Dómstólaleit

B, skiptastjóri þrotabús C ehf., krafðist þess að A yrði gert að sæta atvinnurekstrarbanni. Með hinum kærða úrskurði var fallist á kröfuna. Í úrskurði Landsréttar var rakið að það væri annmarki á meðferð málsins í héraði að taka málið til úrskurðar án þess að fyrir lægi hvert hefði verið umfang og eðli þjónustu nánar tilgreinds bókhaldsfyrirtækis í þágu C ehf., enda hefði verið um að ræða atriði sem skipti máli við mat á því hvort skilyrði væru til að fallast á kröfu skiptastjóra. Við meðferð málsins fyrir Landsrétti freistaði rétturinn þess að ráða bót á umræddum annmarka með því að óska eftir umræddum upplýsingum, en þá féll bókhaldsfyrirtækið frá haldsrétti í bókhaldsgögnum sem síðan voru afhent réttinum. Vísaði Landsréttur til þess að framlagning umræddra gagna hefði breytt eðli málsins í veigamiklum atriðum og hefði óhjákvæmileg áhrif við mat á því hvort viðskiptahættir A við stjórnun félagsins hefðu verið skaðlegir eða óverjandi, sbr. 1. mgr. 181. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. Efnisleg umfjöllun fyrir Landsrétti fæli þannig ekki í sér endurskoðun hins kærða úrskurðar heldur niðurstöðu sem í aðalatriðum væri byggð á öðrum forsendum. Í þessu sambandi skipti einnig máli að atvinnurekstrarbann væri íþyngjandi úrræði. Þannig yrði að gefa A tækifæri til andmæla og viðbragða vegna umræddra gagna en þegar þau hefðu verið lögð fram í Landsrétti hefðu báðir aðilar lokið skriflegum málflutningi fyrir réttinum. Því hefði ekki tekist að ráða bót á fyrrgreindum annmarka á meðferð málsins í héraði. Var því ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar að nýju.

Með hinum kærða úrskurði var kröfu sóknaraðila, er varðaði viðurkenningu hans á því að krafa hans við gjaldþrotaskipti varnaraðila nyti veðréttar samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., vísað frá dómi á þeim grundvelli að hann nyti ekki aðildarhæfis í skilningi 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur féllst á niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að sóknaraðila, sem var sérhæfður sjóður fyrir almenna fjárfesta í skilningi laga nr. 45/2020 um rekstraraðila sérhæfðra sjóða, brysti aðildarhæfi. Hins vegar taldi Landsréttur, einkum með vísan til þess að kröfu sóknaraðila hefði verið rétt lýst og þess afbrigðilega háttar sem mál samkvæmt XXIV. kafla laga nr. 21/1991 væru rekin samkvæmt, að bæta hefði mátt úr aðild sóknaraðila með því að tilgreina rekstraraðila hans sem sóknaraðila vegna sjóðsins í þingbók og síðan í úrskurði. Hefði aðild sóknaraðila með slíkri breytingu verið hagað með þeim hætti sem tíðkast hefði þegar einkamál hefðu verið rekin á hendur sjóðum af sams konar toga og sóknaraðili er. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar að nýju.

Með hinum kærða úrskurði var kröfu sóknaraðila, er varðaði viðurkenningu hans á því að krafa hans við gjaldþrotaskipti varnaraðila nyti veðréttar samkvæmt 111. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl., vísað frá dómi á þeim grundvelli að hann nyti ekki aðildarhæfis í skilningi 1. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Landsréttur féllst á niðurstöðu hins kærða úrskurðar um að sóknaraðila, sem var sérhæfður sjóður í skilningi laga nr. 45/2020 um rekstraraðila sérhæfðra sjóða, brysti aðildarhæfi. Hins vegar taldi Landsréttur, einkum með vísan til þess að kröfu sóknaraðila hefði verið rétt lýst og þess afbrigðilega háttar sem mál samkvæmt XXIV. kafla laga nr. 21/1991 væru rekin samkvæmt, að bæta hefði mátt úr aðild sóknaraðila með því að tilgreina rekstraraðila hans sem sóknaraðila vegna sjóðsins í þingbók og síðan í úrskurði. Hefði aðild sóknaraðila með slíkri breytingu verið hagað með þeim hætti sem tíðkast hefði þegar einkamál hefðu verið rekin á hendur sjóðum af sams konar toga og sóknaraðili er. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til meðferðar að nýju.

