A var gert að sæta gæsluvarðhaldi í tengslum við rannsókn lögreglu á ætluðum peningaþvættis- og fíkniefnalagabrotum hans. Með dómi héraðsdóms í sakamáli sem höfðað var gegn A var hann sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot samkvæmt 173. gr. a almennra hegningarlaga og dæmdur í þriggja mánaða skilorðsbundið fangelsi. Rannsókn á hendur A vegna ætlaðs peningaþvættisbrots var aftur á móti felld niður. Í bótamáli sem A höfðaði vegna rannsóknaraðgerða lögreglu krafði hann Í um miskabætur vegna gæsluvarðhaldsins. Með dómi Landsréttar var staðfest sú niðurstaða héraðsdóms að rannsókn á fíkniefnalagabrotum A hefði verið grundvöllur gæsluvarðhalds hans og voru skilyrði 1. og. 2. mgr. 246. gr. laga um meðferð sakamála fyrir greiðslu miskabóta því ekki talin uppfyllt. Þá taldi Landsréttur ætlaða bótakröfu á grundvelli b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga vegna vistunar A í fangageymslum lögreglu í níu daga meðan á gæsluvarðhaldi hans stóð fyrnda þar sem fyrningarfrestur kröfunnar hefði tekið að líða þegar gæsluvarðhaldsvist hans lauk 2010. Að lokum var krafa A um bætur vegna ætlaðs dráttar á meðferð sakamálsins talin vanreifuð og ekki tæk til efnisúrlausnar.
A var handtekinn, úrskurðaður í gæsluvarðhald og síðar vistaður á öryggisgangi fangelsisins að Litla-Hrauni vegna gruns um aðild að stórfelldri líkamsárás í fangelsinu. Með dómi Hæstaréttar 9. mars 2017 var A sýknaður af kröfum ákæruvaldsins í málinu. Í kjölfarið höfðaði A mál gegn Í og krafðist miskabóta vegna vistunar hans á öryggisdeild, framkvæmdar hennar og nánar tilgreindra ummæla er höfð voru eftir forstjóra Fangelsismálastofnunar í fjölmiðlum. A hélt því fram að ummælin hefðu verið ærumeiðandi í skilningi b-liðar 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og gert forstjórann og forstöðumann fangelsisins vanhæf til að taka ákvarðanir um málefni hans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var rakið að ákvörðun um vistun A á öryggisdeild sem og síðari framlenging hennar hafi átt sér fullnægjandi stoð í þágildandi lögum nr. 49/2005 um fullnustu refsinga. Ekki var talið liggja fyrir að aðstæður réttlættu ekki slíka ákvörðun. Hvorki var talið sýnt fram á að brotið hafi verið gegn andmælarétti A, rannsóknar-, meðalhófs- eða jafnræðisreglu stjórnsýsluréttar, né að ákvörðun um vistunina hafi falið í sér agaviðurlög í skilningi laga nr. 49/2005. Þá var talið ósannað að framkvæmd og tilhögun vistunarinnar hafi verið ólögmæt svo að bótaskyldu varðaði. Jafnframt var talið ósannað að forstjóri Fangelsismálastofnunar hafi gert sig vanhæfan í málefnum A með ummælum sínum í fjölmiðlum. Þá hafi ummælin ekki falið í sér ólögmæta meingerð gagnvart æru og persónu A. Var Í því sýknað af kröfum A.
