hf. um að bú G yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Í hf. reisti kröfu sína um gjaldþrotaskipti á því að hann ætti fjárkröfu á hendur G á grundvelli skuldabréfs sem hafi verið tryggt með veði í fasteign G, sem seld hefði verið við uppboð, án þess að hafa fengið greitt upp í fjárkröfuna. Talið var að Í hf. hefði sýnt fram á að skilyrðum 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu væri fullnægt og því hefði hið árangurslausa fjárnám, sem Í hf. hafði óskað eftir hjá G, fullt sönnunargildi um ógjaldfærni G. Á hinn bóginn var fallist á andmæli G að fyrirmæli 1. töluliðar 3. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. stæði kröfu Í hf. í vegi, enda væri fjárkrafa hans nægilega tryggð með veði í annarri fasteign G. Fyrir Hæstarétti vísaði Í hf. til þess að fasteignin hefði eftir að málið var tekið til úrskurðar í héraði verið seld nauðungarsölu þar sem Í hf. hefði lýst fjárkröfu í skjóli tryggingarbréfs sem væri með öllu óviðkomandi þeirri kröfu sem mál þetta snérist um. Taldi Hæstiréttur að um nýja málsástæðu væri að ræða sem fullnægði ekki skilyrðum 2. mgr. 163. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K um ógildingu á nauðungarsölu tilgreinds eignarhluta í tiltekinni fasteign til fullnustu skuldar samkvæmt 14 veðskuldabréfum útgefnum af Á ehf. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom m.a. fram að við nauðungarsöluna hefði sýslumaður hafnað boðum K í eignina vegna tengsla hans við Á ehf. sem var þinglýstur eigandi fasteignarinnar. Taldi Hæstiréttur það eitt að K var fyrirsvarsmaður Á ehf. ekki geta valdið því að honum yrði meinað að bjóða í eignina í eigin nafni. Hefði sýslumanni verið kleift að krefjast þess að K leiddi að því rök að hann gæti staðið við boðið eða sett það sem skilyrði að trygging yrði sett fyrir boði hans innan tiltekins frests og í því formi sem hann mælti fyrir um. K hefði átt aðild að nauðungarsölunni, sbr. 3. tölulið 2. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu, en hann lýsti kröfu í söluandvirði eignarinnar á grundvelli skuldabréfa með veði í eigninni. Með vísan til þess að K hefði verið meinað að bjóða í eignina til að gæta hagsmuna sinna var tekin til greina krafa hans um ógildingu nauðungarsölunnar.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu K um ógildingu á nauðungarsölu tilgreinds eignarhluta í tiltekinni fasteign til fullnustu skuldar samkvæmt 14 veðskuldabréfum útgefnum af Á ehf. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom m.a. fram að K hafði fengið þau réttindi sem dómkrafan laut að framseld frá þriðja aðila. Rakti Hæstiréttur að samkvæmt 1. mgr. 80. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu gæti hver sá sem hefði lögvarinna hagsmuna að gæta leitað úrlausnar um gildi nauðungarsölu. K hefði hvorki verið þinglýstur eigandi eignarhlutans þegar nauðungarsalan hefði farið fram né hefði hann sýnt fram á að hann hefði á annan hátt hagsmuni af því að hún yrði felld úr gildi, en réttur til að láta reyna á slíkt í dómsmáli væru ekki réttindi sem framseld yrðu öðrum. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að J skyldi með beinni aðfarargerð borinn út úr húsnæði í eigu H ehf., sem hafði átt hæsta boð í eignina við nauðungarsölu. Fyrir lá að J hafði óskað eftir því við framhald uppboðs hjá sýslumanni að hanni fengi afnot að húsnæðinu í allt að tólf mánuði, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 28. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu og 3. mgr. 8. gr. auglýsingar nr. 572/2010. Sýslumaður hefði á hinn bóginn hvorki tekið afstöðu til óskar J né ákveðið lengd afnotatímans. Skorti því á að uppfyllt væru skilyrði til þess að J hefði réttilega verið veitt heimild til að halda notum af eigninni.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Í hf. um að bú G yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Í hf. reisti kröfu sína um gjaldþrotaskipti á því að hann ætti fjárkröfu á hendur G á grundvelli skuldabréfs. Það hafi verið tryggt með veði í í fasteign G en samkvæmt áritun á bréfið hafi veðið verið selt nauðungarsölu og ekki fengist greitt upp í kröfu samkvæmt því. Talið var að Í hefði ekki sýnt fram á að skilyrðum 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu væri fullnægt til þess að hann gæti krafið G um greiðslu þess sem eftir stæði af skuldinni. Ekki stoðaði fyrir Í að leitast við bæta úr þessu undir rekstri málsins fyrir Hæstarétti með því að leggja fram gögn sem hann hefði aflað einhliða eftir uppkvaðningu hins kærða úrskurðar, og bera í raun fyrir sig nýjar málsástæður um hvert hafi verið markaðsverð fasteignarinnar á umræddum tíma. Með þessum athugasemdum var hinn kærði úrskurður staðfestur með vísan til forsendna hans.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú Þ var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu F hf. Þ hafði tekist á hendur sjálfskuldarábyrgð á skuld L ehf. við F hf. sem tryggð var með 1. veðrétti í húsnæði í eigu L ehf. Ekki var greitt af skuldabréfinu og var hin veðsetta eign seld F hf. nauðungarsölu. Í málinu krafðist F hf. þess að bú Þ yrði tekið til gjaldþrotaskipta og vísaði til eftirstöðva skuldar samkvæmt veðskuldabréfinu sem meðal annars væri tryggð með sjálfskuldarábyrgð Þ. Hæstiréttur taldi F hf. ekki hafa fært viðhlítandi sönnur á að markaðsverð eignarinnar hafi verið lægra en nam upphæð veðkröfu félagsins við nauðungarsölu hennar, að viðbættum þeim veðkröfum sem gengu framar kröfunni að rétthæð, svo sem honum væri skylt að gera samkvæmt 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu eins og henni var breytt með 4. gr. laga nr. 60/2010. Þar með teldist ósannað að F ehf. ætti lögvarða kröfu á hendur Þ og gæti það ekki krafist gjaldþrotaskipta á búi hans á grundvelli 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Var kröfu F hf. um gjaldþrotaskipti því hafnað og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Á ehf. á hendur V hf. var vísað frá dómi. Málið var til komið vegna ágreinings um kröfu sem Á ehf. hafði lýst við slit V hf. þess efnis að eftirstöðvar tiltekinna skuldabréfa yrðu færðar niður með vísan til 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Auk þess að lýsa kröfu við slit V hf. hafði Á ehf. höfðað mál gegn V hf. og haft uppi sömu kröfu sem reist var á sömu málsástæðum. Var V hf. sýknað í því máli. Í hinum kærða úrskurði var af þessum sökum komist að þeirri niðurstöðu að vísa bæri málinu frá héraðsdómi með vísan til 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að þar sem réttaráhrif þess að vísa kröfu frá dómi í máli sem farið væri með eftir ákvæðum XXIV. kafla laga nr. 21/1991 væru þau sömu og þegar kröfu væri hafnað hefði í ljósi forsendna hins kærða úrskurðar verið réttara að hafna kröfunni. Ekki var af þessum sökum ástæða til að ómerkja hinn kærða úrskurð og var hann staðfestur.
Ártúnsbrekka ehf (Kristinn Brynjólfsson fyrirsvarsmaður) gegn
VBS eignasafni hf (
Jón Ingi Þorvaldsson hdl)
Máli vísað frá dómi samkvæmt 2. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.
