Dómstólaleit

B höfðaði mál gegn A og krafðist skaðabóta vegna ólögmætrar uppsagnar úr starfi hjá A í kjölfar áminningar, auk endurgreiðslu afdreginna launa. Í dómi Landsréttar kom fram að ákvörðun um áminningu og síðar uppsögn starfsmanns væru matskenndar stjórnvaldsákvarðanir og yrði að játa þeim sem þær tækju nokkurt svigrúm við matið og sættu slíkar ákvarðanir ekki öðrum takmörkunum en leiddi af lögum og grunnreglum stjórnsýsluréttar. Taldi Landsréttur að skilyrði fyrir veitingu áminningar hefðu verið uppfyllt. Þá lægi fyrir að B hefði, eftir að hafa verið veitt áminning vegna ólögmætra forfalla, verið fjarverandi í að minnsta kosti tólf skipti á tilgreindu tímabili án lögmætrar ástæðu að mati A. Landsréttur taldi ekki að A hefði brotið gegn rannsóknarskyldu sinni eða andmælarétti B. Sýnt hefði verið fram á það með fullnægjandi hætti að málefnalegar ástæður hefðu legið að baki uppsögn B og að skilyrði fyrir uppsögn hans hafi verið uppfyllt. Af gögnum málsins yrði jafnframt ráðið að grundvöllur áminningar og síðar uppsagnar hafi verið almennur vandi en ekki einstök tilvik. Þá var ekki fallist á að A hefði brotið gegn ákvæðum reglugerðar nr. 1009/2015 í tengslum við uppsögn B eða meðferð máls hans að öðru leyti né heldur að þýðingu hefði að A hafi ekki sérstaklega borið niðurstöðu innviðaráðuneytis undir dóm. Var A sýknað af kröfum B.

A var sagt upp störfum hjá I en um ástæður uppsagnarinnar var vísað til alvarlegra brota gegn siðareglum I og dótturfélaga sem og viðbragðsáætlunar I. Uppsögnin átti sér þann aðdraganda að nemi í flugumferðarstjórn við nánar tiltekinn skóla, sem A sinnti kennslu við, hafði kært A og samstarfsmann hans fyrir kynferðisbrot og sætti málið rannsókn lögreglu um tíma uns það var fellt niður af hálfu héraðssaksóknara. Áfrýjandi gekkst við að hafa stundað kynlíf með nemanum en fullyrti að það hefði verið með samþykki viðkomandi. Ágreiningur aðila laut í meginatriðum að því hvort A hefði orðið uppvís að „grófu broti í starfi“ samkvæmt samkomulagi sem gert var í tengslum við kjarasamning sem gilti um störf A. Landsréttur rakti meðal annars að í siðareglum I, sem vísað var til í ráðningarsamningi A, hefði falist að A bæri að varast að framkoma hans varpaði rýrð á starf hans eða I, hvort sem er innan þess eða utan. Við túlkun þess hvort A hefði varpað rýrð á I eða eigið starf yrði að líta til hlutverks I, þeirra starfa sem A gegndi hjá I og ábyrgðar hans, sem og hlutverks I. Var þá vísað til þess að í ákvæðum laga og stjórnvaldsfyrirmæla væru gerðar mjög ríkar kröfur til þeirra aðila sem sinntu flugleiðsöguþjónustu fyrir flugumferð og rekstrarstjórn flugumferðar, sem og þeirra einstaklinga sem störfuðu við slíka starfsemi, en þær miðuðu að því að tryggja almannaöryggi í flugsamgöngum. Í ljósi atvika, siðareglna I og þeirra krafna sem gera yrði til starfsemi I lagði Landsréttur til grundvallar að I hefði verið heimilt að segja A upp störfum vegna þeirrar háttsemi sem hann hefði sjálfur viðurkennt, enda hefðu hvorki fyrirmæli laga, viðkomandi kjarasamnings né annarra heimilda staðið því í vegi. Þá var það ekki talið I til sakar þótt hann hefði ekki hlutast til um frekari rannsókn á grundvelli reglugerðar nr. 1009/2015. Hinn áfrýjaði dómur um sýknu I af kröfum A var því staðfestur.

