A höfðaði mál á hendur R ehf. en til vara H til viðurkenningar á bótaskyldu vegna líkamstjóns sem hún varð fyrir í slysi við fasteign í Mosfellsbæ, er hún féll niður í loftræstiop. Með dómi héraðsdóms var krafa A á hendur R ehf. tekin til greina. Fyrir Landsrétti deildu aðilar um það hvort A væri unnt að beina kröfu sinni að einum eiganda fasteignar, R ehf., og hvort hann væri bótaskyldur gagnvart henni. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu með vísan til 15. gr. laga nr. 160/2010 um mannvirki, sbr. 2. mgr. 37. gr. laga nr. 26/1994 um fjöleignarhús, að það væri sameiginlega á ábyrgð eigenda séreigna í fjöleignarhúsi að gæta þess að fylgt væri fyrirmælum byggingarreglugerðar um að gryfjur og op á lóð væru lokuð og tryggilega fest. Þótt tjónþoli gæti höfðað mál gegn viðkomandi húsfélagi kæmi það ekki í veg fyrir að mál væri höfðað gegn eiganda séreignar í fjöleignarhúsi með skírskotun til þessarar sameiginlegu ábyrgðar. Þá var fallist á það með A að rekja mætti slys hennar til saknæmrar vanrækslu húsráðenda fasteignarinnar við viðhald á stálgrind á loftræstiopinu. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um skaðabótaskyldu R ehf. gagnvart A.
Maður varð fyrir sjóvinnuslysi og fékk bætur úr slysatryggingu sem fólst í áhafnatryggingu. Krafðist hann síðar frekari bóta en stefndi, sem er vátryggingafélag, hafnaði þeirri kröfu með vísan til skilmála tryggingarinnar um að endanlegt örorkumat skyldi liggja fyrir eigi síðar en þremur árum eftir slysið, en síðara mat stefnanda var lagt fram löngu eftir að sá tími var liðinn. Féllst dómurinn ekki á það með stefnanda að hann gæti sökum fyrirvara við móttöku bóta haft uppi kröfu um frekari bætur úr tryggingunni, enda yrði ekki litið svo á að samkomulag hefði tekist um að stefndi gæti ekki borið fyrir sig ákvæði skilmálanna um fyrrgreindan matsfrest, sbr. einkum dóm Hæstaréttar 8. febrúar 2022 í máli nr. 36/2022. Var stefndi því sýknaður af kröfum stefnanda.
Stefnandi féll við þegar sjálfvirk rennihurð á lyfjaverslun lokaðist á hana. Atvikið var talið óhapp. Þess vegna var því hafnað að stefnandi ætti rétt til bóta úr hendi tryggingafélags lyfjaverslunarinnar.
Viðurkennd bótaskylda vegna slyss. Sýknað að hluta.
Fallist á kröfu um skaðabætur vegna tjóns sem stefnandi varð fyrir er hún féll í hálku.
Eftir dóm Landsréttar um viðurkenningu á bótaskyldu stefndu vegna slyss stefnanda náðu aðilar málsins sáttum um bætur vegna tímabundins atvinnutjóns, þjáningarbætur og bætur vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku. Í máli þessu var fallist á kröfu stefndu um frádrátt af bótum vegna varanlegrar örorku og upphafsdag vaxta og dráttarvaxta.
A höfðaði mál gegn S hf. til viðurkenningar á bótaskyldu S hf. úr slysatryggingu sjómanna. Í málinu deildu aðilar um hvort A hefði orðið fyrir slysi um borð í nánar tilgreindum báti 19. nóvember 2017 og ef svo væri, hvort það félli undir slysahugtak vátryggingaréttar. Í dómi Landsréttar var talið sannað að slysið hefði átt sér stað, enda fengi framburður A um það stoð í ýmsum fyrirliggjandi gögnum. Þá væri ljóst af fyrirliggjandi lýsingum á atvikum að slysið hefði ekki falist í dæmigerðu misstigi. Þannig styddu lýsingar tveggja skipstjóra og bæklunarlæknis eindregið þann framburð A að hann hafi vegna vinnu á bátnum þurft að príla yfir troll sem hafði verið komið fyrir á dekkinu, vegna þess að veiðafæri slitnaði, og orðið fyrir slysi er hann steig niður. Þá væru elstu lýsingar á atvikum er hann steig niður flestar í góðu samræmi við framburð hans fyrir dómi um að hann hefði runnið, fest fótinn á milli gúmmíhólka og fóturinn snúist. Var því talið sannað að slysið hefði orðið með þeim hætti sem A lýsti og þar með færi ekki á milli mála að það félli undir slysahugtak vátryggingaréttar. Loks var A talinn hafa fullnægt þeim lágmarksskilyrðum sem gerðar eru til sönnunar tjóns í viðurkenningarmálum. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um viðurkenningu á bótaskyldu S hf.
