H ehf. fékk fjárstuðning frá Í á grundvelli laga nr. 50/2020 um stuðning úr ríkissjóði vegna greiðslu hluta launakostnaðar á uppsagnarfresti. Með ákvörðun Skattsins 15. nóvember 2021 var fjárstuðningurinn endurákvarðaður vegna launakostnaðar á uppsagnarfresti tveggja uppkominna dætra eiganda H ehf., þar sem sá kostnaður var ekki talinn styrkhæfur. H ehf. endurgreiddi þann hluta fjárstuðningsins í samræmi við ákvörðun Skattsins og höfðaði í kjölfarið mál á hendur Í til ógildingar á ákvörðuninni og endurgreiðslu stuðningsins. Deildu aðilar einkum um það hvaða skilning bæri að leggja í orðið launakostnað í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2020 en hugtakið var skilgreint í 4. tölulið 3. gr. laganna. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að hinn umþrætti launakostnaður hafi verið styrkhæfur og tók kröfur H ehf. til greina. Í dómi Landsréttar var meðal annars tekið fram að hvorki í lögunum né lögskýringargögnum væri kveðið á um að slíkur kostnaður vegna tiltekinna launamanna væri undanskilinn. Yrði fallist á þann skýringarkost sem Í teldi réttan yrði að gagnálykta frá skilgreiningu 4. töluliðar 3. gr. laganna en sá lögskýringarkostur fengist ekki staðist gagnvart uppkomnum dætrum eiganda H ehf. Þá var af hálfu Í ekki á því byggt að skort hafi á að öðrum skilyrðum laga nr. 50/2020 væri fullnægt. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Ágreiningur þessa máls laut að því hvort stefnandi hefði brotið svo alvarlega gegn reglum um trúnaðarskyldur að það réttlæti fyrirvaralausa uppsögn með þeim afleiðingum að hann ætti ekki rétt á launum í uppsagnarfresti, auk þess sem áunnið orlof og áunnar bónusgreiðslu ættu að falla niður. Í málinu var ekki fallist á að lög nr. 131/2020 fælu í sér breytingu á þeirri dómaframkvæmd að ekki þyrfti lengur að meta í hverju tilviki hversu alvarlegt trúnaðarbrotið væri til að það gæti réttlætt fyrirvaralausa uppsögn. Háttsemi stefnanda sem fól í sér trúnaðarbrot var ekki það vítaverð að hún gæti réttlætt fyrirvaralausa uppsögn, auk þess sem stefnandi átti rétt á óskertum launum til þess tíma þegar riftun var lýst yfir. Kröfu stefnanda um miskabætur var hins vegar hafnað.
Stefnandi krafði stefnda um meint áunnið og ógreitt orlof sem hann taldi sig eiga inni eftir uppgjör hans og stefnda í tilefni af uppsögn hans hjá félaginu. Í dómi héraðsdóms var talið að stefnandi hefði samið upp það með undirritun uppsagnarbréfs að orlof yrði tekið út á uppsagnarfresti og að aðilum hefði verið það heimilt. Var því hafnað að hann ætti inni frekari orlofsgreiðslur úr hendi stefnda og stefndi sýknaður.
B var sagt upp störfum hjá A ehf. með skriflegri uppsögn. Á sex mánaða uppsagnarfresti samkvæmt ráðningarsamningi rifti A ehf. ráðningarsamningnum og höfðaði B dómsmál til heimtu skaðabóta. Hæstiréttur vísaði til þess að ástæður uppsagnar B hefðu verið raktar til frammistöðu hans í starfi hjá A ehf. Af þeim sökum bar eftir ákvæðum kjarasamnings að veita honum áminningu og gefa kost á að tjá sig um ástæður uppsagnar áður en hún tæki gildi. Það hefði ekki verið gert og væri uppsögnin því ólögmæt og A ehf. bakað sér bótaábyrgð gagnvart B vegna hennar. Þá staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu Landsréttar um að þær ávirðingar A ehf. í garð B sem A ehf. reisti riftun sína á væru ekki þess eðlis að heimilt hefði verið að víkja honum fyrirvaralaust úr starfi og A ehf. því jafnframt fellt á sig bótaskyldu vegna ólögmætrar riftunar. Enn fremur var A ehf. gert að greiða B miskabætur vegna tilefnislausra, alvarlegra og meiðandi ávirðinga A ehf. í garð B sem voru til þess fallnar að valda B álitshnekki. Til frádráttar kröfum B komu kröfur A ehf. um endurgreiðslu dagpeninga og iðgjalds vegna líftryggingar.
A og B ehf. deildu um lögmæti uppsagnar. Byggði A einkum á því að uppsögnin hefði verið ólögmæt samkvæmt 1. mgr. 50. gr. laga nr. 144/2020, enda hefði hún verið þunguð þegar henni var sagt upp störfum. Taldi A að ekki hefðu verið færðar fram raunverulegar og málefnalegar ástæður fyrir uppsögninni. Í dómi Landsréttar kom fram að óumdeilt væri að áður en til uppsagnarinnar kom hefði A tjáð samstarfsmanni sínum C að hún væri barnshafandi. C hefði verið annar af tveimur stjórnarmönnum B ehf. á umræddum tíma, en hinn stjórnarmaðurinn verið D og hefðu þau bæði ritað undir uppsagnarbréf A ásamt E, sem var hluthafi í B ehf. ásamt C og D. Í skýrslu D hefði komið fram að áður en ákvörðun um uppsögn A var tekin hefðu C, D og E rætt starfsmannamál B ehf. Þótti ljóst að vitneskja um að A væri barnshafandi hefði verið til staðar innan stjórnar B ehf. áður en henni var sagt upp störfum og hefði A því notið verndar 50. gr. laga nr. 144/2020. Taldi Landsréttur að B ehf. hefði hvorki sýnt fram á að hlutlæg og málefnaleg sjónarmið hefðu legið ákvörðun um uppsögn A til grundvallar né að ákvörðun um að segja A upp störfum, frekar en öðrum starfsmönnum B ehf., hefði byggst á öðrum ástæðum en þeim að A var barnshafandi. Hefði B ehf. því bakað sér skaðabótaskyldu samkvæmt 51. gr. sömu laga og þóttu bætur til A hæfilega ákveðnar 2.000.000 króna ásamt tilgreindum vöxtum.
