Dómstólaleit

X krafðist þess að Á yrði meinað að leggja fram nánar tiltekin gögn úr þremur lögreglumálum er vörðuðu hann í sakamáli sem höfðað var á hendur honum. Gagnanna, sem ágreiningurinn stóð um, hafði ekki verið aflað við þá rannsókn sem leiddi til útgáfu ákæru á hendur X, heldur í öðrum málum sem öll höfðu verið felld niður af hálfu lögreglu. Brot X í ákæru var aðallega talið varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og taldi Á að umrædd gögn vörpuðu ljósi á hvort um endurtekið ástandi hefði verið að ræða, eins og tiltekið er í ákvæðinu. Mótmælti X framlagningu gagnanna, meðal annars á þeim grundvelli að þau væru bersýnilega þýðingarlaus við sönnunarfærslu atvika í því máli sem Á hafði höfðað gegn honum. Í úrskurði Landsréttar kom fram að með ákæru málsins hefði X ekki verið gefið að sök að hafa endurtekið sýnt af sér þá háttsemi sem fram kemur í 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga, heldur einungis að hafa í eitt skipti, á alvarlegan hátt, ógnað lífi, heilsu og velferð dóttur sinnar. Var tekið fram að samkvæmt 180. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála mætti hvorki dæma ákærða fyrir aðra hegðun en þá sem í ákæru greinir né heldur dæma aðrar kröfur á hendur honum. Yrði X því ekki sakfelldur fyrir aðra háttsemi en lýst væri í ákærunni. Taldi Landsréttur að sönnunarfærsla, sem miðaði að því að færa sönnur á að X hefði áður ógnað fjölskyldu sinni þannig að um endurtekna háttsemi væri að ræða, væri bersýnilega þýðingarlaus, sbr. 3. mgr. 110. gr. laga nr. 88/2008. Var því fallist á kröfur X um að Á yrði synjað um að leggja fram umrædd gögn í málinu.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Á um að X yrði látinn sæta gæsluvarðhaldi. Með úrskurði Landsréttar var fallist á kröfu Á um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

A höfðaði mál aðallega á hendur SÍ en til vara á hendur Í. Gerði A þær kröfur á hendur SÍ að honum yrði gert að greiða sóknaraðila bætur á grundvelli þágildandi laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu vegna tjóns sem hann varð fyrir vegna afleiðinga læknismeðferðar á Landspítalanum. Þá gerði A þær kröfur á hendur Í, sem varastefnda, að ef SÍ yrði sýknaður af dómkröfu A í héraði yrði hann dæmdur til að greiða A sömu fjárhæð og krafist var úr hendi aðalstefnda SÍ. Varakrafan var gerð svo A gæti sótt skaðabótakröfu á hendur Í að því marki sem A fengi tjón sitt ekki bætt hjá SÍ. Við rekstur málsins nýtti A sér það réttarfarshagræði sem felst í 2. mgr. 19. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála að stefna SÍ aðallega og Í til vara, enda áttu kröfurnar rætur að rekja til sama atviks. Við meðferð málsins í héraði gerðu A og SÍ með sér dómsátt þar sem SÍ viðurkenndi bóta- og greiðsluskyldu vegna tjóns sem A hafði orðið fyrir. Með þeirri greiðslu, auk greiðslu sem hann hafði áður fengið, hafði SÍ greitt A hámarksbætur samkvæmt þágildandi 2. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000. Í framhaldinu lagði A fram endanlegar dómkröfur á hendur Í þar sem tekið var mið af þeim greiðslum sem SÍ hafði innt af hendi til A. Með úrskurði héraðsdóms 18. september 2025 var máli A gegn Í vísað frá dómi. Í dómi Landsréttar kom fram að eins og samspil krafna á hendur aðal- og varastefnda var háttað í málinu væri ekki efni til að vísa kröfum á hendur Í frá dómi. Þá væri engin ástæða til að efast um að málatilbúnaður A samkvæmt endanlegri kröfugerð hans samrýmdist þágildandi 7. gr. laga nr. 111/2000. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu BR um að sonur A, B, yrði vistaður áfram utan heimilis A á heimili á vegum BR. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að þegar litið væri sérstaklega til eindregins vilja drengsins og meðalhófsreglu í barnaverndarstarfi yrði ekki séð að brýnir hagsmunir hans krefðust slíkrar íhlutunar sem BR krafðist í málinu og að ekki mætti ná sama markmiði með síður íþyngjandi ráðstöfunum. