Dómstólaleit

Með dómi héraðsdóms var A sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Var refsing hans ákveðin 4 mánaða fangelsi auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt. Í málinu krafðist A aðallega ómerkingar héraðsdóms, en til vara að refsing yrði milduð. Reisti hann ómerkingarkröfuna á því að sú tilhögun á skipan dómsvalds í héraði, sbr. 2. mgr. 17. gr. laga nr. 15/1998 um dómstóla, að heimila aðstoðarmönnum dómara meðferð og úrlausn sakamála sem dæmd væru á grundvelli 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála samrýmdist hvorki fyrirmælum 2. gr., V. kafla og 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrár né 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af ákvæðum 16. og 17. gr. laga nr. 15/1998 væri ljóst að ráðning og störf aðstoðarmanns dómara, þar með talin þau takmörkuðu dómstörf sem honum mætti fela, væru með öllu á ábyrgð og forræði dómstjóra héraðsdómstóls. Gætu handhafar framkvæmdarvalds hvorki skipt sér af störfum aðstoðarmanns né ráðið neinu um það ráðningarsamband sem þar lægi til grundvallar. Var ómerkingarkröfu A því hafnað. Við ákvörðun refsingar var talið að A hefði með broti sínu rofið skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt til tveggja ára á eftirstöðvum fangelsisrefsingar 675 dögum. Var reynslulausnin því tekin upp og refsing A ákveðin fangelsi í 26 mánuði auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt.

J var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 210. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft í vörslum sínum 45.236 ljósmyndir og 155 hreyfimyndir sem sýndu börn á kynferðislegan og klámfenginn hátt. Þá var hann sakfelldur fyrir brot á vopnalögum nr. 16/1998 með því að hafa haft í vörslum sínum óskráðan loftriffil án skotvopnaleyfis. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að J hefði haft í vörslum sínum mikið magn af barnaklámi en hluti af því hefði verið af grófasta tagi. Þá hefði J með brotunum rofið reynslulausn sem honum hafði verið veitt vegna dóms sem hann hlaut fyrir samkynja brot. Var refsing J ákveðin fangelsi í 2 ár og 8 mánuði auk þess sem honum var gert að sæta upptöku á tölvubúnaði og framangreindum loftriffli.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð. Ákærði á að baki samfelldan sakaferil allt frá árinu 2002 fyrir ýmis brot gegn almennum hegningarlögum nr. 19/1940, lögum um ávana- og fíkniefni nr. 65/1974 og umferðarlögum nr. 50/1987. Með dómi 17. maí 2002 var ákærði dæmdur í sex mánaða skilorðbundið fangelsi fyrir rán, rangar sakargiftir, ölvunarakstur og akstur sviptur ökurétti. Hinn 29. apríl 2003 hlaut hann átta mánaða skilorðsbundinn fangelsisdóm fyrir þjófnað og fíkniefnalagabrot, en sá dómur var hegningarauki við fyrrnefndan dóm. Hann var 30. desember 2003 dæmdur í níu mánaða fangelsi, þar af átta mánuði skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir fíkniefnalagabrot og var dómurinn frá 29. apríl 2003 þá tekinn upp og dæmdur með því máli. Ákærði hlaut 18 mánaða fangelsisdóm 3. febrúar 2004 fyrir rán, þjófnað og fíkniefnalagabrot auk þess sem hann var sakfelldur fyrir ölvunarakstur og akstur án ökuréttar og sviptur ökurétti í tvö ár frá 25. febrúar 2004. Með dómi 7. apríl 2004 var ákærði dæmdur í 30 daga fangelsi fyrir rangar sakargiftir og akstur sviptur ökurétti og var sá dómur hegningarauki við dómana frá 17. maí 2002, 29. apríl 2003, 30. desember 2003 og 3. febrúar 2004. Ákærði var 13. maí 2004 dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi fyrir fíkniefnalagabrot og 16. september sama ár í tveggja mánaða fangelsi fyrir umferðarlagabrot, þar á meðal akstur án ökuréttinda. Þá var ákærði 13. júní 2006 dæmdur í fjögurra ára fangelsi meðal annars fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot og að aka bifreið án þess að hafa öðlast ökuréttindi. Ákærði var 14. maí 2007 dæmdur í fjögurra mánaða fangelsi, þar af tvo mánuði skilorðsbundið í þrjú ár, fyrir fíkniefnalagabrot. Þá var hann 5. mars 2010 dæmdur í 15 mánaða fangelsi fyrir ýmis brot, þar á meðal akstur undir áhrifum fíkniefna. Með dómi 31. janúar 2011 var ákærði dæmdur í tveggja mánaða fangelsi, meðal annars fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna og án ökuréttinda og var sá dómur hegningarauki við dóminn frá 5. mars 2010. Með dómi 16. febrúar 2012 var ákærði dæmdur í fimm mánaða fangelsi fyrir ölvunarakstur, akstur undir áhrifum fíkniefna og án ökuréttar. Þá var hann sviptur ökurétti í fimm ár frá 20. febrúar 2012. Að lokum gekkst ákærði 16. maí 2012 undir greiðslu 60.000 króna sektar með sektargerð lögreglustjóra fyrir að aka sviptur ökurétti og 3. apríl 2013 gekkst hann undir greiðslu 120.000 króna sektar með sektargerð lögreglustjóra fyrir sams konar brot. Ákærða var 8. júní 2012 veitt reynslulausn í tvö ár á eftirstöðvum 220 daga refsingar. Eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms hlaut hann dóm 17. janúar 2014 fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna og sviptur ökurétti. Ákærði, sem er vanaafbrotamaður, hefur með þeim brotum, sem í ákæru greinir, rofið skilyrði fyrrgreindrar reynslulausnar. Ber því að taka upp 220 daga eftirstöðvar refsingarinnar, sem honum var veitt reynslulausn á, sbr. 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, og ákveða refsingu í einu lagi fyrir brot þau, sem nú er dæmt um og með hliðsjón af þeirri fangelsisrefsingu sem óafplánuð er samkvæmt reglum 60. gr. almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar verður litið til þess að ákærði á langan sakaferil að baki. Hann ók undir áhrifum sterkra fíkniefna og í blóði hans mældist hátt gildi þeirra. Þá sýndi hann einbeittan brotavilja og hélt áfram brotum eftir að honum var birt ákæra í máli þessu. Horfir framangreint til refsiþyngingar, sbr. 6. og 8. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Að öllu framangreindu virtu og með hliðsjón af 77. gr. og 78. gr. sömu laga er refsing ákærða ákveðin fangelsi í tvö ár. Ákvæði hins áfrýjaða dóms um ökuréttarsviptingu, upptöku og sakarkostnað verða staðfest. Ákærði verður dæmdur til að greiða allan áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun verjanda síns fyrir Hæstarétti, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti eins og í dómsorði greinir.