Launakrafa gerð á hendur Hval hf. vegna þess að ekki varð úr hvalvertíð sumarið 2023 vegna ákvörðunar stjórnvalda. Stefnandi var í föstu ráðningarsambandi við stefnda Hval hf. og sá samningur raskaðist ekki vegna þessa. Ekki talinn hafa eignast sérstaka kröfu á grundvelli þess að hvalvertíð hófst ekki í júní 2023 þar sem hann áttii að gegna stöðu skipstjóra, einkum á grundvelli þess að honum var kunnugt um ákvæði í ráðningarsamningi þess efnis að ef að af hvalvertíð yrði ekki vegna ákvörðunar stjórnvalds þá félli samningurinn niður. Lög um hópuppsagnir voru ekki talin breyta þeirri niðurstöðu.
Ágreiningur um uppsagnarfrest leigusamnings.
Ágreiningur var um lögmæti riftunar á ráðningarsamningi vegna brota á samkeppnisákvæði. Fallist var á að riftun hefði verið lögmæt en að tímamark hennar miðaðist við þegar riftunaryfirlýsingin barst til aðalstefnanda. Fallist var á kröfur aðalstefnanda um laun til þess dags ásamt orlofi, auk leiðréttingar á orlofsgreiðslum, desemberuppbót og vangreiddir orlofsuppbót. Hins vegar var miskabótakröfu hafnað. Fallist var á kröfu gagnstefnanda um févíti að álitum en ákvæðum ráðningarsamningsins um févíti var vikið til hliðar á grundvelli 36. gr. laga nr. 7/1936 sem þóttu ósanngjörn og úr hófi. Litið var á að gagnstefnandi hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá staðfesta riftun eftir að búið var að leysa úr því í aðalsök að riftunin væri lögmæt og var þeirri kröfu vísað frá dómi. Hins vegar var ekki fallist á að dráttarvaxtakrafa væri of óskýr þrátt fyrir að láðst hefði að tiltaka að hún tæki til greiðsludags, enda var upphafsdagur hennar skýr. Loks var fallist á skuldajafnaðarkröfur og nam mismunurinn 150.691 kr. sem aðalstefnandi var dæmdur til að greiða gagnstefnanda.
Stefnda var gert að greiða stefnanda skaðabætur vegna uppsagnar á starfi. Sýnt þótti að uppsögnin hafi verið í brýnni andstöðu við ákvæði kjarasamnings og þannig hafi stefndi bakað sér bótaskyldu gagnvart stefnanda.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda bætur vegna ólögmætrar uppsagnar en öðrum kröfum hans var hafnað. Við mat á fjárhæð bóta var litið til þess að stefnandi bar sönnunarbyrði fyrir tjóni sínu en hann varð ekki við áskorun um að leggja fram upplýsingar um laun sín hjá nýjum vinnuveitanda eða aðrar tekjur samkvæmt staðgreiðsluskrá ríkisskattstjóra. Var litið til þess að stefnandi fékk annað starf skömmu eftir að honum var sagt upp en þó álitið sem svo að ætla mætti að hann hafi orðið fyrir einhverju tjóni vegna starfsmissis auk þess sem óljóst var hvort hann naut launa eða hvort honum voru greidd laun í orlofi um sumarið.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu launa vegna starfsloka hennar hjá stefnda á grundvelli vottorðs um óvinnufærni. Krafa stefnanda sætti lækkun vegna útreiknings veikinda- og orlofsréttar hennar.
Stefndi sagði stefnanda upp störfum en ekki var óskað eftir vinnuframlagi og stefnanda greidd dagvinnulaun í uppsagnarfresti. Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu óunninnar yfirvinnu á uppsagnarfresti, miðað við meðaltal unninnar yfirvinnu fimm mánuði fyrir uppsögn.
Stefndi, íslenska ríkið, var sýknað af skaðabótakröfu stefnanda, fyrrum ríkisstarfsmanns, vegna meints fjártjóns vegna uppsagnar, en bótakrafan byggði á ætluðum launamun. Þótti ekki sýnt fram á tjón, þar sem gögn málsins gáfu til kynna að ekki hafi verið um slíkt tjón að ræða, er leiddi til sýknu.