A höfðaði mál á grundvelli 246. gr. laga um meðferð sakamála nr. 88/2008 gegn íslenska ríkinu og krafðist miskabóta vegna gæsluvarðhalds sem honum var gert að sæta í 22 daga auk bóta vegna annarra þvingunaraðgerða í þágu rannsóknar á hendur honum, annars vegar fyrir meint brot gegn 264. gr. alm. hegningarlaga og hins vegar fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot gegn 173. gr. a alm. hegningarlaga. A var með dómi héraðsdóms og síðar Landsréttar sakfelldur fyrir brot gegn 173. gr. a en rannsókn á meintu broti gegn 264. gr. alm. hegningarlaga var felld niður gagnvart honum og hann ekki ákærður fyrir slíkt brot. Niðurstaða dómsins var að sýnt hafi verið fram á að gæsluvarðhald það sem A sætti hafi stafað af broti því sem hann var síðar sakfelldur fyrir en hafi ekki komið til alfarið, né orðið lengra vegna meintra brota gegn 264. gr. alm. hegninarlaga sem síðar var fellt niður gagnvart A. Þá var talið að símhlerun sem A var látinn sæta í kjölfar þess að hann var látinn laus úr gæsluvarðhaldi hafi alfarið verið vegna hins stórfellda fíkniefnalagabrots sem hann var síðar sakfelldur fyrir. Þá hafði A gefið samþykki fyrir því að lögregla aflaði bankaupplýsinga um hann. Hins vegar var fallist á með A að hann hefði þurft að þola vanvirðandi meðferð í skilningi 68. gr. stjórnarskrárinnar með því að hafa verið vistaður og haldið einangruðum í fangaklefa á lögreglustöð við alls ófullnægjandi aðstæður lengur en í fjóra sólarhringa sbr. þágildandi 4. mgr. 3. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga, sbr. núgildandi 4. mgr. 17. gr. laga nr. 15/2016. Var sýnt fram á að enginn reki hafi verið gerður að því að finna A annað vistunarúrræði fyrr en að þeim fjórum sólarhringum liðnum sem lagaákvæðið heimilar. Hins vegar var krafa A á þessum grunni talin fyrnd með vísan til niðurlags 1. mgr. 9. gr. laga um fyrningu kröfuréttinda nr. 150/2007.
Íslenska ríkið var sýknað af kröfu einstaklings um skaðabætur, meðal annars í tengslum við tilhögun á fangelsisvist hans.
A sætti rannsókn og síðar ákæru vegna ætlaðrar aðildar hans að stórfelldri líkamsárás sem leitt hafði til dauða samfanga hans í fangelsinu að Litla-Hrauni. Í þágu rannsóknar málsins var honum gert að sæta gæsluvarðhaldi, auk símhlustunar og hlerunar í klefa hans. Með dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Hæstarétti, var A sýknaður í málinu. Í kjölfarið sömdu A og Í um greiðslu miskabóta vegna gæsluvarðhaldsins og eftir höfðun þessa máls féllst Í einnig á kröfu A um bætur vegna annarra aðgerða við rannsókn fyrrgreinds máls. A krafðist einnig bóta vegna vistunar á öryggisdeild fangelsisins í 541 dag í kjölfar gæsluvarðhaldsins. Byggði A bótakröfu sína á því að vistun hans þar hefði í raun verið í þágu rannsóknar áðurgreinds sakamáls og meðferðar þess fyrir dómi og því farið gegn 70. gr. stjórnarskrárinnar. Með vistuninni hefði einnig verið brotið gegn 67. gr., 71. gr. og 74. gr. stjórnarskrárinnar. Reisti A miskabótakröfu sína annars vegar á 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og hins vegar á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Í dómi Landsréttar var rakið að stjórnvaldsákvarðanir forstöðumanns fangelsisins um vistun A á öryggisdeild hefðu verið teknar á grundvelli sjónarmiða um öryggi og allsherjarreglu í fangelsinu og byggst á lagaheimild, verið í þágu þess lögmæta markmiðs að vernda aðra fanga gegn hugsanlegri hættu sem kynni að stafa af A og að ekki hefði verið völ annars vægara úrræðis sem þjónað hefði markmiðinu. Þá hefði meðalhófs verið gætt við beitingu úrræðisins. Engin efni væru því til að líta svo á að í ákvörðun um vistun A á öryggisdeild hefði falist ályktun um refsiverða háttsemi hans þannig að í bága færi við 70. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Bótakrafa A yrði því ekki reist á 2. mgr. 246. gr. sakamálalaga, hvorki með beinum hætti né lögjöfnun. Þá var ekki fallist á að brotið hefði verið gegn 67. gr. eða 71. gr. stjórnarskrárinnar, sbr. 5. og 8. gr. mannréttindasáttmálans. Loks var ekki talið að 74. gr. stjórnarskrárinnar ætti við í málinu. Var dómur héraðsdóms staðfestur um sýknu Í af kröfu A um skaðabætur.
