Dómstólaleit

Með dómi héraðsdóms var X sakfelldur fyrir endurtekin kynferðisbrot samkvæmt 1. og 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa í fjölda skipta á árunum 2016 til 2020 haft samræði og önnur kynferðismök við A sem gat ekki spornað við þeim verknaði sökum andlegrar fötlunar. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa látið A hafa samræði og önnur kynferðismök við aðra menn sem hann átti í samskiptum við á nánar tilgreindri vefsíðu. Með hinum áfrýjaða dómi var X einnig sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn A og syni hennar B með því að hafa látið A hafa við sig munnmök og látið B horfa á undir því yfirskini að hann ætti að læra að stunda kynlíf. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga um brot gegn blygðunarsemi og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 um ósiðlegt athæfi gagnvart barni. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi gagnvart B og kærustu hans C með því að hafa farið inn í herbergi þar sem þau voru að stunda kynlíf og færa hendi sína mjög nálægt kynfærum C, þar sem hún lá nakin í rúmi, og gefið B leiðbeiningar um hvernig hann ætti að veita henni munnmök. Var þessi háttsemi heimfærð undir 209. gr. almennra hegningarlaga og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er varðaði B. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur um sakfellingu staðfestur um þetta atriði að undanskilinni heimfærslu til refsiákvæða vegna þeirrar háttsemi X að fara inn í herbergi B og C þar sem þau voru að stunda kynlíf. Í dómi Landsréttar kom fram að sú háttsemi X hafi verið mjög meiðandi í þeirra garð og ótvírætt til þess fallin að valda B og C ótta í skilningi 199. gr. almennra hegningarlaga. Var háttsemi X sem hann var sakfelldur fyrir í þessum ákærulið því heimfærð til 199. gr. almennra hegningarlaga um kynferðislega áreitni. Refsing X var ákveðin fangelsi í níu ár og honum gert að greiða A, B og C miskabætur.

X var sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni og barnaverndarlagabrot með því að hafa í desember 2021 og fram til 10. janúar 2022, ítrekað sent A, sem þá var 15 ára gömul, kynferðislegar ljósmyndir, sem sýndu beran getnaðarlim hans, í gegnum samskiptaforritið Snapchat, en með þessari háttsemi hafi X sært blygðunarsemi A og sýnt henni vanvirðandi, ósiðlegt og lostugt athæfi. X var gert að sæta fangelsi í tvo mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 250.000 krónur í miskabætur.

X var gefið að sök brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot með því að hafa á alvarlegan hátt ógnað lífi, heilsu og velferð þáverandi eiginkonu sinnar A, þegar hann stóð fyrir utan nánar tilgreinda bifreið, slegið hana í andlitið með spjaldtölvu þar sem hún sat í ökumannssæti bifreiðarinnar með þeim afleiðingum að hún hlaut sár og eymsli á nefi og bólgu á vör. Tvær dætur A, B og C, voru í bifreiðinni þegar ætlað brot átti sér stað og var X einnig gefið að sök að hafa með fyrrgreindri háttsemi beitt þær ógnunum og sýnt þeim vanvirðandi hegðun, yfirgang og ruddalegt athæfi. Með hinum áfrýjaða dómi var X sakfelldur fyrir að hafa slegið A í andlitið með spjaldtölvu og með því veitt henni þá áverka sem í ákæru greindi. Háttsemin var heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. X var einnig sakfelldur fyrir barnaverndarlagabrot gagnvart B en sýknaður af því að hafa gerst sekur um barnaverndarlagabrot gagnvart C. Ákvörðun um refsingu var frestað skilorðsbundið til tveggja ára. Þá var honum gert að greiða A 400.000 krónur í miskabætur. Af hálfu ákæruvaldsins var ekki gerð athugasemd við heimfærslu héraðsdóms á háttsemi X til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Með dómi Landsréttar var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

X var gefin að sök sérstaklega hættuleg líkamsárás, brot í nánu sambandi og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa fengið óþekkta konu til að skera forhúð af getnaðarlim ólögráða sonar síns með nánar tilgreindum afleiðingum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að eins og framsetningu ákæru, málatilbúnaði og sönnunarfærslu ákæruvaldsins háttaði hefði verið brýnt að héraðsdómari kveddi til sérfróðan meðdómsmann til að leggja mat á og spyrja þá sérfróðu menn sem nauðsyn bar til að kæmu fyrir dóm, sbr. 3. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar sem það hefði ekki verið gert væri óhjákvæmilegt að ómerkja hinn áfrýjaða dóm og vísa málinu heim í hérað til aðalmeðferðar og dómsálagningar að nýju.

H var ákærður fyrir kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa sent brotaþola mynd af getnaðarlim sínum í einkaskilaboðum á samskiptamiðlinum Snapchat. Landsréttur taldi hafið yfir skynsamlegan vafa að umrædd nektarmynd hafi verið af H og hann hefði verið sá sem sendi myndina til brotaþola. Var H því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök og hann sakfelldur samkvæmt ákæru. Refsing H var ákveðin fangelsi í 30 daga sem bundin var skilorði í eitt ár, en við ákvörðun um skilorðstíma hafði verið tekið tillit til dráttar sem varð á rannsókn málsins. Þá var niðurstaða héraðsdóms um frávísun á einkaréttarkröfu brotaþola ómerkt og vísað aftur í hérað til meðferðar í sérstöku einkamáli.