B höfðaði mál gegn A og krafðist skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar úr starfi hjá A í kjölfar áminningar, auk endurgreiðslu afdreginna launa. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvörðun um áminningu og síðar uppsögn starfsmanns væru matskenndar stjórnvaldsákvarðanir og yrði að játa þeim sem þær tækju nokkurt svigrúm við matið og sættu slíkar ákvarðanir ekki öðrum takmörkunum en leiddi af lögum og grunnreglum stjórnsýsluréttar. Taldi Landsréttur að skilyrði fyrir veitingu áminningar hefðu verið uppfyllt. Þá lægi fyrir að B hefði, eftir að hafa verið veitt áminning vegna ólögmætra forfalla, verið fjarverandi í að minnsta kosti tólf skipti á tilgreindu tímabili án lögmætrar ástæðu að mati A. Landsréttur taldi ekki að A hefði brotið gegn rannsóknarskyldu sinni eða andmælarétti B. Sýnt hefði verið fram á það með fullnægjandi hætti að málefnalegar ástæður hefðu legið að baki uppsögn B og að skilyrði fyrir uppsögn hans hafi verið uppfyllt. Af gögnum málsins yrði jafnframt ráðið að grundvöllur áminningar og síðar uppsagnar hafi verið almennur vandi en ekki einstök tilvik. Þá var ekki fallist á að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1009/2015 í tengslum við uppsögn B eða meðferð máls hans að öðru leyti né heldur að þýðingu hefði að A hafi ekki sérstaklega borið niðurstöðu innviðaráðuneytis undir dóm. Var A sýknað af kröfum B.
Stefnandi krafðist þess að viðurkenndur yrði réttur hans til skaðabóta úr hendi stefnda vegna tjóns sem hann sagði hafa leitt af þeirri ákvörðun stefnda að loka fyrir viðskipti um bankareikning stefnanda og slíta viðskiptasambandi aðila í kjölfarið. Munu umræddar aðgerðir hafa komið til í kjölfar þess að há millifærsla barst inn á reikning stefnanda sem stefndi taldi í ósamræmi við upplýsingagjöf hans í áreiðanleikakönnun um mánaðarlega veltu. Í dómi héraðsdóms kom fram að aðgerðir bankans hefðu samrýmst lögum nr. 140/2018 um peningaþvætti og aðgerðir gegn hryðjuverkum og almennum skilmálum stefnda, sem stefnandi hafði skuldbundið sig til að hlíta. Stefnandi hefði að öðru leyti ekki sýnt fram á að brotið hefði verið gegn rétti hans með ólögmætum og saknæmum hætti. Loks var það mat dómsins að meint tjón stefnanda væri með öllu ósannað. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi, sem hafði verið sagt upp störfum hjá stefnda, krafðist bóta úr hendi stefnda á grundvelli skírteinistryggingar flugmanna. Reisti stefnandi kröfur sínar á því að vegna ADHD greiningar og lyfjameðferðar ef þeim sökum væri hann ófær um að starfa sem flugmaður og hefði vegna þessa verið synjað um útgáfu heilbrigðisvottorðs. Stefndi krafðist sýknu og reisti þá kröfu sína m.a. á því að stefnandi hefði starfað hjá stefnda í 18 ár án þess að ADHD einkenna hefði orðið vart. Fyrst eftir uppsögn hefði hann verið greindur með ADHD og væri greiningin verulegum annmörkum háð. Með vísan til m.a. niðurstöðu dómkvadds matsmanns var það mat dómsins að slíkir annmarkar hefðu verið á greiningarferli stefnanda að ekki yrði lagt til grundvallar að hann væri ófær um að starfa sem flugmaður í skilningi laga og reglugerða á sviði samgöngumála. Stefnandi hefði því ekki sýnt fram á að skilyrði til greiðslu bóta úr tryggingunni væru fyrir hendi. Var stefndi sýknaður af kröfum stefnanda.
Með bréfi stefnda 28. nóvember 2024 var ráðningarsamningi stefnanda fyrirvaralaust rift og honum tilkynnt að ekki yrði um frekari launagreiðslur til hans að ræða. Í bréfinu er vísað til þeirra ástæðna sem sagðar voru að baki riftuninni. Stefnandi krafðist dagvinnu- og yfirvinnulauna í uppsagnarfresti auk bóta fyrir ófjárhagslegt tjón. Í niðurstöðu dómsins er fallist á rétt stefnanda til dagvinnulauna og miskabóta.
H var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn H brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart H með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur H hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur H metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 2.200.000 krónur.
C var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn C brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart C með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur C hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur C metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 6.100.000 krónur.
M var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn M brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart M með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur M hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur M metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.000.000 króna.
E var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn E brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart E með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur E hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur E metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.800.000 krónur.
Þ var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn Þ brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart Þ með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur Þ hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur Þ metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.200.000 krónur.
S var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn S brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart S með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur S hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hún hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hennar til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hennar. Voru bætur S metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 4.100.000 krónur.
P var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn P brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart P með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur P hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur P metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.500.000 krónur.
L var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn L brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart L með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur L hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur L metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 9.000.000 króna.
G var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn G brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart G með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur G hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur G metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 5.400.000 krónur.
J var ásamt öllum fastráðnum flugmönnum B sem tóku kjör kjarasamnings FÍA og B sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Með dómi Félagsdóms í máli nr. 2/2021 var fallist á að uppsagnirnar hefðu verið ólögmætar þar sem þær brytu gegn ákvæði a-liðar 4. gr. laga nr. 80/1938. Í dómi Landsréttar kom meðal annars fram að til úrlausnar væri hvort B hefði með uppsögn J brotið gegn forgangsréttarákvæðum og starfsaldursreglum kjarasamnings FÍA og B þannig að leiddi til bótaskyldu B. Lagt var til grundvallar að B hefði, með því að fá aðra flugmenn sem stóðu utan FÍA til að takast á hendur störf við flug til Íslands og frá því, brotið gegn samningsskyldum sínum gagnvart J með þeim hætti að hann væri skaðabótaskyldur. Af gögnum málsins mætti ráða að tekjur J hefðu lækkað umtalsvert eftir að uppsagnarfresti lauk og því ljóst að hann hefði orðið fyrir tjóni þar sem B virti ekki forgangsrétt hans til flugstarfa. Uppsögnin væri orsök tekjutaps hans. Voru bætur J metnar að álitum og þóttu hæfilega ákveðnar 8.100.000 krónur.