A krafði Í um miskabætur og bætur vegna tekjutaps vegna frelsissviptingar sem hann sætti í tengslum við ætlaða líkamsárás og frelsissviptingu. A var sýknaður af sakargiftum með endanlegum dómi Héraðsdóms Reykjavíkur. Frelsissvipting A var tvíþætt, annars vegar í formi handtöku og gæsluvarðhalds og hins vegar í formi afplánunar eftirstöðva fangelsisdóms. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði ekki sýnt fram á að hann hefði orðið fyrir tekjutapi vegna frelsissviptingarinnar. Á hinn bóginn taldi Landsréttur að A ætti rétt til miskabóta samkvæmt hinni hlutlægu bótareglu 246. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála vegna handtöku hans og gæsluvarðhalds frá 6. til 18. júlí 2014. Þann dag var A með úrskurði Héraðsdóms Reykjavíkur gert að afplána 600 daga eftirstöðvar fangelsisrefsingar. Landsréttur taldi þá frelsissviptingu ekki hafa verið að ósekju. Gæti A því hvorki byggt bótarétt sinn vegna hennar á 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar né 5. mgr. 5. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994. Aftur á móti hefði orðið óhæfilegur dráttur á útgáfu ákæru hjá ríkissaksóknara en frá því að embættið fékk rannsóknargögnin send og þar til ákæra var gefin út liðu um 15 mánuðir. Ekki var að neinu leyti við A að sakast um þann drátt. Var talið að eins og á stóð hefðu tafir umfram 120 daga á útgáfu ákæru verið svo úr hófi að í því hafi falist saknæmt og ólögmætt brot gegn frelsi A, sbr. b-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Við mat á því hvort orsakatengsl væru á milli framangreinds dráttar á útgáfu ákæru og þess að A var gert að afplána eftirstöðvar refsingar samkvæmt eldri dómi var litið til þess að afplánun A meðan á lögreglurannsókn stóð og sá tími sem meðferð málsins tók fyrir dómi væru ekki afleiðing framangreinds dráttar. Jafnframt hefði A afþakkað reynslulausn einum mánuði áður en afplánun átti að ljúka. Samkvæmt öllu framangreindu var Í gert að greiða A 1.800.000 krónur í miskabætur vegna handtöku, gæsluvarðhalds og óhæfilegra tafa á útgáfu ákæru.
A var handtekin vegna gruns um aðild að röð innbrota og þjófnaða í félagi við aðra. Sætti hún gæsluvarðhaldi í 12 daga. Mál gegn henni var síðar fellt niður. Höfðaði hún mál gegn Í og krafðist miskabóta þar sem hún hefði þurft að þola framangreindar þvingunarráðstafanir að ósekju. Í dómi héraðsdóms sem staðfestur var í Landsrétti var vísað til þess að A hefði verið leidd fyrir dómara innan þeirra marka sem mælt væri fyrir um í 94. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Þá þótti hún sjálf hafa stuðlað að þeim aðgerðum sem hún reisti kröfur sínar á og því fyrirgert rétti sínum til bóta, sbr. 2. málslið 2. mgr. 246. gr. laga nr. 88/2008. Jafnframt var ekki talið að henni hefði verið haldið í gæsluvarðhaldi lengur en ástæða hefði verið til. Loks var ekki talið sýnt fram á að meðferð lögreglu hefði verið ómannúðleg eða vanvirðandi í skilningi 1. mgr. 68. gr. stjórnarskrárinnar nr. 33/1944. Var Í því sýknað af kröfum A.
Hafnað var kröfu stefnanda um að íslenska ríkið greiddi honum miskabætur vegna vistunar á öryggisdeild fangelsis.
Hafnað var kröfu stefnanda um að íslenska ríkið greiddi honum miskabætur vegna vistunar á öryggisdeild fangelsis.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar á grundvelli 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Elín Hrafnsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Þorgils Þorgilsson lögmaður)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar á grundvelli 2. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016, um fullnustu refsinga.