V var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og umferðarlögum. Við ákvörðun refsingar var m.a. litið til sakarferils V og þess að með brotunum rauf hann reynslulausn sem honum hafði verið veitt. Var refsing hans ákveðin fangelsi í eitt og hálft ár auk þess sem honum var gert að sæta sviptingu ökuréttar ævilangt og þola upptöku ávana- og fíkniefna.

R og H voru sakfelldir í héraði fyrir líkamsárás samkvæmt 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa veist að B. Þá voru A, G og H með sama dómi sakfelldir fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás samkvæmt 2. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940 með því að hafa í félagi veist að A. Jafnframt var G sakfelldur í héraði fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás á grundvelli 2. mgr. 218. gr. laganna fyrir að hafa veist að C. G og H kröfðust ómerkingar beggja hinna áfrýjuðu dóma á þeirri forsendu að héraðsdómur hafi átt að vera fjölskipaður samkvæmt 4. mgr. 3. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Hæstiréttur taldi skilyrði hafa verið fyrir hendi samkvæmt ákvæðinu til að þrír héraðsdómarar skipuðu dóm í hvoru máli um sig en ekki væru efni til að ómerkja hina áfrýjuðu dóma. Hvað varðar líkamsárás A, G og H á A taldi Hæstiréttur að brot þeirra yrði heimfært undir 1. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940 en ekki 2. mgr. þeirrar greinar þar sem ekki var talið hafið yfir skynsamlegan vafa að þeir hafi veist að A með höggum og spörkum í höfuð hans og andlit eins og þeim var gefið að sök í ákæru. Staðfesti Hæstiréttur sakfellingu R og H fyrir brot á 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 vegnar árásarinnar á B og sakfellingu G fyrir brot á 2. mgr. 218. gr. laganna vegna árásarinnar á C. Var A gert með dómi Hæstaréttar að sæta fangelsi í sex mánuði, H í eitt ár og G í þrjú ár en staðfest var niðurstaða héraðsdóms um sex mánaða fangelsisrefsingu R. Þá staðfesti Hæstiréttur einnig niðurstöðu hinna áfrýjuðu dóma um skaðabætur til handa B og C.

