Dómstólaleit

Kærður var úrskurður Landsréttar þar sem staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að bú H ehf. skyldi tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli árangurslauss fjárnáms. Í dómi Hæstaréttar var lagt til grundvallar að fjárnámsgerðin hefði farið fram á grundvelli 3. töluliðar 62. gr. laga nr. 90/1989 um aðför. Gerðin fór fram á lögheimili gerðarþola en ekki hafði verið gripið til nokkurra aðgerða til að hafa uppi á fyrirsvarsmanni H ehf. og boða hann til hennar. Hæstiréttur taldi að til þess að árangurslauss fjárnámsgerð yrði grundvöllur gjaldþrotaskipta yrði hún að fullnægja skilyrðum 8. kafla laga nr. 90/1989. Svo var ekki talið og var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Með nánar tilgreindum héraðsdómi var A hf. gert að greiða Ó tiltekna fjárhæð vegna ólögmætrar riftunar á ráðningarsamningi þeirra. Félagið áfrýjaði dóminum en bú þess var síðan tekið til gjaldþrotaskipta. Með dómi Hæstaréttar var málinu sjálfkrafa vísað fá réttinum þar sem þb. A hf. hafði ekki sett tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í samræmi við ákvörðun réttarins um að verða við kröfu Ó um slíka tryggingu. Á grundvelli framangreindra dóma lýsti Ó kröfu við gjaldþrotaskipti á A hf., samtals að fjárhæð 8.996.327 krónur, og krafðist þess að henni yrði skipað í réttindaröð samkvæmt 112. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Skiptastjóri hafnaði því að krafan fengi notið slíks forgangsréttar og taldi hana almenna kröfu samkvæmt 113. gr. laganna. Með úrskurði héraðsdóms var niðurstaða skiptastjóra staðfest en með hinum kærða úrskurði komst Landsréttur að gagnstæðri niðurstöðu og tók kröfu Ó til greina. Ágreiningur aðila fyrir Hæstarétti laut einungis að því hvernig beita ætti 2. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 við ákvörðun um stöðu kröfu Ó í réttindaröð. Nánar tiltekið var deilt um það hvort dómur í skilningi ákvæðisins þyrfti að fela í sér úrlausn um efni máls, eins og þb. A hf. lagði til grundvallar, eða hvort þar gæti einnig átt undir dómur, sem kvæði aðeins á um niðurfellingu máls eða frávísun þess frá æðri dómi, eins og Ó hélt fram að ætti við um kröfu hans. Í dómi Hæstaréttar kom fram að tilgangur 2. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 væri að sporna við því að forgangsréttur fyrir kröfu félli niður ef kröfuhafi væri knúinn til að höfða mál til heimtu hennar, enda gerði hann það innan tilskilinna tímamarka. Að gengnum fyrrgreindum dómi Hæstaréttar, þar sem málinu var sjálfkrafa vísað frá réttinum vegna atvika sem eingöngu vörðuðu þb. A hf., hefði fyrst legið fyrir sú endanlega niðurstaða um kröfu Ó að héraðsdómur stæði óhaggaður. Talið var að þótt í dómi Hæstaréttar hefði ekki verið fjallað efnislega um kröfuna yrði að skýra niðurlagsorð 2. mgr. 112. gr. laga nr. 21/1991 svo að krafa ætti undir ákvæðið ef dómur um frávísun máls um hana frá æðri dómi gengi innan sex mánaða fyrir frestdag eða síðar, enda fæli önnur niðurstaða í sér að skuldari gæti haft í hendi sér að láta forgangsrétt fyrir kröfu líða undir lok með því að búa svo um hnúta að máli ljúki fyrir æðri dómi án þess að efnisdómur gengi um hana. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú A var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í ehf. Í dómi Hæstaréttar kom fram samkvæmt endurriti úr gerðabók sýslumanns af kyrrsetningargerð þeirri sem um ræddi hefði A bent á eign sína R til tryggingar kröfu Í ehf. Talið var að sýslumanni hafi brostið heimild til að ljúka gerðinni án árangurs nema áður yrði staðreynt með virðingu hans eða tilkvaddra sérfræðinga að krafa Í ehf. væri hærri en sem næmi verðmæti eignarinnar, en þessu bæri dómstólum að gæta að sjálfsdáðum samkvæmt síðari málslið 1. mgr. 71. gr. laga nr. 21/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