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi um annað en málskostnað og gjafsóknarkostnað.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c- og d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Með hinum kærða úrskurði var felldur úr gildi úrskurður umdæmisráðs barnaverndar í Kraganum, þess efnis að B og C skyldu vistaðar utan heimilis í allt að fjóra mánuði. Byggðist úrskurður héraðsdóms meðal annars á því að engin gögn lægju fyrir um að sálfræðingur á Landspítala teldi A ekki geta sinnt B og C, en fyrir Landsrétti voru lögð fram gögn þess efnis. Þá voru einnig lögð fram gögn, sem ekki höfðu legið fyrir við meðferð málsins fyrir héraðsdómi, sem sýndu fram á tengsl A við menn sem höfðu sent D, föður B og C, og móður hans, hótanir í gegnum skilaboð með síma og fóru að heimili fjölskyldunnar eitt sinn. Enn fremur var lagt fyrir Landsrétt bréf frá leikskólastjóra B og C þar sem fram kom að starfsmenn leikskólans hefðu merkt miklar breytingar til hins betra hjá annarri stúlknanna eftir að varnaraðili fór af heimilinu. Var úrskurður héraðsdóms felldur úr gildi.

Með úrskurði héraðsdóms var X gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c- liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Landsréttur taldi að ekki yrði fullyrt á sama hátt og áður að ætla mætti að X héldi áfram brotum þannig að nauðsyn væri á að hann sætti áfram gæsluvarðhaldi. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem sóknaraðila var veitt heimild til að rannsaka rafrænt efnisinnihald tiltekins farsíma og fartölvu varnaraðila sem lögregla hafði lagt hald á.

Úrskurður héraðsdóms felldur úr gildi og krafa A um dómkvaðningu matsmanns á grundvelli matsbeiðni hans tekin til greina.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008. um meðferð sakamála.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem varnaraðila var gert að sæta afplánun á 190 daga eftirstöðvum refsingar samkvæmt dómum Landsréttar, sem honum var veitt reynslulausn á í tvö ár með ákvörðun Fangelsismálastofnunar.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem L var veitt heimild til rannsóknar á rafrænu efnisinnihaldi tilgreindra muna sem haldlagðir voru í þágu rannsóknar á sakamáli.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta farbanni.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem fallist var á kröfu F hf. um dómkvaðningu matsmanns. Aðila greindi einkum á um hljóðvist og hljóðeinangrun milli G sem var í eigu F hf. og H 8-10 þar sem IP ehf. rak hótel. Í málinu lágu fyrir bæði undir- og yfirmatsgerð þar sem meðal annars var lagt mat á hljómburð og hljóðeinangrun í tilteknum herbergjum hótelsins við H 8-10 vegna hljóða sem borist gætu frá G og hvort hljóðeinangrun fullnægði kröfum sem gerðar hefðu verið á þeim tíma sem starfsemi í húsinu var breytt í hótel. Þá höfðu aðilar lagt fram ýmsar sérfræðiskýrslur sem vörðuðu sakarefni málsins. Ágreiningur aðila laut að því hvort heimila ætti F hf. að afla nýs undirmats, meðal annars í þeim tilgangi að meta hversu mikið vægi hægt væri að veita yfirmatsgerð í málinu. Í úrskurði Landsréttar var ekki fallist á með F hf. að tilefni til að óska svara við þeim spurningum sem getið var í matsbeiðni hefði fyrst gefist eftir að yfirmatsgerð lá fyrir. Þá var litið til þess að þegar yfirmatsgerð var lögð fram í desember 2024 voru sjö ár liðin frá því að málið var þingfest í héraði og hafði F hf. ekki nýtt þann langa tíma sem gefist hafði til að afla mats um þau atriði sem greindi í matsbeiðninni. Var talið að öflun nýrrar matsgerðar myndi hafa í för með sér fyrirsjáanlegar tafir á meðferð málsins sem væru úr hófi, að teknu tilliti til meginreglunnar um hraða málsmeðferð og rétt annarra málsaðila samkvæmt 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og kröfu F hf. um dómkvaðningu matsmanns hafnað.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli b-liðar 1. mgr. 115. gr., sbr. 4. mgr. 105. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem tekin var til greina krafa Þ um að þb. F yrði gert að setja tryggingu fyrir greiðslu málskostnaðar í máli þrotabúsins gegn Þ. Þegar málið var þingfest 29. nóvember 2023 hafði þegar verið gert árangurslaust fjárnám hjá F. Þá höfðu jafnframt verið gerð tvö árangurslaus fjárnám hjá F eftir þingfestingu málsins eða 22. maí og 2. júní 2024. Bú F var tekið til gjaldþrotaskipta 13. nóvember 2024 en Þ setti kröfu um málskostnaðartryggingu fyrst fram á dómþingi 25. sama mánaðar. Landsréttur taldi að Þ hefði ekki sýnt fram á að hann hefði fyrst átt þess kost að setja fram kröfu um málskostnaðartryggingu, svo seint sem raun varð á, þannig að skilyrði væru til að víkja frá meginreglu 1. mgr. 133. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stæði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu Þ um dómkvaðningu matsmanns til að meta hvort finna mætti persónuupplýsingar um Þ, eftir atvikum viðkvæmar persónuupplýsingar, á þremur hörðum diskum sem voru í vörslum embættis héraðssaksóknara og innihéldu afrit af gögnum sem SÍ lagði hald á við húsleit hjá S hf. árið 2012. Í úrskurði Landsréttar kom meðal annars fram að þrátt fyrir að með matsbeiðninni væri meðal annars leitað álits á þáttum sem öðrum þræði snertu lagaleg atriði, sbr. 2. mgr. 60. gr. laga nr. 91/1991, þá myndi niðurstaða þar um í matsgerð ekki binda hendur dómara eða þrengja svigrúm hans eða skyldu til að meta þau endanlega sjálfur. Jafnframt var talið að leit að upplýsingum á diskunum hlyti að kalla á sérstaka tæknikunnáttu sem dómari byggi tæplega yfir og ætti það við um allar matsspurningar. Auk þess var ekki talið að þau atriði sem Þ vildi sanna með matsbeiðninni skiptu ekki máli eða væru tilgangslaus til sönnunar og þá bæri matsbeiðandi áhættu af því að sönnunarfærslan nýttist honum í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að dómkveðja matsmann í samræmi við beiðni Þ með þeirri breytingu að felldur var brott áskilnaður í matsbeiðni um að SÍ fengi ekki aðgang að þeim gögnum sem matsmaður kynni að afla, enda væri sá áskilnaður í andstöðu við 2. mgr. 62. gr. laga nr. 91/1991.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áfram farbanni á grundvelli 1. mgr. 100. gr., sbr. b-lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Fallist var á kröfu sóknaraðila um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli g-liðar 1. mgr. 115. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu um að endursenda beiðni A hf. um nauðungarsölu á 24 lóðum að V og lagt fyrir sýslumann að taka beiðni um nauðungarsölu fyrir. Í úrskurði Landsréttar kom fram að í beiðni A hf. um nauðungarsölu hafi M einn verið tilgreindur sem gerðarþoli en í sviga fyrir neðan hafi verið tilgreint dánarbú Þ. Samkvæmt því var lagt til grundvallar að beiðninni hefði ekki jafnframt verið beint að dánarbúi Þ sem gerðarþola. Var héraðsdómara því ekki rétt að tilgreina dánarbúið til varnar ásamt M og bar aðeins að leysa úr því hvort nauðungarsölubeiðninni hefði verið réttilega beint að M sem gerðarþola í skilningi laga nr. 90/1991 um nauðungarsölu. Þau fasteignaréttindi sem A hf. leitaði nauðungarsölu á vegna skulda Þ voru eign dánarbús hans samkvæmt þinglýstum heimildum. Samkvæmt því og 2. mgr. 2. gr. laga nr. 90/1991 var ekki rétt að tilgreina M í nauðungarsölubeiðninni sem gerðarþola. Af þeim sökum taldi Landsréttur að sýslumanninum hefði borið að endursenda A hf. beiðnina eins og hann gerði. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og kröfu A hf. hafnað.