Kærður var úrskurður héraðsdóms um staðfestingu ákvörðunar sóknaraðila um að varnaraðili skyldi sæta brottvísun af heimili og nánar tilgreindu nálgunarbanni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að brotaþola hefði hvorki verið tilnefndur réttargæslumaður við meðferð málsins hjá lögreglustjóra né skipaður réttargæslumaður við meðferð málsins í héraði svo sem skylt væri samkvæmt ákvæðum laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Vegna þessa annmarka væri óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L á hendur X var vísað frá dómi. Þar sem héraðsdómur hafði ekki gefið málsaðilum kost á að tjá sig um þá ágalla sem dómurinn taldi vera á ákæru áður en hann vísaði málinu frá dómi var hinn kærði úrskurður ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms um að sóknaraðila yrði heimilað að rannsaka rafrænt efnisinnihald tveggja farsíma varnaraðila sem haldlagðir voru í þágu rannsóknar á sakamáli. Í dómi Landsréttar kom fram að héraðsdómari hefði ekki boðað verjanda til að sækja dómþing, sem honum bar að gera samkvæmt 2. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þar sem þess hefði ekki verið gætt yrði ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til meðferðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um forsjá sonar þeirra, lögheimili og umgengni. Í úrskurði Landsréttar var vísað til ákvæða í barnalögum nr. 76/2003 og samnings Sameinuðu þjóðanna um réttindi barnsins, sbr. lög nr. 19/2013. Samkvæmt þeim réttarheimildum bæri í dómsmálum sem varða hagsmuni barns að leita eftir afstöðu þess og taka réttmætt tillit til þeirrar afstöðu. Héraðsdómi hefði því borið að leita eftir afstöðu sonar aðila, áður en ráðið var til lykta ágreiningi þeirra um forsjá hans, lögheimili og umgengni til bráðabirgða. Þar sem það hefði ekki verið gert yrði ekki komist hjá því að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í þrjú ár að kröfu R. Í úrskurði Landsréttar kom fram að meðferð málsins hefði verið í slíkri andstöðu við reglur 11. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að bæta úr þessum annmörkum á meðferð málsins. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a- lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur. Fram kom í úrskurði Landsréttar að þau gögn sem lágu fyrir við uppkvaðningu fyrri úrskurðar réttarins í máli X hefðu ekki legið fyrir í héraðsdómi við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar. Því hafi nauðsynleg gögn ekki legið fyrir héraðsdómi til að tekin yrði afstaða til kröfu L. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a- lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur. Fram kom í úrskurði Landsréttar að þau gögn sem lágu fyrir við uppkvaðningu fyrri úrskurðar réttarins í máli X hefðu ekki legið fyrir í héraðsdómi við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar. Því hafi nauðsynleg gögn ekki legið fyrir héraðsdómi til að tekin yrði afstaða til kröfu L. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a- lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur. Fram kom í úrskurði Landsréttar að þau gögn sem lágu fyrir við uppkvaðningu fyrri úrskurðar réttarins í máli X hefðu ekki legið fyrir í héraðsdómi við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar. Því hafi nauðsynleg gögn ekki legið fyrir héraðsdómi til að tekin yrði afstaða til kröfu L. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt fjárræði tímabundið i tvö ár. Í úrskurði Landsréttar kom fram að meðferð málsins í héraði hafi verið í slíkri andstöðu við reglur 11. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem nauðungarvistun A á sjúkrahúsi var framlengd í allt að 12 vikur. Landsréttur taldi að meðferð málsins hefði verið í slíkri andstöðu við 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

