Dómstólaleit

Þrotabú M ehf. krafði K, S, G og I um greiðslu á 5.195.721.859 krónur vegna greiðslna M ehf. til I á árunum 2006 og 2007. Í héraði var K, S og G gert að greiða þrotabúinu þá fjárhæð óskipt en I var sýknuð af kröfunni. G áfrýjaði ekki málinu af sinni hálfu. Var fjárkrafa þrotabús M ehf. reist á tveimur málsástæðum. Önnur þeirra laut að því að I hefði þegið lán frá M ehf. sem brotið hefði í bága við 1. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994 um einkahlutafélög og bæri I því að endurgreiða þrotabúi M ehf. lánið með dráttarvöxtum samkvæmt 4. mgr. sömu lagagreinar. Hin málsástæða þrotabús M ehf. var að K, S, G og I bæru skaðabótaábyrgð gagnvart sér á grundvelli almennra reglna skaðabótaréttar og 108. gr. laga nr. 138/1994. Í dómi Hæstaréttar var með vísan til forsendna héraðsdóms staðfest sú niðurstaða að K og S hefðu borið á grundvelli þeirrar lagagreinar skaðabótaábyrgð á tjóni M ehf. vegna tjóns félagsins þegar því var gert að fjármagna kaup K og S á hlutafé í félaginu og tveimur öðrum félögum af I án þess að gætt væri nægilega að hagsmunum M ehf. Þá var vísað til þess að þrotabú M ehf. væri bundið af málatilbúnaði sínum í stefnu og yrði því við úrlausn málsins ekki horft til þeirrar síðbúnu málsástæðu að K og S skyldu endurgreiða hluta fjárins með dráttarvöxtum samkvæmt 4. mgr. 79. gr. laga nr. 138/1994. Einnig kom fram að ekki yrði annað ráðið en að fjárhagsstaða félaganna þriggja hefði verið traust meðan I sat í stjórn M ehf. framan af árinu 2006 og söluverð á hlutum hennar í félögunum verið eðlilegt þegar um það hefði verið samið á sínum tíma enda hefði þrotabú M ehf. ekki leitast við að sanna hið gagnstæða. Með vísan til þess og forsendna héraðsdóms var talið að þrotabú M ehf. hefði ekki fært sönnur á að I bæri skaðabótaábyrgð á tjóni M ehf. vegna viðskiptanna og var I því sýknuð af kröfu þrotabúsins.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu varnaraðila um að sóknaraðila yrði meinað að leggja fram hluta nánar tilgreinds skjals.

L ehf. krafðist þess að A hf. yrði gert að leggja fram nánar tilgreint skjal í máli sem fyrrnefnda félagið hafði höfðað á hendur því síðargreinda. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var með vísan til forsendna í Hæstarétti, var vísað til þess að A hf. hefði ekki orðið við áskorun L ehf. um framlagningu skjaldsins. Við þær aðstæður gæti dómurinn með vísan til 1. mgr. 68. gr. laganna skýrt skjalið svo að A hf. samþykkti frásögn L ehf. um efni þess en þó því aðeins ef L ehf. ætti sjálfstæðan rétt til skjalsins eða A hf. væri skylt að bera vitni um efni þess væri það ekki aðili að málinu, sbr. 2. mgr. 67. gr. sömu laga. Væri það í höndum dómara að meta þessi atriði við endanlega úrlausn málsins samkvæmt fyrirliggjandi gögnum og eftir meginreglunni um fjálst sönnunarmat dómara. Var kröfu L ehf. því hafnað.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að tiltekið dómskjal yrði ekki lagt fram í máli Á á hendur honum.