X var ákærður fyrir stórfelld brot í nánu sambandi gagnvart þáverandi sambýliskonu sinni A, framin á árunum 2009 til 2020 á nánar tilgreindan hátt og stórfelld brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot gagnvart tveimur börnum þeirra framin á árunum 2015 til 2020 á nánar tilgreindan hátt. X var sýknaður af þeirri háttsemi sem honum var gefin að sök fyrir tímabilið 2009 til 5. apríl 2016 en sakfelldur að hluta fyrir háttsemi sem lýst var eftir það. Voru brot hans gagnvart þáverandi sambýliskonu heimfærð til 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en brot hans gagnvart börnunum heimfært til 1. mgr. 218. gr. b sömu laga. Þá var X sakfelldur fyrir brot gegn lögum nr. 84/2018 um bann við tilteknum frammistöðubætandi efnum og lyfjum og fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði en fullnustu 15 mánaða frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að sæta upptöku á nánar tilgreindum efnum. Loks var X gert að greiða A 2.500.000 krónur í miskabætur.

X var gefið að sök brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa sýnt A, sem þá var 10 ára að aldri, yfirgang og vanvirðandi og ruddalega háttsemi, er hann hljóp á eftir honum inn í svefnherbergi, læsti dyrunum og sneri A niður gegn vilja hans í hjónarúmi herbergisins og batt hann þar á höndum og fótum, fyrir aftan bak, settist klofvega yfir hann þar sem hann lá á maganum og kitlaði hann, þrátt fyrir að drengurinn bæði hann margsinnis um að hætta. Í ákæru kom jafnframt fram að X hefði ekki látið af háttseminni fyrr en drengurinn náði að snúa sér við og hrækja í andlit hans. Landsréttur taldi að ekki væri komin fram nægileg sönnun fyrir því að X hefði setið klofvega yfir A og ekki hætt að kitla hann fyrr en A náði að snúa sér við og hrækja í andlit hans. Þá rakti Landsréttur að þegar tekin væri afstaða til þess hvort sú háttsemi X, sem hann hafði gengist við, yrði heimfærð undir fyrrgreind ákvæði barnaverndarlaga yrði að horfa til þess að beiting refsiákvæða væri háð takmörkunum sem leiða mætti af 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrár. Landsréttur leit meðal annars til þess og framburðar X, A og tveggja vitna, um að þau hefðu verið í leik þar sem börnin kitluðu ýmist X eða hann þau, og taldi ekki hafið yfir skynsamlegan vafa hvort háttsemi X hefði verið vanvirðandi í garð A og hvort hann hefði með henni sýnt A yfirgang eða ruddalegt athæfi í skilningi barnaverndarlaga. Var hinn áfrýjaði dómur um sýknu X og frávísun einkaréttarkröfu A því staðfestur.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelld fyrir brot gegn 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa áreitt A kynferðislega en sýknuð af því að hafa brotið gegn blygðunarsemi A, B og C samkvæmt 209. gr. sömu laga og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. Í dómi Landsréttar var talið sannað með trúverðugum framburði A, B og C, sem fengi stuðning í framburði vitna, að X hefði brotið gegn blygðunarsemi þeirra allra með því að hafa viðhaft við þá kynferðislegt, vanvirðandi og ósiðlegt tal eins og lýst var í ákæru. Þá var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að X hefði áreitt brotaþolann A kynferðislega. Refsing Xvar ákveðin fangelsi í tvo mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var henni gert að greiða A 200.000 krónur í miskabætur.

M var ákærður fyrir kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa gengið inn í búningsklefa kvenna í sundlaug þar sem A var nakin, viðhaft ummæli um líkama hennar og spurt hana persónulegra spurninga, boðið henni að sjá líkama sinn og byrjað að girða niður um sig uns hún sagði „nei“. Í héraði var M sakfelldur samkvæmt ákæru og hann dæmdur í tveggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Þá var honum einnig gert að greiða A miskabætur að fjárhæð 500.000 krónur. Í dómi Landsréttar voru rakin atriði sem talin voru draga úr trúverðugleika framburðar M. Framburður A var á hinn bóginn talinn skýr og stöðugur og ekki stangast á við gögn málsins. Talið var hafið yfir skynsamlegan vafa að M hefði gerst sekur um þá háttsemi sem honum væri gefin að sök og hann sakfelldur samkvæmt ákæru. Þá voru ákvæði hins áfrýjaða dóms um ákvörðun refsingar, einkaréttarkröfu brotaþola og sakar- kostnað staðfest með vísan til forsendna.

T var sakfelldur fyrir þrjú kynferðisbrot gagnvart barni, A, auk áfengis- og barnaverndarlagabrota. Þá var hann sakfelldur fyrir að hafa nauðgað brotaþola, B, og þá einnig fyrir kynferðisbrot gegn barni og brot á barnaverndar- og áfengislögum. T var einnig sakfelldur í héraðsdómi fyrir ítrekuð vændiskaup og brot gegn 1. mgr. 210. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 2., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. 70. gr., a-liðar 195. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga og T gert að sæta fangelsi í sjö ár. Var T gert að greiða A og B hvorri um sig miskabætur að fjárhæð 3.000.000 króna og gert að sæta upptöku nánar tilgreindra muna.