Þ ehf. keypti allt hlutafé í einkahlutafélaginu SF af S. Kaupverðið var 24 milljónir króna sem skyldi greiða með 24 mánaðarlegum jöfnum greiðslum. Þ innti af hendi greiðslur mánuðina ágúst til nóvember 2022 en ekki eftir það. Höfðaði S mál á hendur Þ ehf. til heimtu á sex gjaldföllnum greiðslum. Þ ehf. bar því við að S hefði vanefnt samning aðila verulega og væri samningurinn fallinn niður af þeim sökum og einnig vegna forsendubrests. Í dómi Landsréttar var því hafnað að með bréfi lögmanns S hefði hann vanefnt samning aðila eða boðað vanefndir af sinni hálfu. Ekki yrði heldur séð að S hefði brotið gegn ákvæði samningsins um samkeppnisbann. Einnig var því hafnað að forsendur samningsins hefðu brostið. Voru kröfur S því teknar til greina.

A starfaði sem þróunarstjóri hjá B. Var honum tilkynnt um breytingu á störfum hans og verksviði í nóvember 2018 er staða þróunarstjóra var lögð niður. Varð A deildarstjóri nýrrar deildar og lækkaði um tvo launaflokka auk þess sem föst yfirvinna var felld niður. Í september 2020 var tilkynnt að nýtt skipurit B myndi taka gildi 1. janúar 2021. Var A sagt upp störfum með þriggja mánaða fyrirvara. Í desember 2020 skrifaði A undir ótímabundinn ráðningarsamning en sagði upp störfum í maí 2022. A höfðaði mál á hendur Í til heimtu bóta. Var á því byggt að ákvörðun um að gera breytingar á stöðu A árið 2018 og ákvörðun um að leggja niður stöðu A árið 2020 hefðu verið ólögmætar og brotið gegn ákvæðum laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, ákvæðum stjórnsýslulaga nr. 37/1993 og meginreglum stjórnsýsluréttarins. Þá hefði einelti af hálfu þáverandi forstjóra B gagnvart A orðið til þess að A hefði orðið fyrir miska. Í dómi héraðsdóms kom fram um breytingar á starfi A árið 2018 að enginn vafi væri á því að starfsmanni bæri að hlíta breytingum á starfi samkvæmt 19. gr laga nr. 70/1996, svo fremi sem nýtt starf sé honum samboðið, málefnalega að ákvörðun staðið og ekki gengið lengra en nauðsyn beri til. Vísaði héraðsdómur til þess að ákvörðun um breytt grunnlaun hefði falið í sér einhliða ákvörðun um réttindi A, sbr. 2. mgr. 1. gr. stjórnsýslulaga. Taldi héraðsdómur að ekki hefði verið brotið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga, réttmætisreglu stjórnsýsluréttarins eða meðalhófsreglu 12. gr. sömu laga. Á hinn bóginn yrði ekki séð að A hefði verið gefinn kostur á að gæta andmælaréttar síns áður en ákvörðun hefði verið tekin í málinu. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði ekki sýnt fram á að skortur á að veita honum andmælarétt hefði breytt neinu um þann grundvöll sem ákvörðun hefði verið tekin á og þar með efni ákvörðunarinnar. Varðandi niðurlagningu stöðu og uppsögn árið 2020 vísaði héraðsdómur til þess að ekkert væri fram komið sem benti til annars en að skipulagsbreytingarnar hefðu byggst á málefnalegum sjónarmiðum, það ætti meðal annars við um uppsögn A. Héraðsdómur féllst ekki á að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga, meðalhófsreglu 12. gr. sömu laga, jafnræðisreglu 11. gr. þeirra laga eða réttmætisreglu stjórnsýsluréttarins. Þá yrði ekki séð að rökstuðningi hefði verið ábótavant eða að þörf hefði verið á persónubundnu mati eða samanburði milli A og annarra starfsmanna B. Loks benti ekkert til annars en að uppsögn A hefði verið ótengd persónu hans og frammistöðu. Að lokum kom fram í dómi héraðsdóms að ekki hefðu verið færðar sönnur á að A hefði sætt einelti af hálfu forstjóra B, sbr. b-lið 3. gr. reglugerðar nr. 1009/2015 um aðgerðir gegn einelti, kynferðislegri áreitni, kynbundinni áreitni og ofbeldi á vinnustöðum, eða að stofnunin hefði ekki brugðist við með réttum hætti. Yrði A að bera hallann af sönnunarskorti varðandi það. Héraðsdómur sýknaði Í því af kröfum A og var sú niðurstaða staðfest í Landsrétti.