A, sem var með lögheimili í sveitarfélaginu M, krafðist þess að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um vistun hennar á sjúkrahúsi í allt að 21 sólarhring. Með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur var málinu vísað frá dómi án kröfu á þeim grundvelli að málið hefði verið höfðað á röngu varnarþingi samkvæmt 9. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Í úrskurði Landsréttar var rakið að A hefði dvalist meira og minna á geðdeild síðustu sex mánuði, hefði fastan dvalarstað í Reykjavík og að B hefði ekki gert athugasemd við þessar staðhæfingar A. Komst Landsréttur því að þeirri niðurstöðu að varnarþing í málinu væri í Reykjavík. Var úrskurður héraðsdóms því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný. Þá var áréttað að félagsþjónusta R hefði að réttu lagi átt að eiga aðild að málinu, sbr. d-lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu verjanda X um aðgang að gögnum í málum X. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki lægu nein gögn fyrir um þau mál sem L hefði til rannsóknar og virtust rannsóknargögn málsins ekki hafa verið lögð fyrir héraðsdóm. Eins og málið hefði legið fyrir héraðsdómara væri útilokað að meta hvort þau almennu sjónarmið um rannsóknarhagsmuni, sem vísað væri til af hálfu L, ættu við í öllum þeim málum sem um ræddi. Þá skorti verulegu á að tekin hefði verið rökstudd afstaða í úrskurði héraðsdóms til þess hvort afhending einstakra skjala sem aflað hefði verið í málunum, þar á meðal um hótanir sem verjandi X hefði sérstaklega beðið um að fá afhent, gæti skaðað rannsókn þeirra. Í þessu ljósi yrði ekki komist hjá því að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Ómerktur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni og brottvísun af heimili á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt fjárræði í 18 mánuði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að meðferð málsins í héraði hafi verið í slíkri andstöðu við reglur 11. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í tvö ár að kröfu B. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki mætt fyrir dóm þegar málið var tekið fyrir í héraði en bókað hefði verið eftir skipuðum verjanda hennar að hann hefði reynt að ná tali af umbjóðanda sínum en án árangurs. Þá hefði verið bókað að dómari hefði af sömu ástæðu ekki getað kynnt sér ástand varnaraðila af eigin raun. Einnig lægi fyrir í málinu vottorð tveggja geðlækna en af því yrði ekki ótvírætt ráðið að ástandi sóknaraðila væri svo háttað að þýðingarlaust væri að kalla varnaraðila fyrir dóm til að kynna henni kröfuna og gefa henni kost á að tjá sig um hana, sbr. 2. mgr. 11. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Þá yrði ekki ráðið af vottorðinu að ástand varnaraðila hefði verið metið nýlega af lækni. Loks hefði A í greinargerð sinni til Landsréttar lýst því að hún teldi að á réttindum sínum hefði verið brotið þar sem hún hefði ekki haft tækifæri til að halda uppi vörnum í málinu. Þótti málið ekki hafa verið nægjanlega upplýst áður en dómari kvað upp úrskurð í því, sbr. 1. mgr. 11. gr. lögræðislaga og var meðferð málsins talin í slíkri andstöðu við 11. gr. lögræðislaga að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli L og G gegn D sf. og D ehf. var vísað frá dómi á þeim forsendum að málið ætti undir enska dómstóla, auk þess sem stefna hefði þurft breska sameignarfélaginu NWE LLP til varnar, sbr. 2. mgr. 18. gr. laga nr. 91/1991. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt hluthafasamkomulagi fyrir D ehf. heyrðu ágreiningsefni í tengslum við samkomulagið undir úrlausn Gerðardóms Viðskiptaráðs Íslands. L og G fólu Gerðardómi Viðskiptaráðs Íslands meðferð málsins í samræmi við fyrrgreint samkomulag en málinu var vísað frá gerðardómi þar sem D sf. og D ehf. neituðu að hlíta lögsögu hans. Taldi Landsréttur að með því að hafna því að meðferð málsins ætti undir gerðardóminn gætu D sf. og D ehf. ekki borið fyrir sig að vísa bæri málinu frá héraðsdómi á þeim grundvelli. Landsréttur taldi jafnframt að ítrekaðar tilvísanir hluthafasamkomulagsins til annars samnings sem mælti fyrir um að réttindi og skyldur aðila hans færu að enskum lögum fælu ekki í sér að aðilar hefðu undirgengist lögsögu enskra dómstóla um úrlausn krafna sinna á hendur D sf. og D ehf., auk þess sem atbeini breska sameignarfélagsins NWE LLP væri ekki nauðsynlegur til að fullnægja kröfum L og G. Þá voru ekki þeir annmarkar taldir vera á kröfugerð L og G sem varðað gætu frávísun málsins frá héraðsdómi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli Í ehf. gegn S Ltd. var vísað frá dómi án kröfu á þeim grundvelli að Í ehf. hefði hvorki lagt fram gögn sem sýndu hvaða reglur giltu um stefnubirtingar í Bretlandi, né staðfestingu á því að stefna Í ehf. gegn S Ltd. hefði verið birt með lögmætum hætti þar í landi í samræmi við ákvæði 90. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála, sbr. einnig 5. og 15. gr. Haagsamningsins um birtingu erlendis á réttarskjölum og utanréttarskjölum frá 15. nóvember 1965. Í úrskurði Landsréttar kom fram að Í ehf. hefði lagt fram með kæru sinni til réttarins ný skjöl samkvæmt heimild í 2. mgr. 145. gr. laga nr. 91/1991 og taldi dómurinn nægilega sannað að um væri að ræða gildandi reglur um stefnubirtingar í Bretlandi. Var það niðurstaða Landsréttar að þar sem fyrir lægi samkvæmt gögnum málsins, að Í ehf. hefði sent S Ltd. stefnu með pósti á skráð heimilisfang S Ltd. þar sem stefnan hefði verð móttekin með undirritun, hefði stefna Í ehf. verið birt með lögmætum hætti samkvæmt enskum birtingarreglum og 1. mgr. 90. gr. laga nr. 91/1991. Þar sem Í ehf. hefði við meðferð málsins fyrir Landsrétti bætt úr þeim annmörkum sem leiddu til frávísunar þess frá héraðsdómi var hinn kærði úrskurður felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun sem A skyldi sæta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki verið komið fyrir héraðsdóm en héraðsdómari hefði aftur á móti hitt hana á geðdeild. Ekki var talið liggja fyrir að ástandi A væri svo háttað samkvæmt vottorði læknis að ekki væri mögulegt að kveðja hana fyrir dóm sem væri skilyrði fyrir því að dómari skyldi fara þangað sem A dveldist til að kynna sér ástand hennar. Í ljósi framangreinds var meðferð málsins talin í slíkri andstöðu við reglur 11. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var svipt sjálfræði í 12 mánuði að kröfu B. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki mætt fyrir dóm þegar málið var tekið fyrir í héraði, en bókað hefði verið að skipaður verjandi hefði hitt A og hefði hún mótmælt kröfu B. Af vottorði læknis mátti ráða að A væri í ástandi til þess að vera kvödd fyrir dóm til þess að kynna henni kröfuna og gefa henni kost á að tjá sig um hana. Þá var ekki um það bókað í þingbók að héraðsdómari hefði haldið á fund A til að kynna sér ástand hennar af eigin raun. Við meðferð málsins hefði skýrsla verið tekin af A í gegnum síma. Í ljósi framangreinds var meðferð málsins talin í slíkri andstöðu við reglur 11. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun sem A skyldi sæta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki verið kallaður fyrir héraðsdóm en að héraðsdómari hefði aftur á móti hitt hann á geðdeild. Af þessu leiddi að ekki lægi fyrir Landsrétti endurrit eða upptaka af framburði hans. Ekki var talið liggja fyrir að ástandi A væri svo háttað samkvæmt vottorði læknis að ekki væri mögulegt að kveðja hann fyrir dóm sem væri skilyrði fyrir því að dómari skyldi fara þangað sem A dveldist til að kynna sér ástand hans. Í ljósi framangreinds var meðferð málsins talin í slíkri andstöðu við reglur 11. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun sem A skyldi sæta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki verið kölluð fyrir héraðsdóm en að héraðsdómari hefði hins vegar hitt hana og talsmann hennar á geðdeild. Af þessu leiddi að ekki lægi fyrir Landsrétti endurrit eða upptaka af framburði hennar. Ekki var talið liggja fyrir að ástandi A væri svo háttað samkvæmt vottorði læknis að ekki væri mögulegt að kveðja hana fyrir dóm sem væri skilyrði fyrir því að dómari gæti látið sitja við að fara þangað sem A dveldist til að kynna sér ástand hennar. Í ljósi framangreinds var meðferð málsins talin í slíkri andstöðu við reglur 11. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun um að A skyldi sæta þvingaðri lyfjagjöf. Í úrskurði Landsréttar var rakið að samkvæmt d-lið 2. mgr. 7. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 væri ljóst að yfirlæknir ætti ekki aðild að málum sem sættu meðferð samkvæmt 31. gr. lögræðislaga. Varnaraðili málsins hefði átt að vera félagsþjónusta sveitarfélagsins eða samsvarandi fulltrúi á dvalarstað A. Þar sem ekki hefði verið gætt að réttum reglum um aðild málsins til varnar væri óhjákvæmilegt að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að bæta úr greindum annmörkum á meðferð málsins.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun sem A skyldi sæta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki verið kallaður fyrir héraðsdóm en að héraðsdómari hefði aftur á móti hitt hann á geðdeild. Af þessu leiddi að ekki lægi fyrir Landsrétti endurrit eða upptaka af framburði hans. Ekki var talið liggja fyrir að ástandi A væri svo háttað samkvæmt vottorði læknis að ekki væri mögulegt að kveðja hann fyrir dóm sem væri skilyrði fyrir því að dómari skyldi fara þangað sem A dveldist til að kynna sér ástand hans. Í ljósi framangreinds var meðferð málsins talin í slíkri andstöðu við reglur 11. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun sem A skyldi sæta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki verið kallaður fyrir héraðsdóm en að héraðsdómari hefði hins vegar hitt hann á geðdeild. Af þessu leiddi að ekki lægi fyrir Landsrétti endurrit eða upptaka af framburði hans. Ekki var talið liggja fyrir að ástandi sóknaraðila væri svo háttað samkvæmt vottorði læknis að ekki væri mögulegt að kveðja hann fyrir dóm sem væri skilyrði fyrir því að dómari gæti látið sitja við að fara þangað sem A dveldist til að kynna sér ástand hans. Í ljósi framangreinds var meðferð málsins talin í slíkri andstöðu við reglur 11. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings að nýju þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings að nýju þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Héraðsdómur var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings að nýju þar sem ekki hafði verið fylgt fyrirmælum síðari málsliðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun sem A skyldi sæta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði ekki verið kallaður fyrir héraðsdóm og að í fyrirliggjandi læknisvottorði og skýrslu viðkomandi læknis fyrir dómi hefði ekkert verið vikið að því að ástandi A væri svo háttað að ekki væri mögulegt að gefa honum kost á að tjá sig um kröfu R. Eins og málið lá fyrir taldi Landsréttur einnig að héraðsdómara hefði verið rétt að afla vottorðs eða vættis annars læknis áður en hinn kærði úrskurður var kveðinn upp. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felld yrði úr gildi ákvörðun sýslumanns um nauðungarvistun sem A skyldi sæta. Landsréttur taldi að meðferð málsins hefði verið í slíkri andstöðu við reglur 11. gr., sbr. 4. mgr. 31. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdómara að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem málinu var vísað frá dómi. U og E höfðu lýst kröfum við gjaldþrotaskipti W en höfðu síðar afturkallað kröfurnar í kjölfar skuldajöfnuðar. Að mati héraðsdóms yrði málið ekki rekið fyrir dómi eftir reglum XXIV. kafla laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. þegar svo háttaði til. Í úrskurði Landsréttar kom fram að hinn kærði úrskurður hefði verið kveðinn upp af aðstoðarmanni dómara við Héraðsdóm Reykjavíkur. Við meðferð málsins hefði ekki verið fylgt reglum um málsmeðferð sem kveðið væri á um í XXIV. kafla laga nr. 21/1991, þrátt fyrir að málið lægi fyrir dóminum á þeim grunni, enda hefði þing verið sótt af hálfu beggja aðila við þingfestingu en þeim hins vegar ekki gefinn kostur á að skila greinargerð í samræmi við 177. gr. laganna. Samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla gæti dómstjóri falið aðstoðarmanni önnur dómstörf en þau að fara með og leysa að efni til úr hvers konar einkamálum þar sem vörnum væri haldið uppi. Málið væri rekið fyrir dómi eftir reglum 5. þáttar laga nr. 21/1991 sem fjalli um meðferð ágreiningsmála fyrir dómstólum og báðir aðilar hefðu sótt þing við þingfestingu. Þegar svo stæði á brysti aðstoðarmann héraðsdómara vald til að leysa úr málinu. Yrði því ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningu úrskurðar að nýju.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem mál var fellt niður og A gert að greiða B og C málskostnað. Hafði A gert kröfu um að málskostnaður yrði felldur niður en B og C kröfðust málskostnaðar úr hendi A. Í úrskurði Landsréttar kom fram að hinn kærði úrskurður hefði verið kveðinn upp af aðstoðarmanni dómara. Samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla gæti dómstjóri falið aðstoðarmanni önnur dómstörf en þau að fara með og leysa að efni til úr hvers konar einkamálum þar sem vörnum væri haldið uppi. Með efni máls væri meðal annars vísað til þess þáttar dómsmáls sem snúi að efnislegum réttindum og skyldum milli aðilanna. Ákvörðun málskostnaðar falli þar undir. Samkvæmt þessu hefði aðstoðarmann dómara brostið vald til að leysa úr ágreiningi aðila um málskostnað. Yrði því ekki hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningu úrskurðar að nýju.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á beiðni R um dómkvaðningu matsmanns. Í úrskurði Landsréttar kom fram að hinn kærði úrskurður hefði verið kveðinn upp af aðstoðarmanni dómara sem jafnframt stýrði öllum þinghöldum í málinu. Samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laga nr. 50/2016 um dómstóla gæti dómstjóri falið aðstoðarmanni önnur dómstörf en þau að fara með og leysa að efni til úr hvers konar einkamálum þar sem vörnum væri haldið uppi. Þar sem matsbeiðninni hefði verið mótmælt af hálfu H við meðferð málsins í héraði hefði aðstoðarmann dómara brostið vald til þess að leysa efnislega úr málinu. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu B um að við skipti á dánarbúi C skyldi 65% eignarhlutur dánarbúsins í tilgreindri fasteign koma til jafnra skipta á milli erfingja þannig að hvor þeirra um sig fengi helming eignarhlutarins. Í úrskurði Landsréttar kom fram að málsástæða B, um að í kaupsamningi A og C 27. apríl 2017 fælist dánargjöf í skilningi 54. gr. erfðalaga nr. 8/1962, hefði verið of seint fram komin. Samkvæmt 2. mgr. 111. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála mætti dómari ekki byggja niðurstöðu sína á málsástæðum sem hefðu mátt koma fram við meðferð máls en gerðu það ekki í tæka tíð. Þar sem þessa hefði ekki verið gætt var hinn kærði úrskurður ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