X var ákærður fyrir annars vegar brot í nánu sambandi gagnvart eiginkonu sinni og hins vegar brot í nánu sambandi og brot gegn barnaverndarlögum gagnvart þremur dætrum sínum. Með hinum áfrýjaða dómi var X sýknaður af öllum brotum sem honum voru gefin að sök gagnvart eiginkonu sinni en sakfelldur fyrir brot samkvæmt tveimur ákæruliðum gagnvart dætrum sínum, það er að hafa beitt þær líkamlegu ofbeldi með því að slá þær á fingur í refsingarskyni og lokað þær allar, saman eða í sitthvoru lagi, inni í herbergi þaðan sem þær komust ekki út sjálfar, í refsingarskyni, sem valdið hafi þeim kvíða og vanlíðan. Fyrir Landsrétti komu aðeins til endurskoðunar framangreindir ákæruliðir sem X var sakfelldur fyrir gagnvart dætrum sínum. Í dómi Landsrétti kom meðal annars fram að X hefði verið stöðugur og samkvæmur sjálfum sér í framburði sínum. Taldi dómurinn að framburði hans, um að hann hefði leitast við að beita uppeldisaðferðum sem hann taldi viðurkenndar í því skyni að hafa jákvæð áhrif á erfiða hegðun, hefði ekki verið hnekkt. Þá var litið til þess að framburður X fengi að nokkru leyti stoð í framburði tengdamóður hans. Landsréttur taldi að ákæruvaldið hefði ekki gegn eindreginni neitun ákærða tekist að færa sönnur á að hann hafi gert sekur um þá háttsemi sem lýst væri í ákæru. Var X því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

H var sakfelldur fyrir kynferðisbrot og brot gegn barnaverndarlögunum, með því að hafa, einkum í gegnum einkaskilaboð á samfélagsmiðlinum Snapchat en einnig í símtölum og með símaskilaboðum, brotið gegn 16 stúlkum á aldrinum 10 til 16 ára. Í dómi Landsréttar var því slegið föstu að ákærði hafi sóst eftir því að eiga kynferðisleg samskipti við ungar stúlkur. Var jafnframt ráðið að hann hafi í engu skeytt um aldur brotaþola og látið sér í léttu rúmi liggja hvort þær hefðu náð 15 ára aldri. Heimfærsla þeirrar háttsemi sem hann var fundinn sekur um í málinu samkvæmt hlutaðeigandi ákæruliðum tæki mið af því. Mat á því hvort háttsemi ákærða teldist kynferðisleg áreitni eða brot gegn blygðunarsemi réðist af atvikum máls hverju sinni með hliðsjón af orðalagi tilgreindra refsiákvæða, lögskýringargögnum og dómaframkvæmd. Litið var til grófleika ummæla sem ákærði viðhafði við brotaþola og myndefnis sem hann sendi þeim, aldurs brotaþola, hvort samskipti væru ítrekuð, hversu lengi þau stóðu yfir og hvort þau væru til þess fallin að valda brotaþola ótta. Þá var H einnig sakfelldur fyrir brot gegn umferðarlögum. Var refsing H ákveðin fangelsi í 3 ár en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhald sem hann hafði sætt. Auk þess var hann sviptur ökurétti í þrjá mánuði og gert að sæta upptöku á tveimur farsímum. Þá var H gert að greiða brotaþolunum nánar tilgreindar miskabætur.

BJC var sakfelldur fyrir ítrekuð tilvik nauðgana og annarra kynferðisbrota gegn börnum, brot gegn barnaverndarlögum og önnur sérrefsilagabrot gegn fimm brotaþolum, meðal annars með því að hafa fengið brotaþola A til að hafa við sig munnmök og sett fingur í leggöng hennar, fengið brotaþola A til að stinga fingri í eigin endaþarm, taka myndband af því og senda BJC, fengið brotaþola A og C til að hafa kynferðismök sín á milli með gervilim og taka myndband af því og senda BJC og haft kynferðismök við brotaþola B og látið hana hafa við sig munnmök. Þar að auki með því að hafa fengið brotaþola E til að fróa sjálfri sér með kynlífshjálpartæki, taka upp myndband af því og senda BJC. Loks fyrir að hafa ítrekað viðhaft kynferðislegt tal við alla brotaþola og fengið þær til að senda sér kynferðislegar myndir og myndbönd af sér í gegnum samskiptaforritið Snapchat. Sendi BJC ítrekað myndir og myndbönd af berum kynfærum sínum. BJC lét brotaþolum í té ýmis kynlífshjálpartæki, undirföt , rafrettur, áfengi og annað, gegn því að stúlkurnar sendu honum myndbönd. Í dómi Landsréttar kom fram að BJC hafi nýtt sér aldurs- og þroskamun til að fá stúlkurnar til að gera það sem lýst var í ákærum og þannig beitt þær ólögmætri nauðung. Var ekki talið trúverðugt að BJC hafi ekki vitað að brotaþolar væru börn. Sú háttsemi BJC að fá brotaþola til að brjóta gegn sjálfum sér kynferðislega að BJC fjarstöddum var talið falla undir nauðgunarhugtak almennra hegningarlaga. Var refsing BJC ákveðin fangelsi í sjö ár en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhald sem hann hafði sætt. Þá var BJC gert að greiða brotaþolunum A, B, C, D og E nánar tilgreindar miskabætur.

X var sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa veist að þáverandi unnustu sinni, A, í svefnherbergi á þáverandi sameiginlegu heimili þeirra, gripið um handlegg hennar og haldið henni niðri, með þeim afleiðingum að hún hlaut mar yfir innanverðan olnboga. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn barnaverndarlögum nr. 80/2002 með því að hafa með þessari háttsemi og tilheyrandi hávaða ógnað ungum börnum sem hann hafði í sinni umsjá, en þau sváfu í nærliggjandi svefnherbergi, vöknuðu bæði upp af nætursvefni við framferði X, urðu óttaslegin og grétu. X lét ekki af háttsemi sinni fyrr en eldra barnið, B, kom grátandi inn í svefnherbergið þar sem háttsemin átti sér stað. Við ákvörðun refsingar var litið til játningar X, sem og 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing X ákveðin fangelsi í 45 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A og B miskabætur.