B höfðaði mál gegn A til heimtu bóta vegna uppsagnar hennar úr starfi hjá A. Byggði B á því að A hefði brotið gegn rétti hennar með því að tengja uppsögn hennar ætluðum skipulagsbreytingum án þess að bjóða henni ekki tilfærslu í starfi þegar þeim var hrundið í framkvæmd. Þá taldi B að hin raunverulega ástæða uppsagnarinnar hafi verið kvörtun um einelti hennar gagnvart tilteknum starfsmanni og úttekt D í tilefni af kvörtuninni, en niðurstaða úttektarinnar var kynnt B á sama fundi og henni var sagt upp. Byggði B á því að málsmeðferð eineltiskvörtunarinnar hafi verið ólögmæt, en B hafði ekki verið gefinn kostur á að tjá sig um ávirðingarnar. Því til viðbótar hafi rannsókninni aldrei verið formlega lokið. Loks byggði B á því að horft hefði verið fram hjá henni með ólögmætum hætti við ráðningu í tvær nýjar stöður hjá A. A byggði á því að ástæður uppsagnar B hafi verið skipulagsbreytingar hjá A og að engin sambærileg störf hafi komið til greina fyrir B eftir þær breytingar. Rannsókn á eineltiskvörtun gegn B hafi ekki haft neina þýðingu við ákvörðun um uppsögn. Ekki hefði verið þörf á að ljúka meðferð eineltiskvörtunarinnar þar sem B hafði verið sagt upp vegna skipulagsbreytinganna hvort sem er. Þá hefðu ákvarðanir A um ráðningu í tvær nýjar stöður verið réttmætar og málefnalegar. Í niðurstöðu Landsréttar þótti sýnt fram á að ákvörðun A um skipulagsbreytingar byggðust á mati A á því hvaða breytinga væri þörf í því skyni að hagræða í rekstri hans. Hins vegar þótti A ekki hafa fært fram viðhlítandi rök eða gögn til stuðnings því að ekki hafi verið unnt að færa B til í aðra af sambærilegum stöðum sem urðu til í kjölfar skipulagsbreytinganna og að óhjákvæmilegt hafi verið að segja henni upp störfum. Væri uppsögnin því ólögmæt. Þá var A ekki talinn hafa hrakið þá málsástæðu B að eineltiskvörtunin og niðurstöður skýrslu D hafi að minnsta kosti átt þátt í að B var ekki boðið annað starf í kjölfar skipulagsbreytinga. Var því fallist á að meðferð eineltismálsins hefði verið ábótavant og að B hefði brotið gegn 10., 13. og 20. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Loks var rakið að þrátt fyrir talsvert svigrúm A til þess að ákveða hvaða sjónarmið skyldu lögð til grundvallar við ráðningu í nýjar stöður í kjölfar skipulagsbreytinga væri fallist á, að virtum atvikum málsins í heild, að sömu ómálefnalegu ástæður hefðu ráðið því að B hlaut ekki starf í ráðningarferlinu og réðu því að henni voru ekki boðin störfin við fyrrgreindar skipulagsbreytingar. Voru B því dæmdar samtals 20.162.000 krónur í skaða- og miskabætur, auk dráttarvaxta.