Með vísan til 2. mgr. 134. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var staðfestur úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X um að tiltekið skjal yrði ekki lagt fram í máli Á á hendur honum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfum J aðallega um að L ehf. yrði gert að afhenda afrit af samningi sínum og Q um framsal á tilteknu einkaleyfi frá fyrrnefnda félaginu til þess síðarnefnda, millifærslukvittun/millifærslukvittanir er sýndu það endurgjald sem komið hefði fyrir einkaleyfið og afrit af tímaskýrslu vegna reiknings L ehf. til C ehf. vegna lögmannsþjónustu, en til vara að Á yrði gert að afhenda afrit af framangreindri tímaskýrslu. Atvik máls voru með þeim hætti að á grundvelli reiknings sem L ehf. gerði C ehf., sem J var einn eigenda að, var að kröfu fyrrgreinda félagsins gert fjárnám í einkaleyfi C ehf. og var L ehf. hæstbjóðandi er einkaleyfið var selt nauðungarsölu. Bar J því m.a. við að við L ehf. hefði auðgast með óréttmætum hætti á kostnað C ehf. við fjárnámið og nauðungarsöluna, en krafa hans um afhendingu á samningnum um framsal einkaleyfisins til Q og millifærslukvittunum var gerð í því skyni að átta sig á tjóni C ehf. vegna þessa. Þá var krafa J um afhendingu á tímaskýrslum á því reist að hún upplýsti um tilurð kröfu L hf. sem var grundvöllur aðfarar í einkaleyfinu og síðar nauðungarsölu á því. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að J hefði ekki lögvarða hagsmuni af því að fá gögn um það við hvaða verði einkaleyfið hefði verið selt frá L ehf. til þriðja aðila, en niðurstaða um ætlað tjón C ehf. réðist af því hvort L ehf. hefði L ehf. hefði við nauðungarsöluna fengið meira verðmæti en sem numið hefði réttmætri kröfu félagsins á þeim tíma og yrði sönnun um það einkum aflað með matsgerð dómkvaddra matsmanna. Að því er varðaði kröfu J um afhendingu tímaskýrslnanna vísaði Hæstiréttur til þess að J hefði ekki með skýrum hætti gert grein fyrir því á hvaða grundvelli reikningur L ehf. kynni að verða vefengdur og hefði hann ekki haldið því fram að krafan hefði verið óréttmæt. Þá hefði hvorki verið gerð grein fyrir tengslum kröfunnar við ætlaða kröfu á hendur L ehf. um endurgreiðslu ólögmætrar auðgunar né ætlaðrar skaðabótaskyldu Á eða H. Var því ekki talið að lagaskilyrði væru til þess að J gæti fengið skjalið afhent. Var niðurstaða héraðsdóms því staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem S var meinað að leggja fram sex eigin skýrslur rannsakenda en kröfum X, Y, X, Þ, Æ og Ö um að S yrði meinað að leggja fram skjal með yfirskriftinni „Tímalína“ ásamt gögnum er því skjali fylgdu, hafnað. Í úrskurði héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti með vísan til forsendna hans, sagði að skýrslur þær sem um ræddi væru í raun greinargerðir, samdar eftir útgáfu ákæru. Framlagning þeirra rúmaðist því ekki innan heimilda ákæruvaldsins samkvæmt ákvæðum laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og yrði því að hafna kröfu S um að þær yrðu lagðar fram í málinu. Hvað varðaði skjal með yfirskriftina „Tímalína“ væri um að ræða sönnunargögn með yfirliti í tímaröð yfir tiltekna atburði og tilvísanir í rannsóknargögn og samkvæmt lögum um meðferð sakamála væri S heimilt að leggja þau gögn fram.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar ákæruvaldinu var í sakamáli á hendur X o.fl. heimilað að leggja fram hluta skjalaskrár og leiða A fyrir dóm sem vitni. Skjölin sem um var að ræða voru tilkynning Seðlabanka Íslands til Fjármálaeftirlitsins, svar bankans við beiðni ákæruvaldsins, afrit af tölvupóstsamskiptum X o.fl. við A og skýrsla hennar hjá lögreglu. Í málinu reyndi á hvort ákæruvaldinu væri óheimilt að leggja fram fyrrgreind skjöl á grundvelli 4. mgr. 134. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, sbr. 2. mgr. 119. gr. sömu laga. Í dómi Hæstaréttar var talið að líta yrði svo á að undir b. lið síðastgreindrar málsgreinar gætu fallið einka-, fjárhags- og viðskiptamálefni einstaklinga jafnt sem lögpersóna, að því tilskyldu að þeim sérfræðingum sem heyrðu undir ákvæðið hefði verið trúað fyrir slíkum upplýsingum í starfi þeirra. Af síðastefndu leiddi að ákvæðið ætti ekki við væri manni trúað fyrir upplýsingum utan starfs hans sem sérfræðings, til dæmis af vini eða vandamanni. Þá var í dómi réttarins meðal annars vísað til þess að við skýringu ákvæðisins, sem fæli í sér undantekningu frá vitnaskyldu, yrði að líta til þess að því sé ætlað að vernda trúnaðarsamband sérfræðings og skjólstæðings sem til hans leitar þannig að skjólstæðingurinn geti almennt treyst því að upplýsingar, sem hann láti sérfræðingnum í té um einkamálefni sín, verði ekki síðar notaðar gegn honum í sakamáli án hans vilja. Talið var að tilkynning Seðlabanka Íslands til Fjármálaeftirlitsins og svar bankans við beiðni ákæruvaldsins fælu ekki í sér trúnaðarupplýsingar í merkingu b. liðar 2. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008. Þá yrði ekki talið að X o.fl. hefðu leitað ráðgjafar hjá A sem lögmanni, heldur sem lögfræðingi með sérþekkingu á reglum um gjaldeyrisviðskipti. Litið var svo á að tölvupóstsamskipti X o.fl. við A og skýrsla hennar hjá lögreglu heyrðu undir undanþágu frá vitnaskyldu með vísan til eðlis og umfangs þeirrar ráðgjafar er A hefði veitt X o.fl., enda hefðu þeir eins og atvikum málsins var háttað mátt líta svo á með réttu að viðlíka trúnaðarskylda fylgdi samskiptum þeirra við A og um væri að ræða samskipti við lögmann, þannig að þeir gætu almennt treyst því að upplýsingarnar sem þeir trúðu A fyrir yrðu ekki síðar notaðar gegn þeim í sakamáli án vilja þeirra. Ekki yrði séð að tölvupóstsamskipti X o.fl. við A og skýrsla hennar hjá lögreglu gætu skipt sköpum um niðurstöðu málsins og því var ákæruvaldinu synjað um að leggja fram þau skjöl. Loks var talið að A yrði ekki leidd sem vitni án leyfis X o.fl. sökum fyrirmæla b. liðar 2. mgr. 119. gr. laga nr. 88/2008.