G-höllin hf. höfðaði mál gegn B og G og krafðist skaðabóta vegna vanrækslu þeirra að hlutast til um að bú G-hússins ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta eftir að félagið varð ógjaldfært. Eftir afturköllun á gjaldþrotaskiptabeiðni hafði rekstrarmunum félagsins verið ráðstafað með afsals- og kaupsamningi. Var lagt til grundvallar að á þeim tíma þegar umræddur samningur hafði verið gerður hefði G-húsið ehf. verið ógjaldfært með vísan til eldri dóma Hæstaréttar, sbr. 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá kom fram að með samningnum hefði G-húsið ehf. staðið eftir rýrara að eignum til tryggingar fyrir aðrar lánadrottna þess og því hefði ráðstöfunin farið í bága við 1. mgr. 51. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög. Var því talið að B og G hefðu samkvæmt 1. mgr. 108. gr. sömu laga fellt á sig bótaábyrgð gagnvart G-höllinni ehf. sem lánadrottni félagsins vegna þess tjóns sem hann hefði orðið fyrir af þessum sökum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem aðfarargerð sýslumanns sem lauk með árangurslausu fjárnámi hjá H var felld úr gildi. H, eiginmaður hennar G og annar maður gengust í ábyrgð fyrir skuld samkvæmt veðskuldabréfi og var bréfið tryggt í fasteign H og G. Við vanskil bréfsins var fasteignin seld nauðungarsölu og var kaupandi Í hf. sem fékk þá aðeins úthlutað að hluta upp í kröfu sína. Í hf. lét fasteignasöluna H verðmeta fasteignina og lagði það verðmat til grundvallar uppgjöri við G í samræmi við 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Í hf. krafðist fjárnáms hjá G sem lauk án árangurs þrátt fyrir andmæli hans og framlagningu verðmats frá F ehf., en samkvæmt því mati var verðmæti fasteignarinnar metið mun hærra. Með dómi héraðsdóms 21. apríl 2015 var komist að þeirri niðurstöðu að G hefði ekki tekist að sýna fram á að ekki væri unnt að leggja mat fasteignasölunnar H til grundvallar uppgjöri aðila, sbr. 57. gr. laga nr. 90/1991. Í dómi Hæstaréttar var tekið fram að samkvæmt 4. mgr. 116. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála hefði dómur fullt sönnunargildi um þau málsatvik sem í honum greindi þar til hið gagnstæða væri sannað og með vísan meðal annars til þess var talið að Í hf. hefði fullnægt þeirri sönnunarbyrði sem á honum hvíldi eftir 1. mgr. 57. gr. laga nr. 90/1991 í máli þessu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni á grundvelli b. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 1. mgr. 100. gr. sömu laga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú R ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu A á grundvelli árangurslauss fjárnáms, sbr. 1. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli G ehf. á hendur G og B var vísað frá dómi. Krafðist G ehf. skaðabóta úr hendi G og B, sem næmu heildarfjárhæð kröfu sem G ehf. hafði áður lýst í þrotabú GH ehf., á þeim grunni að framferði G og B við stjórn GH ehf. hefði orðið til þess að G ehf. hefði farið á mis við greiðslu umræddrar kröfu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að samkvæmt gögnum málsins virtist sem þrotabú GH ehf. hefði haft nokkurn árangur af málum sem það hefði höfðað til riftunar á ráðstöfunum félagsins en um horfur á greiðslu upp í lýstar kröfur á hendur því lægi á hinn bóginn ekkert frekar fyrir. Þótt G ehf. kynni af þeim sökum að geta vænst einhverrar greiðslu upp í lýsta kröfu sína gæti það ekki leitt til þess að hann skorti lögvarða hagsmuni af því að leita annarra leiða til að fá kröfu sinni fullnægt. Óvissa um hugsanlega úthlutun upp í kröfu G ehf. og þar með umfang þeirrar kröfu, sem hann beindi að G og B, varðaði efnishlið málsins og gæti af þeim sökum ekki orðið til þess að því yrði vísað frá héraðsdómi. Samkvæmt því var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli D á hendur S var vísað frá dómi. Deildu aðilar um fjárhæð endurgreiðslu S til D vegna bílskúrsréttar þess síðarnefnda. Í samningi aðila var kveðið á um að kæmi upp ágreiningur um fjárhæðina skyldu þrír „matsmenn“ ákvarða hana eftir ákvæðum samningsins og skyldi niðurstaða þeirra vera endanleg. Í dómi Hæstaréttar kom fram að í héraði hefði ekki verið gerð krafa um að framangreint ákvæði samningsins yrði ógilt eða því vikið til hliðar á grundvelli ógildingarreglna laga nr. 7/1936 og kæmist sú málsástæða því ekki að fyrir Hæstarétti. Þá var ekki talið að ákvæðið uppfyllti þær kröfur sem gerðar væru í 1. mgr. 3. gr. laga nr. 53/1989 um samningsbundna gerðardóma til að ákvæði laganna ættu við. Hins vegar var talið að umrædd tilhögun ætti sér næga stoð í 1. mgr. 24. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála þar sem mælt væri fyrir um heimild manna til að semja sig undan valdsviði almennra dómstóla. Með vísan til þess var niðurstaða hins kærða úrskurðar um frávísun málsins staðfest.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu S ehf. og D ehf. um að bú V hf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Hæstiréttur hafði í máli nr. 612/2012 komist að þeirri niðurstöðu að V hf. hefði brostið heimild til að rifta samstarfssamningi við D ehf. um greiðsluþjónustu. Byggðu S ehf. og D ehf. kröfu sína á að með fyrrgreindum dómi hefði verið staðfest að um samningsbrot væri að ræða og bótaskylda háttsemi sem V hf. bæri ábyrgð á. Í niðurstöðu dómsins kom fram að frumskilyrði þess að bú væri tekið til gjaldþrotaskipta samkvæmt 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. væri að sá, sem slíka kröfu gerði, ætti lögvarða kröfu á hendur þeim sem krafan beindist að. Í fyrrgreindum dómi hefði ekki verið kveðið á um bótaskyldu V hf. vegna riftunarinnar, enda ekki verið gerð krafa um viðurkenningu á henni. Þá hefðu S ehf. og D ehf. lagt fram máli sínu til stuðnings óundirrita greinargerð sem þeir hefðu aflað utan réttar en talið var að gegn andmælum V hf. hefði hún ekki sönnunargildi í málinu. Var því ekki talið að S ehf. og D ehf. hefðu sýnt fram á að þeir ættu, að svo komnu máli, lögvarða kröfu á hendur V hf.

Þrotabú L hf. höfðaði mál gegn S til að fá rift tilteknum kaupaukagreiðslum sem S hafði fengið greiddar og krafðist endurgreiðslu sömu fjárhæðar. Ekki var talið að S hefði verið nákominn L hf. í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og því var hafnað kröfu félagsins um riftun á grundvelli 1. mgr. 133. gr. laganna. Þá þótti ósannað að gjafatilgangur hefði búið að baki greiðslunum þannig að þeim yrði rift á grundvelli 1. mgr. 131. gr. sömu laga. Var S því sýknaður af kröfum L hf.