A höfðaði mál á hendur Í og krafðist skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar úr starfi hjá B í kjölfar áminningar. Landsréttur lagði til grundvallar að það væri matskennd ákvörðun að veita starfsmanni áminningu. Óumdeilt væri að frammistaða A í því verkefni sem hefði verið tilefni áminningarinnar hefði verið ófullnægjandi, líkt og hann hefði viðurkennt í andmælabréfi sínu. Fullyrðingar um ófullnægjandi frammistöðu í því verkefni sem vísað hefði verið til í aðdraganda uppsagnarinnar hefðu jafnframt verið studdar gögnum. Taldi Landsréttur því ekki efni til að telja ákvarðanir forstjóra B ólögmætar eða að þær hefðu byggst á ómálefnalegum sjónarmiðum. Þá taldi Landsréttur ekki brotið gegn andmælarétti A. Í þeim efnum var meðal annars vísað til þess að ekkert lægi fyrir um það að A hefði þarfnast frekari gagna til að gæta andmælaréttar síns en auk þess yrði ekki annað ráðið af andmælabréfum A en að honum hefði verið fullkunnugt um atvik og tilefni hinna fyrirhuguðu ákvarðana. Loks taldi Landsréttur annað það sem A hefði fært fram í málinu ekki geta orðið til þess að kröfur hans yrðu teknar til greina. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu Í af kröfum A var því staðfestur.
A höfðaði mál gegn B ehf. og krafðist greiðslu fjárhæðar sem samsvarar launum í þriggja mánaða uppsagnarfresti í kjölfar riftunar B ehf. á ráðningarsamningi aðila en A taldi ritun B ehf. ólögmæta. B ehf. byggði riftunina á ráðningarsamningi aðila á því að A hefði brotið svo verulega af sér í starfi að heimilt hefði verið að segja honum upp störfum án fyrirvara. Í riftunaryfirlýsingu vísaði B ehf. til þess A hefði ekki staðist væntingar í starfi, hann hefði ekki útbúið rekstraráætlun þrátt fyrir beiðni stjórnar þar um. Þá hefði A skuldbundið félagið með langtímasamningum sem væru ekki í samræmi við hagsmuni félagsins og ekki skilað inn umbeðnum gögnum um úttektir sínar á veitingastað B ehf. Eftir að A lét af störfum hefðu síðan komið í ljós frekari brotalamir á störfum hans, meðal annars hefði hann nýtt 12 tölvur B ehf. til rafmyntargraftrar í eigin þágu. Landsréttur féllst á með B ehf. að A hefði brotið gegn samningsskyldum sínum er hann gerði ekki rekstraráætlun með fullnægjandi hætti, með samningi um leigu á bifreið fyrir utanaðkomandi aðila og misbresti á að skila inn upplýsingum um úttektir á veitingastað félagsins. Eins lá fyrir að A ehf. hefði brotið alvarlega gegn trúnaðar¬skyldu sinni gagnvart B ehf. með því að nýta tölvur félagsins til að afla sér ávinnings í formi rafmyntar. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms því staðfest og B ehf. sýknað af kröfum A.
A höfðaði mál gegn Í og krafðist bóta vegna uppsagnar í starfi hjá B. A byggði á því að uppsögnin hafi verið klædd í búning niðurlagningar á starfi en markmiðið hafi í raun verið að losna við A. Í byggði á því að ástæða uppsagnarinnar hafi verið skipulagsbreytingar í rekstri stofnunarinnar sem hafi grundvallast á áralangri stefnumótunarvinnu í samráði við utanaðkomandi sérfræðinga. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á að B hafi við uppsögn A farið að lögum og uppsögnin hafi verið reist á málefnalegum sjónarmiðum og verið réttmæt og í samræmi við góða stjórnsýsluhætti. Ákvörðunin um uppsögn hafi hvorki tengst starfshæfni A né persónu né í henni falist ólögmæt meingerð af hálfu B gegn æru eða persónu A í skilningi b- liðar 1. mgr. 26. gr. laga nr. 50/1993. Í dómi Landsréttar var rakið að mat sem rektor hafði framkvæmt á hæfni A til að gegna hinu nýja starfi fengi engu breytt um niðurstöðu málsins. Óumdeilt væri að A uppfyllti ekki þær menntunar- og hæfnikröfur sem gerðar væru til hins nýja starfs. Mat rektors, virt í heild sinni, yrði heldur ekki talið bera með sér nokkra óánægju eða óvild í garð A sem styddi málsástæðu hans um að markmið þeirra breytinga sem um ræddi, sem voru hluti af víðtækari breytingu á skipulagi B og áttu sér talsverðan aðdraganda, hafi verið að losna við A úr starfi. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur sýknu Í af kröfum A.