A og B greindi á um uppgjör vegna starfsloka A hjá B. A hafði uppi fjárkröfu á hendur B sem var í fimm liðum, það er vegna ógreidds orlofs, yfirvinnu, kostnaðar vegna lögfræðiaðstoðar, skaðabóta og miskabóta. Í dómi Landsréttar kom fram að ekkert væri komið fram í málinu sem gæfi ástæðu til að ætla að aðilar hafi samið um orlofsréttindi A á þann veg sem hann hélt fram og að fyrirmæli laga og kjarasamninga stæðu ekki til þess að taka kröfu hans um ógreitt orlof til greina. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu B af þeirri kröfu. Þá var talið að A hafi ekki rennt viðhlítandi stoðum undir kröfu sína um greiðslu fyrir yfirvinnu og engar forsendur væru til að taka hana til greina að álitum og var B sýknað af þeirri kröfu. A studdi kröfu sína um greiðslu lögmannskostnaðar einkum á tölvupósti sem varaformaður stjórnar B sendi lögmanni A. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki væru forsendur til að líta svo á að B hafi með tölvupóstinum eða á annan hátt skuldbundið sig til að greiða kostnað A vegna lögfræðiaðstoðar, umfram það sem yrði samþykkt af félaginu, og að réttmætar væntingar hans hafi ekki getað staðið til slíks. Var B því sýknað af þessari kröfu. Kröfu A um skaðabætur og miskabætur var einnig hafnað. Var B því sýknað af öllum kröfum HA

A höfðaði mál gegn sveitarfélaginu B og krafðist ógildingar á áminningu sem skólastjóri grunnskóla í sveitarfélaginu veitti henni í aðdraganda uppsagnar hennar úr starfi. Þá krafðist A einnig skaða- og miskabóta vegna ætlaðs tjóns sem hún varð fyrir vegna áminningarinnar og uppsagnarinnar sem síðar kom til. Í dómi Landsréttar var rakið að bótakröfur áfrýjanda hvíldu meðal annars á þeirri grunnröksemd að áminningin hafi verið ólögmæt. Úr þeim yrði ekki leyst án þess að tekin yrði afstaða til þeirrar röksemdar. Áfrýjandi hafi á hinn bóginn ekki sýnt fram á að hún hefði af því hagsmuni að lögum að jafnframt þessu yrði áminningin ógilt með dómi. Var kröfu hennar þar um því vísað frá dómi án kröfu. Þá var rakið að áfrýjandi hefði verið áminnt fyrir ámælisverða háttsemi á kennarafundi. Henni hafi síðan verið sagt upp störfum í kjölfar þess að eftir hana birtist í tímariti grein sem skólastjóri taldi fela í sér grófar ásakanir á hendur samstarfsmönnum hennar. Að því er varðaði háttsemi áfrýjanda á kennarafundinum, þá hafi verið um lokaðan fund starfsmanna að ræða. Slíkir fundir væru mikilvægur vettvangur til umræðu um starfsemi skólans og óhjákvæmilegt væri að játa þátttakendum á þeim mjög rúmt frelsi til tjáningar sem ekki yrðu gerðar sömu kröfur til og tjáningar á opinberum vettvangi. Þau ummæli sem áfrýjandi hefði haft uppi á fundinum hefðu yfirbragð gildisdóma og með hliðsjón af 3. mgr. 73. gr. stjórnarskrárinnar og samsvarandi ákvæðis mannréttindasáttmála Evrópu hafi tjáningin ekki verið slík að nauðsynlegt hafi verið að áminna áfrýjanda vegna ummæla sinna og það á grundvelli almennra ákvæða í kjarasamningi. Þá var talið að ákvörðun um áminninguna hafi farið í bága við 12. gr. stjórnsýslulaga um meðalhóf. Hið sama var talið gilda um uppsögn áfrýjanda vegna greinarskrifa hennar. Enn fremur hefði skólastjóri grunnskólans verið vanhæf í skilningi 6. töluliðar 1. mgr. 3. gr. stjórnsýslulaga til töku ákvörðunar um uppsögn áfrýjanda. Ákvarðanir um áminningu og uppsögn hafi því verið ólögmætar. Fallist var á kröfu áfrýjanda um greiðslu miskabóta sem ákveðnar voru 1.000.000 króna. Skaðabótakröfu áfrýjanda var á hinn bóginn vísað frá héraðsdómi vegna vanreifunar.