X var ákærður fyrir kynferðisbrot samkvæmt 199. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/20002, með því að hafa tekið utan um A, sem þá var 15 ára, kysst hana á hálsinn og reynt að kyssa hana á munninn. Í dómi Landsréttar var tekið fram að framburður A hafi verið stöðugur og trúverðugur en að X hafi verið ótrúverðugur í þeim lýsingum á atvikum sem ekki voru í samræmi við framburð brotaþola og annarra vitna í héraði. Með þessum rökum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var X sakfelldur fyrir framangreinda háttsemi. Þá var X ákærður fyrir brot gegn valdstjórninni samkvæmt 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa í lögreglubifreið hótað tveimur lögreglumönnum, B og C, og fjölskyldum þeirra lífláti. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert hefði komið fram sem hafi gefið lögreglumönnum tilefni til að ætla að ákærði hafi verið að grínast. Hafi X með ummælum sínum ráðist á lögreglumennina með hótunum um ofbeldi í garð þeirra sjálfra og fjölskyldu annars þeirra þannig að það varði við 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga. Voru ekki talin efni til að undanskilja þær hótanir er lutu að fjölskyldu annars lögreglumannsins líkt og gert var í héraðsdómi. Var X því sakfelldur fyrir framangreinda háttsemi. Loks var X ákærður fyrir tilraun til manndráps og stórfellt brot í nánu sambandi, sbr. 211. gr., sbr. 20. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga, með því að hafa veist með ofbeldi að D og ógnað lífi, heilsu og velferð hennar, en ákærði hafi slegið hana ítrekað með krepptum hnefum í líkama, andlit og höfuð, sparkað í líkama hennar og tekið hana ítrekað hálstaki þannig að hún missti meðvitund, auk þess sem hann hafi ítrekað hótað henni lífláti. Í dómi Landsréttar var talið ósannað að hálstak ákærða hafi valdið D lífshættu og jafnframt að með vísan til atvika málsins að öðru leyti væri varhugavert að telja að fram væri komin sönnun þess að ákærði hafi á verknaðarstundu haft ásetning til að bana D. Var X því sýknaður af tilraun til manndráps. Aftur á móti var X sakfelldur fyrir brot gegn 1., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga sbr., 2. mgr. 218. gr. laganna. Við ákvörðun refsingar var litið til þeirra lagaákvæða sem tiltekin voru til refsiþyngingar í hinum áfrýjaða dómi. Var refsing X ákveðin fangelsi í tvö ár og sex mánuði en til frádráttar refsingunni kom gæsluvarðhald sem ákærði hafði sætt. Var honum og gert að greiða brotaþolum miskabætur.

X var sakfelldur fyrir líkamsárás með því að hafa innandyra í sumarhúsi veist að þáverandi kærustu sinni, hrint henni þannig að hún féll á gólf og þar sem hún lá tekið hana hálstaki, með þeim afleiðingum að hún hlaut yfirborðsáverka á hálsi og mar á brjóstkassa, öxl, upphandlegg, mjóbaki og mjaðmagrind. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn barnaverndarlögum nr. 80/2002 með því að hafa viðhaft þessa háttsemi að viðstöddum syni A, B. Við ákvörðun refsingar X var höfð hliðsjón af 1. mgr. 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en jafnframt þótti mega líta til þess að X hefði leiðbeint og aðstoðað lögreglu og sjúkraflutningamenn við að koma á vettvang þegar A hafði hringt á Neyðarlínu. Ekki var beitt refsilækkunarástæðum 3. mgr. 218. gr. c og 74. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 45 daga en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða B miskabætur.

X var sakfelldur samkvæmt tveimur ákærum fyrir brot í nánu sambandi með því að hafa á tilgreindu tímabili áreitt A, fyrrverandi maka sinn og barnsmóður, og beitt hana andlegu ofbeldi með nánar tilgreindum símtölum og smáskilaboðum. Þá var hann sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot með því að hafa slegið nokkrum sinnum í átt að A, er hún hélt á syni þeirra, þar af einu sinni í handlegg hennar, og hrint henni. Eins var hann sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi með því að hafa í 12 tilgreind skipti elt A og setið fyrir henni. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar háttsemi X væri virt í heild sinni væri sannað og engum vafa undirorpið að hann beitti A hótunum og andlegu ofbeldi með smánandi, vanvirðandi og óviðeigandi ummælum í hennar garð. Þá væri það framferði hans að elta A og sitja fyrir henni til þess fallið að ógna lífi hennar, heilsu og velferð, en í þessum athöfnum X hefði falist mikið andlegt ofbeldi. Var háttsemi X samkvæmt báðum ákærum heimfærð til 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar var höfð hliðsjón af 1., 5, 6, og 7 tölulið 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Refsing X var ákveðin fangelsi í átta mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A 800.000 krónur í miskabætur.

