X var ákærð fyrir mansal gagnvart A, B og C, börnum eiginmanns hennar, F. Þá var hún ákærð fyrir brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot gagnvart börnunum. Loks var henni gefið að sök peningaþvætti. Í dómi Landsréttar var rakið efnislegt inntak 2. tölulið 1. mgr. 227. gr. a. almennra hegningarlaga, þar sem segir meðal annars að verknaðarþáttur ákvæðisins felist í því að útvega, flytja, afhenda, hýsa eða taka við einstaklingi yngri en 18 ára. Í ákæru var útvegun bundin við að útvega dvalarleyfi en það var ekki talið falla að efnislýsingu ákvæðisins. Það sama var talið eiga við um að útvega börnunum vinnu. Stóðu þá eftir þeir verknaðarþættir að X hafi flutt börnin til landsins og hýst þau. Talið var ósannað að ásetningur X hafi staðið til að flytja börnin í tilgangi til mansals. Þá var hugtakið nauðungarvinna í skilningi ákvæðisins talið merkja alla vinnu eða þjónustu sem krafist er af manni með hótun um einhvers konar refsingu og hann hefur ekki gefið sig sjálfviljugur fram til þess að inna af hendi. Í dómi Landsréttar var talið að þegar atvik væru metin heildstætt væri varhugavert að telja fram væri komin sönnun þess að X hafi gerst sek um mansal samkvæmt 227. gr. a almennra hegningarlaga. Var X því sýknuð af þeim sakargiftum. Þá var X einnig sýknuð af sakargiftum um brot í nánu sambandi og barnaverndarlagabrot enda væru ekki efni til að líta svo á að háttsemi hennar að hafa hótað börnunum að senda þau aftur til heimalands síns væri brot gegn tilgreindum ákvæðum. Með því að X var sýknuð af framangreindum sakargiftum kom sakfelling fyrir peningaþvætti ekki til álita. X var því sýknuð af refsikröfu ákæruvaldsins og einkaréttarkröfum brotaþola vísað frá héraðsdómi. Loks var hafnað kröfu ákæruvaldsins um upptöku fjármuna. Þá var allur sakarkostnaður felldur á ríkissjóð.
DT, DS, G, S og T ásamt X voru bornir sökum um mansal gagnvart A, 19 ára litháískum ríkisborgara, sem hefði verið beitt ólögmætri nauðung, frelsissviptingu og ótilhlýðilegri aðferð áður en og þegar hún hefði verið send til Íslands, sem og í meðförum ákærðu hér á landi, sem hefðu tekið við henni, flutt hana og hýst í því skyni að notfæra sér hana kynferðislega. Taldist þessi háttsemi aðallega varða við 1. tölulið 1. mgr. 227. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 en til vara við sama ákvæði, sbr. 1. mgr. 22. gr. laganna. Með héraðsdómi var X sýknaður af ákæru fyrir framangreint brot. Talið var sannað að DT, DS, G, S og T hefðu hver með sínum hætti átt hlut í því að flytja A hingað til lands eða á milli staða hér og hýsa hana að auki á ákveðnu tímabili. Svo að þessi háttsemi þeirra gæti átt undir ákvæði 1. töluliðar 1. mgr. 227. gr. a. almennra hegningarlaga varð því skilyrði jafnframt að vera fullnægt að þeim hefði verið ljóst að A hefði verið beitt nauðung eða annarri ótilhlýðilegri aðferð áður en hún lagði upp í för sína hingað til lands. Miðað við framburð A var það ekki háð ákvörðun hennar hvert leið hennar átti að liggja. Fyrir lá að G hefði staðið að kaupum á farmiðanum sem A notaði til að koma hingað til lands en í þeirri ferð notaði A fölsuð persónuskilríki. Var talið að það hefði hann ekki getað gert án þess að hafa vitneskju um nafnið, sem nota átti fyrir farþegann. Þá vitneskju hefði hann ekki getað hafa fengið frá öðrum en þeim, sem stóðu að skipulagningu ferðarinnar og beitt höfðu A nauðung og annarri ótilhlýðilegri aðferð. Þá bentu önnur gögn málsins, meðal annars framburður X, til þess að DT, DS, G, S og T hefði ekki getað dulist að konan, sem þeir tóku síðar við, fluttu á milli staða og hýstu, hefði að minnsta kosti verið beitt ótilhlýðilegri aðferð í aðdraganda komu sinnar til landsins. A hafði borið að hún hefði verið knúin svo mánuðum skipti til að leggja stund á vændi í Litháen. Í ljósi þessa