A réð sig til starfa hjá B ehf. í apríl 2022. Henni var sagt upp störfum í byrjun júní sama ár. Deildu málsaðilar um hvort B ehf. hefði verið heimilt að segja A upp störfum, en ágreiningslaust var að hún hafði sagt samstarfskonu sinni frá því að hún væri barnshafandi. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna kom fram að miða yrði við að upplýsingar sem sölufulltrúi verslunar veitti samstarfsmanni sínum, sem gegndi sömu stöðu og því ekki yfirmaður þar, teldist ekki tilkynning til vinnuveitanda í skilningi 1. mgr. 50. gr. laga nr. 144/2020 um fæðingar- og foreldraorlof. Var B ehf. því sýknað af kröfum A.
Stefnanda var sagt upp störf hjá stefnda vegna hagræðingar. Í ljósi þess að stefnandi var trúnaðarmaður á starfsvettvangi stefnda bar að láta hana sitja um vinnu sína. Þar sem reglum um réttarvernd trúnaðarmanna var ekki fylgt við uppsögn voru henni dæmdar skaðabætur fyrir fjártjón að álitum.
B höfðaði mál gegn A ehf. og krafðist greiðslu launa út september 2022 og á þriggja mánaða uppsagnarfresti auk uppgjörs vegna orlofs og desemberuppbótar við starfslok í kjölfar fyrirvaralausrar uppsagnar A ehf. sem B taldi ólögmæta. A ehf. byggði riftun sína á ráðningarsamningi aðila á því að B hefði dregið sér fé með nánar tilgreindum hætti auk þess sem B hefði gert tilraun til þess að hafa af A ehf. fjárverðmæti í tengslum við sölu á efni. Í dómi Landsréttar kom fram að í tveimur tilvikum hefði vara verið pöntuð, framleidd og afhent án þess að viðskiptin væru færð til bókar í bókhaldskerfi A ehf. og án þess að greiðslur fyrir vörurnar bærust A ehf. Meðal annars með hliðsjón af skýrum vitnisburði um að B hefði tekið við greiðslu fyrir efni í reiðufé, að B hefði látið viðskiptamönnum í té pro forma reikning sem allt benti til að átt hefði verið við, svo og með vísan til þess að framburði B og vitnanna E og G, sem tengdir eru B fjölskylduböndum, bæri ekki saman við framburð annarra vitna þótti A ehf. hafa axlað sönnunarbyrði um að B hefði brotið með svo alvarlegum hætti gegn starfs- og trúnaðarskyldum sínum gagnvart A ehf. að réttlætt hefði fyrirvaralausa riftun á ráðningarsamningi hans við A ehf. Var A ehf. því sýknað af kröfum B.
Stefnandi krafði stefnda um skaðabætur og miskabætur á þeim grundvelli að í starfslokum hennar hjá stefnda, í kjölfar þess að hún náði 67 ára aldri, hefði falist ólögmæt mismunun vegna aldurs. Stefndi var sýknaður af kröfum stefnanda m.a. þar sem uppsögnin var talin samrýmast undantekningarreglu laga um jafna meðferð á vinnumarkaði.
A var sagt upp störfum hjá I en um ástæður uppsagnarinnar var vísað til alvarlegra brota gegn siðareglum I og dótturfélaga sem og viðbragðsáætlunar I. Uppsögnin átti sér þann aðdraganda að nemi í flugumferðarstjórn við nánar tiltekinn skóla, sem A sinnti kennslu við, hafði kært A og samstarfsmann hans fyrir kynferðisbrot og sætti málið rannsókn lögreglu um tíma uns það var fellt niður af hálfu héraðssaksóknara. Áfrýjandi gekkst við að hafa stundað kynlíf með nemanum en fullyrti að það hefði verið með samþykki viðkomandi. Ágreiningur aðila laut í meginatriðum að því hvort A hefði orðið uppvís að „grófu broti í starfi“ samkvæmt samkomulagi sem gert var í tengslum við kjarasamning sem gilti um störf A. Landsréttur rakti meðal annars að í siðareglum I, sem vísað var til í ráðningarsamningi A, hefði falist að A bæri að varast að framkoma hans varpaði rýrð á starf hans eða I, hvort sem er innan þess eða utan. Við túlkun þess hvort A hefði varpað rýrð á I eða eigið starf yrði að líta til hlutverks I, þeirra starfa sem A gegndi hjá I og ábyrgðar hans, sem og hlutverks I. Var þá vísað til þess að í ákvæðum laga og stjórnvaldsfyrirmæla væru gerðar mjög ríkar kröfur til þeirra aðila sem sinntu flugleiðsöguþjónustu fyrir flugumferð og rekstrarstjórn flugumferðar, sem og þeirra einstaklinga sem störfuðu við slíka starfsemi, en þær miðuðu að því að tryggja almannaöryggi í flugsamgöngum. Í ljósi atvika, siðareglna I og þeirra krafna sem gera yrði til starfsemi I lagði Landsréttur til grundvallar að I hefði verið heimilt að segja A upp störfum vegna þeirrar háttsemi sem hann hefði sjálfur viðurkennt, enda hefðu hvorki fyrirmæli laga, viðkomandi kjarasamnings né annarra heimilda staðið því í vegi. Þá var það ekki talið I til sakar þótt hann hefði ekki hlutast til um frekari rannsókn á grundvelli reglugerðar nr. 1009/2015. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu I af kröfum A var því staðfestur.
