Dómstólaleit

Ákærðu S, L og M var gefið að sök manndráp, frelsissvipting og rán með því að hafa í félagi svipt A lífi og beitt hann í aðdraganda þess margþættu og hrottafengnu líkamlegu ofbeldi, sbr. ákærulið I, og tilraun til fjárkúgunar, sbr. ákærulið II. Þá var ákærða X gefið að sök peningaþvætti með því að hafa samþykkt, að beiðni L og M, að taka við millifærslu inn á bankareikning sinn af bankareikningi A, sbr. ákærulið III. Loks var ákærðu R gefin að sök hlutdeild í frelsissviptingu og ráni í ákærulið I, sbr. ákærulið IV. Með hinum áfrýjaða dómi voru S, L og M sakfelldir samkvæmt ákærulið I og var S einnig sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið II en L og M sýknaðir. Þá var X sakfelldur fyrir háttsemi samkvæmt ákærulið III en ákvörðun refsingar frestað skilorðsbundið. Loks var R sýknuð af sakargiftum samkvæmt ákærulið IV. Var ákærðu S og L gert að sæta fangelsi í 17 ár og M fangelsi í 14 ár. Loks var S, L og M gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Í dómi Landsréttar var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að S, L og M hefðu gerst sekir um þá háttsemi sem lýst væri í ákærulið I og staðfesti Landsréttur sakfellingu ákærðu fyrir manndráp, sbr. 211. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, frelsissviptingu og rán. Þá staðfesti Landsréttur niðurstöðu hins áfrýjaða dóms varðandi ákærulið II. Að mati Landsréttar þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna, svo hafið væri yfir skynsamlegan vafa, að X hefði haft vitneskju um að upplýsingarnar sem hann veitti yrðu nýttar til að koma undan ávinningi af refsiverðu broti og að hann hefði verið bær til að veita samþykki sitt til þess á verknaðarstundu. Sýknaði Landsréttur því X samkvæmt ákærulið III. Loks taldi Landsréttur að þáttur R í aðdraganda frelsissviptingar A uppfyllti skilyrði til að teljast hlutdeild í frelsissviptingu A en ákæruvaldinu hefði aftur móti ekki tekist sönnun um það að ásetningur R hefði staðið til þess að A yrði beittur líkamlegu ofbeldi til að ná af honum fé. Var R því sakfelld fyrir hlutdeild í frelsissviptingu en sýknuð af hlutdeild í ráni samkvæmt ákærulið IV. Var refsing S og L ákveðin fangelsi í 16 ár, refsing M fangelsi í 12 ár auk þess sem þeim var gert að greiða eiginkonu og syni A bætur. Loks var R gert að sæta fangelsi í 6 mánuði sem bundið var skilorði.

S var sakfelldur í héraði fyrir fíkniefna- og vopnalagabrot. Eldri skilorðsdómur var tekinn upp og S gerð refsing í einu lagi. Var refsing S ákveðin fangelsi í níu mánuði, en fullnustu sex mánaða frestað skilorðsbundið í tvö ár. Jafnframt voru gerð upptæk nánar tilgreind fíkniefni, fíknilyf og vopn. S áfrýjaði héraðsdómi í því skyni að fá refsinguna mildaða og bundna skilorði að öllu leyti. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

S voru gefin að sök þjófnaðar-, gripdeildar- og umferðarlagabrot. S játaði háttsemina í héraði og var honum meðal annars gert að sæta fangelsi í fimm mánuði en fyrir Landsrétti var einungis til endurskoðunar ákvæði um fangelsisrefsingu S. Rakið var í dómi Landsréttar að S hafi í ákæru meðal annars verið ákærður fyrir þjófnað í verslun í apríl 2023. Háttsemin hafi verið heimfærð til gripdeildar í hinum áfrýjaða dómi en hvorki S né ákæruvaldið gert athugasemdir við heimfærsluna. Í samræmi við þetta hafi S verið sakfelldur í héraði fyrir fjögur gripdeildarbrot og tvö þjófnaðarbrot auk umferðarlagabrotsins. Við ákvörðun refsingar var í dómi Landsréttar litið til þess sem rakið var í héraðsdómi, S til refsiþyngingar, að þau auðgunarbrot sem hann var sakfelldur fyrir voru framin innan ítrekunartíma þjófnaðarbrots sem S hlaut dóm fyrir 1. apríl 2022. Einnig var horft til þess að S hafi játað brot sín skýlaust, honum til refsimildunar. Enn fremur var fallist á að ekki væru efni til að skilorðsbinda refsingu S en með þeim brotum sem hann var ákærður fyrir hafi S rofið skilorð. Með framangreindum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