Manndráp og líkamsmeiðing af gáleysi í tengslum við umferðarslys.
Ágreiningur aðila laut að uppgjöri bóta úr slysatryggingu launþega sem I ohf. tók hjá V hf. en A varð fyrir fjöláverka af völdum slyss í júlí 2015 þegar hann var starfsmaður I ohf. V hf. taldi að við uppgjör bóta ætti ekki að leggja saman miskastig vegna orkutaps af völdum hvers áverka um sig samkvæmt miskatöflum örorkunefndar heldur beita svokallaðri hlutfallsreglu. A taldi hins vegar að við uppgjörið ætti að leggja saman miskastig samkvæmt þeirri miskatöflu örorkunefndar sem í gildi var þegar örorka hans var metin. Í dómi Hæstaréttar var talið að við skýringu á skilmálum slysatryggingarinnar bæri að beita andskýringarreglu og skýra umdeilanleg ákvæði í samningi þeim í óhag sem samdi þau en ekki hefði annað komið fram í málinu en að um einhliða staðlaða skilmála hafi verið að ræða sem V hf. hefði samið. Í reglunni fælist jafnframt að sá sem hefði átt að tjá sig skýrar yrði að bera hallann af því að hafa ekki gert það. Talið var að V hf. hefði ekki sýnt fram á að skaðabótalög, kjarasamningar, lög um vátryggingarsamninga, skilmálar slysatryggingar launþega, eins og þeir yrðu túlkaðir í ljósi andskýringarreglunnar, eða sú miskatafla örorkunefndar frá árinu 2006 sem í gildi var þegar mat á varanlegri örorku A fór fram styddi málatilbúnað hans. Þá hefði hann ekki heldur með tilvísun til dómaframkvæmdar eða með öðrum hætti sýnt fram á tilvist venju um beitingu hlutfallsreglu við mat á heildarmiska af völdum fjöláverka á grundvelli miskatöflu örorkunefndar frá árinu 2006. Voru kröfur A því teknar til greina.
Stefandi slasaðist nokkuð þegar hann datt um óvarið rúðugler sem lá í garði stefndu. Ekki var í ljós leitt að frágangur á rúðum hafi verið óforsvaranlegur eða að hinir stefndu fasteignaeigendur hefðu með öðrum hætti sýnt af sér saknæma háttsemi sem valdið hafi slysinu. Var niðurstaða dómsins sú að slysið væri að rekja til hreinnar óhappatilviljunar og því hafnað að stefndu bæru skaðabótaábyrgð á tjóni stefnanda.
Í málinu krafðist sjómaðurinn A viðurkenningar á bótaskyldu B hf. vegna afleiðinga slyss sem hann varð fyrir um borð í skipi í eigu B hf. þegar hann rann til og rak vinstri fót upp undir koll í klefa sínum. Við þetta fékk A sár á litlu tá sem olli beinsýkingu og beineyðingu í tá og rist og þurfti í kjölfarið að fjarlægja tána og hluta af ristarbeini. B hf. hélt því meðal annars fram að skilyrðum um orsakatengsl og sennilega afleiðingu væri ekki fullnægt og að orsök þess líkamstjóns sem A varð fyrir væri sykursýki sem hrjáði hann og hirðuleysi hans við að sinna sárinu. Í dómi Hæstaréttar kom fram að ótvírætt væri að um hafi verið að ræða slys í skilningi 1. mgr. 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985. Þá var A ekki talinn hafa sýnt af sér vítavert gáleysi í skilningi síðari málsliðar ákvæðisins. Við mat á því hvort skilyrði væru til að fella á B hf. skaðabótaábyrgð samkvæmt lagaákvæðinu á líkamstjóni A og þar með áhættuna af því að A hafi vegna sjúkdóms síns verið berskjaldaðri en almennt gerist fyrir því að lítilsháttar áverki á fæti gæti haft þær afleiðingar sem raun varð á, taldi Hæstiréttur að horfa yrði einkum til þriggja atriða. Í fyrsta lagi að A hefði verið haldinn sjúkdómnum áður en hann varð fyrir slysinu, í öðru lagi að sjúkdómurinn hefði ekki fram að því skert vinnugetu hans eða hamlað honum á annan hátt en þann að hann var háður reglubundinni lyfjatöku og í þriðja lagi hefði sárið, sem A hlaut við slysið, raungert þá hættu sem sjúkdómur hans hafði í för með sér. Loks var talið að afleiðingar slyssins gætu ekki talist svo langsóttar að komið væri út fyrir mörk þess, sem B hf. yrði að bera áhættu af. Að virtum þessum atriðum var talið að nægilega mætti rekja líkamstjón A til slyssins svo að B hf. yrði látinn bera skaðabótaábyrgð á því. Var krafa A því tekin til greina.