A var ráðinn til starfa hjá B ehf. með samningi 8. mars 2018 en var sagt upp störfum með skriflegri uppsögn 19. ágúst 2019 miðað við næstu mánaðamót. Að teknu tilliti til sex mánaða uppsagnarfrests stóð til að slit ráðningarsamningsins tækju mið af mánaðamótum febrúar og mars 2020. B ehf. rifti ráðningarsamningnum með bréfi 28. október 2019. A höfðaði mál þetta til heimtu skaðabóta sem tóku mið af fjárhæð launa hans út uppsagnarfrest, bóta vegna ólögmætrar riftunar í 12 mánuði og miskabóta. Með gagnstefnu krafðist B ehf. meðal annars bóta vegna gjaldskrármálefna, kaupa B ehf. án heimildar á líftryggingu fyrir A og fæðiskostnaðar. Í dómi Landsréttar var rakið að stjórn B ehf. hefði verið heimilt samkvæmt ráðningarsamningi A að segja honum upp störfum með sex mánaða fyrirvara. Féllst Landsréttur ekki á að þær ávirðingar sem B ehf. hefði vísað til um grundvöll riftunar hefðu verið þess eðlis að heimilt hefði verið að víkja A fyrirvaralaust úr starfi. Samkvæmt því var fallist á að A ætti rétt á greiðslu bóta sem næmi fjárhæð þeirra launa sem hann hefði notið það sem eftir stóð af uppsagnarfresti ráðningarsamningsins. Var B ehf. sýknað af kröfu um greiðslu frekari skaðabóta enda hefði A ekki sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir frekara tjóni. Þá var A talinn eiga rétt á 800.000 króna miskabótum. Loks var A sýknaður af öllum kröfum B ehf. í gagnsök. Var B ehf. því gert að greiða A alls 10.049.003 krónur auk nánar tilgreindra dráttarvaxta.
Hafnað var bótakröfu manns sem sagt hafði verið upp starfi hjá opinberri stofnun í tengslum við skipulagsbreytingar.
Í málinu var deilt um það hvort ákvörðun um uppsögn L og G úr starfi hjá D ehf. og innlausn eignarhluta þeirra í D&T sf. hefði verið í samræmi við ákvæði laga nr. 50/2007 um sameignarfélög og þá félagssamninga sem lágu samstarfi eigenda D ehf. til grundvallar. Aðalkröfur L og G voru reistar á því að ákvörðun um uppsögn hefði verið ólögmæt og þar sem ekkert lægi fyrir um að eignarhlutir þeirra í D&T sf. hefðu verið innleystir með lögmætum hætti yrði að líta svo á að þeir hefðu átt rétt til hlutdeildar í hagnaði D&T sf. rekstrarárin 2017/2018 til 2020/2021 eins og þeir hefðu verið eigendur í félaginu til 62 ára aldurs. Byggðu L og G á því að ákvörðun um uppsögn og samhliða yfirlýsing um innlausn hefði ekki verið tekin á réttum vettvangi og forstjóra D ehf. hefði skort umboð til að taka hana. L og G settu þá fram varakröfur ef talið yrði að eignarhlutir þeirra í D&T sf. hefðu verið innleystir áður en þeir náðu 62 ára aldri. Byggðu L og G á því að þeir ættu rétt til nánar tiltekinna hlutdeilda í úthlutuðum hagnaði og í hagnaði sem haldið hafði verið eftir í félögunum vegna tímabilsins frá lokum rekstrarársins 2016/2017 og fram að innlausn. Þá byggðu L og G jafnframt á því að ólögmæt brottvikning þeirra úr D&T sf. hefði valdið þeim tjóni sem D&T sf. bæri ábyrgð á. Með dómi héraðsdóms var fallist á að D&T sf. bæri að greiða L og G hvorum um sig hluta af varakröfum þeirra með nánar tilgreindum vöxtum vegna hlutdeildar þeirra í hagnaði félagsins rekstrarárin 2017/2018 og 2018/2019 fram að innlausn 30. júní 2018. Var öðrum þáttum varakrafna L og G hafnað og þá voru D&T sf. og D ehf. sýknaðir af kröfu um greiðslu miskabóta. Um aðalkröfur L og G kom fram í dómi Landsréttar að við uppsögn L og G yrði ekki aðeins að horfa til ráðningarsamninga þeirra heldur einnig svokallaðs hluthafasamnings og NWE-sameignarfélagssamnings. Rakin voru ákvæði þessara samninga og komst Landsréttur að þeirri niðurstöðu að ákvörðun D ehf. um uppsögn L og G hefði verið lögmæt. Þá hefðu L og G ekki nýtt sér heimild ákvæðis í ráðningarsamningum til að kalla saman meðeigendafund til að fjalla um uppsögnina. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafna aðalkröfum L og G því staðfest. Um varakröfur L og G og kröfur um miskabætur kom fram að með hinum áfrýjaða dómi hefði verið fallist á að L og G ættu rétt á hlutdeild í hagnaði D&T sf. fyrir rekstrarárin 2017/2018 og 2018/2019 samkvæmt fyrsta þætti varakrafna þeirra. Fyrir lá að D&T sf. hefði gert upp skuld sína við L og G og var talið að félagið hefði fyrir sitt leyti sætt sig við niðurstöðu héraðsdóms um fyrsta þátt varakrafna L og G. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um að hafna öðrum þætti varakrafna L og G og kröfu um miskabætur. Þá var þriðja þætti varakrafna L og G hafnað með sömu rökum og hafnað var aðalkröfu þeirra, enda byggðu kröfurnar í grunninn á þeim rökum að innlausn L og G hefði verið ólögmæt. Með vísan til alls framangreinds var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
Uppsögn á samningi um hitaveitu var talin heimil vegna vanefnda en hitaveitunni bar á hinn bóginn að virða að fullu samningsbundinn uppsagnarfrest sem ekki var gert. Þrátt fyrir það var sýknað af bótakröfu viðsemjanda veitunnar þar sem ósannað var að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna þeirra brota á samningnum sem þó voru viðurkennd. Í gagnsök var að hluta til sýknað af kröfum veitunnar vegna eldri notkunar á heitu vatni en kröfum vegna annarrar notkunar vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Stefnanda var sagt upp störfum hjá stofnun ríkisins á grundvelli rekstrarlegra forsendna er tengdust m.a. kórónaveirufaraldrinum. Í málinu tókst stefnanda ekki sönnun þess að hann hefði verið trúnaðarmaður á starfsstöð fyrir uppsögn. Þá var ekki fallist á með stefnanda að önnur sjónarmið hefðu búið uppsögninni að baki en rekstrarleg og var því ekki fallist á kröfur hans um bætur fyrir fjárhagslegt og ófjárhagslegt tjón.