Stefnandi var handtekinn 6. júlí 2014 og úrskurðaður í gæsluvarðhald vegna rannsóknarhagsmuna frá 6. júlí 2014 til 18. júlí 2014. Við handtökuna átti stefnandi eftir að afplána 600 daga af eldri fangelsisdómi. Var honum í kjölfarið gert að afplána eftirstöðvar þeirrar refsingar. Lauk afplánun stefnanda 9. mars 2016. Ákæra á hendur honum var aftur á móti ekki gefin út fyrr en 6. maí 2016. Fór svo að stefnandi var sýknaður af þeirri ákæru. Stefnandi taldi sig hafa verið sviptan frelsi að ósekju í 12 daga meðan á handtöku og síðar gæsluvarðhaldi stóð og síðan í 600 daga til viðbótar þegar hann afplánaði eftirstöðvar fyrrgreinds fangelsisdóms. Þetta hefði haft í för með sér tjón sem hann gerði kröfu um að fá bætt úr hendi stefnda íslenska ríkisins með miskabótum annars vegar og skaðabótum vegna meints tekjutaps hins vegar. Fallist var á það með stefnda að málatilbúnaður stefnanda um meint tekjutap hans væri ótrúverðugur og stangaðist auk þess verulega á við upplýsingar sem hann hefði sjálfur lagt fram í málinu um heilsufar sitt og atvinnusögu, en stefnandi hefði ekki útskýrt það misræmi með nokkrum hætti. Teldist því ósannað að stefnandi hefði orðið fyrir því tekjutapi sem byggði hluta af dómkröfum sínum á. Þegar af þeirri ástæðu var stefndi sýknaður af umræddum kröfum stefnanda. Hvað varðaði það álitaefni hvort stefnandi ætti rétt til miskabóta vegna þeirrar frelsissviptingar sem hann sætti taldi dómurinn að stefnandi ætti rétt til slíkra bóta, en að hann hefði sýnt af sér eigin sök sem réttlætti að miskabætur til hans yrðu lækkaðar. Aftur á móti yrði ekki fram hjá því litið að verulegar og óútskýrðar tafir urðu á útgáfu ákæru í málinu eftir að rannsókn lögreglu lauk, en í þeim efnum yrði ekki sakast við stefnanda. Á grundvelli 5. mgr. 67. gr. stjórnarskrárinnar voru stefnanda því dæmdar miskabætur úr hendi stefnanda vegna frelsissviptingar í 103 daga, en að öðru leyti var talið stefnandi þyrfti að bera tjón sitt sjálfur. Þóttu miskabætur hæfilega ákveðnar 3.605.000 krónur með nánar tilgreindum vöxtum.
Stefnandi, sem sat í gæsluvarðhaldi og einangrun í tólf daga krafðist miskabóta. Að mati dómsins var hún leidd fyrir dómara innan tímamarka 94. gr. laga nr. 88/2008. Hún var talin hafa stuðlað að því að hún var sett í gæsluvarðhald. Hún var ekki talin hafa setið lengur í gæsluvarðhaldi en ástæða var til. Meðferð hennar á lögreglustöð, þar sem hún var vistuð í þrjá sólarhringa, var ekki talin ómannúðleg eða vanvirðandi í skilningi 68. gr. stjórnarskrárinnar.
X var sakfelldur fyrir brot gegn 209. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa, án vitundar A, tekið upp myndband af A og sér þar sem þeir stunduðu kynmök, sent A mynd sem sýndi þá nakta í kynmökum og sent D umrædd gögn í pósti ásamt öðrum gögnum sem var ætlað að sýna fram á að X og A hefðu átt í kynferðissambandi. X var einnig sakfelldur fyrir brot gegn 209. og 2. mgr. 210. gr. almennra hegningarlaga með því að hafa sent tveimur nafngreindum mönnum myndir af A og sér að stunda kynmök. Þá var X sakfelldur fyrir brot gegn 233. gr. almennra hegningarlaga með því að hóta A að birta fyrrgreindar myndir á netinu og senda A tölvuskeyti með hótunum um ofbeldi gegn honum og hans nánustu. Var X talinn hafa ítrekað móðgað og smánað A með þeirri háttsemi sem hann var sakfelldur fyrir svo að í því hafi falist stórfelldar ærumeiðingar í skilningi 233. gr. b almennra hegningarlaga. Við ákvörðun refsingar var litið til ákvæða 1., 5., 6. og 7. töluliðar 1. mgr. og 3. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga. Að því virtu og með hliðsjón af 77. og 78. gr. almennra hegningarlaga var refsing X ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Þá var X gert að greiða A miskabætur.