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Sóknaraðili var nauðungarvistuð með ákvörðun sýslumannsins á höfuðborgarsvæðinu 18. maí 2024 og var sú ákvörðun staðfest með hinum kærða úrskurði héraðsdóms. Í úrskurði Landsréttar kom fram að skilyrði nauðungarvistunar samkvæmt 2. mgr. 19. gr. lögræðislaga nr. 71/1997 séu þau að einstaklingur sé haldinn alvarlegum geðsjúkdómi eða verulegar líkur eru taldar á að svo sé eða ástand hans er þannig að jafna megi til alvarlegs geðsjúkdóms. Sama gildi ef einstaklingur á við alvarlega áfengisfíkn að stríða eða ofnautn ávana- og fíkniefna. Læknisvottorð það sem var lagt til grundvallar ákvörðunar sýslumanns þótti hins vegar ekki bera með sér þeir læknar sem rituðu vottorðið eða gáfu skýrslu í málinu hafi greint geðrofseinkenni hjá sóknaraðila. Þótti ljóst að nauðungarvistun sóknaraðila byggði á mati og upplýsingum annara en nefndra lækna en engin gögn frá þeim aðilum voru lögð fyrir réttinn. Af þessu virtu sem og skýrslu sóknaraðila fyrir héraðsdómi var ekki talið hafa verið sýnt fram á að uppfyllt væru skilyrði til nauðungarvistunar á grundvelli 2. mgr., sbr. 3. mgr. 19. gr. lögræðislaga. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um lögheimili barna þeirra, meðlag og umgengni. Með úrskurði héraðsdóms var tekin til greina krafa B um lögheimili barnanna til bráðabirgða þar til leyst hefði verið úr ágreiningi um lögheimili þeirra með dómi. Jafnframt var A gert að greiða einfalt meðlag með hvoru barni frá uppkvaðningu úrskurðarins og þá var kveðið á um umgengni A til bráðabirgða. Fyrir lá að börnin bjuggu hjá báðum foreldrum þar til þau slitu sambúð í október 2023. Skömmu síðar hafi B flutt með börnin af sameiginlegu heimili aðila en A hafi áfram búið þar og börnin notið umgengni við hann. Í úrskurði Landsréttar kom fram að sú ákvörðun B að flytja með börnin af fyrrum sameiginlegu heimili hennar og A hafi augljóslega haft röskun á högum þeirra í för með sér. Í ljósi þess skamma tíma sem liðinn var frá þeirri breytingu á högum barnanna og umgengni þeirra við A undanfarna mánuði þótti ekki hafa verið sýnt fram á að hagsmunir barnanna stæðu til þess að flytja þyrfti lögheimili þeirra til bráðabirgða til B á meðan mál aðila væri til meðferðar fyrir dómi. Taldi Landsréttur að slík röskun gæti ekki ein og sér réttlætt ákvörðun um að breyta skráningu á lögheimili barna til bráðabirgða. Var því hafnað kröfu B um að lögheimili barnanna yrði hjá henni til bráðabirgða og henni gert að greiða einfalt meðlag með hvoru barni frá uppkvaðningu úrskurðarins ásamt því að kveðið var á um umgengni hennar við börnin.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms og X gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hafi kært X til lögreglu vegna hótana og ógnandi hegðunar X í garð A. X neitaði hins vegar meintum brotum. Fyrir lá að engin vitni hafi orðið að þeim samskiptum sem voru tilefni kæru A í júní 2023 en í kæru í ágúst sama ár var vísað til samskipta X við samstarfsmann A. Gögn málsins báru hins vegar ekki með sér að skýrsla hefði verið tekin af umræddum samstarfsmanni A né öðrum sem kunna að hafa orðið vitni af þeim atvikum sem um ræðir. Að þessu gættu og að teknu tilliti til þess að X hafði ekki áður verið gert að sæta nálgunarbanni var ekki talið sýnt hefði verið fram á að skilyrðum 4. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili hefði verið fullnægt. Var hin kærða ákvörðun því felld úr gildi.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og 1. mgr. 97. gr. sömu laga.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta geðrannsókn í samræmi við framkomna beiðni um dómkvaðningu yfirmatsmanna. X hafði áður sætt slíkri rannsókn þar sem fram kom að ekki yrði séð að ástandi X væri þannig háttað að hún teldist ekki sakhæf í skilningi 15. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Þá var ekkert talið koma í veg fyrir að refsing X gæti borið árangur, sbr. 16. gr. sömu laga. Í úrskurði Landsréttar kom fram að niðurstaða matsmanns hefði verið afdráttarlaus og þá hefði Á ekki fært haldbær rök fyrir því að annmarkar væru á fyrirliggjandi matsgerð eða lagt fram ný gögn sem styddu að ástæða væri til að draga í efa niðurstöðu hennar. Var kröfu Á því hafnað og hinn kærði úrskurður felldur úr gildi.