Hið stefnda félag var dæmt til að að greiða stefnanda vangoldin laun og orlof. Ekki var fallist á kröfu stefnda um skuldajöfnuð þar sem stefnda þótti ekki hafa sýnt fram á tjón af völdum stefnanda né heldur að hún hafi bakað sér bótaábyrgð gagnvart stefnda með saknæmri háttsemi. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Ágreiningur um uppsagnarfrest.
Hafnað var kröfu stefnanda um laun á uppsagnarfresti. Talið var að háttsemi stefnanda í starfi hjá stefnda hefði verið slíkt að stefnda hafi verið heimilt að segja honum fyrirvaralaust upp störfum og að stefnandi hefði firrt sig rétti til launa á uppsagnarfresti.
H höfðaði mál gegn Þ ehf. og krafðist greiðslu ökutækjastyrks á uppsagnarfresti og greiðslna vegna áunnins ótekins orlofs við starfslok. Reisti H kröfu sína á því að greiðsla ökutækjastyrks hefði verið hluti starfskjara hans og óháð vinnuframlagi og akstri í þágu Þ ehf. Til stuðnings kröfu um orlofslaun vísaði H til þess að hann hefði átt inni orlof við starfslok og að aðilar hefðu samið um sömu orlofsprósentu og H hefði haft hjá fyrri vinnuveitanda. Þ ehf. byggði á því að ökutækjastyrkinn hefði H fengið til að mæta kostnaði við notkun eigin bifreiðar. Þá skyldi um orlofsrétt H fara samkvæmt ákvæðum laga nr. 30/1987 um orlof. Landsréttur taldi gögn málsins ekki afdráttarlaus um eðli ökutækjastyrks H. Þar sem Þ ehf. hafði vanrækt skyldu sína til að eiga frumkvæði að gerð skriflegs ráðningarsamnings var félagið látið bera hallann af skorti á sönnun um eðli styrksins og lagt til grundvallar að hann hefði verið hluti fastra starfskjara H. Var Þ ehf. því gert að greiða H styrkinn. Varðandi kröfu H um orlofslaun vísaði Landsréttur til þess að engra skriflegra gagna nyti um að aðilar hefðu samið svo um að orlofsréttur H skyldi vera sá sami og hann naut hjá fyrri vinnuveitanda og að tilvitnuð kjarasamningsákvæði styddu ekki við þann málatilbúnað H. Enn fremur var litið til þess að mánaðarlaun H hjá Þ ehf. voru umtalsvert hærri en þau höfðu verið hjá fyrri vinnuveitanda. Samkvæmt þessu var lagt til grundvallar að um orlof og orlofslaun H færi eftir ákvæðum 1. mgr. 3. gr. og 2. mgr. 7. gr. laga nr. 30/1987. Þá taldi Landsréttur að leggja mætti fjarvistaskráningu H til grundvallar niðurstöðu í málinu, enda hefði henni ekki verið hnekkt af Þ ehf. Var Þ ehf. gert að greiða H orlofslaun í samræmi við þá niðurstöðu að frádregnum launum H í uppsagnarfresti frá þriðja aðila.
Stefnandi starfaði hjá einni af stofnunum ríkisins en var sagt upp störfum, án undangenginnar áminningar, þar sem stjórnendur stofnunarinnar töldu hann hafa misfarið með upplýsingar sem háðar voru trúnaði. Í kjölfarið fór fram lögreglurannsókn vegna umræddrar háttsemi stefnanda, þar sem m.a. var lagt hald á tölvu sem hann hafði notað vegna starfa sinna. Mál hans var síðar fellt niður án þess að gefin væri út ákæra. Í málinu var deilt um rétt stefnanda til miskabóta vegna uppsagnarinnar og aðgerða lögregla í tengslum við rannsóknina. Fallist var á að veita hefði átt stefnanda áminningu og gefa honum færi á að bæta ráð sitt í stað þess að segja honum fyrirvaralaust upp störfum. Honum voru dæmdar miskabætur af því tilefni. Aftur á móti var ekki fallist á rétt hans til miskabóta vegna aðgerða lögreglu, þar sem hann var sjálfur talinn hafa stuðlað að þeim með háttsemi sinni.