Þrotabú I ehf. krafðist riftunar á ætluðum gjöfum I ehf. til annars vegar S og hins vegar M ehf. og endurgreiðslu sömu fjárhæðar. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að ekki hefðu verið slík hagsmunatengsl milli I, S og M ehf. að þeir væru nákomnir í skilningi 3. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Þá var jafnframt talið að skilyrðum 131. gr. og 141. gr. sömu laga væri ekki fullnægt. Voru S og M ehf. sýknaðir af kröfum þrotabús I ehf.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú L var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu S hf. á grundvelli 5. tölul. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú Ó var tekið til gjaldþrotaskipta. Ekki var talið að Ó hafi tekist að hnekkja líkum fyrir ógjaldfærni sinni sem leiddar yrðu af árangurslausu fjárnámi sem gert var hjá honum. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú F ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. Bankinn hafði með vísan til 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. skorað á F ehf. að lýsa því yfir með skriflegum hætti innan þriggja vikna frá móttöku áskorunarinnar að félagið væri fært um að greiða tiltekna gjaldfallna skuld innan skamms tíma. F ehf. sinnti ekki þessari áskorun og ekki varð fundin stoð fyrir því í gögnum málsins hvort og að hvaða marki fjárkrafa sú sem lá til grundvallar kröfu bankans um gjaldþrotaskipti væri tryggð með veði í fasteign félagsins. Að þessu virtu, og þar sem F ehf. hafði hvorki orðið við áskorun bankans né sýnt fram á að hann væri allt að einu fær um að standa full skil á skuldbindingum sínum þegar þær féllu í gjalddaga eða yrði það innan skamms, var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú B ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L hf. á grundvelli 5. tölul. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Talið var að V ehf. hefði brugðist við áskorun L hf. á þann veg að ekki væri fullnægt skilyrðum til töku búsins til gjaldþrotaskipta samkvæmt 5. tölul. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú J ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu L hf. Bankinn hafði með vísan til 5. töluliðar 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. skorað á J ehf. að lýsa því yfir með skriflegum hætti innan þriggja vikna frá móttöku áskorunarinnar að félagið væri fært um að greiða tiltekna gjaldfallna skuld innan skamms tíma. J ehf. sinnti ekki þessari áskorun. Með vísan til þeirra gagna sem fyrir lágu í málinu staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að L hf. hefði leitt að því nægilegar líkur að hann ætti fjárkröfu á hendur J ehf. sem krafa hans um gjaldþrotaskipti væri reist á. Þá hefði J ehf. ekki sýnt fram á að hann væri allt að einu fær um að standa skil á skuldbindingum sínum þegar þær féllu í gjalddaga eða yrði það innan skamms

X var ákærður fyrir lyfjalagabrot með því að hafa átt 462 stykki af Ritalin Uno, 115 stykki af Ritaline og 105 stykki af Mogadon að hluta til í sölu- og dreifingarskyni, án þess að hafa markaðsleyfi og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar. Einnig að hafa selt og afhent ótilgreindum fjölda einstaklingum sömu lyf án þess að hafa slík leyfi. Þá var X ákærður fyrir vopnlagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum sverð, hljóðdeyfa og riffil. Loks var X ákærður fyrir peningaþvætti með því að hafa aflað sér ávinnings með sölu og dreifingu ótiltekins magns af lyfseðilsskyldum lyfjum. Brot J voru talin sönnuð en þó var lagt til grundvallar að ávinningur hans af sölu og dreifingu lyfseðilsskyldra lyfja hefði aðeins verið hluti af því sem honum var gefið að sök í ákæru. Þá varðaði það J ekki refsingu samkvæmt þeim refsiákvæðum sem vísað var til í ákæru að afla sér hljóðdeyfa án leyfis lögreglu. Var X gert að sæta fangelsi í sex mánuði en refsingin var skilorðsbundin til fimm ára.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar tekin var til greina krafa S ehf. um staðfestingu nauðasamnings á grundvelli frumvarps sem samkvæmt yfirlýsingu umsjónarmanns með nauðasamningsumleitunum hafði verið samþykkt af lánardrottnum félagsins með tilteknu hlutfalli atkvæða eftir höfðatölu og kröfufjárhæðum og án þess að reyndi á ágreiningsatkvæði. Í dómi Hæstaréttar kom m.a. fram að þessi niðurstaða umsjónarmannsins væri ekki á rökum reist og hafi því við meðferð kröfu S ehf. fyrir héraðsdómi ranglega verið lagt til grundvallar að ekki hafi þurft að telja með ágreiningsatkvæði eftir reglu 4. mgr. 52. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. til að ná fram þeim úrslitum að frumvarp félagsins teldist samþykkt. Af þeim sökum hafi I ehf., G hf. og GH ehf., ekki gefist tilefni til að leggja mat á hvort forsendur væru til að bera upp andmæli eftir 4. og 5. tölulið 58. gr. laganna gegn kröfu S ehf. Frumvarp S ehf. að nauðasamningi hafi að auki í ýmsum atriðum ekki verið í samræmi við það sem mælt væri fyrir um í 1. mgr. 36. gr. laga nr. 21/1991 og ýmsir skilmálar í viðauka sem frumvarpinu fylgdi verið í ósamræmi við ákvæði laganna. Hefði því borið samkvæmt 4. tölulið 1. mgr. 38. gr. laganna að synja félaginu um heimild til nauðasamningsumleitana. Af því leiddi að dómstólum bæri að hafna af sjálfsdáðum kröfu S ehf. um staðfestingu nauðasamnings, sbr. 1. tölulið 1. mgr. 57. gr. sömu laga.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú B var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. á grundvelli árangurslauss fjárnáms. Kröfu sína á hendur B reisti Í hf. á skuldabréfi. B hélt því m.a. fram að lánið samkvæmt skuldabréfinu væri í íslenskum krónum, bundið gengi erlendra gjaldmiðla og færi slík skuldbinding gegn 13. og 14. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu. Þá væri ósannað að hann hafi verið eignalaus þegar árangurslausa fjárnámið fór fram. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði m.a. að hvað sem liði fullyrðingum B þætti ljóst að skuldabréfið hafi verið í vanskilum. Yrði að líta á hið árangurslausa fjárnám sem gert hafði verið hjá B sem sönnunargagn um ógjaldfærni hans og skipti í því sambandi engu þótt einhverjir annmarkar kynnu að hafa verið á framkvæmd þess enda hefði B ekki nýtt sér þau úrræði sem hann hefði haft samkvæmt lögum nr. 90/1989 hvað gerðina varðaði. Hefði B í engu hnekkt þeim líkindum fyrir ógjaldfærni hans sem leidd yrði af fjárnámsgerðinni. Var bú B því tekið til gjaldþrotaskipta.

H kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú hans var tekið til gjaldþrotaskipta að beiðni L hf. Í málinu lá fyrir að árangurslaus löggeymsla hafði verið gerð hjá H á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar sem H hafði undirgengist vegna skuldar S ehf. og voru skilyrði 1. tl. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., sbr. 17. gr. laga nr. 95/2010, því uppfyllt í málinu. Hvorki var talið að H hefði tekist að sýna fram á að skilyrði 36. gr. laga nr. 7/1936 um samningsgerð, umboð og ógilda löggerninga væru uppfyllt í málinu til að víkja sjálfskuldarábyrgð H til hliðar né að áðurgreind 65. gr. færi gegn 1. mgr. 72. gr. stjórnarskrárinnar. Þá hafði H jafnframt ekki tekist að sýna fram á að krafa sú sem L hf. hafði uppi í málinu hefði verið greidd eða gefin eftir, en gegn andmælum L hf. bar H sönnunarbyrðina fyrir slíku. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A hf. um að bú H ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Í dómi Hæstaréttar kom fram að kröfur sem A hf. átti á hendur H ehf. væru til komnar vegna lána í íslenskum krónum sem hefðu með ólögmætum hætti verið bundin gengi erlendra mynta. Þótt samið hefði verið um að lánshlutar í íslenskum krónum bæru REIBOR-vexti hafði A hf. ekki krafið um slíka vexti fyrr en í greinargerð fyrir Hæstarétti. Var því ekki talið að H ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta á grundvelli útreikninga sem miðuðu við þá vexti. Heildarfjárhæð lánanna, miðað við vexti samkvæmt 4. gr., sbr. 3. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, nam hærri fjárhæð en tryggð var með veði í eignum H ehf. Var því fallist á kröfu A hf. um að bú H ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem bú Á ehf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. á þeim grundvelli að Á hafði ekki sinnt áskorun samkvæmt 5. tölulið 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Ekki var fallist á með Á ehf. að orðið hefði verið við áskoruninni en óumdeilt var að ekki barst greiðsla inn á kröfuna innan frests. Þá var talið að Á ehf. hefði ekki hnekkt útreikningum Í hf. á fjárhæð kröfunnar en samkvæmt þeim var krafa Í hf. umtalsvert hærri en verðmæti veðbundinna eigna Á ehf. Var því fallist á kröfu Í hf. um að bú Á ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta.