M var sakfelldur fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa áreitt A kynferðislega í bifreið sem hann ók með því að hafa káfað innanklæða á brjóstum og kynfærum hennar og reynt að kyssa hana tungukossum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að með framangreindu broti rauf M skilorð og var sá hluti dómsins því dæmdur upp og M gerð refsing í einu lagi, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing M ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Þá var honum gert að greiða A 700.000 krónur í miskabætur.

K var í héraði sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa tvívegis ekið bifreið sviptur ökurétti. Með brotunum rauf K skilyrði reynslulausnar og var honum gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 82. gr. laga um fullnustu refsinga nr. 15/2016, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og var K gert að sæta 32 mánaða fangelsi. Fyrir Landsrétt lagði K fram ný gögn um breytta hagi hans til hins betra. Í ljósi sakarefnis málsins og dómvenju taldi Landsréttur ekki efni til annars en að staðfesta hinn áfrýjaða dóm. Var þá meðal annars litið til þess að samkvæmt dómvenju væri ekki gerður greinarmunur á akstri undir áhrifum áfengis eða vímuefna og akstri án ökuréttinda.

A var sakfelld fyrir eignaspjöll, brot gegn valdstjórninni, vopnalagabrot, brot gegn lögreglulögum og umferðarlagabrot samkvæmt nokkrum ákæruliðum. Við ákvörðun refsingar A var litið til þess að hún hefði gerst sek um fjölmörg afbrot á tæplega átta mánaða tímabili. Skýlaus játning A var virt henni til refsimildunar en á hinn bóginn þótti ekki unnt að horfa fram hjá því að brot hennar væru ítrekuð og bæru vott um einbeittan ásetning sem hefði áhrif til refsihækkunar, sbr. 6. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var refsing A ákveðin sem hegningarauki við fyrri dóm. Sá dómur, sem var skilorðsbundinn, var jafnframt tekinn upp og A dæmd refsing í einu lagi. Þá hafði dómurinn ítrekunaráhrif á brot A samkvæmt II. kafla ákæru. Enn fremur var litið til þess að brot A samkvæmt II. kafla ákæru voru framin þegar hún var í gæslu lögreglu. Samkvæmt öllu framangreindu þótti refsing A hæfilega ákveðin fangelsi í 14 mánuði, en fullnustu 11 mánaða af refsingunni var frestað skilorðsbundið í þrjú ár. Þá var henni gert að sæta upptöku á úðavopni og viðurkennd bótaskylda hennar.

AK var sakfelldur fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum í þrjú tilgreind skipti nánar tilgreint magn af kókaíni, þar af í eitt sinn ætluðu til söludreifingar í ágóðaskyni. Þá var AK sakfelldur fyrir rangar sakargiftir með því að hafa í kjölfar afskipta lögreglu í eitt skiptið skýrt lögreglu rangt frá nafni sínu, hann kvaðst vera A og leitaðist þannig við að A yrði sakaður um fíkniefnalagabrot. Var AK gert að sæta þriggja mánaða fangelsi, sem bundið var skilorði til tveggja ára, upptöku á nánar tilgreindum fíkniefnum, fjórum farsímum og tilgreindum fjármunum.