X ehf., Y ehf. og Z kærðu úrskurð héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu H um að þeim og öllum fyrrverandi eða núverandi starfsmönnum eða eigendum X ehf. og Y ehf. sem kynnu að hafa veitt eða átt þátt í að veita, eða byggju yfir upplýsingum um, nánar tiltekna þjónustu sem veitt var Þ hf., Æ ehf. og dóttur- eða hlutdeildarfélögum þeirra á nánar tilteknu tímabili væri skylt að veita H upplýsingar og afhenda gögn varðandi þá þjónustu. Að beiðni H hlaut krafan meðferð fyrir héraðsdómi án þess að þeir sem hún beindist að yrðu kvaddir á dómþing. Fyrir lá að héraðsdómari tók kröfu H fyrir og kvað upp úrskurð án þess að rannsóknargögn málsins lægju frammi og án þess að boða H til þinghalds. Með vísan til 1. mgr. 103. gr. og 1. og 3. mgr. 104. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var það niðurstaða Landsréttar að meðferð málsins í héraði hefði verið svo áfátt að óhjákvæmilegt væri að ómerkja hinn kærða úrskurð og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Lengri tími en fjórar vikur liðu frá munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu X þar til úrskurður var kveðinn upp. Þar sem málið var ekki flutt að nýju og ekki mátti ráða að aðilum hefði verið gefinn kostur á því né að þeir hefðu lýst því yfir að þess gerðist ekki þörf og að dómari væri því sammála, var hinn kærði úrskurður ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A, B, C og D um að dánarbú F yrði tekið til opinberra skipta. Í úrskurði Landsréttar kom fram að þar sem E, fyrrum sambýliskona F, væri ekki lögerfingi hans hefði héraðsdómi borið að leysa úr kröfu A, B, C og D án þess að E ætti aðild að málinu. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var sviptur sjálfræði í 12 mánuði. Í úrskurði Landsréttar kom fram að af gögnum málsins yrði ekki ótvírætt ráðið hvort A væri vegna geðsjúkdóms síns ekki fær um að ráða persónulegum högum sínum svo sem áskilið er í a- og b-lið 4. gr. lögræðislaga nr. 71/1997. Jafnframt var vísað til þess að samkvæmt 11. gr. lögræðislaga beri dómara að tryggja að mál sé nægilega upplýst áður en hann kveður upp úrskurð um sviptingu lögræðis en A hafði ekki verið gefinn kostur á að tjá sig um kröfuna. Í ljósi þess, ásamt því sem fyrr greinir var talið að meðferð málsins hefði verið í slíkri andstöðu við reglur 11. gr. lögræðislaga að ekki yrði hjá því komist að ómerkja hinn kærða úrskurð og leggja fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

H ehf. krafðist þess meðal annars að viðurkennt yrði að krafa hans að fjárhæð 3.000.000.000 króna nyti stöðu í réttindaröð við slit B samkvæmt 113. gr. laga nr. 21/1991 um gjaldþrotaskipti o.fl. og að dráttarvextir sem fallið hefðu á kröfuna nytu stöðu samkvæmt 1. tölulið 114. gr. sömu laga. Í málinu hafði verið aflað tveggja matsgerða til að meta hvort H ehf. hefði orðið fyrir tjóni vegna riftunar B á fjármögnunarsamningi sem þeir höfðu gert í sambandi við fjármögnun á byggingu á Héðinsreit. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála geti dómari, ef deilt er um staðreyndir sem eru bornar fram sem málsástæður og hann telur þurfa sérkunnáttu í dómi til að leysa úr, kvatt til einn meðdómsmann sem hafi slíka kunnáttu. Þó sé dómara heimilt að kveðja til tvo meðdómsmenn ef hann telur þurfa sérkunnáttu í dómi á fleiri en einu sviði. Ágreiningur málsins laut að verulegu leyti að þeim matsgerðum sem H ehf. aflaði til sönnunar á tjóni sínu. Ótvírætt var að sérkunnáttu var þörf í dóminum til að taka afstöðu til matsgerðanna og þeirra málsástæðna sem þeim tengdust. Héraðsdómur fór hins vegar þá leið að kveðja til tvo verkfræðinga, þrátt fyrir að tveir hagfræðingar og löggiltur fasteignasali hefðu verið meðal dómkvaddra matsmanna. Enda þótt munur hafi verið á sérhæfingu verkfræðinganna tveggja var ekki talið að kvaðning þeirra beggja hafi samrýmst 2. mgr. 2. gr. laga nr. 91/1991 eins og henni var breytt með lögum nr. 49/2016. Var héraðsdómur því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli D ehf. á hendur S ehf. var vísað frá dómi. Landsréttur vísaði til þess að í hinum kærða úrskurði hefði einungis verið tekin rökstudd afstaða til kröfu D ehf. um staðfestingu kyrrsetningargerðar en engin afstaða hefði verið