Í hf. krafðist greiðslu 3.000.000 króna úr hendi B og H á grundvelli yfirlýsingar sem þeir höfðu gefið um sjálfskuldarábyrgð vegna skuldar félagsins B ehf. Meðal eigna félagsins var fasteign sem síðar var seld nauðungarsölu og Í hf. leysti til sín sem ófullnægður veðhafi fyrir 19.000.000 krónur. Í málinu byggðu B og H sýknukröfu sína á því að markaðsverð fasteignarinnar væri mun hærra en sem nam þeirri fjárhæð sem hún hafði verið seld fyrir og skuldin væri því þegar greidd. Í Hæstarétti var talið að með vísan til 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu hefði stefndi ekki lagt fram viðhlítandi gögn um hver væri mismunur á eftirstöðvum hinnar umkröfðu skuldar og markaðsvirði fasteignarinnar við samþykki boðs og þar með um tilvist þeirrar kröfu sem hann sótti á hendur B og H. Þegar af þeirri ástæðu voru B og H sýknaðir af kröfum Í hf.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu beggja aðila, F hf. og K ehf., um að fá að ljúka máli um nauðungarsölu á fasteigninni að Kistumel 18 í Reykjavík með dómsátt. Málsatvik voru þau að við uppboð á áðurgreindi fasteign, að beiðni F hf. sem leitað hafði eftir nauðungarsölu á fasteignum K ehf., ákvað sýslumaður að stöðva gerðina, sbr. 3. mgr. 30. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. F hf. og K ehf. felldu sig ekki við þá ákvörðun og með bréfi 3. október 2011 til héraðsdóms leitaði F hf. úrlausnar um hana. Hæstiréttur vísaði málinu frá héraðsdómi án kröfu þar sem málið hefði ekki verið réttilega lagt fyrir héraðsdóm með bréfi F hf. 3. október 2011, heldur hefði borið að lýsa þeirri fyrirætlan, að leita úrlausnar héraðsdóms um ákvörðun sýslumanns, við fyrirtöku nauðungarsölunnar, sbr. 2. mgr. 73. gr. laga nr. 90/1991.
V hf. var eigandi veðskuldabréfa sem hvíldu á tveimur eignarhlutum í fasteigninni R og gerðist kaupandi að þeim eignarhlutum við nauðungarsölu í september 2007. Hann fékk ekki kröfum sínum fullnægt með öllu af söluverðinu og krafði Á ehf. í framhaldi af því með greiðsluáskorunum og nauðungarsölubeiðnum í október og nóvember 2008 um greiðslu þess sem eftir stóð af skuldbindingum samkvæmt 14 veðskuldabréfum sem tryggð voru með veði í tveimur öðrum eignarhlutum í fasteigninni. Á ehf. höfðaði mál og krafðist þess að eftirstöðvar skuldabréfanna yrðu færðar niður um nánar tilgreinda fjárhæð með vísan til 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Í dómi Hæstaréttar sagði að samkvæmt 57. gr. laganna eins og hún hljóðaði þegar málið var höfðað hvíldi sönnunarbyrði eftir almennum reglum á þeim sem héldi því fram að markaðsverð hinnar seldu eignar hefði verið hærra en söluverð hennar við nauðungarsöluna. Með 4. gr. laga nr. 60/2010 hefði 57. gr. laga nr. 90/1991 verið breytt. Málsaðilar hefðu í samræmi við meginregluna um afdráttarlausa málsmeðferð lagt grundvöll málsins varðandi röksemdir fyrir kröfum sínum og sönnunarfærslu þeim til stuðnings í upphafi málsmeðferðar löngu áður en lög 60/2010 tóku gildi. Á ehf. hefði lagt fram verðmat löggilts fasteignasala til stuðnings því að kaupverð V hf. á eignarhlutunum tveimur hefði við nauðungarsöluna verið undir markaðsverði. Verðmatið væri lítið rökstutt en byggt á ætluðu leiguverði eignarhlutanna. Gegn andmælum V hf. taldi Hæstiréttur að með framlagningu þessara gagna hefði Á ehf. ekki tekist sönnun um að söluverð umræddra eignarhluta hefði verið undir markaðsverði þeirra við samþykki boðs V hf. í þær. Var niðurstaða héraðsdóms um sýknu stefnda því staðfest.