DA var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn börnum með því að hafa áreitt A annars vegar og B hins vegar á nánar tilgreindan hátt. Taldist háttsemi hans varða við 2. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Jafnframt var DA sakfelldur fyrir kynferðisbrot með því að hafa berað kynfæri sín í tvígang á nánar tilgreindan hátt og þannig sýnt af sér ósiðlegt og lostugt athæfi sem hafi verið til þess fallið að særa blygðunarsemi þeirra sem urðu vitni að því og verða til opinbers hneykslis en brotaþolar P og AA urðu vitni að atferli hans. Taldist háttsemi hans varða við 209. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til 1., 2., 6. og 7. töluliða 1. mgr. 70. gr., 60., 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga var refsing DA ákveðin fangelsi í tólf mánuði. Þá var honum gert að greiða A 700.000 krónur í miskabætur og P og AA 400.000 krónur hvorri.

X var ákærður fyrir stórfellt brot í nánu sambandi, nauðgun og hættubrot með því að hafa endurtekið og á alvarlegan hátt ógnað heilsu og velferð þáverandi sambýliskonu sinnar, í sex nánar tilgreind skipti. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti með vísan til forsendna var X sýknaður af hluta sakargifta en sakfelldur að hluta og sú háttsemi heimfærð til 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 4. mgr. 220. gr. sömu laga. Þá var X sakfelldur fyrir eignaspjöll með því að hafa skemmt hluti í eigu sambýliskonunnar þáverandi. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 60. gr. og 78. gr. almennra hegningarlaga. Með vísan til 77. gr. laganna var refsing X ákveðin fangelsi í tíu mánuði en fullnustu sjö mánaða frestað skilorðsbundið í tvö ár, vegna dráttar sem orðið hafði á rekstri málsins.

F var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa farið grímuklæddur og vopnaður hlaðinni og afsagaðri haglabyssu inn á tilgreindan veitingastað og beint henni í átt að þremur viðskiptavinum og barþjóni, sem voru við barborð staðarins, og án viðvörunar og fyrirvaralaust hleypt af einu skoti þannig að höglin höfnuðu í innréttingu staðarins og áfengisflöskum, rétt ofan og til hliðar við fólkið, með þeim afleiðingum að flöskurnar splundruðust og glerbrotum rigndi yfir þau. Þá voru F og A sakfelldir fyrir að hafa í félagi svipt E frelsi sínu, í um fimm klukkustundir, á heimili E, og beitt hann ofbeldi og hótunum í því skyni að ná frá honum verðmætum, en þeir bundu E á höndum og fótum við rúm hans, þar sem F hótaði honum lífláti og annars konar ofbeldi og neyddi hann þannig til að gefa upp lykilorð að farsíma og heimabanka, meðan A safnaði saman tilgreindu lausafé í eigu E sem þeir báru í sameiningu út í bifreið og hurfu á braut og skildu E eftir bundinn, allt með þeim afleiðingum að E varð fyrir líkamstjóni. F var jafnframt sakfelldur fyrir nauðgun og annars konar kynferðisbrot með því að hafa í framangreint sinn þar sem E lá bundinn í rúminu haft við hann önnur kynferðismök með nánar tilgreindum hætti og á sama tíma tekið athæfið upp á farsíma og hótað dreifingu þess ef hann leitaði til lögreglu. Loks var A sakfelldur fyrir margvísleg umferðarlagabrot, brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og tilgreint þjófnaðarbrot. Við ákvörðun refsingar F og A var höfð hliðsjón af 1., 2. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og samverknaðar þeirra við hluta brotanna, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Var þeim jafnframt gerður hegningarauki, sbr. 1. mgr. 78. gr. sömu laga. Loks voru eldri skilorðsdómar teknir upp og þeim gerð refsing í einu lagi sbr. 60. gr. og 1. mgr. 77. gr. sömu laga. Jafnframt var vísað til þess að kynferðisbrot F gegn E hefði verið framið á sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt, sbr. c-lið 195. gr. sömu laga. Refsing F var ákveðin fangelsi í 10 ár og A fangelsi í þrjú ár. Var þeim jafnframt gert að greiða brotaþolum skaða- og miskabætur.