E og H keyptu fasteign af Þ sem þau töldu gallaða og héldu eftir 15.000.000 króna af umsömdu kaupverði fasteignarinnar. Þ höfðaði mál þetta gegn E og H og krafðist þess að þeim yrði gert að greiða eftirstöðvar kaupverðsins. E og H kröfðust sýknu í aðalsök en í gagnsök kröfðust þau þess að Þ yrði dæmdur til að greiða þeim 15.924.000 krónur og að viðurkenndur yrði réttur þeirra til skuldajafnaðar við kröfu Þ í aðalsök, að því marki sem til þyrfti, en til sjálfstæðs dóms fyrir því sem umfram væri. Þá kröfðust þau þess að Þ yrði gert að gefa út afsal til þeirra vegna fasteignarinnar. Þ krafðist sýknu í gagnsök. Með hinum áfrýjaða dómi var fallist á að fasteignin væri gölluð og að kostnaður vegna nauðsynlegra úrbóta næmi 9.228.250 krónur og var þeim því gert að greiða Þ 8.602.550 auk nánar tilgreindra vaxta. E og H áfrýjuðu málinu til Landsréttar og kröfðust sýknu af kröfum Þ en til vara að krafa gagnáfrýjanda yrði lækkuð og jafnframt að honum yrði gert að gefa út afsal til þeirra vegna fasteignarinnar. Þ krafðist staðfestingar hins áfrýjaða dóms en áfrýjaði málinu fyrir sitt leyti og krafðist sýknu af kröfu E og H um greiðslu á 5.936.650 krónum en til vara lækkunar á kröfu þeirra. Í dómi Landsréttar var kröfum gagnáfrýjanda í gagnsök vísað frá Landsrétti með vísan til d- og e-liða 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Þá féllst Landsréttur á frekari galla á fasteigninni og bætur vegna afnotamissis. Var niðurstaða Landsréttar sú að réttmæt krafa E og H vegna galla á fasteigninni næmi 12.416.700 krónum, auk kröfu um gólfhita að fjárhæð 460.800 krónur sem Þ hafði viðurkennt, eða samtals 12.877.500 krónur. Þar sem skuldajafnaðarkrafa E og H var lægri en sú fjárhæð sem þau héldu eftir var þeim gert að greiða Þ 2.122.500 krónur, gegn útgáfu hans á afsali til þeirra fyrir eigninni, auk nánar tilgreindra vaxta.
Kaupendur einbýlishúss héldu eftir greiðslum á hluta af kaupverði hússins eftir afhendingu þess þar sem þau töldu að eignin væri gölluð. Í þessu máli, sem seljandinn höfðaði til innheimtu vangoldis kaupverðs, öfluðu kaupendur matsgerða um meinta galla og kostnað við úrbætur og kröfðust þess að sá kostnaður yrði dreginn frá skuldinni og að seljandinn greiddi þeim það sem umfram væri. Dómurinn taldi seljanda bera ábyrgð á sumum af þeim göllum sem metnir höfðu verið og var kostnaði við úrbætur á þeim skuldajafnað upp í kröfu hans um greiðslu kaupverðs, en kaupendum gert að greiða það sem eftir stóð af skuldinni.
Þrotabú CLT Húsa ehf (enginn) gegn
Einari Erni Grettissyni, Silju Ósk Sigurpálsdóttur, Nönnu Höjgaard Grettisdóttur og Sindra Sigurðarsyni (
Guðjón Ármannsson lögmaður)
Málið var fellt niður fyrir Landsrétti með vísan til c-liðar 1. mgr. 105. gr., sbr. 1. mgr. 166. gr. laga nr. 91/1991. Að kröfu E, S, N og S og í samræmi við 2. mgr. 130. gr., sbr. 166. gr. sömu laga var þb. C ehf. gert að greiða þeim málskostnað fyrir Landsrétti.