X var ákærð fyrir mansal gagnvart A, B og C, börnum eiginmanns hennar, F. Þá var hún ákærð fyrir brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot gagnvart börnunum. Loks var henni gefið að sök peningaþvætti. Í dómi Landsréttar var rakið efnislegt inntak 2. tölulið 1. mgr. 227. gr. a. almennra hegningarlaga, þar sem segir meðal annars að verknaðarþáttur ákvæðisins felist í því að útvega, flytja, afhenda, hýsa eða taka við einstaklingi yngri en 18 ára. Í ákæru var útvegun bundin við að útvega dvalarleyfi en það var ekki talið falla að efnislýsingu ákvæðisins. Það sama var talið eiga við um að útvega börnunum vinnu. Stóðu þá eftir þeir verknaðarþættir að X hafi flutt börnin til landsins og hýst þau. Talið var ósannað að ásetningur X hafi staðið til að flytja börnin í tilgangi til mansals. Þá var hugtakið nauðungarvinna í skilningi ákvæðisins talið merkja alla vinnu eða þjónustu sem krafist er af manni með hótun um einhvers konar refsingu og hann hefur ekki gefið sig sjálfviljugur fram til þess að inna af hendi. Í dómi Landsréttar var talið að þegar atvik væru metin heildstætt væri varhugavert að telja fram væri komin sönnun þess að X hafi gerst sek um mansal samkvæmt 227. gr. a almennra hegningarlaga. Var X því sýknuð af þeim sakargiftum. Þá var X einnig sýknuð af sakargiftum um brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot enda væru ekki efni til að líta svo á að háttsemi hennar að hafa hótað börnunum að senda þau aftur til heimalands síns væri brot gegn tilgreindum ákvæðum. Með því að X var sýknuð af framangreindum sakargiftum kom sakfelling fyrir peningaþvætti ekki til álita. X var því sýknuð af refsikröfu ákæruvaldsins og einkaréttarkröfum brotaþola vísað frá héraðsdómi. Loks var hafnað kröfu ákæruvaldsins um upptöku fjármuna. Þá var allur sakarkostnaður felldur á ríkissjóð.

X var ákærður fyrir líkamsárás, hótanir og barnaverndarlagabrot með því að hafa tekið dreng hálstaki, lyft honum upp á hálsinum og hótað að skaða hann. Er það atvik varð sem leiddi til ákæru sætti X öryggisgæslu á grundvelli 62. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Farið var með málið samkvæmt 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og var það niðurstaða héraðsdóms að X hefði framið það brot sem honum var gefið að sök í ákæru en að hann hefði verið alls ófær um að stjórna gerðum sínum á verknaðarstundu. Var ákærði sýknaður af refsikröfu ákæruvaldsins en fallist á varakröfu þess um að mæla fyrir um vistun hans á viðeigandi hæli. Báðir aðilar undu niðurstöðu héraðsdóms að þessu leyti en ákærði krafðist fyrir Landsrétti endurskoðunar á ákvæði dómsins um inntak þeirrar öryggisgæslu sem hann skyldi sæta. Taldi Landsréttur að ekkert hefði komið fram í málinu sem breytti því mati héraðsdóms að nauðsynlegt væri vegna réttaröryggis að X sætti áfram öryggisgæslu. Á hinn bóginn yrði venju samkvæmt að færa ákvörðun um inntak hennar fyrst um sinn í hendur fullnustuyfirvalda. Væru því ekki efni til að mæla fyrir um þá tilhögun fyrir dómi í máli þessu. Var X því gert að sæta áfram öryggisgæslu á grundvelli 62. gr. almennra hegningarlaga. Þá var X gert að greiða A 700.000 kr. í miskabætur.

X var ákærður fyrir stórfelld brot gegn þáverandi sambýliskonu sinni og þremur börnum þeirra sem náðu yfir um tveggja ára tímabil, sbr. 1. mgr., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 98. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt núgildandi ákvæði 218. gr. b almennra hegningarlaga verði ofbeldisbrot í nánum samböndum virt heildstætt og eftir atvikum án þess að sanna þurfi hvert og eitt tilvik fyrir sig. Sé ákvæðinu þannig fyrst og fremst ætlað að ná yfir háttsemi sem staðið hafi yfir í lengri eða skemmri tíma, þótt því verði jafnframt beitt um einstök tilvik. Að virtum gögnum málsins og framburði ákærða og brotaþola í héraði væru ekki efni til að hrófla við mati héraðsdóms á niðurstöðu um sakfellingu ákærða. Þá var, með hliðsjón af framburði brotaþolanna, tekið undir með hinum áfrýjaða dómi um að á heimili þeirra og ákærða hafi myndast ógnarástand þar sem búast hafi mátt við ofbeldi af hálfu ákærða næstum hvenær sem var. Með lögleiðingu ákvæðis 218. gr. b almennra hegningarlaga hafi verið lögð sérstök áhersla á það ógnarástand sem tilgreind tegund ofbeldis gæti skapað og þá langvarandi andlegu þjáningu sem því gæti fylgt. Trúverðug lýsing eins brotaþolanna á ógnarástandinu benti til mjög alvarlegs og langvinns heimilisofbeldis. Voru brot ákærða heimfærð undir 1. mgr., sbr. 2. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga, sem tæmi sök gagnvart þeim ákvæðum barnaverndarlaga sem ákært var fyrir. Var refsing X ákveðin fangelsi í eitt ár og sex mánuði og honum gert að greiða brotaþolum miskabætur.

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, með því að hafa á þáverandi sameiginlegu heimili hans og dóttur hans, sem þá var 14 ára gömul, tekið í axlir hennar og ýtt henni inn í svefnherbergi hennar og þar rifið í hana og ýtt henni svo hún féll í gólfið og haldið henni niðri, með þeim afleiðingum að hún hlaut eymsli fyrir ofan hægra eyra. Í dómi Landsréttar var meðal annars rakið að X hefði að verulegu leyti viðurkennt þá háttsemi sem honum var gefin að sök. Þá væri framburður brotaþola trúverðugur og fengi stoð í vætti vitna og læknisvottorði. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði ekki áður sætt refsingu sem áhrif hefði í málinu en atlaga hans hefði beinst að eigin dóttur, sem var 14 ára þegar atburðurinn gerðist. Að þessu virtu og í ljósi alvarleika háttseminnar þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í 45 daga sem bundin var skilorði. Þá var X dæmdur til að greiða brotaþola miskabætur.