Kærður var úrskurður héraðsdóms um að heimila ákæruvaldinu að leggja fram nánar tiltekin gögn í máli þess gegn X, Y, Z, Þ, Æ og Ö. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu í úrskurði héraðsdóms að heimila ákæruvaldinu að leggja fram skýrslur sem unnar höfðu verið samkvæmt 1. mgr. 56. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, skýrslu prófessors við verkfræði- og náttúruvísindadeild Háskóla Íslands um greiningu á kauphallargögnum og kauphallarhermi svo og endurrit af hleruðum símtölum Ö við tvo lögmenn. Aftur á móti var ákæruvaldinu synjað um að leggja fram álitsgerð dansks lagaprófessors, sem þótti lúta að lagatúlkun, og aðra álitsgerð sem sami lagaprófessor og danskur prófessor í fjármálum höfðu unnið í sameiningu en hún þótti lúta að mati á sönnun um atvik málsins.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu V um að hann fengi að leiða B og 16 nafngreind vitni fyrir dóm og að skylt væri að leggja fram tiltekið tölvubréf. Krafa V var reist á XII. kafla laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. V taldi sig hafa orðið fyrir tjóni þegar hlutabréf hans í L hf. urðu verðlaus og að tjónið mætti a.m.k. að hluta rekja til ólögmætra og saknæmra athafna sem B hefði stuðlað að eða átt þátt í. Talið var að skilyrði 1. og 2. mgr. 78. gr. laga nr. 91/1991 væru uppfyllt og að þau atvik sem V leitaði sönnunar um vörðuðu lögvarða hagsmuni hans. Skýrsla yrði þó ekki tekin af B sem fyrirsjáanlega yrði aðili að væntanlegu dómsmáli. Í dómi Hæstaréttar kom fram að 3. mgr. 77. gr. laga nr. 91/1991 stæði því ekki í vegi að sönnunargagna væri aflað til að hafa uppi skaðabótakröfu í einkamáli á grundvelli saknæmrar og ólögmætrar háttsemi, þó svo að sú háttsemi sem sönnunargagna væri leitað um gæti verið refsiverð. Var í þessu samhengi meðal annars vísað til þess að almennar reglur laga nr. 91/1991 giltu um skýrslur sem vitni gæfu samkvæmt heimild í XII. kafla laganna. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og fallist á kröfu V að því undanskildu að B var ekki gert að gefa skýrslu fyrir dómi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu X, Y, Z og Þ um að ákæruvaldinu yrði við þingfestingu sakamáls meinað að leggja fram skýrslu lögreglu í samræmi við 1. mgr. 56. og 1. mgr. 57. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Hæstaréttar kom fram að skýrsla lögreglu í málinu væri því marki brennd að í henni væru rakin atriði sem samkvæmt dómi réttarins í máli nr. 703/2012 ættu ekki heima í slíkri skýrslu. Í skýrslunni væri þó fyrst og fremst að finna yfirlit um rannsóknaraðgerðir og samantekt á því sem komið hefði fram við rannsókn málsins. Var því talið að skýrslan í þeim búningi væri hluti sönnunargagna og því væri ákæruvaldinu heimilt að leggja hana fram við meðferð málsins, sbr. 1. og 2. mgr. 110. gr., sbr. og 3. mgr. 18. gr. laga nr. 88/2008. Þá var jafnframt talið að sakborningar ættu þess kost að koma að andmælum og vörnum í greinargerðum sínum samkvæmt 1. mgr. 165. gr. laganna og myndu fá til þess frekara tækifæri við aðalmeðferð málsins, þar á meðal við munnlegan flutning þess fyrir dómi. Var hinn kærði úrskurður því staðfestur.