A höfðaði mál gegn B ehf. o.fl. meðal annars til viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns sökum eitrunar sem hún kvaðst hafa orðið fyrir um borð í flugvél við störf sín hjá B ehf. Í málinu lá fyrir matsgerð þar sem niðurstaða matsmanna var sú að ekki væri mögulegt að svara nánar tilgreindri matsspurningu tvö. Með úrskurði Landsréttar 11. september 2023 í máli nr. 465/2023 var fallist á kröfu A að matsmönnum yrði gert að svara hinni tilgreindu matsspurningu en héraðsdómur hafði hafnað þeirri kröfu. Gerðu matsmenn síðar viðauka við matsgerðina. A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem því var hafnað að héraðsdómari legði fyrir matsmenn að meta einkenni A og tímabundið og varanlegt líkamstjón hennar vegna einkennanna án tillits til orsaka þeirra, sbr. nefndan úrskurð Landsréttar í máli nr. 465/2023. Í úrskurði Landsréttar kom fram að samkvæmt fyrrgreindum úrskurði Landsréttar hefði matsmönnunum borið að svara hinni umþrættu matsspurningu tvö á grundvelli þeirra líkamlegu og andlegu einkenna A sem vísað væri til í matsspurningum A og lýst væri og fjallað um í matsgerðinni, óháð orsökum þeirra einkenna. Þegar virt væru ummæli matsmanna í viðauka matsgerðarinnar væri ljóst að þess hefðu þeir ekki gætt. Var því ekki talið að matsmenn hefðu metið það sem þeim bar að meta á grundvelli dómkvaðningar, sbr. 1. mgr. 61. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir matsmenn, sbr. 1. mgr. 66. gr. laga nr. 91/1991, að svara að nýju matsspurningu tvö.

S hf. höfðaði mál þetta gegn F, SÍ hf., M ehf., N hf. og L ehf. til ógildingar á úrskurði úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála nr. 7/2019. F höfðaði annað mál gegn öllum fyrrgreindum aðilum og krafðist einnig ógildingar umrædds úrskurðar en það mál var sameinað þessu. Rekið var annað mál milli sömu aðila að N hf. undanskildu vegna ákvörðunar Fjarskiptastofu nr. 10/2018. Undir meðferð málsins óskaði SÍ hf. eftir því að dómkvaddur yrði matsmaður til að leggja mat á nánar tilgreind atriði. Féllst héraðsdómur á dómkvaðninguna. Í úrskurði Landsréttar kom fram að spurningar þær sem SÍ hf. óskaði eftir að lagðar yrðu fyrir matsmenn miðuðu allar við tímamark áður en atvik máls þessa gerðust. Virtust spurningarnar þannig varða tímamark og atvik sem fjallað væri um í máli vegna ákvörðunar Fjarskiptastofu nr. 10/2018. Ljóst væri af forsendum úrskurðar úrskurðarnefndar fjarskipta- og póstmála nr. 7/2019, sem mál þetta varðaði, að ákvörðun Fjarskiptastofu nr. 10/2018 væri ekki til endurskoðunar og efnisatriði hennar væru ólík. SÍ hf. hefði að þessu gættu ekki gert grein fyrir því hvernig matsgerðin myndi nýtast til sönnunar í þessu máli. Landsréttur taldi því að matsgerð sú sem SÍ hf. hygðist afla væri bersýnilega tilgangslaus við úrlausn þess ágreinings sem uppi væri í málinu, sbr. 3. mgr. 46. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Var beiðni SÍ hf. um dómkvaðningu matsmanna hafnað.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að móðir brotaþola hefði tilkynnt og leitað til lögreglu vegna ítrekaðs ónæðis, ógnandi og ofbeldisfullrar hegðunar og símaónæðis af hálfu X. Að virtum gögnum málsins taldi Landsréttur að skilyrðum a-liðar 1. mgr. 4. gr. laga nr. 85/2011 væri fullnægt til að X yrði gert að sæta nálgunarbanni gagnvart brotaþolum. Ekki var talið að unnt væri að beita vægari úrræðum en nálgunarbanni til að vernda hagsmuni brotaþola og var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og staðfest ákvörðun L um að X sæti nánar tilgreindu nálgunarbanni í sex mánuði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem felld var úr gildi ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni gagnvart A. Í úrskurði Landsréttar kom fram að A hefði lýst því í skýrslutöku hjá lögreglu að hún hefði orðið fyrir miklu ónæði af hálfu X. Hann hefði ítrekað hringt í hana og sent henni sms skeyti og hótað henni lífláti og barsmíðum. Þá lægi fyrir að A hefði ítrekað leitað til lögreglu vegna ógnandi ofbeldisfullrar hegðunar og símaónæðis af hálfu X. Skilyrði a-liðar 1. mgr. 4. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili voru talin uppfyllt og ekki var talið að unnt væri að beita vægari úrræðum en nálgunarbanni til að vernda hagsmuni A. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni í sex mánuði staðfest.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem varnaraðila var gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli c-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

S var skipaður verjandi X við rannsókn sakamáls, en lét af þeim störfum þegar annar lögmaður var skipaður í hans stað. S gerði kröfu um að héraðsdómari úrskurðaði um þóknun honum til handa vegna framangreindra starfa og var það gert. Kærði S úrskurðinn til Landsréttar og krafðist þess að þóknun hans yrði hækkuð. Þar sem ekki lá fyrir að máli gegn X væri lokið í skilningi 1. mgr. 38. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var ekki talið tímabært að kveða á um þóknun S með þeim hætti sem gert hafði verið. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi..

A höfðaði mál gegn B ehf. o. fl. meðal annars til viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns sökum eitrunar sem hún kvaðst hafa orðið fyrir um borð í flugvél við störf sín hjá B ehf. A kærði úrskurð héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu hennar um að lagt yrði fyrir matsmenn að svara nánar tilgreindri matsspurningu samkvæmt dómkvaðningu. Í úrskurði Landsréttar kom fram að ekki yrði talið að matsspurningin væri bersýnilega þýðingarlaus, þótt vissulega væri óvíst á þessu stigi hvort svör við henni myndu í reynd koma A að notum, en hún bæri áhættuna af því. Þá yrði ekki ráðið að afstaða matsmanna til spurningarinnar hefði byggt á öðru en því að gögn málsins hafi ekki sýnt fram á orsakasamband milli andlegra og líkamlegra einkenna A og ætlaðrar losunar eiturefna í umræddri flugferð, en á því byggði þrautavarakrafa A ekki. Þá kæmi ekkert fram í matsgerð um að matsmenn hefðu ekki talið sér fært að svara spurningunni af öðrum ástæðum, svo sem vegna skorts á gögnum eða upplýsingum, en úr slíku gætu þeir eftir atvikum bætt á matsfundum og með læknisfræðilegri skoðun á A. Enn fremur yrði ekki talið að óljóst væri hvað meta ætti, en af samhengi spurningarinnar við matsgerðina í heild væri ljóst að hún sneri að mati á einkennum A frá tilteknum tíma og áhrifum þeirra án þess að lagt yrði mat á tiltekna orsök í þeim efnum. Var úrskurður héraðsdóms felldur úr gildi og lagt fyrir matsmenn að svara hinni tilgreindu matsspurningu.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem skorið var til bráðabirgða úr ágreiningi aðila um lögheimili barns þeirra. Með úrskurði héraðsdóms var tekin til greina krafa B um lögheimili barnsins til bráðabirgða þar til leyst hefði verið úr ágreiningi um lögheimili þess með dómi. Í úrskurði Landsréttar var rakið að þegar hefði orðið röskun á högum barnsins frá því sem var þegar búsetu þess var skipt og báðir foreldrar þess bjuggu á M. Að því gættu þótti það vera barninu fyrir bestu að lögheimili þess yrði hjá A þar til forsjármál þeirra hefði verið til lykta leitt, en með því væri viðhaldið fyrirkomulagi sem málsaðilar sömdu um við samvistaslit þeirra og í gildi var við höfðun málsins. Var því hafnað kröfu B um að lögheimili barnsins yrði hjá honum til bráðabirgða.