X var sakfelldur fyrir ítrekuð kynferðisbrot gegn A á tímabilinu 2005 til 2014, frá því að hún var fimm ára þar til hún varð um fimmtán ára. Í dómi Landsréttar var rakið að A bæri um þá háttsemi sem X var gefin að sök en hann neitaði öllum sakargiftum. Lyktir málsins réðust því af mati á sönnunargildi og trúverðugleika framburðar A annars vegar og X hins vegar. Framburður A var metinn mjög trúverðugur og fékk stoð í ýmsum óbeinum sönnunargögnum, einkum framburði vitna fyrir héraðsdómi og vottorðum og vætti sálfræðinga. Að sama skapi voru fyrir hendi atriði sem drógu úr trúverðugleika framburðar ákærða. Var framburður A því lagður til grundvallar og staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að hafið væri yfir skynsamlegan vafa, gegn neitun X, að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem greindi í ákæru. Við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að þó talið væri sannað að X hafi margsinnis brotið gegn A lægju takmarkaðar upplýsingar fyrir um nákvæman fjölda brotanna og yrði X að njóta þess vafa sem uppi var í þeim efnum. Auk þess var litið til þess að sakfellingin tók til skemmra tímabils en greindi í ákæru. X hefði ekki áður unnið sér til refsingar og óútskýrðar tafir orðið á rannsókn málsins. Á hinn bóginn hafi brot X verið gróf, ítrekuð og framin á löngu tímabili sem stóð yfir stóran hluta af barnæsku A. Brotin beindust að brýnum hagsmunum hennar, voru framin af nánum fjölskyldumeðlimi sem hafði algjöra yfirburðarstöðu gagnvart henni og á heimilum þar sem A átti að eiga öruggt athvarf og skjól. Þá bæru gögn málsins með sér að brotin hefðu valdið A miklu tjóni. Brotavilji X hafi verið einbeittur og hann ekki talinn eiga sér neinar málsbætur. Að þessu gættu og að teknu tilliti til dómaframkvæmdar þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í fimm ár og hann dæmdur til að greiða A þær miskabætur sem hún krafðist.

J var ákærður í tveimur ákæruliðum. Í þeim fyrri fyrir fíkniefnalagabrot og brot á barnaverndarlögum með því að hafa á heimili sínu selt þremur ónafngreindum stúlkum, sem voru 14 og 16 ára gamlar, kannabisefni, leyft tveimur þeirra að neyta kannabisefna og gefið annarri þeirra amfetamín. Samkvæmt síðari ákæruliðnum var J ákærður fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft 14 grömm af kannabisefni, 1,42 grömm af amfetamíni og 98 skammta af LSD efnum í vörslum sínum. Fyrir héraðsdómi játaði J að hafa haft í vörslu sinni fyrrgreint magn af fíkniefnum. J neitaði á hinn bóginn að hafa ætlað efnin til sölu eða dreifingar og krafðist aðallega frávísunar en til vara sýknu af fyrri ákæruliðnum. Frávísunarkrafa hans sneri að því að verknaðarlýsing ákæruliðarins uppfyllti ekki kröfur um skýrleika. Í dómi Landsréttar var rakið að rétt hefði verið að tilgreina nöfn og kennitölur þeirra stúlkna sem brotin sem ákærða voru gefin að sök beindust gegn. Á hinn bóginn færi ekki á milli mála um hvaða refsiverðu háttsemi J var þar sakaður og hvaða ákvæði refsilaga J var talinn hafa brotið gegn. Ekki var talið að ónákvæmni í ákæru hafi gert að verkum að J hafi ekki verið unnt að taka afstöðu til sakargiftanna og halda uppi vörnum og var frávísunarkröfu hans því hafnað. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu J samkvæmt báðum ákæruliðum var staðfest og þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 4 mánuði.

Í héraði var X sakfelldur fyrir brot í nánu sambandi og brot gegn barnaverndarlögum samkvæmt 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa á tímabilinu frá janúar 2016 til mars 2020 ítrekað veist með ofbeldi að einum sona sinna og látið aðra syni sína halda honum á meðan X sló soninn með plastslöngu og inniskó undir iljarnar, en ung dóttir X varð vitni að háttsemi hans. Enn fremur fyrir að hafa í eitt skipti slegið einn sona sinna í andlitið með þeim afleiðingum að hann hlaut blóðnasir. Þá var X sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa 10. september 2019 veist með nánar tilgreindu ofbeldi að eiginkonu sinni á heimili þeirra svo að hún hlaut áverka af. Fyrir Landsrétti laut ágreiningur málsins að heimfærslu brotanna gagnvart eiginkonunni til refsiákvæða og ákvörðun refsingar en staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu fyrir brotin gegn börnunum og heimfærslu til refsiákvæða. Í dómi Landsréttar kom fram að við yfirheyrslu hjá lögreglu hefði verið haft eftir eiginkonu X að eiginmaður hennar hefði aldrei áður lagt á hana hendur. Hið sama hafi komið fram í máli elsta sonar þeirra hjóna við yfirheyrslu í Barnahúsi. Í áverkavottorði hefði einnig verið haft eftir eiginkonu X að hann hefði beitt hana ofbeldi í gær í fyrsta skipti. Að því gættu og með hliðsjón af því í hvaða búningi málið væri lagt fyrir dóm bæri að staðfesta niðurstöðu héraðsdóms um heimfærslu brotsins til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði ekki áður sætt refsingu en jafnframt var litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Var X gert að sæta fangelsi í átta mánuði, þar af fimm mánuði skilorðsbundið. Þá var X gert að greiða eiginkonu sinni 400.000 krónur í miskabætur og fjórum börnum sínum hverju um sig miskabætur að fjárhæð 300.000 krónur.

