Dómstólaleit

M var sakfelldur fyrir stórfellt fíkniefnalagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum og flutt inn til landsins í þrjátíu pakkningum rúm 32 kg af efni sem hafði að geyma fíkniefnið DMT með 1,8% til 2,1% styrkleika, 51,98 grömm af DMT í formi grænna laufa og 392,17 grömm af Kratom. Þá var M sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og sviptur ökurétti í tvö ár. Var M gert að sæta fangelsi í átján mánuði, sem bundið var skilorði til tveggja ára og upptöku á nánar tilgreindum fíkniefnum.

E var ákærður fyrir líkamsmeiðingar af gáleysi og umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið með allt að 142 kílómetra hraða miðað við klukkustund og það óvarlega að hann ók bifreiðinni út af veginum með þeim afleiðingum að hann og farþeginn A slösuðust alvarlega. Háttsemi ákærða var talin varða við 219. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og 1. mgr. 4. gr., 1. mgr., sbr. 3. mgr. 37. gr., sbr. 1. mgr. 94. gr. og 1. mgr. 95. gr. umferðarlaga nr. 77/2019. Héraðsdómur taldi sannað, einkum með vísan til álitsgerðar sem lá fyrir í málinu, að hraði bifreiðar ákærða hefði ekki verið minni en 142 kílómetra á klukkustund. Jafnframt að ummerki á vettvangi og framburður B væru til marks um að ákærði hefði enga stjórn haft á bifreiðinni í umrætt sinn. Var hann því sakfelldur fyrir þá háttsemi sem honum var gefin að sök í ákæru, að öðru leyti en því að 1. mgr. 4. gr. umferðarlaga taldist ekki viðhlítandi refsiheimild. Ákærða var gert að sæta fangelsi í 30 daga en fullnustu frestað skilorðsbundið í eitt ár. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur um sakfellingu ákærða og heimfærslu til refsiákvæða. Fyrir Landsrétti bar ákærði því við að við ákvörðun refsingar hefði ekki verið litið til þeirra tafa sem urðu á meðferð málsins á rannsóknarstigi og að sök hans væri fyrnd. Á þetta var ekki fallist enda hefði skilorðstími refsingarinnar verið ákvarðaður eitt ár með vísan til tafanna. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans um refsingu ákærða og skilorðsbindingu hennar staðfest. Af þessari niðurstöðu leiddi að ekki var fallist á þá málsvörn ákærða að sök hans væri fyrnd.

H var ákærður fyrir að hafa ekið bifreið óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa fíkniefna og áfengis en meðan á akstrinum stóð voru börnin A, B og C farþegar í bifreiðinni. Taldist háttsemin varða við 1., sbr. 2. mgr. 49. gr. og 1., sbr. 2. mgr. 50. gr., umferðarlaga nr. 77/2019, allt sbr. 1. mgr. 95. gr. sömu laga sem og 98. gr. og 1. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Ákærði krafðist þess aðallega að málinu yrði vísað frá Landsrétti að því er varðar ætluð barnaverndarlagabrot á þeim grundvelli að ákæra málsins væri ekki nægilega skýr en ekki var fallist á kröfu hans. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sakfellingu ákærða að því er varðar akstur undir áhrifum kókaíns og áfengis. Landsréttur rakti að gögn málsins bæru með sér að ákærði hefði verið stöðvaður af lögreglu vegna þess að bifreið ákærða „vakti athygli“ hennar. Aftur á móti yrðu af því orðalagi ekki dregnar afdráttarlausar ályktanir um aksturslag bifreiðarinnar eða stjórntök á henni að öðru leyti. Þá lá ekkert fyrir um ökuhraða bifreiðarinnar umrætt sinn. Landsréttur taldi því að ekki væri komin fram nægileg sönnun, sem ekki yrði vefengd með skynsamlegum rökum, að aðstæður hefðu verið slíkar að háttsemi ákærða hefði falið í sér vanrækslu þannig að lífi eða heilsu barnanna hefði verið hætta búin. Ákærði var því sýknaður af broti gegn 98. gr. barnaverndarlaga. Þá var háttsemi ákærða jafnframt ekki talin eiga undir 1. mgr. 99. gr. sömu laga. Hinn áfrýjaði dómur skyldi því vera óraskaður.