Hafnað var kröfu X um að ákæruvaldinu yrði gert að afla nánar tilgreindra gagna í sakamáli, sem höfðað hafði verið á hendur honum.

Kærður var úrskurður héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu X og Y um að ákæruvaldinu yrði meinuð framlagning á tilteknu dómskjali. Hafði ákæruvaldið lagt skjalið fram í þinghaldi er fjalla átti um frávísunarkröfu X og Y. Vísaði Hæstiréttur til þess að umrætt gagn þjónaði þeim tilgangi einum að varpa ljósi á rannsókn málsins og féllst dómurinn ekki á þau rök að gagnið væri tilgangslaust við úrlausn um formhlið þess. Var hinn kærði úrskurður staðfestur.

Með dómi Hæstaréttar 25. nóvember 2010 í máli nr. 715/2009, var félagið K dæmt til að greiða VF hf. skuld, á grundvelli sjálfskuldarábyrgðar hins fyrrnefnda félags. Eftir að áðurgreindur dómur Hæstaréttar gekk lagði VF hf. fram aðfararbeiðni til sýslumanns, þar sem félagið krafðist fjárnáms hjá K á grundvelli dómsins. V ehf. mótmælti því, sem þriðji maður, að fjárnámsgerðin næði fram að ganga, með vísan til þess að VF hf. hefði framselt sér kröfuna. Sýslumaður lét gerðina engu að síður fram ganga og krafðist V ehf. við svo búið úrlausnar héraðsdóms um fjárnámsgerðina. Í því máli krefst V ehf. þess að leiða tiltekin vitni og VF hf. þess að tiltekin skjöl verði ekki lögð fram. Með úrskurði héraðsdóms var kröfum beggja hafnað. Hæstiréttur staðfesti niðurstöðu héraðsdóms um að hafna kröfu VF hf. að tiltekin dómskjöl yrði ekki lögð fram í málinu. Þá vísaði Hæstiréttur til þess að í málum sem þessum skyldu vitnaleiðslur- og mats- og skoðunargerðir að jafnaði ekki fara fram, sbr. 94. gr. og 1. mgr. 90. gr. laga nr. 90/1989. Taldi rétturinn að V ehf. hefði sýnt fram á að sú hætta gæti verið fyrir hendi að fjárnámið kynni að skerða réttindi félagsins ranglega næði það fram að ganga. Stæði svo sérstaklega á í málinu að skilyrði væru til að víkja frá meginreglu 1. mgr. 90. gr. laga nr. 90/1989 og heimila félaginu að leiða vitnin.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu Á um að lagt yrði fram vottorð sálfræðingsins A og hún leidd fyrir dóminn sem vitni í máli gegn X sem hafði verið ákærður fyrir brot á 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Sálfræðingurinn A hafði átt viðtöl við brotaþola. Í dómi Hæstaréttur sagði að í 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála væri mælt fyrir um heimildir til að skjóta úrskurðum, sem kveðnir væru upp eftir að aðalmeðferð máls væri hafin, til æðra dóms. Samkvæmt ákvæðinu yrði úrskurði héraðsdóms að því er lyti að framlagningu vottorðsins ekki kærður til Hæstaréttar. Var þessari kröfu málsins vísað frá Hæstarétti en fallist á með héraðsdómi að Á yrði heimilað að leiða áðurnefnt vitni og niðurstaða dómsins um það staðfest.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms þar sem talið var heimilt að leggja fram í sakamáli, lögregluskýrslur sem teknar voru af varnaraðilanum X og A vegna rannsóknar lögreglu í öðru máli. Í héraðsdómi kom fram að ekki hefði verið sýnt fram á að gögnin væru tilgangslaus til sönnunar og yrði ákærða Z því ekki meinuð sönnunarfærslan, sbr. 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008.