X var ákærður fyrir brot í nánu sambandi, stórfelldar ærumeiðingar og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa veist með ofbeldi að eiginkonu sinni, A, í viðurvist dóttur þeirra, B, er reyndi að koma móður sinni til varnar og fyrir að hafa þá veist með ofbeldi að B. Var háttsemi X í ákæru talin varða við 1. mgr. 218. gr. b og 233. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í dómi Landsréttar kom fram að það eitt lægi fyrir um afleiðingar af háttsemi X að B hefði hlotið mar á vinstri framhandlegg. Þá yrði ekki ráðið af framburði brotaþola að árásin hefði staðið yfir í langan tíma. Í ljósi þessa og atvika að öðru leyti var háttsemi X heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og að auki til 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga að því er B varðaði. Þá var háttsemi X ekki heldur færð undir 233. gr. b almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 3. og 6. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var X gert að sæta fangelsi í þrjá mánuði en fullnustu refsingarinnar var frestað skilorðsbundið í tvö ár.

Í héraði var X var sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa veist með ofbeldi að fyrrverandi kærustu sinni A og veitt henni ítrekuð högg og spörk í höfuð og búk, rifið í hár hennar, tekið hana hálstaki og þrengt að öndunarvegi hennar sem var til þess fallið að setja hana í lífshættu, allt með nánar tilgreindum afleiðingum. Þá var X sakfelldur fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa veist með ofbeldi að A og slegið hana í andlitið svo að hún hlaut áverka af. Loks var X sakfelldur fyrir brot gegn 233. gr. sömu laga með því að hafa ítrekað sent fyrrverandi kærustu sinni og barnsmóður B nánar tilgreindar hótanir í gegnum samskiptaforrit. Í ákæru voru framangreind brot ákærða talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga auk þess sem hið fyrstnefnda var jafnframt talið falla undir 2. mgr. sama ákvæðis og varða við fyrrnefnd ákvæði barnaverndarlaga. Fyrir Landsrétti laut ágreiningur málsins að heimfærslu til refsiákvæða og ákvörðun refsingar. Í dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms, að áréttuðum kröfum um skýrleika refsiheimilda, að ekki hefði verið sýnt fram á að samband ákærða og brotaþola uppfyllti skilyrði 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Um ákvörðun refsingar kom meðal annars fram að tengsl X við brotaþolana væru þess eðlis að aukið hefði á grófleika brotanna. Var því litið til 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var refsing X ákveðin fangelsi í 18 mánuði auk þess sem honum var gert að greiða A 1.700.000 krónur og B 200.000 krónur í miskabætur.

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa veist að stjúpsyni sínum, A, og tekið hann kverkataki. Ekki var talið sannað að kverkatakið hefði haft þær afleiðingar að A hefði ekki náð andanum þar til móðir hans, B, stöðvaði X. Í dómi héraðsdóms var brot X, eins og því er lýst í ákæru, talið varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga og fyrrnefnd ákvæði barnaverndarlaga. Í dómi Landsréttar kom fram að ákært væri fyrir eitt atvik og ákæruvaldið hefði ekkert fært fram um að verknaðurinn hefði á alvarlegan hátt ógnað heilsu eða velferð brotaþola. Verknaðurinn yrði því ekki heimfærður undir 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga en ætti undir 1. mgr. 217. gr. sömu laga. Við ákvörðun refsingar var litið til 1. og 3. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga og X gert að sæta fangelsi í tvo mánuði skilorðsbundið til tveggja ára. Þá var hann dæmdur til að greiða A 400.000 krónur í miskabætur.

X var ákærð fyrir líkamsárás og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa á heimili sínu veist með ofbeldi að syni sínum A og valdið honum áverkum. Í dómi Landsréttar kom fram að framburður A hefði frá upphafi verið stöðugur og væri trúverðugur en hann fengi stuðning bæði í framburði vitna, læknisvottorði og að hluta til í framburði ákærðu. Þá samrýmdust áverkar á A lýsingu hans á atvikum og gögn málsins bentu til þess að hann hefði orðið fyrir miklu andlegu áfalli. Landsréttur taldi sannað að X hefði veist að A með þeim hætti sem lýst var í ákæru og með þeim afleiðingum sem þar væri getið, að öðru leyti en því að ósannað væri að X hefði hrækt á A. Var refsing X ákveðin fangelsi í 30 daga en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár.