Sóknaraðili R ehf. kærði úrskurð Héraðsdóms Reykjavíkur þar sem gagnsök R ehf. var vísað frá dómi í máli sem R höfðaði á hendur honum ásamt V og S&R hf. Í úrskurði Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að krafa sóknaraðilans R ehf. í gagnsök hafi hvorki verið samkynja aðalkröfu í málinu né ætti hún rætur að rekja til sama atviks, aðstöðu eða löggernings sbr. 2. mgr. 28. gr. laga nr. 19/1991. Brast því skilyrði fyrir höfðun gagnsakarinnar. Var af þeirri ástæðu hinn kærði úrskurður staðfestur.
Einar Örn Grettisson, Silja Ósk Sigurpálsdóttir, Nanna Höjgaard Grettisdóttir og Sindri Sigurðarson (
Sigurður Ágústsson lögmaður)
gegn
CLT Húsum ehf (
Marteinn Másson lögmaður)
Seljandi húseininga og annars efnis dæmdur til að endurgreiða útborgun
F ehf. keypti félagið N ehf., sem var í eigu L ehf., undir lok árs 2017. L ehf. höfðaði mál á hendur F ehf. til heimtu fjárhæðar sem F ehf. dró frá við lokagreiðslu vegna kaupanna. F ehf. taldi sig eiga gagnkröfu þar sem heildarskuldir N ehf. hefðu verið 3.450.959 krónum hærri en fram kom í prófjöfnuði sem lagður var til grundvallar við kaupin, auk þess sem N ehf. hefði verið haldið tilteknum leyndum göllum. Ágreiningur var um hvernig túlka skyldi grein 4.16 í kaupsamningi um N ehf. Í nefndri grein kom fram að upphæðir samningsins skyldu miðast við prófjöfnuð eins og hann stóð við lok dags 7. desember 2017. Ef kæmi í ljós, þegar öll gögn hefðu skilað sér til bókunar, að heildarskuldir væru hærri eða lægri en sem nemur 3.000.000 króna miðað við nefndan prófjöfnuð þá yrði tekið tillit til þess við lokagreiðslu. Talið var að með grein 4.16 væri kveðið á um hámark þeirrar fjárhæðar sem hvor aðili var tilbúinn að bera án eftirmála. Með vísan til þess, sem og túlkunar á orðalagi greinarinnar, var lagt til grundvallar að eingöngu ætti að taka tillit til þess við lokagreiðslu sem færi umfram 3.000.000 króna. Þá var ekki fallist á að N ehf. hafi verið haldið leyndum göllum. Litið var til þess að kaupin bar að með skömmum fyrirvara og samningsgerð var hraðað að kröfu kaupanda. Var ekki talið að F ehf. hefði mátt ganga út frá því að laun og tengd gjöld fyrstu daga viðkomandi launatímabils væru uppgerð eða að L ehf. tæki þær kröfur með sér við söluna. Hvað varðaði þann hluta gagnkröfu L. ehf. sem var umfram 3.000.000 króna, 450.959 krónur, var litið til þess að breyting hefði ekki aðeins orðið á skuldahlið prófjafnaðarins eftir að öll gögn höfðu skilað sér til bókunar, heldur einnig á eignahlið. Var mismunur milli skulda samkvæmt þeim prófjöfnuði sem lá til grundvallar við kaupin og leiðréttum prófjöfnuði, ásamt þeim auknu skuldum sem F ehf. taldi vera til staðar, innan við 3.000.000 króna. Þá byggði F ehf. á því að L ehf. ætti að bera tiltekinn hlutfallslegan kostnað af launum og tengdum gjöldum, án þess að miða við að F ehf. ætti að bera hlutfallslegan kostnað af persónuuppbót launþega sem L ehf. hafði innt af hendi. Að þessu virtu og gögnum málsins í heild var talið að F ehf. hefði ekki sannað að hann ætti gagnkröfu á hendur L ehf. Var F ehf. því gert að greiða L ehf. umkrafða fjárhæð.