X kærði úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu ákæruvaldsins um að heimilt yrði að leggja fram vottorð tilgreinds sálfræðings, og að heimilt yrði að leiða hana sem vitni í málinu til að staðfesta vottorðið. Féllst héraðsdómur á framangreindar kröfur eftir upphaf aðalmeðferðar málsins. Heimild skorti til að kæra úrskurð héraðsdóms að því leyti sem laut að framlagningu vottorðsins, samkvæmt 2. mgr. 192. gr. laga nr. 88/2008 og var þeirri kröfu því vísað frá Hæstarétti. Hins vegar var staðfestur úrskurður héraðsdóms um að ákæruvaldinu yrði heimilt að leiða tilgreint vitni í málinu til staðfestingar á vottorðinu.

Kærumál. Kæruheimild. Framlagning skjala. Vitni. Frávísun frá Hæstarétti að hluta. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi að hluta. X kærði úrskurð héraðsdóms sem hafnaði kröfu hennar um að krefjast þess að vitnið A læknir svaraði nánar tilgreindri spurningu, að Ó sýslumaður yrði leiddur sem vitni og að X fengi að leggja fram nánar tilgreind skjöl í málinu. Með gagnályktun frá a.-d. liðum 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála varð úrskurður héraðsdóms um synjun á framlagningu gagnanna ekki kærður til Hæstaréttar og varð því að vísa þessum þætti málsins frá Hæstarétti. Spurning sú sem X óskaði eftir að leggja fyrir vitnið A lækni, varðaði ekki atvik málsins sem hann gat borið um af eigin raun. Í ljósi þess að A hafði hvorki verið dómkvaddur sem mats- eða skoðunarmaður í málinu eftir ósk aðila eða eigin frumkvæði, sbr. 63. gr. laga nr. 19/1991, né til hans leitað af lögreglu við sérfræðilega rannsókn þess, sbr. 70. gr. sömu laga, staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar að því er þennan þátt málsins varðaði. Ekki var fallist á með héraðsdómi að sýnilega þarflaust hefði verið að leiða Ó sem vitni í málinu, sbr. 4. mgr. 128. gr. laga nr. 19/1991. Vitnaskylda hans yrði að ráðast af því hvort lagt yrði fram opinber skjal frá honum sem nægði til að svara spurningum X, sbr. 52. gr. sömu laga. Var ákvæði hins kærða úrskurðar um að hafna kröfu X um að Ó yrði leiddur sem vitni í málinu því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið að þessu leyti til löglegrar meðferðar.

KB hf. höfðaði mál á hendur KE ehf. til greiðslu 3.500.000 króna samkvæmt skuldbindingu um greiðslu til KB hf. sem ritað var undir af hálfu KE ehf. á samkomulag milli S ehf. og E ehf. um yfirtöku KE ehf. á hótelrekstri E ehf. í fasteign í eigu S ehf. Fyrir lá að KE ehf. tók við öllu lausafé sem var í hótelinu en stór hluti þess hafði verið veðsettur KB hf. Nefnd skuldbinding var gerð í tengslum við yfirtöku á hinu veðsetta lausafé og hafði þann tilgang að tryggja KE ehf. eignarrétt að lausafénu og að það yrði leyst úr veðböndum. Deildu aðilar um hvort skuldbindingin hefði orðið virk. Í dómi Hæstaréttar var talið að skuldbindingin hefði stofnað rétt KB hf. til handa án þess að neitt frekar hefði þurft að koma til, enda hljóðaði hún um greiðslu beint til bankans. Að auki hafði KB hf. fengið framseld til sín réttindi þrotabús E ehf. á hendur KE ehf. samkvæmt áðurnefndu samkomulagi með yfirlýsingu skiptastjóra þrotabúsins. Greiðslukrafa KB hf. var því tekin til greina en dráttarvextir voru dæmdir frá málshöfðun þar sem skort hafði á skýr svör af hálfu KB hf. við fyrirspurnum KE ehf. um afléttingu veðréttarins.