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. b og 4. mgr. 220. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 98. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa haldið tæplega fjögurra ára syni sínum yfir svalahandriði íbúðar og út fyrir handriðið, sveiflað honum og hótað að sleppa drengnum. X var einnig sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa stangað lögreglumann við skyldustörf í búkinn svo að hann hlaut áverka af. Með vísan til 16. gr. sömu laga krafðist X þess að honum yrði ekki gerð refsing. Í dómi Landsréttar kom fram að við mat á því hvort refsing gæti borið árangur skipti geðheilsa X við dómsuppkvaðningu mestu. X væri sjálfbjarga þrátt fyrir örorku og tæki þátt í uppeldi sonar síns. Auk þess skorti fyrirliggjandi geðheilbrigðisrannsókn rökstuðning um hvers vegna refsing X gæti ekki borið árangur. Var 16. gr. almennra hegningarlaga því ekki talin standa gegn því að ákærða yrði refsað. Þá kom fram að með hliðsjón af alvarleika brotanna sem X var sakfelldur fyrir væri ekki unnt að fresta ákvörðun refsingar hans skilorðsbundið þótt verulegar og óréttlætanlegar tafir hefðu orðið á meðferð málsins sem honum yrði á engan hátt kennt um. Var X gert að sæta fangelsi í fjóra mánuði skilorðsbundið til eins árs.

X var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa grýtt glasi í átt að höfði sambýliskonu sinnar A en glasið lenti á vegg við höfuð hennar og brotnaði svo að hún hlaut áverka af. Í dómi Landsréttar kom fram að X hefði hlotið að vera ljóst að A kynni allt eins að hljóta líkamstjón af háttsemi hans sem hefði verið sérstaklega hættuleg í skilningi 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var X sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 með því að hafa ráðist að A, kýlt hana og klipið í síðu hennar, sparkað í mjöðm og hrækt í andlit hennar er hún hélt á B, níu mánaða gömlum syni þeirra, svo að hún hlaut áverka af. Jafnframt var X sakfelldur fyrir brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa hótað A, C og D lífláti. Í dómi héraðsdóms voru síðastnefndu tvö brotin talin varða við 1. mgr. 218. gr. b sömu laga gagnvart A en 233. gr. laganna gagnvart C og D. Í dómi Landsréttar kom fram að atvikin hefðu átt sér stað rúmu ári eftir að X framdi fyrstgreinda brotið. Hefði því ekki verið sýnt fram á að X hefði orðið uppvís að háttsemi gagnvart A sem hefði staðið yfir í lengri eða skemmri tíma þannig að viðvarandi ógnarástand hefði skapast svo að yrði talið varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga. Þá hefði háttsemi hans heldur ekki náð því alvarleikastigi sem áskilið væri samkvæmt því ákvæði. Loks var X sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna. Var niðurstaða hins áfrýjaða dóms staðfest um sakfellingu fyrir þau brot og heimfærslu þeirra til umferðarlaga nr. 77/2019 sem tóku gildi eftir að brotin voru framin. Með brotum þeim sem X var sakfelldur fyrir rauf hann skilorð eldri dóms þar sem hann var dæmdur til 10 mánaða fangelsisrefsingar, skilorðsbundið til þriggja ára, og var sá dómur tekinn upp og X gerð refsing í einu lagi fyrir öll brotin, sbr. 60. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var jafnframt litið til ákvæða 1. og 3. töluliðar 1. mgr. 70. gr. sömu laga og til 3. mgr. sömu lagagreinar að því er varðaði þau brot er beindust gegn A og B. Með hliðsjón af framangreindu og sakaferli X var honum gert að sæta fangelsi í 18 mánuði auk þess sem ævilöng ökuréttarsvipting hans var áréttuð og honum gert að greiða A 1.000.000 króna í miskabætur.

Með dómi héraðsdóms var X sakfelld fyrir barnaverndarlagabrot og líkamsárás gegn dóttur sinni A með því að hafa rifið harkalega í buxur hennar þar sem hún sat á rúmi, í því skyni að klæða hana úr þeim, með þeim afleiðingum að hún dróst með buxunum fram úr rúminu og féll á gólfið og ofan á leikföng svo að áverkar hlutust af. Var háttsemi ákærðu talin varða við 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002 og 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Með dómi Landsréttar var talið sannað að X hefði viðhaft þá háttsemi sem hún var sakfelld fyrir í héraði og að með því hefði hún sýnt A ruddalega framkomu. Var hún því sakfelld fyrir brot gegn 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. X var á hinn bóginn sýknuð að öðru leyti. Var niðurstaða Landsréttar um sýknu byggð á því að háttsemi X yrði ekki talin vanvirðandi í skilningi 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga eins og atvikum hefði verið háttað. Þá hefði ákæruvaldinu ekki tekist að sanna ásetning X til líkamsárásar gagnvart A. Við ákvörðun refsingar var litið til 1., 5. og 7. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Var ákvörðun um refsingu frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var X gert að greiða A 100.000 krónur í miskabætur.

X var sakfelld fyrir ólögmæta nauðung, sbr. 1. mgr. 225. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, með því að hafa veist að A, þá átta ára, með nánar tilgreindum hætti. Þá var Y sakfelld fyrir hlutdeild í framangreindum brotum, sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Refsing X var ákveðin fangelsi í þrjá mánuði og refsing Y fangelsi í 30 daga en fullnustu refsinganna var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Jafnframt var X og Y gert að greiða A miskabætur.

X var ákærður fyrir heimilisofbeldi og brot gegn barnaverndarlögum með því að hafa á sameiginlegu heimili sínu, móður sinnar, fósturföður og systkina, ráðist að fósturföður sínum, en systir ákærða hafi setið á meðan við hlið föður síns, fósturföður X, og orðið vitni að þeim átökum. Í ákæru var háttsemi X talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í dómi Landsréttar kom fram að ákæra lyti ekki að endurtekinni háttsemi eins og vísað væri til í 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga og lögskýringargögnum með því ákvæði. Þá teldist sú háttsemi sem X væri gefin að sök hvorki alvarleg í skilningi ákvæðisins né þannig að hún yrði heimfærð til 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga eða 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga. Var X sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.