Jón Kristinn Jónsson, Sólsel ehf, Jón Ingi Dardi og Amazingtours ehf (
Björgvin Jónsson lögmaður)
gegn
Roswithu M. Kreye Finnbogason (
Jón Magnússon lögmaður)
A ehf. keypti allt hlutafé í V ehf., sem var í eigu stefndu og eiginmanns hennar heitins, árið 2014. Í málinu taldi stefnda sig eiga kröfu að fjárhæð 11.500.000 krónur á hendur áfrýjendum vegna lokagreiðslu samkvæmt kaupsamningnum en áfrýjendur töldu sig eiga gagnkröfu á hendur stefndu til skuldajafnaðar. Byggðu áfrýjendur á því að handbært fé hefði verið lægra en gögnin sem lágu til grundvallar kaupunum hefðu gefið til kynna, að stefnda hefði ekki skilað fjármunum sem lágu inni á erlendum reikningi félagsins þann 1. september 2016, að fjárhæð 63.963 evrur, og að stefnda hefði tekið út 11.033 evrur af sama reikningi fyrir þann tíma og ráðstafað fjármununum í eigin þágu. Í dómi Landsréttar kom fram að stefnda yrði að bera hallann af því að hafa ekki skýrt þann mismun sem var á innstæðum félagsins og handbæru fé samkvæmt ársreikningi og hefði V ehf. því verið haldið galla í skilningi 17. gr. laga nr. 50/2002 um lausafjárkaup. Þá var því hafnað að tveggja ára tilkynningafrestur samkvæmt 2. mgr. 32. gr. laganna ætti við þar sem stefnda hefði ekki verið í góðri trú um að handbært fé félagsins hefði verið réttilega fært í ársreikningi fyrir árið 2013, sbr. 33. gr. laganna. Á hinn bóginn var krafa áfrýjenda um bætur eða afslátt vegna galla á hinu selda talin fallin niður vegna hins langa dráttar A ehf. á að gera athugasemdir við seljanda um gallann og var sú niðurstaða reist á almennum reglum um tómlæti. Þá taldi dómurinn að áfrýjendum bæri að greiða stefndu umrædda lokagreiðslu að frádreginni fjárhæð á hinum erlenda bankareikningi þann 1. september 2016 og þeirri fjárhæð sem hún hafði tekið út af reikningnum á árinu 2016 án þess að skýringar á þeim hafi legið fyrir, samtals að fjárhæð 74.996 evrur.
Stefnda gert að greiða stefnanda 3.663.406 krónur sem haldið hafði verið eftir í tengslum við kaup stefnda á verslunarekstri stefnanda.
Roswitha M. Kreye Finnbogason og Guðmundur Finnbogason (
Jón Magnússon lögmaður)
gegn
Jóni Kristni Jónssyni, Sólseli ehf, Jóni Inga Dardi og Amazingtours ehf (
Karl Jónsson lögmaður)
Fallist var á kröfu stefnanda um ógreiddar eftirstöðvar af kaupverði þar sem að gagnkröfur þær sem stefndi hafði uppi til skuldajafnaðar þóttu vera ósannaðar.
Kröfu stefnanda um greiðslu vinnulauna sem tekin til greina að hluta og var skuldajafnað við gagnkröfu stefnda.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda, fyrrverandi vinnuveitanda sínum, bætur vegna fyrirvaralauss brotthvarfs úr starfi. Kröfu stefnda vegna vangoldinna launa var skuldajafnað við kröfu stefnanda.
X var ákærður fyrir brot gegn 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 57. gr., sbr. 59. gr. vegalaga nr. 45/1994, með því að hafa grafið í sundur veg með þeim afleiðingum að engin leið var að komast eftir honum og samningsbundinn umferðarréttur eiganda landspildu er stóð innar við veginn skertist. Vísað var frá þeim þætti ákærunnar sem byggði á 1. mgr. 257. gr. almennra hegningarlaga þar sem skilyrði 4. mgr. sama ákvæðis, um að sá sem misgert var við hafi krafist málshöfðunar, var ekki uppfyllt. Lagt var fyrir héraðsdóm að taka til efnismeðferðar þann hluta ákærunnar sem varðaði brot gegn 1. mgr. 57. gr., sbr. 59. gr. vegalaga.