Kröfu stefnanda um skaðabætur úr hendi stefnda íslenska ríkisins, vegna líkamsárásar er hann varð fyrir sem refsifangi í fangelsinu að Litla-Hrauni, var hafnað. Ekki var fallist á þá málsástæðu stefnanda að stefndi beri hreina hlutlæga ábyrgð á tjóni hans né heldur að beita skuli sakarlíkindareglunni og með því leggja sönnunarbyrðina á stefnda um að tjón stefnanda sé hvorki að rekja til sakar hans né manna sem hann ber ábyrgð á. Ekki var séð að orsakatengsl hafi verið til staðar varðandi tjón stefnda og háttsemi fangavarða en tjón hans má rekja til ásetningsverks sem erfitt eða útilokað er að afstýra sé ásetningur nægilega einbeittur.
Í málinu krafðist A bóta úr hendi Í, annars vegar á grundvelli hinnar hlutlægu bótareglu 2. mgr., sbr. 1. mgr. 228. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála vegna rannsóknaraðgerða sem hann taldi sig hafa sætt að ósekju í tengslum við rannsókn lögreglu á stórfelldum fíkniefnaviðskiptum og hins vegar samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 á grundvelli sakarreglunnar vegna háttsemi lögreglu við rannsókn á ætluðu broti hans. Þá krafðist A viðurkenningar á bótaskyldu Í vegna atvinnumissis sem hann taldi að leiða mætti af rannsókn lögreglu. Með hliðsjón af atvikum málsins var talið að A ætti rétt til miskabóta úr hendi Í vegna fjölda þvingunarráðstafana sem hefðu beinst að honum að ósekju við rannsókn málsins, þar á meðal að hlustað hefði verið á símtöl hans og þau tekin upp á nánar tilgreindu tímabili, að hann hefði sætt gæsluvarðhaldi og einangrun mun lengur en efni hefðu staðið til og að lögreglu hefði skort heimild að lögum til að leita í bankahólfi, stigagangi og geymslu hans. Þá var fallist á með A að hann ætti rétt til miskabóta vegna þess hvernig staðið hefði verið að handtöku hans og að hann hefði þurft að þola vanvirðandi meðferð í skilningi 68. gr. stjórnarskrárinnar með því að hafa verið vistaður og haldið einangruðum í fangaklefa á lögreglustöð meðan á 11 daga gæsluvarðhaldi stóð við alls ófullnægjandi aðstæður. Á hinn bóginn var kröfu A um bætur vegna atvinnumissis, eins og hún var úr garði gerð, vísað frá héraðsdómi á þeim grunni að hann hefði ekki leitt nægar líkur að því að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna skerðingar á getu til að afla sér vinnutekna sem hlotist hefði af umræddum aðgerðum lögreglu. Voru miskabætur til A ákveðnar 2.000.000 krónur.
Ákærði var dæmdur í tólf mánaða fangelsi fyrir ítrekuð umferðar- og fíkniefnalagabrot.
Ákæruvaldið (
Elín Hrafnsdóttir fulltrúi)
gegn
Hafþóri Fjalari Kristinssyni (
Snorri Sturluson hdl)
Ákærði dæmdur í tólf mánaða fangelsi fyrir að aka sviptur ökurétti auk þess sem skilorð reynslulausnar var dæmt upp.
Ákærði dæmdur í 75 daga fangelsi fyrir að aka sviptur ökurétti og undir áhrifum áfengis.
Fallist var á kröfu lögreglustjóra um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Jón H. B. Snorrason saksóknari)
gegn
X (
Ólafur V. Thordersen hdl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Kjartan Ólafsson aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Bjarni Hauksson hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.