A höfðaði mál gegn B ehf. og krafðist viðurkenningar á skaðabótaskyldu B ehf. vegna tjóns sem A taldi sig hafa orðið fyrir vegna ákvörðunar B ehf. að segja honum upp störfum. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að A hefði ekki leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir tjóni og gert grein fyrir orsakatengslum meints tjóns við ætlað skaðaverk, sbr. 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Þá var talið að stefna A samrýmdist ekki ákvæði d-liðar 1. mgr. 80. gr. sömu laga auk þess sem talið var að þau réttindi sem A krefði B ehf. um væru ekki orðin til, sbr. 1. mgr. 26. gr. laganna. Var málinu því vísað frá héraðsdómi. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði í héraðsdómsstefnu gert viðhlítandi grein fyrir þeim málsástæðum sem hann byggði kröfu sína á og hvernig hann teldi B ehf. hafa brotið gegn réttindum sínum. Var því talið að kröfugerð A væri nægjanlega skýr um að hann teldi uppsögn B ehf. á ráðningarsamningi við hann hafa leitt til skaðabótaskyldu. Þá var talið ljóst af stefnunni að A teldi sig hafa orðið fyrir tekjutapi vegna uppsagnarinnar og að hann myndi verða fyrir tekjutapi í framtíðinni auk þess sem A teldi sig hafa orðið fyrir miska vegna uppsagnarinnar. Þótt A hefði ekki lagt fram í málinu ítarleg gögn um ætlað fjártjón sitt, nyti hann heimildar 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 til að sækja málið á þann hátt sem hann gerði með kröfu sinni. Ekki yrði lögð sú skylda á A í viðurkenningarmáli að hann færði sönnur á heildarumfang tjóns sem hann kynni að hafa orðið fyrir eða myndi verða fyrir vegna uppsagnar, enda yrði engu slegið föstu um fjárhæð skaðabóta í viðurkenningarmáli. Þá yrði jafnframt að líta til þess að gagnaöflun í málinu fyrir héraðsdómi væri ekki lokið og A gæti því enn lagt fram gögn um tjón sitt. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

A höfðaði mál á hendur B ohf. í kjölfar þess að henni var sagt upp störfum og krafðist þess að viðurkennd yrði skaða- og miskabótaskylda B ohf. vegna ólögmætrar uppsagnar. Byggði A einkum á því að uppsögnin hefði grundvallast á því að hún hefði kvartað undan framkomu yfirmanns síns, framkvæmdastjóra B ohf., skömmu áður. B ohf. byggði á hinn bóginn á því að uppsögnin ætti sér rætur í því að A hefði ekki staðið undir væntingum sem starfsmaður. Í dómi Landsréttar er rakið að samkvæmt 1. mgr. 27. gr. þágildandi laga nr. 10/2008 um jafna stöðu og jafnan rétt kvenna og karla væri atvinnurekanda óheimilt að segja starfsmanni upp störfum sökum þess að hann hafi krafist leiðréttingar á grundvelli laganna, og skv. 3. mgr. sömu greinar skuli atvinnurekandi sýna fram á að uppsögn grundvallist ekki á leiðréttingarkröfu starfsmanns ef leiddar eru líkur að því að gengið hafi verið gegn ákvæðinu. Af málsgögnum mætti ráða að B ohf. hefði lengst af borið traust til A, fjölgað verkefnum hennar, aukið ábyrgð og að rætt hefði verið um launahækkun henni til handa. Þá hefði B ohf. farið með kvörtun A sem samskiptavandamál en ekki sem kvörtun um kynbundna áreitni, þrátt fyrir að tilefni væri til þess, en málsgögn báru með sér að A og aðrar konur hefðu margsinnis kvartað yfir framferði yfirmanns hennar áður. Félagið hefði hvorki virkjað ferla sína í eineltis-, áreitis- eða ofbeldismálum né fylgt þeim reglum sem kveðið væri á um í reglugerð nr. 1009/2015 um aðgerðir gegn einelti, kynferðislegri áreitni, kynbundinni áreitni og ofbeldi á vinnustöðum. Þannig lágu ekki skýrt fyrir í málinu upplýsingar um lyktir eða árangur þeirrar úrvinnslu sem kvörtun A fékk. Með vísan til 3. mgr., sbr. 1. mgr. 27. gr. laga nr. 10/2008 var talið að B ohf. hefði ekki tekist að hnekkja líkum á því að uppsögnin hefði grundvallast á leiðréttingarkröfu A. Niðurstaða dómsins var því sú að viðurkennt var að B ohf. bæri skaðabótaábyrgð vegna fjárhagslegs tjóns sem A kynni að hafa orðið fyrir vegna uppsagnarinnar og miskabótaábyrgð vegna meingerðar í garð A í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.