Aðalstefndu talið heimilt að stefna nýjum aðila inn í mál í gagnsök. Þá var gagnkrafa ekki talin vanreifuð.
A, B, C, D og E kröfðust þess að rannsókn R á ætluðum skattalagabrotum þeirra yrði dæmd ólögmæt en til vara að allir starfsmenn embættisins vikju sæti við rannsóknina. Talið var að með nánar tilgreindum ummælum hefði ríkislögreglustjóri orðið vanhæfur í málinu og var því fallist á varakröfu sakborninganna að því leyti. Ekki var hins vegar talið að röksemdir sakborninganna ættu að leiða til þess að aðalkrafa þeirra næði fram að ganga. Þá var því hafnað að öðrum starfsmönnum embættisins bæri að víkja sæti í málinu.
ÞK verk ehf gegn
Ingibjörgu Garðarsdóttur
Hafnað að vísa aðalkröfu í gagnsök frá dómi en varakröfu í gagnsökinni var vísað frá
Ákæruvaldið (
Ragnheiður Harðardóttir vararíkissaksóknari)
gegn
X (
Logi Guðbrandsson hrl)
Málinu var vísað frá héraðsdómi, þar sem lögreglustjóra brast heimild að lögum til að gefa út ákæru í því. Ákærði hefur viðurkennt að hafa kastað matardiski í áttina að brotaþola með þeim afleiðingum að hún hlaut skurð á höfði og vísifingri vinstri handar eins og nánar er lýst í ákæru. Ákærði neitar því hins vegar að ásetningur hans hafi staðið til þess að valda brotaþola tjóni eða stofna heilsu hennar í augljósan háska. Vitnið, C, segist halda að diskurinn hafi fyrst lent á veggnum og síðan kastast í brotaþola. Vitnið, A, brotaþoli í máli þessu, kveðst hins vegar ekki gera sér grein fyrir hvort diskurinn lenti á veggnum eða beint á henni sjálfri. Þá ber vitnið, B, að af ummerkjum að dæma hafi verið greinilegt að diskurinn lenti í um 1,5 m hæð á veggnum til hliðar við borðið þar sem brotaþoli sat ásamt fleira fólki. Með vísan til framangreinds er ósannað að diskurinn hafi lent á höfði brotaþola og síðan í vegg eins og í ákæru greinir. Verður því að miða við að diskurinn hafi fyrst hafnað á veggnum og að brot úr honum hafi kastast í brotaþola með þeim afleiðingum, sem greinir í ákæru. Ekki verður talið að vörn hafi verið áfátt vegna þess að verknaðarlýsing var ekki rétt að þessu leyti í ákæru, enda tjáðu ákærandi og verjandi sig um þetta sakaratriði í munnlegum málflutningi. Ákærði kveðst hafa verið undir miklum áhrifum áfengis í umrætt sinn og að verknaðurinn hafi verið unninn í fullkomnu rænuleysi Á það ber að líta að ákærði kom sér sjálfur í þetta ástand og athafnir hans í umrætt sinn sýna að hann var ekki fullkomlega rænulaus á verknaðarstund. Verður því ekki talið að um hafi verið að ræða slíkt rænuleysi, sem 17. gr. almennra hegningarlaga kveður á um. Er sýknukröfu ákærða á þeim grundvelli því hafnað. Með hliðsjón af því að tilviljun ein virðist hafa ráðið því hvar umrædd skál lenti og að öðru leyti með vísan til framburðar ákærða og vitna hér fyrir dómi þykir ekki í ljós leitt að ásetningur ákærða hafi staðið til þess að valda brotaþola tjóni. Verður brot hans því ekki talið varða við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Á árinu 1997 var ákærði dæmdur til greiðslu sektar og sviptur ökurétti í tvö ár vegna ölvunaraksturs. Við ákvörðun refsingar er litið til þess að ákærði hefur játað brot sitt greiðlega. Refsing ákærða þykir hæfilega ákveðin fangelsi í 30 daga. Eftir atvikum þykir rétt að skilorðsbinda refsinguna og ákveða að hún falli niður að liðnum tveimur árum frá uppkvaðningu dómsins haldi ákærði almennt skilorð 57. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 4. gr. laga nr. 22/1955.