Ákærði sakfelldur fyrir þjófnað.
Ákæruvaldið (
Sigríður J. Friðjónsdóttir ríkissaksóknari)
gegn
Andra Má Ágústssyni (
Arnar Þór Stefánsson hrl)
A var ákærður fyrir brot gegn 81. gr., sbr. 1. og 4. tölulið 1. mgr. 52. gr., þágildandi laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga og lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með því að hafa haft í vörslum sínum lyf og fíkniefni sem tilgreind voru í tíu töluliðum og reynt að smygla þeim inn í fangelsið að Litla Hrauni. Var hann sakfelldur samkvæmt tveimur töluliðanna en sýknaður af sakargiftum samkvæmt átta þeirra. Var talið að einskorða yrði 1. tölulið 1. mgr. 52. gr. laga nr. 49/2005 við muni eða efni sem almennt væri refsivert að hafa í vörslum sínum, svo sem þau ávana- og fíkniefni sem talin væru upp í 6. gr. laga nr. 65/1974, en þau lyf sem tilgreind voru í fyrrgreindum átta töluliðum féllu ekki þar undir. Þá væri í 4. tölulið ekki lýst á neinn hátt þeim munum og efnum sem bannað væri að smygla inn í fangelsi, heldur miðað við hluti sem fanga væri óheimilt að hafa í vörslum sínum eða klefa samkvæmt reglum fangelsa nr. 54/2012 sem settar væru af Fangelsismálastofnun á grundvelli 80. gr. laga nr. 49/2005. Var talið að svo víðtækt framsal til stjórnvalds bryti í bága við 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar um skýrleika refsiheimilda. Var refsing A ákveðin sekt að fjárhæð 100.000 krónur að viðlagðri vararefsingu auk þess sem honum var gert að sæta upptöku á nánar tilgreindum fíkniefnum.
X var ákærður fyrir brot gegn 81. gr., sbr. 1. og 4. tölulið 1. mgr. 52. gr., þágildandi laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga og lögum nr. 65/1974 um ávana- og fíkniefni með því að hafa reynt að smygla inn í fangelsið að Litla Hrauni þremur lyfjatöflum. Talið var að einskorða yrði 1. tölulið 1. mgr. 52. gr. laga nr. 49/2005 við muni eða efni, sem almennt væri refsivert að hafa í vörslum sínum, svo sem þau ávana- og fíkniefni sem talin væru upp í 6. gr. laga nr. 65/1974, en umrætt lyf féll ekki þar undir. Þá væri í 4. tölulið ekki lýst á neinn hátt þeim munum og efnum sem bannað væri að smygla inn í fangelsi, heldur miðað við hluti sem fanga væri óheimilt að hafa í vörslum sínum eða klefa samkvæmt reglum fangelsa nr. 54/2012 sem settar væru af Fangelsismálastofnun á grundvelli 80. gr. laga nr. 49/2005. Var talið að svo víðtækt framsal til stjórnvalds bryti í bága við 1. mgr. 69. gr. stjórnarskrárinnar um skýrleika refsiheimilda. Var X því sýknaður af sakargiftum samkvæmt 81. gr., sbr. 1. mgr. 52. gr., laga nr. 49/2005. Þá var málinu vísað sjálfkrafa frá héraðsdómi að því er varðaði brot gegn lögum nr. 65/1974 þar sem í verknaðarlýsingu ákæru var ekki lýst broti gegn þeim lögum, sbr. c. lið 1. mgr. 152. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Ákæruvaldið (
Daði Kristjánsson saksóknari)
gegn
Andra Þór Guðmundssyni (
Bjarni Hauksson hrl)
Með dómi héraðsdóms var A sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Var refsing hans ákveðin 4 mánaða fangelsi auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt. Í málinu krafðist A aðallega ómerkingar héraðsdóms, en til vara að refsing yrði milduð. Reisti hann ómerkingarkröfuna á því að sú tilhögun á skipan dómsvalds í héraði, sbr. 2. mgr. 17. gr. laga nr. 15/1998 um dómstóla, að heimila aðstoðarmönnum dómara meðferð og úrlausn sakamála sem dæmd væru á grundvelli 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála samrýmdist hvorki fyrirmælum 2. gr., V. kafla og 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrár né 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að af ákvæðum 16. og 17. gr. laga nr. 15/1998 væri ljóst að ráðning og störf aðstoðarmanns dómara, þar með talin þau takmörkuðu dómstörf sem honum mætti fela, væru með öllu á ábyrgð og forræði dómstjóra héraðsdómstóls. Gætu handhafar framkvæmdarvalds hvorki skipt sér af störfum aðstoðarmanns né ráðið neinu um það ráðningarsamband sem þar lægi til grundvallar. Var ómerkingarkröfu A því hafnað. Við ákvörðun refsingar var talið að A hefði með broti sínu rofið skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt til tveggja ára á eftirstöðvum fangelsisrefsingar 675 dögum. Var reynslulausnin því tekin upp og refsing A ákveðin fangelsi í 26 mánuði auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt.