Mál þetta höfðaði A gegn P og krafðist þess að úrskurður P í máli A nr. 2018/538 yrði ógiltur. Með hinum áfrýjaða dómi var á það fallist. Úrskurður áfrýjanda var kveðinn upp í tilefni af kvörtun A vegna vinnslu persónuupplýsinga um hann hjá fyrrum vinnuveitanda. Í dómi Landsréttar var rakið að ekki færi á milli mála að úrskurður sá sem A krefðist að felldur yrði úr gildi lyti að skyldum fyrrum vinnuveitanda gagnvart A á grundvelli tilvitnaðra ákvæða laga nr. 77/2000 um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga og nr. 90/2018 um persónuvernd og meðferð persónuupplýsinga. Átti fyrrum vinnuveitandi án nokkurs vafa aðild að málinu hjá P. Í dómaframkvæmd Hæstaréttar hefði því ítrekað verið slegið föstu að þegar krafist væri ógildingar á úrlausn stjórnvalds yrðu þeir sem voru aðilar að stjórnsýslumálinu að eiga aðild að málinu fyrir dómi enda ættu þeir einstaklegra, beinna, verulegra og lögvarinna hagsmuna að gæta. Krafa um ógildingu úrskurðar P hafi einkum verið rökstudd af hálfu A með því að niðurstaða hans fengi ekki staðist efnislega og fyrrum vinnuveitandi bæri ríkari skyldur gagnvart A samkvæmt lögum nr. 77/2000 og 90/2018. Fyrrum vinnuveitandi ætti einstaklegra, beinna, verulegra og lögvarinna hagsmuna að gæta af úrlausn þeirrar kröfu. Í því ljósi og þar sem málið var ekki höfðað gegn fyrrum vinnuveitanda varð ekki komist hjá því að vísa málinu frá héraðsdómi án kröfu.