R var sakfelldur fyrir að hafa í fjögur skipti ekið bifreið sviptur ökurétti, þar af í tvö skipti óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna og fyrir vörslur fíkniefna í eitt skipti. Með dómi héraðsdóms var R gert að sæta fangelsi í 75 daga og sviptur ökurétti ævilangt, auk þess sem tilgreind fíkniefni voru gerð upptæk. Í dómi Landsréttar kom fram að R hefði með dómi héraðsdóms í öðru máli verið dæmdur í fimm mánaða og 15 daga fangelsi en fullnustu fimm mánaða af refsingunni verið frestað skilorðsbundið. Landsréttur taldi rétt með vísan til heimildar 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 að láta skilorðshluta þess dóms haldast og dæma R refsingu sér í lagi vegna þeirra brota sem hann var nú sakfelldur fyrir. Að þessu gættu staðfesti Landsréttur hinn áfrýjaða dóm.

E var sakfelldur fyrir að hafa í fjögur tilgreind skipti ekið bifreið sviptur ökurétti og óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa slævandi lyfja, þar af einnig í tvö skipti vegna áhrifa ávana- og fíkniefna. Þá var hann sakfelldur fyrir brot gegn almennum hegningarlögum með því að hafa í þrjú nánar tilgreind skipti stolið alls þremur snjallúrum úr verslunum. Með dómi héraðsdóms var E gert að sæta fangelsi í níu mánuði og var fullnustu 30 daga frestað skilorðsbundið í tvö ár. Í dómi Landsréttar kom fram að refsing E væri, að virtum sakaferli hans, rétt ákveðin fangelsi í átta mánuði. Ekki þóttu efni til að skilorðsbinda refsinguna, hvorki að hluta né í heild. Þá var ævilöng svipting ökuréttar E áréttuð.

Í var sakfelldur með dómi héraðsdóms fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás og tilraun til ráns með því að hafa stungið A þrisvar sinnum með hnífi og reynt að taka reiðhjól hans. Þá var Í sakfelldur fyrir þjófnað, nytjastuld, akstur sviptur ökuréttindum og undir áhrifum fíkniefna, vörslur fíkniefna og fjársvik. Fyrir Landsrétti var einungis til endurskoðunar ákvæði hins áfrýjaða dóms um refsingu Í, þóknun verjanda hans og frádrátt gæsluvarðhalds. Við ákvörðun refsingar Í var litið til þess að um var að ræða hegningarauka, sbr. 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, og einnig ákvæði 77. gr. sömu laga. Jafnframt var litið til ákvæða 1., 2., 3., 6., og 8. töluliðar 70 gr. almennra hegningarlaga og refsilækkunarsjónarmiða 5. töluliðar. 1. mgr. 70. gr. sömu laga. Þar sem líkamsárás Í var sérstaklega hættuleg og að jafnframt var um að ræða tilraun til ráns, var litið til þess að Í hafði áður hlotið dóma fyrir ofbeldis- og auðgunarbrot. Var því horft til ákvæða 1. mgr. 218 gr. c og 255 gr. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Var refsing Í ákveðin fangelsi í þrjú ár og ákvæði hins áfrýjaða dóms um ævilanga sviptingu ökuréttar og upptaka fíkniefna staðfest. Þá dregst gæsluvarðhaldsvist Í frá refsingu hans.