Umferðarlagabrot
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi gert að afplána eftirstöðvar fangelsisrefsingar.
Íslenska ríkið dæmt bótaskylt að hluta.
Ákæruvaldið (
Guðmundur Þ. Steinþórsson saksóknarfulltrúi)
gegn
Reece William Scobie (
Helga Leifsdóttir hdl)
.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu (
Einar Laxness aðstoðarsaksóknari)
gegn
X (
Björgvin Jónsson hrl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Ákæruvaldið (Elín Hrafnsdóttir fulltrúi) gegn
A
Ákærði sakfelldur fyrir ýmis hegningarlagabrot.
Ákæruvaldið (
Hulda María Stefánsdóttir saksóknari)
gegn
Jóni Sverri Bragasyni (
Bjarni Hauksson hrl)
J var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 210. gr. a. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft í vörslum sínum 45.236 ljósmyndir og 155 hreyfimyndir sem sýndu börn á kynferðislegan og klámfenginn hátt. Þá var hann sakfelldur fyrir brot á vopnalögum nr. 16/1998 með því að hafa haft í vörslum sínum óskráðan loftriffil án skotvopnaleyfis. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að J hefði haft í vörslum sínum mikið magn af barnaklámi en hluti af því hefði verið af grófasta tagi. Þá hefði J með brotunum rofið reynslulausn sem honum hafði verið veitt vegna dóms sem hann hlaut fyrir samkynja brot. Var refsing J ákveðin fangelsi í 2 ár og 8 mánuði auk þess sem honum var gert að sæta upptöku á tölvubúnaði og framangreindum loftriffli.
Héraðsdómur í máli ákæruvaldsins á hendur X var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar meðferðar sökum þess að ekki voru uppfyllt skilyrði til að fella dóm á málið eftir ákvæðum 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, svo sem gert hafði verið.
Lögreglustjórinn á Suðurlandi (
Margrét Harpa Garðarsdóttir fulltrúi)
gegn
X (
Snorri Sturluson hdl)
Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Ákæruvaldið (
Sigrún Inga Guðnadóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Þorsteini Gíslasyni (
Guðni Einarsson hdl)
Fjársvik.
Héraðsdómur í máli ákæruvaldsins á hendur X var ómerktur og málinu vísað heim í hérað til nýrrar meðferðar þar sem ekki voru uppfyllt skilyrði til að fella dóm á málið eftir ákvæðum 161. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, svo sem gert hafði verið.
Einn ákærðu dæmdur í 2 1/2 árs fangelsi skilorðsbundið í 3 ár, annar í 2 ára fangelsi skilorðsbundið í 3 ár og þriðji í 12 mánaða fangelsi skilorðsbundið í 2 ár og til greiðslu bóta fyrir rán, frelsissviptingu og líkamsárás.
Kærður var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta afplánun á 220 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar, sem honum hafði verið veitt reynslulausn á. Málinu var vísað frá Hæstarétti þar sem kæran uppfyllti ekki áskilnað 2. mgr. 193. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.
Ákærði sakfelldur fyrir brot gegn valdstjórninni.