Talið var heimilt að leggja fram í opinberu máli, vottorð sálfræðings byggð á viðtölum við ætlaða brotaþola og jafnframt að heimilt væri að leiða sálfræðinginn sem vitni til að staðfesta vottorðin.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot með því að hafa haft samræði við Y á meðan hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum ölvunar og svefndrunga. Í héraðsdómi, sem staðfestur var með vísan til forsendna hans, var talið sannað að X hefði haft samræði við Y gegn vilja hennar og þar með gerst brotlegur við 196. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann dæmdur í 18 mánaða fangelsi og til að greiða Y 800.000 krónur í miskabætur.

G kærði úrskurð héraðsdóms, þar sem hafnað var kröfu hennar um að Í yrði gert að draga til baka tiltekin gögn, sem Í hafði lagt fram í máli G á hendur sér. Talið var að heimilt skorti til að kæra úrskurðinn og var málinu vísað frá Hæstarétti.

D höfðaði mál gegn G til greiðslu launauppbótar, launa og tengdra greiðslna, en hann hafði unnið hjá G á árunum 1996-2004. G höfðaði gagnsök um greiðslu tiltekinnar fjárhæðar vegna ætlaðra brota D á ráðningasamningi við G frá 1996. Vegna þeirrar kröfu krafðist G þess að E, sem D hóf störf hjá er hann hætti hjá G, yrði gert að afhenda ráðningarsamning við D, launaseðla hans og verkskýrslur. Talið var að ráðningarkjör D hjá E og laun hans þar, gætu engu skipt við úrlausn málsins eins og það lá nú fyrir dómi. Vegna fyrrnefndrar kröfu G í gagnsök í héraði, var það talið skipta G máli að sannað yrði hvort D hefði í starfi hjá N sinnt verkum fyrir viðskiptavini G, vegna hugsanlegs brots á ráðningarsamningnum frá 1996. Heimildir G til slíkrar gagnaöflunar yrði á hinn bóginn að skýra með tilliti til þess að þriðja manni verði að meginreglu ekki gert að þola afskipti af einkamálefnum sínum vegna ágreinings annarra að einkarétti. Var G ekki talinn hafa fært viðhlítandi rök fyrir því að vitnaskylda, sem hvíldi á starfsmönnum E samkvæmt lögum nr. 91/1991, þjónaði ekki nægilega hagsmunum hans. Var kröfu G um afhendingu gagnanna hafnað.

S fékk jörðina ED til lífstíðarábúðar frá fardögum 1980. Var húsakostur jarðarinnar og ræktun þá miðuð við almennan hefðbundinn búskap en S breytti húsum og efndi til nýframkvæmda á jörðinni svo hún hentaði til framleiðslu lífrænt ræktaðra gulróta, skv. sérstökum lögum þar um. S leitaði eftir því að fá ábýlisjörð sína keypta en þar sem hann vildi ekki fallast á að nokkur hluti jarðarinnar yrði undanskilinn kaupunum sagði hann upp ábúðarrétti sínum frá fardögum 1999. Í kjölfarið var gerð úttekt á jörðinni og síðar yfirúttekt. Yfirúttektargerð kvað á um að M skyldi leysa til sín allar metnar framkvæmdir á jörðinni að frátalinni borholu með brotnum bor. Þessu hafnaði M og með kaupsamningi aðila í júní 2000 seldi S tilteknar eignir til M. S taldi M skylt að innleysa umbætur á jörðinni í samræmi við yfirúttektargerðina og sótti M um þann mismun sem var á yfirúttektargerð og kaupverði samkvæmt kaupsamningi. Fyrir lá að S hafði gerbreytt nýtingu jarðarinnar á ábúðartímanum. Hann hafði ekki leitað eftir samþykki M fyrir framkvæmdunum né sótt um byggingarleyfi fyrir þeim, líkt og áskilið er í 3. mgr. 12. gr. ábúðarlaga. Var því ekki fallist á að M þyrfti að leysa til sín umdeildar framkvæmdir. Þótti þó rétt að gera undantekningu að því er varðaði kaldavatnsborholu ásamt dælubúnaði og leiðslum og dæma M til að leysa þær umbætur til sín, enda sæju þær þeim húsum fyrir vatni sem M hefði þegar leyst til sín og ekki hafði verið sýnt fram á annað en þær væru nauðsynlegar til áframhaldandi búrekstrar. Var M því dæmdur til að greiða S verðgildi borholunnar miðað við yfirúttektargerð.