Úrskurður héraðsdóms um að matsmenn skyldu dómkvaddir var staðfestur.
Ekki var fallist á að settan ríkissaksóknara í opinberu máli hefði skort umboð til að fara með málið af hálfu ákæruvalds og var því ekki fallist á að útivist hafi orðið við fyrirtöku málsins af hálfu ákæruvaldsins í nánar tilgreind skipti, en krafa ákærðu í málinu laut að því að vegna ítrekaðrar útivistar ákæruvalds bæri að fella málið niður.
Höfðað var opinbert mál á hendur A, B, C, D, E og F og var ákæra í málinu í 40 liðum. Var 32 liðum ákærunnar vísað frá dómi þannig að eftir stóðu 8 liðir. Ríkislögreglustjóri óskaði eftir því við ríkissaksóknara að hann tæki til athugunar þau gögn sem legið hafi að baki þeim 32 ákæruliðum, sem vísað hafði verið frá dómi, til að ganga úr skugga um það hvort efni væri til að höfða mál að nýju á grundvelli þeirra. Ríkissaksóknari taldi sig ekki bæran til að stýra umræddri athugun og óskaði eftir við dómsmálaráðherra að settur yrði annar löghæfur maður til verksins. Skipaði dómsmálaráðherra S til að fara með málið. Í þinghaldi í máli vegna þeirra 8 ákæruliða sem ekki hafði samkvæmt framansögðu verið vísað frá dómi kom upp ágreiningur um það hvort S færi með ákæruvald í því máli einnig. Taldi héraðsdómari svo ekki vera og kvað upp úrskurð þar að lútandi. S kærði úrskurðinn til Hæstaréttar og krafðist viðurkenningar á því að hann hefði verið bær og haft almennt og sérstakt hæfi til að fara sem settur ríkissaksóknari með ákæruvald í sakamálinu í nefndu þinghaldi. Talið var að í opinberum málum gilti meginregla sú sem fram komi í 1. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að dómstólar verði ekki krafðir álits um lögfræðileg efni eða hvort tiltekið atvik hafi gerst nema að því leyti sem nauðsynlegt sé til úrlausnar um ákveðna kröfu í dómsmáli. Yrði litið svo á að settan saksóknara hafi af einhverjum ástæðum skort hæfi til að fara með málið í umræddu þinghaldi eða síðar, yrði að líta svo á að ekki hefði verið mætt í þinghaldið af hálfu ákæruvaldsins. Var talið að í málinu hefði ekki á þetta reynt, heldur hefðu aðeins verið settar fram kröfur af hálfu ákæruvalds, sem fælu í sér beiðni um að dómstólar láti frá sér fara almenna staðfestingu á því að settur ríkissaksóknari sé bær til að fara með ákæruvald í málinu, svo og um almennt og sérstakt hæfi hans til þess. Á kröfur sem þessar yrði samkvæmt áðurgreindri reglu ekki felldur dómur og bæri því af sjálfsdáðum að fella hinn kærða úrskurð úr gildi.
Ákæruvaldið (
Bragi Steinarsson vararíkissaksóknari)
gegn
Jóni Andréssyni (
Jón Hjaltason hrl)
J var í héraði fundinn sekur um verknað er varðaði við 1. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Á grundvelli 15. gr. sömu laga hafði J jafnframt verið sýknaður af refsikröfu ákæruvalds. Ekki var talið að gera hefði þurft grein fyrir þessari niðurstöðu í dómsorði. Niðurstaða héraðsdóms um að gera J skylt að gangast undir lyfjameðferð var talin samrýmast ákvæðum 62. gr. laga nr. 19/1940 og að nægilega væri gerð grein fyrir því í forsendum héraðsdóms hvernig læknismeðferð J skyldi háttað. Ómerkingarkröfu ákæruvaldsins var samkvæmt þessu hafnað og stóð héraðsdómur óraskaður.