tekin til fjárkröfu hans. Vegna þessa annmarka á hinum kærða úrskurði var hann ómerktur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem málskoti D ehf. á ákvörðun sýslumanns um endurupptöku kyrrsetningar var vísað frá dómi. Landsréttur taldi óhjákvæmilegt að líta svo á að bæði I og S ehf. hefðu verið gagnaðilar D ehf. að gerðinni. Samkvæmt 1. mgr. 87. gr. laga nr. 31/1990 um kyrrsetningu, lögbann o.fl. hefði borið að boða bæði I og S ehf. til þinghalds í málinu. Þar sem þess var ekki gætt var hinn kærði úrskurður ómerktur sem og meðferð málsins allt frá þingfestingu þess.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun lögreglustjóra um að X sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni gegn A. Landsréttur ómerkti úrskurð héraðsdóms og meðferð málsins frá og með upphafi fyrirtöku málsins á dómþingi, þar sem þann aðstoðarsaksóknara sem sótti þing vegna lögreglustjóra, þótti skorta til þess sérstakt hæfi sökum tengsla við A, sbr. 5. mgr. 26. gr., sbr. g-lið 1. mgr. 6. gr. laga nr. 88/2008. Var málinu því vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem kröfum A var annars vegar hafnað og hins vegar vísað frá. Í héraði hafði lengri tími en fjórar vikur liðið frá munnlegum málflutningi þar til úrskurður var kveðinn upp. Hvorki var bókað að aðilar væru sammála um að endurflutningur væri óþarfur né lágu fyrir við uppkvaðningu úrskurðarins skriflegar yfirlýsingar frá lögmönnum aðila um að þeir teldu ekki þörf á endurflutningi málsins. Þá var málið ekki flutt að nýju. Af þeim sökum var hinn kærði úrskurður ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs flutnings og uppsögu úrskurðar að nýju.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem leyst var úr kröfum B um forsjá og lögheimili sonar hans og A til bráðabirgða. Í hinum kærða úrskurði hafði verið látið hjá líða að taka rökstudda afstöðu til kröfu B um meðlag til bráðabirgða. Í ljósi þess annmarka var óhjákvæmilegt að ómerkja úrskurðinn og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem máli R á hendur H var vísað frá dómi. Landsréttur vísaði til þess að í hinum kærða úrskurði hefði einungis verið tekin rökstudd afstaða til fyrsta kröfuliðar R en engin afstaða hefði verið tekin til annarra kröfuliða. Vegna þessa annmarka á hinum kærða úrskurði var hann ómerktur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem viðurkennd var krafa G að fjárhæð 26.441.601,04 bandaríkjadalir við slit L. Ágreiningur aðila laut að því með hvaða hætti skyldi gera upp afleiðusamninga sem í gildi voru milli aðila þegar L sagði samningunum upp með heimild í rammasamningi aðila. Þar sem héraðsdómur tók ekki afstöðu til þeirrar málsástæðu sóknaraðila að sú aðferð sem varnaraðili viðhafði við útreikning á tapi sínu væri vanreifuð, óljós og ekki studd gögnum taldi Landsréttur að ekki yrði hjá því komist að fella hinn kærða úrskurð úr gildi. Var hann því ómerktur og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til löglegrar meðferðar og úrskurðar á ný.

Lengri tími en fjórar vikur liðu frá munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu X þar til úrskurður var kveðinn upp. Þar sem málið var ekki flutt að nýju og ekki mátti ráða að aðilum hefði verið gefinn kostur á því né að þeir hefðu lýst því yfir að þess gerðist ekki þörf, og að dómari væri því sammála, var hinn kærði úrskurður ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.

Lengri tími en fjórar vikur liðu frá munnlegum málflutningi um frávísunarkröfu X þar til úrskurður var kveðinn upp. Þar sem málið var ekki flutt að nýju og ekki mátti ráða að aðilum hefði verið gefinn kostur á því né að þeir hefðu lýst því yfir að þess gerðist ekki þörf, og að dómari væri því sammála, var hinn kærði úrskurður ómerktur og málinu vísað heim í hérað til munnlegs málflutnings og uppkvaðningar úrskurðar að nýju.