Y kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var beiðni hans um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á tveimur spurningum er lutu annars vegar að forgangsrétti kröfu við gjaldþrotaskipti og hins vegar að fjárhæð kröfu en í málinu lá fyrir að slitastjórn A hf. hafði einungis samþykkt kröfu Y að hluta. Með vísan til forsendna hins kærða úrskurðar staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hans um að hafna því að leitað yrði álits EFTA-dómstólsins hvað fyrri spurninguna varðaði þar sem ekki yrði séð að c. liður 12. gr. tilskipunar nr. 2008/94/EB, um vernd til handa launþegum verði vinnuveitandi gjaldþrota, hefði þýðingu við úrlausn þess álitaefnis hvort krafa Y nyti forgangsréttar við slit A hf. Í ljósi málsatvika og kröfugerðar Y á hendur A hf. taldi Hæstiréttur nægjanlega fram komið að ákvæði tilskipunar nr. 91/533/EBE, um skyldu vinnuveitanda að skýra launþegum frá samningsskilmálum eða ráðningarfyrirkomulagi, kynni að geta haft þýðingu þegar leyst væri úr kröfum Y á hendur A hf. í málinu og þar með á úrslit þess. Samkvæmt því og með vísan til laga nr. 21/1993 var fallist á kröfu Y um að leitað yrði ráðgefandi álits EFTA-dómstólsins á því álitaefni er laut að síðari spurningunni, með því orðalagi sem nánar greindi í dómsorði.

Í ehf. kærði úrskurð héraðsdóms þar sem bú félagsins var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu Í hf. Til grundvallar beiðni Í hf. um gjaldþrotaskipti lá lánssamningur þar sem Í hf. lánaði Í ehf. jafnvirði 186.000.000 krónur. Í dómi Hæstaréttar kom fram að Í ehf. hefði ekki svarað áskorun Í hf. samkvæmt 5. tl. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991, um að lýsa því yfir innan þriggja vikna að félagið væri fært um að greiða skuldina innan skamms tíma. Með því hefði Í hf. leitt líkur að ógjaldfærni Í ehf. en félagið hafði ekki varist kröfunni um gjaldþrotaskipti með því að sýna fram á gjaldfærni sína, sbr. upphafsorð 65. gr. sömu laga, og gæti engu breytt í þeim efnum umdeild fjárkrafa sem Í ehf. hafði uppi í dómsmáli á hendur öðrum aðila. Þá var ekki fallist á það með Í ehf. að fjárkrafa Í hf. væri nægjanlega tryggð með veði í eignum félagsins, sbr. 1. tl. 3. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L hf. um að bú Þ ehf. yrði tekið til gjaldþrotaskipta. Hæstiréttur felldi hinn kærða úrskurð úr gildi með vísan til þess að Þ ehf. hefði ekki sýnt fram á gjaldfærni félagsins, sbr. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem bú Ö hf. var tekið til gjaldþrotaskipta að kröfu H ehf. á grundvelli 5. tölul. 2. mgr. 65. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., enda var ekki talið að Ö hf. hefði sýnt fram á að félagið væri greiðslufært.