Ákæruvaldið (
Auðbjörg L. Gústafsdóttir aðstoðarsaksóknari)
gegn
Ásgeiri Heiðari Stefánssyni (
Snorri Sturluson hdl)
Ákærði dæmdur í 20 mánaða fangelsi fyrir ýmis hegningar- og fíkniefnalagabrot.
Ákæruvaldið (
Hulda María Stefánsdóttir saksóknari)
gegn
Jóni Sverri Bragasyni (
Bjarni Hauksson hrl)
Ákærði sakfelldur fyrir kynferðisbrot.
Ákærða krefst aðallega staðfestingar hins áfrýjaða dóms, en til vara vægustu refsingar sem lög leyfa. Málið var höfðað með ákæru lögreglustjórans á Selfossi 8. september 2013 þar sem ákærðu var gefið að sök nánar tilgreint brot gegn lögum nr. 49/2005 um fullnustu refsinga með því að hafa smyglað inn í fangelsið að Litla-Hrauni 244 lyfjatöflum er innihéldu vefaukandi sterann Metandróstenólón. Í ákæru var háttsemi ákærðu heimfærð til 81. gr. sbr. 3. og 4. tölulið 1. mgr. 52. gr. laganna, sbr. 1. mgr. 8. gr. reglna fangelsa nr. 54/2012. Héraðsdómari gaf út fyrirkall til ákærðu 16. september 2013, þar sem hún var kvödd til að mæta á dómþingi 17. október sama ár. Í fyrirkallinu var meðal annars tekið fram að ef hún sækti ekki þing mætti búast við því að fjarvist hennar yrði metin til jafns við að hún viðurkenndi að hafa framið það brot sem hún var ákærð fyrir og dómur yrði lagður á málið að henni fjarstaddri, sbr. 161. gr. og 1. mgr. 155. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Fyrirkallið var birt ákærðu 2. október 2013. Í áritun um birtingu var þess getið að hún hafi óskað eftir fresti fram að þingfestingu til að tilefna verjanda. Við þingfestingu málsins 17. október 2013 var sótt þing af hálfu ákæruvaldsins og bókað í þingbók að Sigurður Sigurjónsson hæstaréttarlögmaður sækti þing fyrir ákærðu, sem hefði óskað eftir því að hann yrði skipaður verjandi sinn. Hann upplýsti um forföll ákærðu og var málinu frestað að ósk hans til 7. nóvember sama ár. Var þá sótt þing af hálfu ákæruvalds en verjandi ákærðu sótti einn þing af hennar hálfu og upplýsti að hann hefði ekki náð í ákærðu. Var bókað í þingbók að ákærða mætti ekki þrátt fyrir löglega birt fyrirkall og hefði ekki boðað forföll, en dómari teldi framlögð gögn nægileg og ekki þörf frekari gagna. Væri málið tekið til dóms með vísan til 161. gr. laga nr. 88/2008 og var dómur kveðinn upp 5. desember 2013, þar sem ákærða var sýknuð af því broti sem henni var gefið að sök. Eins og fyrr greinir kom ákærða ekki fyrir héraðsdóm í áðurgreindum þinghöldum 17. október og 7. nóvember 2013. Hins vegar var mættur þar af hennar hálfu lögmaður sem skipaður var verjandi hennar að hennar ósk. Af þessum sökum varð ekki útivist af hálfu ákærðu. Þegar af þeirri ástæðu voru ekki skilyrði til að fella dóm á málið eftir ákvæðum 161. gr. laga nr. 88/2008. Verður því að fallast á kröfu ákæruvaldsins um að héraðsdómur verði ómerktur ásamt meðferð málsins frá og með þinghaldi 7. nóvember 2013 og vísa málinu heim í hérað til nýrrar meðferðar. Ákvörðun sakarkostnaðar í héraði bíður nýs efnisdóms, en allur áfrýjunarkostnaður greiðist úr ríkissjóði, þar með talin málsvarnarlaun skipaðs verjanda ákærðu sem ákveðin eru að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og í dómsorði greinir.
Sakfellt fyrir fíkniefnaakstur. Reynslulausn dæmd upp.
Sakfelling - vopnalagabrot - þjófnaður.
Sakamál - sakfelling.