C var sagt upp störfum hjá A ses. í tilefni af tilkynningum sem B höfðu borist um kynferðislega áreitni af hálfu C. Í kjölfar þess höfðaði C mál gegn A ses. og B og krafðist skaða- og miskabóta vegna uppsagnarinnar. Í málinu byggði C einkum á því að við uppsögnina hefði ekki verið fylgt þeim reglum sem kveðið væri á um í reglugerð nr. 1009/2015, um aðgerðir gegn einelti, kynferðislegri áreitni, kynbundinni áreitni og ofbeldi á vinnustöðum, og í Handbók starfsfólks D. Þannig hefði C verið borinn þungum sökum án þess að málsmeðferðarreglum hefði verið fylgt og C gefið færi á að verjast þeim. Í dómi Landsréttar var talið að leggja yrði til grundvallar að meðferð málsins hefði ekki verið hagað á þann veg sem lýst væri í fyrrnefndri reglugerð og handbók. Á hinn bóginn yrði hvorki af reglugerðinni né handbókinni ráðið að sú málsmeðferð, sem þar væri kveðið á um að viðhafa skyldi, væri ófrávíkjanlegt skilyrði þess að grípa mætti til uppsagnar á ráðningarsamningi. Tekið var fram að engin skylda hvíldi á vinnuveitendum sem ekki væru stjórnvöld til að rannsaka atvik sem gefa tilefni til að segja starfsmanni upp, gefa honum færi á að tjá sig eða gæta meðalhófs við val á úrræðum, enda yrði slík skylda ekki leidd af almennum reglum vinnu-, samninga- eða kröfuréttar. Var því talið að heimilt hefði verið að segja C upp á þeim grundvelli sem gert var án þess að viðhafa þá málsmeðferð sem C taldi að skort hefði. Þá var ekki talið liggja fyrir að aðgerðir A ses. og B hefðu í orði eða verki falið í sér ólögmæta meingerð gegn æru hans en ekki lá fyrir að þau hefðu tekið afstöðu til sannleiksgildis þeirra ávirðinga sem á hann höfðu verið bornar. Þar sem ekki hefðu verið færðar sönnur á að fullnægt væri því skilyrði bótaskyldu að A ses. og B hefðu sýnt af sér ólögmæta háttsemi í garð A voru þau sýknuð af kröfum C.

A og B hf. gerðu starfslokasamning þegar A lét af störfum hjá B hf. að eigin ósk. Síðar krafðist A skaðabóta og miskabóta vegna atvika sem urðu á starfstíma hennar þar og hún taldi meðal annars fela í sér einelti og áreiti gagnvart sér, sem B hf. bæri húsbóndaábyrgð á. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að ekki hefði verið sýnt fram á að um einelti eða ofbeldi í skilningi laga hafi verið að ræða í garð A, þótt ýmislegt hefði betur mátt fara í samskiptum yfirmanns hjá B hf. og A. Með hliðsjón af því hefðu hvorki B hf. né starfsmenn félagsins valdið A bótaskyldu tjóni á starfstíma hennar. Var B hf. því sýknað af kröfum A.

E var skipuð lögreglufulltrúi við embætti Lögregluskóla ríkisins árið 2014 og gegndi þeirri stöðu þar til embætti hennar var lagt niður 1. ágúst 2015. Í bréfi skólastjóra Lögregluskólans, þar sem ákvörðunin var tilkynnt, var ástæða niðurlagningarinnar sögð vera rekstrarleg og hagræðing í starfsemi skólans. E höfðaði mál gegn Í og krafðist bóta vegna niðurlagningar stöðunnar. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að ekki hefði verið sérstakt ákvæði um það í lögreglulögum nr. 90/1996 hver færi með vald til að skipa lögreglufulltrúa við Lögregluskólann á þeim tíma þegar embætti E var lagt niður. Hins vegar voru fyrirmæli um það í reglugerð að slíkt vald væri í höndum skólastjóra og var talið að reglugerðin hefði haft næga stoð í 39. gr. lögreglulaga. Samkvæmt þessu og þar sem ekki naut við sérstakra lagafyrirmæla um annað var talið að ráðherra hefði verið heimilt að kveða á um það í reglugerð að skólastjóri skipaði í embætti lögreglumanna við skólann. Af því og 31. gr. laga nr. 70/1996, um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins, þótti jafnframt leiða að frá og með gildistöku reglugerðar nr. 445/2015 hinn 11. maí 2015 hafi ákvörðun um að veita lögreglumanni við skólann lausn frá störfum verið í höndum skólastjóra. Ekki var fallist á það með E að brotið hefði verið gegn rannsóknarreglu 10. gr. stjórnsýslulaga, að brotið hafi verið gegn meðalhófsreglu 12. gr. stjórnsýslulaga, að borið hefði að leita sérstaklega eftir afstöðu E til uppsagnarinnar áður en hún tók gildi eða að starf E hefði ekki verið lagt niður. Þá var fallist á með héraðsdómi að hafna öðrum málsástæðum E. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sýknu Í.