B var sakfelldur fyrir líkamsárás, fjársvik, nytjastuld og brot gegn vopnalögum. Með vísan til þess að B hefði allt frá árinu 1975 hlotið mikinn fjölda refsidóma, aðallega fyrir brot gegn hegningarlögum, staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um 18 mánaða fangelsisrefsingu B, greiðslu skaðabóta og upptöku á hníf sem lögregla lagði hald á, en við ákvörðun refsingar var meðal annars litið til þess að B hefði með háttsemi sinni rofið skilorð reynslulausnar, sbr. 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga

B var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og sviptur ökuréttindum ævilangt með því að hafa ekið bifreið án þess að hafa til þess gild ökuréttindi og undir áhrifum áfengis og ávana- og fíkniefna. Með brotum sínum rauf B skilorð dóms frá árinu 2008. Í Hæstarétti var refsing samkvæmt þeim dómi tekin upp og dæmd með þeirri refsingu sem honum var nú gerð samkvæmt 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga og jafnframt var refsing ákveðin eftir reglum 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

R var ákærð fyrir brot gegn 246. gr. almennra hegningarlaga um ólögmæta meðferð fundins fjár með því að hafa í heimildarleysi kastað eign sinni á 810.000 krónur sem B lagði ranglega inn á bankareikning hennar en hún tók fjárhæðina út af reikningum sama dag og millifærði hana inn á tvo aðra reikninga, annan í eigu X. R krafðist sýknu og hélt því fram að sú háttsemi sem henni var gefin að sök yrði ekki heimfærð undir umrætt refsiákvæði þar sem innstæða á bankareikningi gæti ekki talist brotaandlag samkvæmt því. Byggði R sýknukröfu sína einnig á því að háttsemin hefði ekki verið framin í auðgunarskyni. Hæstiréttur vísaði til þess að miklar breytingar hafi orðið á viðskiptum frá því almenn hegningarlög voru sett með tilkomu rafrænna viðskiptahátta. Yrði að telja eðlilegt, miðað við upphaflegt markmið ákvæðisins, að skýra það svo að það næði til ólögmætrar ráðstöfunar á fé, sem ranglega hefði borist viðtakanda, án tillits til þess hvort um væri að ræða reiðufé eða fjárhæð sem lögð hefði verið inn á bankareikning viðtakanda. Taldi Hæstiréttur því að háttsemin félli undir 246. gr. almennra hegningarlaga. Þá var jafnframt talið að R hafi framið háttsemina í auðgunarskyni. Staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu R.

X var ákærður fyrir tilraun til manndráps með því að hafa veist með ofbeldi að föður sínum A með þeim afleiðingum að hann hlaut lífshættulegan höfuðáverka. Var X einnig ákærður fyrir fíkniefnalagabrot. X játaði sök varðandi þann þátt ákæru sem laut að fíkniefnalagabroti auk þess sem hann viðurkenndi að hafa ráðist á A. Hann neitaði því hins vegar að fyrir honum hefði vakað að ráða föður sínum bana. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að sannað væri með skýlausri játningu X og öðrum gögnum málsins að hann hefði gerst sekur um þá háttsemi sem í ákæru greindi. Þá var talið sannað að ásetningur til að ráða A bana hefði verið fyrir hendi hjá X, enda hefði honum ekki getað dulist að bani kynni að hljótast af atlögu hans. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í 14 ár. Í dómi Hæstaréttar kom fram að fyrir réttinn hefði verið lagt vottorð frá endurhæfingardeild Landspítala-háskólasjúkrahúss þar sem ástandi A væri lýst. Þar kæmi meðal annars fram að yfirgnæfandi líkur væru á því að A myndi ekki komast til meðvitundar eftir árásina. Í dómi Hæstaréttar sagði því næst að fallist væri á það mat héraðsdóms að X hefði hlotið að vera ljóst að langlíklegast væri að bani hlytist af háttsemi hans. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur með vísan til forsendna hans.

H var gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis, óhæfur um að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna og sviptur ökuréttindum. Hann var í héraði dæmdur í 20 mánaða fangelsi og var sú refsing staðfest í Hæstarétti. Við ákvörðun refsingarinnar var höfð hliðsjón af töfum á málinu, sakaferli H, þess að áfengismagn í blóði hans var verulegt og að um hættubrot var að ræða, sem ákærði virtist leggja í vana sinn að fremja, en einnig til þess að með brotinu rauf H skilorð reynslulausnar á 295 dögum sem dæmd var með, sbr. 72. gr. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005.