V var ákærður fyrir umferðarlagabrot, húsbrot og líkamsárás með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis að nánar tilteknu húsi, ruðst þar inn um glugga og ráðist með ofbeldi að húsráðanda A með þeim afleiðingum að A hlaut þreifieymsli á nefi og tvö sár innan á vörum. Með vísan til fyrirliggjandi gagna, aðstæðna á vettvangi, framburðar V og tveggja vitna sem sáu V aka bifreiðinni umrætt sinn, taldi héraðs- dómur engan vafa leika á því að V hefði á þeim stað og tíma sem í ákæru greindi gerst sekur um akstur undir áhrifum áfengis. Þá var V talinn hafa gerst sekur um líkamsárás og húsbrot en í þeim efnum lagði héraðsdómur einkum til grundvallar framburð A sem fékk stoð í öðrum gögnum málsins. Brot V voru talin réttilega heimfærð til refsiákvæða í ákæru og hann dæmdur í 60 daga skilorðsbundið fangelsi. Þá var hann einnig sviptur ökuréttindum í þrjú ár. Með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.

F var sakfelldur fyrir tilraun til manndráps með því að hafa farið grímuklæddur og vopnaður hlaðinni og afsagaðri haglabyssu inn á tilgreindan veitingastað og beint henni í átt að þremur viðskiptavinum og barþjóni, sem voru við barborð staðarins, og án viðvörunar og fyrirvaralaust hleypt af einu skoti þannig að höglin höfnuðu í innréttingu staðarins og áfengisflöskum, rétt ofan og til hliðar við fólkið, með þeim afleiðingum að flöskurnar splundruðust og glerbrotum rigndi yfir þau. Þá voru F og A sakfelldir fyrir að hafa í félagi svipt E frelsi sínu, í um fimm klukkustundir, á heimili E, og beitt hann ofbeldi og hótunum í því skyni að ná frá honum verðmætum, en þeir bundu E á höndum og fótum við rúm hans, þar sem F hótaði honum lífláti og annars konar ofbeldi og neyddi hann þannig til að gefa upp lykilorð að farsíma og heimabanka, meðan A safnaði saman tilgreindu lausafé í eigu E sem þeir báru í sameiningu út í bifreið og hurfu á braut og skildu E eftir bundinn, allt með þeim afleiðingum að E varð fyrir líkamstjóni. F var jafnframt sakfelldur fyrir nauðgun og annars konar kynferðisbrot með því að hafa í framangreint sinn þar sem E lá bundinn í rúminu haft við hann önnur kynferðismök með nánar tilgreindum hætti og á sama tíma tekið athæfið upp á farsíma og hótað dreifingu þess ef hann leitaði til lögreglu. Loks var A sakfelldur fyrir margvísleg umferðarlagabrot, brot gegn lögum um ávana- og fíkniefni og tilgreint þjófnaðarbrot. Við ákvörðun refsingar F og A var höfð hliðsjón af 1., 2. og 3. tölulið 1. mgr. 70. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og samverknaðar þeirra við hluta brotanna, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Var þeim jafnframt gerður hegningarauki, sbr. 1. mgr. 78. gr. sömu laga. Loks voru eldri skilorðsdómar teknir upp og þeim gerð refsing í einu lagi sbr. 60. gr. og 1. mgr. 77. gr. sömu laga. Jafnframt var vísað til þess að kynferðisbrot F gegn E hefði verið framið á sérstaklega sársaukafullan og meiðandi hátt, sbr. c-lið 195. gr. sömu laga. Refsing F var ákveðin fangelsi í 10 ár og A fangelsi í þrjú ár. Var þeim jafnframt gert að greiða brotaþolum skaða- og miskabætur.

E var ákærður fyrir að hafa þrisvar sinnum ekið bifreið sviptur ökurétti og þar af í eitt skipti jafnframt undir áhrifum áfengis. Fyrir héraðsdómi játaði E þá háttsemi sem honum var gefin að sök og var farið með málið í samræmi við ákvæði 1. mgr. 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Með hinum áfrýjaða dómi var E gert að sæta fangelsi í 60 daga en auk þess var hann sviptur ökurétti ævilangt. Í dómi Landsréttar var rakið að af forsendum hins áfrýjaða dóms væri ljóst að við ákvörðun refsingar hefði verið miðað við að honum hefði í þriðja sinn, innan ítrekunartíma, verið gerð refsing fyrir akstur undir áhrifum áfengis og akstur sviptur ökurétti. Af sakarvottorði var aftur á móti ráðið að E væri nú í fimmta sinn gerð refsing fyrir að aka sviptur ökurétti og í fjórða sinn fyrir akstur undir áhrifum áfengis eða ávana- og fíkniefna. Að því gættu, að virtum sakaferli E og með hliðsjón af 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 var refsing E ákveðin fangelsi í átta mánuði. Þá var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um sviptingu ökuréttar.