þótti fjarri lagi að ætla að maður henni alls ókunnugur, G, hefði lagt til fé til að standa straum af fargjaldi hennar til Íslands til þess eins að hún gæti notið hér orlofs og leitað án nokkurrar raunhæfrar forsendu atvinnu. Þá var litið til þess að henni hefðu verið lögð í hendur rangfærð persónuskilríki á nafni annarrar konu. Að virtum þessum aðstæðum ásamt því, hvernig DT, DS, G, S og T báru sig að í tengslum við komu A hingað til lands og dvöl hennar hér, var talið andstætt allri skynsemi að álykta annað en að hún hefði verið flutt hingað til lands til að stunda vændi. Í málinu lá ekkert fyrir til sönnunar því hvort DT, DS, G, S og T hefðu framið þennan verknað í eigin þágu frekar en sem hlutdeildarmenn í broti annars manns, eins eða fleiri, sem ekki hefði orðið uppvíst um. Voru þeir því sakfelldir fyrir hlutdeild í broti gegn 1. tölulið 1. mgr. 227. gr. a. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að samverknaður þeirra laut að því að taka úr höndum ungrar konu, sem mátti sín lítils, frelsi til að ráða ferðum sínum og dvalarstað í þeim tilgangi að láta hana leggja stund á vændi hér á landi. Þessi háttsemi var greinilega þaulskipulögð með einbeittum ásetningi í samstarfi við brotamenn erlendis, sem ekki hafði orðið uppvíst um. DT, DS, G, S og T voru ekki taldir eiga sér neinar málsbætur. Lagt var til grundvallar að G hefði átt þar ríkastan þátt, en að öllu gættu þótti ekki ástæða til að gera greinarmun á hlut DT, DS, S og T svo að máli skipti við ákvörðun refsingar. Var refsing G ákveðin fangelsi í 5 ár, en refsing annarra fangelsi í 4 ár. Var þeim einnig gert að greiða A 1.000.000 krónur í bætur.
X var sakfelld fyrir tvö fíkniefnabrot með því að hafa staðið að innflutningi á annars vegar 68,4 g af kókaíni, sem A var fenginn til að flytja til landsins, og hins vegar 353,29 g af kókaíni, sem X fékk B og C til að flytja til landsins. Voru brot X meðal annars talin varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974. Þá játaði X að hafa bitið í bak lögreglumanns og var hún sakfelld fyrir brot gegn 1. mgr. 106. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. X var ennfremur gefið að sök mansal með því að hafa, í þeim tilgangi að notfæra sér E kynferðislega, með ólögmætum blekkingum fengið hana til landsins undir því yfirskyni að hún væri að koma í frí, hýst hana, þar sem X neyddi E til að stunda vændi með því að hóta henni lífláti og líkamsmeiðingum og með því að taka af henni fatnað og skilríki. Niðurstaða héraðsdóms um sýknu X af þessum ákærulið var staðfest, þar sem mat héraðsdóms á sönnunargildi framburðar vitnisins E gat ekki komið til endurmats fyrir Hæstarétti, sbr. 2. mgr. 208. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá þótti sannað að virtum gögnum málsins og framburði vitna að X hefði haft viðurværi sitt af vændi E, F og G og haft milligöngu um að fjöldi manna hefði samræði eða önnur kynferðismök við þær gegn greiðslu, en X leigði húnsnæði undir vændisstarfsemina. Þá hafði hún einnig látið taka myndir af konunum og auglýst vændi þeirra opinberlega á vefsíðum og óskað eftir kynmökum annarra við þær gegn greiðslu. Var háttsemi X talin varða við 3., 6. og 7. mgr. 206. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X hefði verið sakfelld fyrir að hafa haft atvinnu af umfangsmikilli vændisstarfsemi um nokkuð langt skeið og staðið að innflutningi á töluverðu magni af hættulegum fíkniefnum. Var styrkleiki þeirra mikill. Brotavilji X var talinn einbeittur og átti hún sér engar málsbætur. Þótti refsing hennar hæfilega ákveðin fangelsi í þrjú ár og sex mánuði. Miskabótakrafa E var byggð á því að X hefði flutt hana nauðuga hingað til lands og neytt hana til að stunda vændi fyrir sig. X hafði verið sýknuð af þeirri háttsemi og var kröfunni því vísað frá héraðsdómi.