Ákærði krefst þess að refsing verði milduð og hún skilorðsbundin Í lýsingu héraðsdóms á sakarferli ákærða eru nokkrar misfellur. Hann var 25. janúar 2000 dæmdur í tíu mánaða fangelsi, þar af átta mánuði skilorðsbundna í þrjú ár, fyrir brot gegn 252. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Hinn 21. september 2000 var honum dæmdur hegningarauki við þann dóm, eins og greinir í héraðsdómi. Þá var hann 19. desember 2000 dæmdur í sex mánaða fangelsi fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var honum 22. desember 2005 veitt reynslulausn, sem var skilorðsbundin í tvö ár, á 450 daga eftirstöðvum refsingar samkvæmt dómi 6. mars 2003. Að öðru leyti er sakarferlinum réttilega lýst. Eins og greinir í hinum áfrýjaða dómi rauf ákærði með brotum þeim, sem ákæra 25. mars 2008 tekur til, skilorð reynslulausnarinnar frá 22. desember 2005. Er fallist á með héraðsdómi að ákvarða ákærða refsingu í einu lagi fyrir þau brot sem hann er nú sakfelldur fyrir og þær eftirstöðvar refsivistar sem reynslulausnin tók til, sbr. 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Telst fangelsisrefsing sú, sem dæmd er í héraðsdómi, hæfileg og verður hún ekki bundin skilorði. Ákvæði héraðsdóms um upptöku og sakarkostnað verða staðfest. Ákærði greiði áfrýjunarkostnað málsins, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda síns fyrir Hæstarétti sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði.

X og Y voru sakfelldir í héraði fyrir brot gegn 173. gr. a almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa í ágóðaskyni, lagt á ráðin og staðið saman að innflutningi á samtals 701,54 grömmum af kókaíni, sem flutt voru í tvennu lagi til Íslands frá Hollandi um Danmörku, ætluðu til söludreifingar hér á landi. Y játaði aðild sína að innflutningnum, með þeim athugasemdum að hann hefði ekki lagt á ráðin um innflutninginn með X, sem ekki hefði komið að málum og þá kvað hann háttsemi sín ekki hafa verið í ágóðaskyni. Hæstiréttur staðfesti sakfellingu Y og var hann dæmdur í tveggja ára fangelsi. X neitaði sök bæði við meðferð málsins í héraði og hjá lögreglu. Enginn meðákærðu bar hann sökum og ekkert vitni bar um aðild hans að ákæruefnunum. Lögreglan hleraði síma ákæru og fylgdist sérstaklega með ferðum X í um það bil ár áður en hann var handtekinn og kom fyrir hlerunartækjum í bifreið hans. Hins vegar var hvergi að finna í gögnum lögreglu staðfestingu á aðild X að umræddum fíkniefnainnflutningi. Samkvæmt þessu var ekki talið að fram hefði komið sönnun um háttsemi X er laut að þeim ákæruatriðum sem honum var gefið að sök. Var hann því sýknaður af kröfum ákæruvaldsins.

K var sakfelldur fyrir vörslur fíkniefna og fyrir að hafa heimildarlaust og sviptur ökurétti ekið bifreið frá Reykjavíkur til Dalvíkur sem hann hafði fengið að reynsluaka hjá bílasölu. K var dæmdur til að sæta fangelsi í níu mánuði og fíkniefni gerð upptæk.Við ákvörðun refsingar K var litið til þess að hann var í níunda sinn fundinn sekur um akstur sviptur ökurétti og höfðu ítrekunaráhrif aldrei rofnað á milli brotanna. Þá rauf K skilorð reynslulausnar. Þann 27. nóvember 2007 var K dæmdur til greiðslu sektar fyrir fíkniefnalagabrot. Var fíkniefnalagabrotið sem K var nú sakfelldur fyrir framið fyrir þann dóm, og bar því að dæma K hegningarauka. Ákærða var því gerð refsing í málinu að teknu tilliti til 78. og 77. gr. almennra hegningarlaga.

Æ var sakfelldur fyrir að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti. Með broti sínu rauf hann skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt á 105 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar og var honum því gerð refsing í einu lagi. Refsing Æ var ákveðin fangelsi í sex mánuði.

T var sakfelldur fyrir brot gegn lögum um útlendinga nr. 96/2002, með því að hafa í byrjun september 2007 komið til landsins og dvalið hér á landi fram til 20. nóvember er lögreglan stöðvaði för hans, og með því brotið gegn ákvörðun Útlendingastofnunar 19. september 2006, sem staðfest var með úrskurði dóms- og kirkjumálaráðuneytis 16. apríl 2007, um brottvísun T af Íslandi og endurkomubann til landsins næstu 10 ár. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir að hafa haft í vörslum sínum 25,62 g af amfetamíni. Með broti sínu rauf T skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt 12. október 2006 í 2 ár á 419 dögum óafplánaðrar refsingar. Með vísan til 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsingar var refsing T gerð í einu lagi samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga, sbr. 77. gr. sömu laga. Var hún ákveðin fangelsi í 16 mánuði.