A höfðaði mál á hendur B hf. og krafðist viðurkenningar á bótaskyldu B hf. vegna afleiðinga slyss sem A varð fyrir um borð í skipi í eigu B hf. er hann rann til og rak vinstri fótinn upp undir koll í klefa sínum. Við þetta fékk A sár á litlu tá sem olli beinsýkingu og beineyðingu í litlu tá og rist og þurfti í kjölfarið að fjarlægja tána og hluta af ristarbeini. B hf. hélt því meðal annars fram að skilyrðum um orsakatengsl og sennilega afleiðingu væri ekki fullnægt og orsök þess líkamstjóns sem A varð fyrir hafi verið sykursýki sem hrjáði hann sem og hirðuleysi hans við að meðhöndla sárið. Landsréttur taldi skilyrðum 1. mgr. 172. gr. siglingalaga nr. 34/1985 vera fullnægt og að ekki hefði verið sýnt fram á að A hefði sýnt af sér vítavert gáleysi við meðhöndlun á sárinu þannig að efni væru til að lækka fébætur eða láta þær falla niður. Var niðurstaða héraðsdóms um viðurkenningu á bótaskyldu B hf. því staðfest. Í málinu krafðist A jafnframt greiðslu launa í slysaforföllum samkvæmt 1. mgr. 36. gr. sjómannalaga nr. 35/1985. Í dómi Landsréttar var fallist á að A ætti rétt á staðgengilslaunum, er gátu eftir atvikum verið aflahlutur, fyrstu tvo mánuðina eftir að hann varð óvinnufær en eftir það einskorðaðist réttur hans við kauptryggingu í þrjá mánuði. Var B hf. því gert að greiða A 3.022.688 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum.
A höfðaði mál á hendur S hf. og krafðist aðallega viðurkenningar á bótaskyldu S hf. úr slysatryggingu sjómanna, en til vara úr frjálsri ábyrgðartryggingu E ehf. hjá S hf., vegna vinnuslyss sem hann varð fyrir um borð í skipi í eigu E ehf. er hann missteig sig og sneri sig illa á hægri ökkla. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að einungis S hf. hefði verið stefnt í málinu. Þrátt fyrir það hefðu S hf. og E ehf. skilað sameiginlegri greinargerð í héraði þar sem miðað hefði verið við að E ehf. væri til varnar um varakröfu A. Þá hefði héraðsdómur ekki lagt dóm á varakröfu A á hendur S hf., heldur hefðu forsendur og dómsorð annars vegar kveðið á um sýknu S hf. af aðalkröfu A en hins vegar um sýknu E ehf. af varakröfu hans. Hefði meðferð málsins samkvæmt því farið úr böndum og gæti varakrafa A því ekki komið til álita fyrir Hæstarétti. Hvað aðalkröfu A varðaði var óumdeilt að hann hefði slasast við vinnu sína umrætt sinn. Aðilar deildu hins vegar um hvort slysið hefði orðið vegna skyndilegs utanaðkomandi atburðar og félli þar með undir hugtakið „slys“ samkvæmt skilmálum slysatryggingarinnar, en A hélt því fram að hann hefði snúið sig við að stíga á járnbrík sem soðin var á þilfar skipsins. Í niðurstöðu sinni vísaði Hæstiréttur meðal annars til framlagðra yfirlýsinga skipstjóra, stýrimanna og þáverandi öryggisfulltrúa skipsins sem staðfestu að A hefði upplýst þá um með hvaða hætti slysið hefði orðið. Taldi Hæstiréttur að með því hefði A leitt nægilega í ljós hvernig slysið hefði atvikast og að um skyndilegan utanaðkomandi atburð í skilningi skilmála slysatryggingarinnar hefði verið að ræða. Var því fallist á aðalkröfu A.
B, sem starfaði hjá H hf. meðal annars við löndun úr fiskiskipum félagsins, var sagt upp störfum eftir að D ehf. var falið að annast alla löndun fyrir H hf. B vann hjá H hf. út uppsagnarfrest, en hóf síðan störf hjá D ehf. Skömmu síðar varð B fyrir vinnuslysi við löndunarstörf á vegum D ehf. og var óvinnufær af þeim sökum. Nokkru eftir að B tók aftur til starfa hjá D ehf. var honum sagt upp störfum. Talið var að ákvæði laga nr. 77/1993 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum hafi ekki tekið til þeirra breytinga sem urðu á starfsemi H hf. í kjölfar þess að D ehf. var falið að sjá um löndun úr skipum félagsins. Eftir almennum reglum var B hins vegar talinn eiga rétt til launa í forföllum vegna veikinda eða slyss og til uppsagnarfrests við starfslok. Var D ehf. gert að greiða B það sem á vantaði í þessum efnum.