I var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot og nytjastuld með því að hafa tvívegis tekið bifreið í heimildarleysi, sviptur ökurétti og óhæfur til að stjórna henni örugglega vegna áhrifa ávana- og fíkniefna. Við ákvörðun refsingar var vísað til þess að með dómi þessum væri I nú sakfelldur í sjötta sinn fyrir akstur undir áhrifum fíkniefna og í fjórða skipti sviptur ökurétti. Var jafnframt litið til þess að hann væri nú jafnframt sakfelldur fyrir nytjastuld. Með brotunum rauf I skilyrði reynslulausnar og var honum gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga, sbr. 60. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Horft var til þess að I hefði játað brot sín greiðlega og hefði jafnframt lagt fram gögn á báðum dómstigum sem bæru vott um viðleitni hans til að bæta ráð sitt og ná tökum á fíkn sinni. Að þessu virtu og að teknu tilliti til dómaframkvæmdar var refsing I ákveðin fangelsi í 12 mánuði. Loks var áréttuð ævilöng ökuréttarsvipting hans.

S var sakfelld fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið svipt ökurétti og óhæf til að aka henni örugglega vegna áhrifa slævandi lyfja. Fyrir héraðsdómi játaði S þá háttsemi sem henni var gefin að sök og var farið með málið í samræmi við 164. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í niðurstöðu Landsréttar var, að virtri lögregluskýrslu og matsgerð rannsóknarstofu Háskóla Íslands í lyfja- og eiturefnafræði um rannsókn á blóðsýni sem tekið var úr S, staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu S, heimfærslu háttsemi hennar til refsiákvæða og ákvörðun refsingar, en S var gert að greiða 180.000 krónur í sekt. Fallist var á með héraðdómi að akstur S í umrætt sinn hefði ekki verið mjög vítaverður í skilningi ákvæðisins. Þá væru ekki nægar forsendur til að líta svo á að önnur skilyrði fyrir sviptingu ökuréttar samkvæmt 1. mgr. 99. gr. umferðarlaga væru uppfyllt. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um að hafna kröfu ákæruvalds um ökuréttarsviptingu sem alfarið var reist á ákvæðinu.

K var sakfelld fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis og misst stjórn á bifreiðinni. Í dómi Landsréttar kom fram að framburður K um að hún hefði ekki ekið bifreiðinni, heldur ónafngreindur aðili, færi ekki saman við framburð lögreglumanna sem komið hefðu á vettvang og hefðu báðir borið um að ummerki á vettvangi hefðu ekki bent til þess að neinn annar en K hefði verið þar og að þegar þeir hefðu komið að bifreiðinni hefði K verið í ökumannssæti hennar og hallað yfir farþegasætið. Voru skýringar K á því af hverju hún hefði verið í ökumannssæti bifreiðarinnar þegar að var komið metnar óskýrar og ekki trúverðugar. Að virtum sakaferli K og í samræmi við dómvenju var refsing hennar ákveðin fangelsi í 60 daga. Þá var K svipt ökurétti ævilangt.

R var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna og slævandi lyfja. Með brotunum rauf R skilyrði reynslulausnar og var honum gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga. Að virtum sakaferli R og með vísan til dómvenju var refsing hans ákveðin fangelsi í fjögur ár og tvo mánuði. Þá var áréttuð ævilöng ökuréttarsvipting hans.

