Leita í öllum dómstólum...
Niðurstöður
3 dómar fundust
Lykilorð: Áfrýjunarkostnaður
X var í héraði sakfelldur fyrir stórfelld brot í nánu sambandi gagnvart þáverandi sambýliskonu sinni, brotaþolanum A, og stórfelld brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot gegn tveimur börnum sínum. Var háttsemi X að þessu leyti nánar lýst í A- og B-köflum ákæru. Þá var hann einnig sakfelldur samkvæmt C- og D-köflum ákæru fyrir brot gegn lögum um bann við tilteknum frammistöðubætandi efnum og lyfjum sem og líkamsárás gagnvart brotaþolanum D. Með héraðsdómi var X gert að greiða A 3.500.000 krónur og D 250.000 krónur í miskabætur. X undi niðurstöðu héraðsdóms um C- og D-kafla ákæru sem og niðurstöðu um greiðslu miskabóta til D og var þeim þætti málsins ekki áfrýjað til Landsréttar. Með hinum áfrýjaða dómi var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X samkvæmt sömu ákæruliðum og í héraði staðfest að því undanskildu að hann var sýknaður af hluta ákæruliðar samkvæmt B-kafla ákæru. Refsing hans var lækkuð úr 24 mánaða fangelsi í 18 mánuði en þar af voru 15 mánuðir skilorðsbundnir. Þá voru miskabætur til handa A lækkaðar um 1.000.000 króna og X gert að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins. Með dómi Hæstaréttar var niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sakfellingu X og ákvörðun refsingar staðfest. Á hinn bóginn taldi rétturinn að ekki hefðu verið efni til að lækka miskabætur til A eins og þær voru ákveðnar í héraði og var X því gert að greiða henni 3.500.000 krónur í miskabætur. Í ljósi þess að refsing X var með hinum áfrýjaða dómi milduð nokkuð auk þess sem hann var sýknaður af hluta ákæruliðar sem hann hefði verið sakfelldur fyrir í héraði var honum gert að greiða 2/3 hluta áfrýjunarkostnaðar málsins fyrir Landsrétti. Eins og á stóð var allur áfrýjunarkostnaður málsins fyrir Hæstarétti felldur á ríkissjóð.
L var ákærð fyrir að hafa sem þáverandi fyrirsvarsmaður félagsins A ehf. dregið sér 945.000 krónur með því að millifæra fjárhæðina með einni færslu af bankareikningi félagsins inn á persónulegan bankareikning sinn. L var sakfelld í héraði fyrir brot gegn 1. mgr. 247. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og gert að sæta fangelsi í tvo mánuði sem bundið var skilorði til tveggja ára. L byggði á því að henni hefði skort ásetning til auðgunar og að tilgangur millifærslunnar hefði verið í því skyni að greiða verktökum og starfsmönnum G ehf. vegna vinnu þeirra í tilefni af vatnstjóni í búð og á fasteign félagsins. Landsréttur taldi skýringar L ótrúverðugar og ekki fá stoð í framburði vitna sem gáfu skýrslu fyrir réttinum að undanskildu einu. Var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sakfellingu L fyrir umrædda háttsemi. Þá var L gerður hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga en að virtum sakarferli hennar og atvika að öðru leyti var L ekki gerð sérstök refsing. Með vísan til 1. mgr. 238. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var ákveðið að L yrði gert að greiða helming áfrýjunarkostnaðar málsins en að öðru leyti yrði áfrýjunarkostnaður greiddur úr ríkissjóði.
Ákæruvaldið (
Ragnheiður Harðardóttir vararíkissaksóknari)
gegn
Hans Ögmundi Stephensen (
Gylfi Thorlacius hrl)
H var sakfelldur fyrir að hafa slegið A nokkur hnefahögg í andlit með þeim afleiðingum að hann hlaut m.a. varanlega tvísýni. Áverkar A voru taldir svo verulegir að rétt hafi verið að heimfæra brot ákærða undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var ekki fallist á það með héraðsdómi að árásin hefði verið af tilefnislausu og án fyrirvara. Var m.a. litið til 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Einnig var litið til þess að ákærði, sem ekki hafði áður gerst sekur um refsivert brot, játaði verknaðinn bæði hjá lögreglu og fyrir dómi og tilkynnti lögreglu strax um brot sitt. Var refsing hans hæfilega ákveðin skilorðsbundið fangelsi í fjóra mánuði.