B var sakfelldur fyrir að hafa í fimm skipti stolið munum að andvirði samtals um 2.000.000 krónur og umferðarlagabrot. Með brotunum rauf hann reynslulausn á 380 dögum eftirstöðva óafplánaðrar fangelsisrefsingar og var sú refsing felld inn í þá refsingu sem honum var gerð í málinu. Við ákvörðun refsingar B var einkum litið til þess að B hafði ítrekað gerst sekur um þjófnaðarbrot, um var að ræða mörg brot, um talsverð verðmæti var að ræða og brotavilji hans var einbeittur. Þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 2 ár.

I var sakfelldur fyrir líkamsárás, sem varðaði við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa hrint A utan í vegg, slegið hann nokkur hnefahögg og sparkað í hann liggjandi nokkrum sinnum með þeim afleiðingum að hann hlaut áverka í andliti og á líkama. J var einnig ákærður fyrir líkamsárásina auk umferðarlagabrots. Hann neitaði að hafa tekið þátt í líkamsárásinni en undi niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu fyrir umferðarlagabrotið. Ekki þótti unnt að fullyrða að J hefði tekið beinan þátt í líkamsárásinni en talið að hann hefði liðsinnt I þannig að hann teldist hlutdeildarmaður í brotinu samkvæmt 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. I hafði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Atlaga hans þótti tilefnislaus og illyrmisleg og var refsing hans ákveðin fimm mánaða fangelsi. Með broti J rauf hann skilyrði reynslulausnar sem honum hafði verið veitt í eitt ár á 30 dögum óafplánaðrar refsingar. Með vísan til 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga var honum því gerð refsing í einu lagi fyrir þessi brot, sem var ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

G var dæmdur í héraðsdómi fyrir brot gegn 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa mörgum sinnum slegið nafngreindan mann með hafnaboltakylfu í höfuð og líkama, og ennfremur slegið hann hnefahögg í höfuð. Við þetta hlaut maðurinn sár og mar á höfði, og mar í andlit, á brjóstkassa, öxl og framhandleggjum. Með broti sínu rauf G skilorð reynslulausnar, en hann átti 330 daga óafplánaða af eldri dómi og var sú refsing dæmd með. Hæfilegt var talið að G sætti 18 mánaða fangelsi.

B var sakfelldur fyrir að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti. Með brotinu rauf hann skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt á 170 dögum óafplánaðrar refsingar. Með vísan til 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga var honum gerð refsing í einu lagi samkvæmt 60. gr. almennra hegningarlaga og hún ákveðin fangelsi í sex mánuði. Að teknu tilliti til upplýsinga um betri hegðun hans að undanförnu þótti rétt að skilorðsbinda refsinguna að fullu.

H var ásamt J sakfelldur fyrir að hafa staðið að innflutningi á 15.227,9 g af amfetamíni og 10.283,05 g af kannabis til söludreifingar í ágóðaskyni. Á og Ó voru sakfelldir fyrir að hafa tekið við bifreið, sem þeir töldu þessi fíkniefni enn vera falin í og hafa hana í vörslum sínum. Ó var auk þess sakfelldur fyrir frekari fíkniefnabrot og tollalagabrot. Við ákvörðun refsingar var meðal annars horft til hættueiginleika efnanna, magns þeirra og styrkleika. Segir í niðurstöðu Hæstaréttar að brotin, sem allir ákærðu áttu hlut að, ættu sér fáar hliðstæður í dómaframkvæmd að því er varðar magn fíkniefna. Ættu ákærðu sér engar málsbætur. Við ákvörðun refsingar Á hafði dómur er hann hlaut fyrir héraðsdómi í Hollandi ítrekunaráhrif, sbr. 2. mgr. 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 8. mgr. 5. gr. laga nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með áorðnum breytingum. Þótti refsing Á hæfilega ákveðin 5 ár. Með broti sínu rauf Ó skilyrði reynslulausnar og var refsing hans því ákveðin í einu lagi með hliðsjón af óafplánaðri fangelsisrefsingu, sbr. 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga og 60. gr. almennra hegningarlaga. Jafnframt hafði fyrra brot Ó ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingarinnar. Var hún hæfilega ákveðin fangelsi 9½ ár. H var gert að sæta fangelsi í 7 ár.