Með dómi héraðsdóms var G sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Með brotunum rauf G skilyrði reynslulausnar og var hún tekin upp með vísan til 1. mgr. 82. gr. laga um fullnustu refsinga nr. 15/2016, sbr. 60. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og honum gerð refsing í einu lagi fyrir brotin, sbr. 77. gr. sömu laga. Með vísan til sakaferils G var refsing hans ákveðin fangelsi í 17 mánuði auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt. Með dómi Landsréttar 23. mars 2018 var héraðsdómur staðfestur. Dómur Landsréttar var staðfestur með dómi Hæstaréttar 24. maí sama ár. Með úrskurði Endurupptökudóms 31. mars 2022 var hæstaréttarmálið endurupptekið að beiðni G. Með nýjum dómi Hæstaréttar í málinu 7. desember 2022 var dómur Landsréttar 23. mars 2018 ómerktur og málinu vísað til Landsréttar til löglegrar meðferðar og dómsálagningar á ný. Við hina endurteknu málsmeðferð var niðurstaða héraðsdóms staðfest um sakfellingu G. Við ákvörðun refsingar G vísaði Landsréttur til þess dráttar sem orðið hefði á meðferð málsins sem G yrði ekki um kennt. Þá var litið til þess að G hefði eftir uppkvaðningu hins áfrýjaða dóms margsinnis verið dæmdur fyrir ölvunarakstur og sviptur ökurétti þar sem við ákvörðun refsingar hefði verið tekið tillit til ítrekunaráhrifa hins áfrýjaða dóms. Loks var litið til breytinga sem orðið höfðu á högum G. Var refsing G ákveðin fangelsi í 12 mánuði, en fullnustu hennar frestað skilorðsbundið í eitt ár. Þá var G sviptur ökurétti ævilangt.

M var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. M viðurkenndi að hafa ekið bifreiðinni en neitaði því að hafa verið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Kvaðst hann hafa verið á lyfjum vegna athyglisbrests sem hefðu ekki áhrif á aksturshæfni hans og lagði fyrir dóm gögn sem sýndu lyfjanotkun hans samkvæmt ávísun lækna. Í dómi Landsréttar kom fram að þegar lögregla hafði afskipti af M framvísaði hann ekki vottorði læknis um að hann væri haldinn tilteknum sjúkdómi eða ástandi og þyrfti af þeim sökum að neyta þeirra efna sem í blóði hans kynnu að mælast, sem var forsenda þess að unnt væri að koma við læknisskoðun þar sem fram færi mat á því hvort M væri fær um að stjórna ökutæki örugglega, sbr. 8. mgr. 101. umferðarlaga nr. 77/2019. Þar sem ávana- og fíkniefni mældust í blóði M var hann óhæfur til að stjórna ökutæki örugglega, sbr. 2. mgr. 50. gr. umferðalaga og varnir M um að saknæmisskilyrði hefðu skort voru taldar haldlausar. Í niðurstöðu héraðsdóms um ákvörðun viðurlaga, sem Landsréttur staðfesti, var horft til þess að M var nú í þriðja sinn gerð refsing fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna innan ítrekunartíma 71. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og með vísan til framangreinds, sakarefnis málsins, dómvenju og 77. gr. almennra hegningarlaga, var M gert að sæta 30 daga fangelsi, auk þess sem hann var sviptur ökurétti ævilangt.

M var sakfelld fyrir umferðarlagabrot með því að hafa fjórum sinnum ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Við ákvörðun refsingar var miðað við að akstur M undir áhrifum ávana- og fíkniefna væri ítrekaður í annað sinn og henni gerður hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var refsing M ákveðin 60 daga fangelsi. Tók Landsréttur fram að með hliðsjón af ákvæði 78. gr. laga nr. 19/1940 væru ekki efni til þess að kveða á um áréttingu ævilangrar sviptingar ökuréttar.

Þ var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ítrekað ekið bifreið sinni undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Að virtum sakaferli Þ og með vísan til dómvenju var refsing hans ákveðin fangelsi í 18 mánuði. Þá var áréttuð ævilöng svipting ökuréttar hans.