AP kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli AP gegn AE og ET var vísað frá á þeim grundvelli að framsetning og reifun málatilbúnaðar er laut að fjárkröfum AP væri með þeim hætti að AE og ET gæfist ekki fullnægjandi færi á að taka til varna í málinu. Taldi héraðsdómur að málatilbúnaður AP stangaðist í verulegum atriðum á við áskilnað e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Þá vísaði héraðsdómur einnig frá kröfu AP um staðfestingu tveggja kyrrsetningargerða. Í úrskurði Landsréttar kom fram að héraðsdómsstefna AP hefði að geyma útlistun á þeim málsgrundvelli sem skaðabótakrafa félagsins byggðist á. Jafnframt væri í stefnunni tekið fram að yrði talið að grundvöllur skaðabótaskyldu væri ekki fyrir hendi væri á því byggt af hálfu AP að félagið ætti kröfu um endurgreiðslu á grundvelli meginreglna samninga- og kröfuréttar. Taldi Landsréttur að þrátt fyrir að reifun AP á kröfu hans og málsgrundvelli væri knöpp yrði allt að einu ekki séð á greinargerð AE og ET að vörnum þeirra hafi verið áfátt af þeim sökum. Samkvæmt því og öðru framangreindu var það niðurstaða Landsréttar að málatilbúnaður sóknaraðila, svo sem hann birtist í héraðsdómsstefnu, uppfyllti skilyrði e-liðar 1. mgr. 80. gr. laga nr. 91/1991. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

H kærði úrskurð héraðsdóms þar sem máli H gegn A var vísað frá dómi án kröfu, á þeim grundvelli að kröfugerð H eins og hún væri sett fram, væri í andstöðu við 1. og 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Í málinu krafðist H viðurkenningar á því að I hefði verið óheimilt að binda enda á störf H hjá I á grundvelli tilgreindar greinar í kjarasamningi Félags íslenskra flugumferðarstjóra og Isavia ohf. þar sem fram kemur að réttindi flugumferðarstjóra til starfa sinna falli niður í síðasta lagi við 63 ára aldur. Í úrskurði Landsréttar kom fram að H hefði lögvarða hagsmuni af úrlausn dómstóla um það hvort starfslok hans hefðu farið í bága við lög, sem aðila greindi á um, og að úrlausn um það gæti varðað miklu um réttarsamband þeirra. Var talið eins og þarna stóð á að krafa sóknaraðila um viðurkenningu á því hvort að I hafi verið óheimilt að binda enda á störf hans hjá I endurspeglaði nægilega þann ágreining sem væri á milli aðila. Var viðurkenningakrafan talin uppfylla lágmarksskilyrði 1. og 2. mgr. 25. gr. laga nr. 91/1991. Hinn kærði úrskurður var því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að taka málið til efnismeðferðar.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

S kærði úrskurð héraðsdóms þar sem felld var úr gildi fjárnámsgerð sem Sýslumaðurinn á höfuðborgarsvæðinu gerði hjá A að kröfu S í mars 2022. Byggði A á því að honum hefði verið heimilt á grundvelli reglna nr. 797/2016 um greiðsluforgang og skuldajöfnun skatta og gjalda að gefa fyrirmæli um með hvaða hætti eignum hans, sem áður höfðu verið kyrrsettar, skyldi ráðstafað til greiðslu á ætlaðri skattkröfu á hendur honum en fjárnámsgerðin hefði verið í andstöðu við þessi fyrirmæli hans. Í úrskurði Landsréttar kom fram að reglur nr. 797/2016 tækju samkvæmt efni sínu til ráðstöfunar greiðslna sem inntar væru af hendi til lúkningar þeirra opinberu gjalda sem þar væru tilgreind. Reglurnar mæltu á hinn bóginn ekki fyrir um forgangsröð skattkrafna þegar innheimtumaður krefðist tryggingar- ráðstafana, svo sem kyrrsetningar eða fjárnáms, í eignum skuldara til tryggingar greiðslu opinberra gjalda. Hefðu reglurnar því ekki þýðingu fyrir úrlausn málsins. Á S hvíldi sú skylda að annast innheimtu skatta og gjalda en af því hlutverki leiddi að S bæri að haga innheimtu sinni með þeim hætti að hún skilaði sem mestum árangri að gættum meginreglum stjórnsýsluréttarins. Hefði S því verið rétt að haga innheimtu sinni með þeim hætti sem greindi í málinu. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og fallist á kröfu S um staðfestingu fjárnámsgerðarinnar.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem tilteknum fjarskiptafyrirtækjum var gert að veita L nánar tilgreindar upplýsingar í tengslum við rannsókn máls, sbr. 80. og 83. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem staðfest var ákvörðun L um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að X væri undir rökstuddum grun um að hafa 11. október 2022 framið refsivert brot gegn A. Ekkert annað lægi fyrir sem rennt gæti stoðum undir að X yrði gert að sæta nálgunarbanni. Ekki hefði verið sýnt fram á að fullnægt væri skilyrðum 4. gr. og 1. og 2. mgr. 6. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili fyrir beitingu nálgunarbanns. Var hin kærða ákvörðun því felld úr gildi.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a- og d-liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði látinn sæta gæsluvarðhaldi og fallist á kröfu L um gæsluvarðhald X á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að staðfest yrði ákvörðun hans um að X skyldi sæta nánar tilgreindu nálgunarbanni. Í úrskurði Landsréttar kom fram að gögn málsins styddu lýsingar brotaþola á því að varnaraðili hefði frá skilnaði þeirra ítrekað sýnt af sér háttsemi sem væri til þess fallin að valda hræðslu eða kvíða hjá henni. Þá lægi fyrir að X hefði viðurkennt að hafa reynt að hafa samskipti við sameiginlegt barn hans og brotaþola utan þess umgengnistíma sem honum hafði verið ákvarðaður af sýslumanni. Teldist fullnægt lagaskilyrði b-liðar 4. gr. laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Fallist var á það mat L að ekki hefði verið unnt að beita öðrum og vægari úrræðum til að tryggja öryggi brotaþola en að gera varnaraðila að sæta nálgunarbanni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og ákvörðun L um að varnaraðili sætti nálgunarbanni staðfest en þó þannig að tímalengd þess var stytt.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem varnaraðila var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun á meðan á því stæði.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að staðfest yrði ákvörðun hans um að X sætti nánar tilgreindu nálgunarbanni í sex mánuði á grundvelli laga nr. 85/2011 um nálgunarbann og brottvísun af heimili. Í úrskurði Landsréttar kom fram að af gögnum málsins og framburði brotaþola hjá lögreglu yrði ráðið að X hefði ítrekað sýnt af sér háttsemi sem væri til þess fallin að valda hræðslu eða kvíða hjá brotaþola. Teldist skilyrði b-liðar 4. gr. laga nr. 85/2011 uppfyllt. Fallist var á það mat sóknaraðila að ekki hafi verið unnt að beita öðrum og vægari úrræðum til að tryggja öryggi brotaþola en að gera X að sæta nálgunarbanni. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og ákvörðun L staðfest.

Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem A var synjað um skipun réttargæslumanns. Fram kom í úrskurði Landsréttar að lögregla hefði tilnefnt A réttargæslumann á rannsóknarstigi málsins. Þá væri háttsemi sú sem X og Y væri gefin að sök samkvæmt ákæru talin varða við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og að öllu virtu talin til þess fallin að valda verulegu tjóni á andlegu heilbrigði A. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi og lagt fyrir héraðsdóm að skipa A réttargæslumann.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem brotaþola var synjað um skipun réttargæslumanns. Fram kom í úrskurði Landsréttar að ákærði og brotaþoli væru nákomin í skilningi fyrra skilyrðis ákvæðis 2. mgr. 41. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Að því er síðara skilyrði ákvæðisins varðaði um að brotaþoli hefði þörf fyrir sérstaka aðstoð væri til þess að líta að atlaga ákærða, ef sönnuð yrði, hefði verið alvarleg. Hún beindist gegn brotaþola, sem þá hélt á tæplega mánaðargamalli dóttur aðila. Háttsemin væri talin varða við 1. mgr. 218. gr. b almennra hegningarlaga nr. 19/1940 sem væri sérstakt heimilisofbeldisákvæði sem ætlað væri að stuðla að aukinni vernd fyrir þá sem væru í veikri stöðu á þann hátt að vera í nánu sambandi við þann sem ofbeldinu beitti og hefðu þannig þörf fyrir sérstaka aðstoð. Eins og atvikum þessa máls væri háttað væri seinna skilyrði 2. mgr. 41. gr. laga nr. 88/2008 einnig uppfyllt.