Á höfðaði mál á hendur Þ hf. í kjölfar þess að honum var sagt upp störfum sem yfirvélstjóri á frystitogara Þ hf. Samkvæmt ráðningarsamningi samþykkti Á að ganga inn í svokallað skiptimannakerfi sem var á skipinu og fól í sér að laun hans miðuðust við helming af fullum aflahlut yfirvélstjóra, óháð því hvort hann fór í veiðiferð skips eða var á frítúr. Á krafðist greiðslu launa í þrjá mánuði miðað við fullan aflahlut frá uppsögn eins og hann hefði verið á sjó allan uppsagnarfrestinn. Þ hf. hafði hins vegar greitt Á laun miðað við hálfan aflahlut fyrir hverja ferð á uppsagnarfresti með vísan til ráðningarsamnings. Í niðurstöðu Hæstaréttar kom fram að 3. mgr. 25. gr. sjómannalega feli í sér að ákvæði 1. mgr. eigi aðeins við ef skipverja er vikið úr starfi án heimildar. Þannig stofnist ekki bótaréttur samkvæmt 1. mgr. 25. gr. laganna í tilvikum þar sem útgerðarmaður efnir að fullu skyldur sínar við skipverja samkvæmt ráðningarsamningi og tryggir að hann haldi kaupi og öðrum fríðindum á uppsagnarfresti. Hafi Á notið þriggja mánaða uppsagnarfrests samkvæmt 2. mgr. 9. gr. sjómannalaga og fengið greidd sömu laun þann tíma og áður. Komst Hæstiréttur því að þeirri niðurstöðu að 3. mgr. 25. gr. sjómannalaga girti fyrir frekari bætur til Á samkvæmt 1. mgr. 25. gr. laganna umfram þau laun og fríðindi sem hann hafði fengið út uppsagnarfrestinn. Var dómur Landsréttar því staðfestur um sýknu Þ hf. af kröfum Á.
V, S og L höfðuðu mál fyrir hönd félagsmanna sinna og kröfðust þess að viðurkennt yrði að ákvörðun Í um að segja upp samningum um yfirvinnu á föstum forsendum við starfsmenn á stoðeiningum Landspítala hefði falið í sér hópuppsagnir í skilningi laga nr. 63/2000 um hópuppsagnir. Undir rekstri málsins fyrir Landsrétti var leitað ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins um hvernig bæri að túlka tilskipun ráðsins 98/59/EB um samræmingu laga aðildarríkjanna um hópuppsagnir, sem var innleidd í íslenskan rétt með lögum nr. 63/2000. Í áliti EFTA-dómstólsins kom meðal annars fram að það væri uppsögn í skilningi a-liðar 1. mgr. 1. gr. tilskipunarinnar þegar vinnuveitandi, einhliða og starfsmanni í óhag, gerði verulegar breytingar á meginþætti ráðningarsamnings af ástæðum sem tengdust ekki hlutaðeigandi launþegum. Hæstiréttur komst að þeirri niðurstöðu að lög nr. 63/2000 veittu opinberum starfsmönnum einnig réttarvernd fyrir hópuppsögnum. Þær breytingar sem urðu á starfskjörum umræddra starfsmanna hefðu hins vegar ekki falið í sér verulegar breytingar á meginþætti ráðningarsamnings þeirra og því ekki um hópuppsagnir að ræða. Samkvæmt framangreindu var kröfum V, S og L hafnað.
Stefnanda var var sagt upp störfum á reynslutíma ráðningar og meðan hún var í veikindaleyfi. Krafðist stefnandi launa í veikindaforföllum til samræmis við uppsafnaðan áunninn rétt hennar. Var sá réttur mun ríkari en uppsagnarfrestur stefnanda. Ekki var fallist á þau rök stefnda að áunnin réttindi starfsmanns yrðu fyrst virk að loknu tímabili reynslutíma og var stefndi því dæmdur til greiðslu veikindalauna eins og krafist var.
A höfðaði mál á hendur Í til heimtu miskabóta og viðurkenningar á skaðabótaskyldu vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá B. Hafði staða A verið lögð niður vegna hagræðingar en um svipað leyti var fjórum öðrum starfsmönnum B sagt upp störfum. Í dómi Landsréttar var fallist á það með Í að rannsókn hefði farið fram á hæfi A í samanburði við aðra starfsmenn viðkomandi teymis, meðal annars með hliðsjón af fyrirsjáanlegri verkefnastöðu B. Talið var að matið hefði verið reist á málefnalegum sjónarmiðum og var ekki á það fallist með A að annmarkar hefðu verið á því. A var ekki talin hafa hnekkt því mati forstjóra B að þekking annarra starfsmanna hefði nýst betur í starfsemi B. Þá var talið sýnt fram á að gætt hefði verið meðalhófs við töku ákvörðunarinnar. Lagði Landsréttur til grundvallar að uppsögn A hefði verið lögmæt og í samræmi við 1. mgr. 43. gr. og síðari málslið 1. mgr. 44. gr. laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins. Var Í því sýknað af öllum kröfum A.
Stefnda var dæmt til að greiða stefnanda skaðabætur vegna ólögmætrar uppsagnar í starfi auk vangoldinna launa í veikindafjarvistum. Þótti stefndi ekki hafa sýnt fram á að skýringar stefnanda, sem settar voru fram á fundi aðila í aðdraganda uppsagnarinnar, hafi verið teknar til skoðunar og að rannsóknarreglu stjórnsýslulaga hafi verið fylgt. Ekki var þó fallist á kröfu stefnanda um miskabætur.