I var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Með brotinu gerðist I í þriðja sinn sekur um akstur undir áhrifum áfengis eða ávana- og fíkniefna. Í dómi Landsréttar kom fram að dómur um sekt og sviptingu ökuréttar fyrir ölvunarakstur sem kveðinn hefði verið upp 20. janúar 2017 hefði ítrekunaráhrif við ákvörðun refsingar fyrir það brot sem hann væri nú sakfelldur fyrir. Var hinn áfrýjaði dómur staðfestur og I gert að sæta 30 daga fangelsi og sviptur ökurétti ævilangt.

E var sakfelld fyrir sex umferðarlagabrot með því að hafa á tilgreindu tímabili tvívegis ekið bifreið undir áhrifum ávana- og fíkniefna og í fjögur skipti undir áhrifum ávana- og fíkniefna og slævandi lyfja. Við ákvörðun refsingar var höfð hliðsjón af því að E hefði ekki áður sætt refsingu. Refsing E var ákveðin 1.500.000 krónur í sekt til ríkissjóðs að viðlagðri vararefsingu. Þá var E svipt ökurétti í fjögur ár og níu mánuði.

S var sakfelldur fyrir umferðarlagabrot með því að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti og undir áhrifum ávana- og fíkniefna og slævandi lyfja. Með brotunum rauf S skilyrði reynslulausnar og var honum gerð refsing í einu lagi, sbr. 1. mgr. 82. gr. laga nr. 15/2016 um fullnustu refsinga, sbr. 60. og 77. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Að virtum sakaferli S og með vísan til dómvenju var refsing hans ákveðin fangelsi í 15 mánuði. Þá var áréttuð ævilöng ökuréttarsvipting hans.

X var sakfelldur með dómi héraðsdóms fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás í tvígang, brot gegn valdstjórninni, fíkniefnalagabrot og tvö umferðarlagabrot og gert að sæta fangelsi í 10 mánuði sem bundið var skilorði til tveggja ára. Þá var X gert að greiða sekt til ríkissjóðs, hann sviptur ökurétti í þrjú ár og þrjá mánuði og gert að sæta upptöku fíkniefna. Loks var honum gert að greiða tveimur brotaþolum skaðabætur og málskostnað. Með áfrýjun héraðsdóms leitaði X annars vegar eftir endurskoðun á sakfellingu og ákvörðun refsingar fyrir nánar tiltekið umferðarlagabrot í 5. lið ákæru 7. apríl 2022 og hins vegar mildun refsingar sem ákveðin var með hinum áfrýjaða dómi. Í dómi Landsréttar kom fram að samkvæmt framburði vitnis um eftirför þess með bifreiðinni um tilgreinda götu, greinargóðri lýsingu þess á aðstæðum í götunni og við tilgreint hús, afskiptum þess af ákærða fyrir utan bifreiðina og átökum þeirra væri ekki unnt að álykta á annan veg en þann að X hefði ekið greindri bifreið, undir áhrifum áfengis og óhæfur til að stjórna henni, um tilgreinda götu þar sem bifreiðin skall á kyrrstæðri bifreið og í kjölfarið farið af vettvangi. Fékk framburður vitnisins stoð í framburði afa X hjá lögreglu sem bar um að X hefði hringt og boðað komu sína heim til hans. Bar afi X að hann hefði séð að X væri kominn að húsinu á bifreið föður X. Staðfesti Landsréttur þá niðurstöðu héraðsdóms að hafið væri yfir skynsamlegan vafa, sbr. 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála, og sló því föstu, sbr. 109. gr. sömu laga, að X hefði ekið bifreiðinni umrætt sinn og með því gerst sekur um þá háttsemi sem um gat í 5. lið ákæru 7. apríl 2022. Var því staðfest niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu X af þessum ákærulið. Samkvæmt þessu staðfesti Landsréttur niðurstöðu héraðsdóms um refsingu X, sviptingu ökuréttar, upptöku fíkniefna, sakarkostnað, miskabætur og málskostnað brotaþola.