Dómstólaleit

T var ákærður fyrir að hafa ekið bifreið án ökuréttar í nóvember 2005 en þá hafði hann þrívegis hlotið dóm fyrir ölvunarakstur og níu sinnum fyrir akstur án ökuréttar, síðast 1. nóvember sama ár. Hann krafðist þess að málinu yrði vísað frá dómi þar sem honum hafði, áður en ákæran var birt, verið sendur greiðsluseðill og honum þar boðið að ljúka málinu með greiðslu sektar. Upplýst var að sýslumaður hafði ógilt greiðsluseðilinn áður en T gafst færi á að greiða hann. Talið var að birting ákæru fyrir honum vegna sömu háttsemi og sektarboðið tók til hefði falið í sér ígildi tilkynningar um afturköllun á boðinu. Þóttu viðurlögin, sem greindi í því, ekki taka mið af sakaferli T og var talið að þau færu fjarri þeirri refsingu, sem háttsemi hans varðaði. Því var ákvörðun um að bjóða honum þessi málalok talin ógildanleg og sýslumanni heimilt að afturkalla hana, sbr. meginreglu 2. tölul. 25. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Var kröfu hans um frávísun málsins því hafnað og stóð niðurstaða héraðsdóms um að hann skyldi sæta 3ja mánaða fangelsi óbreytt. Vegna mistaka ákæruvalds í málinu var allur sakarkostnaður þess í héraði og fyrir Hæstarétti lagður á ríkissjóð.

S sinnti ekki sektarboði lögreglu samkvæmt 1. mgr. 115. gr. a laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Var málið sent héraðsdómara, sem lauk því með áritun á sektarboðið 28. maí 2001 um fésekt S og vararefsingu. Var sektarboðið birt fyrir S 14. september sama árs. Hinn 6. desember 2001 leitaði faðir S eftir því að málið yrði endurupptekið. Í dómi Hæstaréttar kemur fram að ekkert lægi fyrir um að S hefði veitt föður sínum umboð til þessara gerða. Þá hafi fjögurra vikna frestur til að leita endurupptöku málsins, sem sérstakar leiðbeiningar hafi verið færðar um á árituðu sektarboði til S, verið löngu liðinn leitað var eftir endurupptöku málsins. Var kröfu um að málið yrði tekið upp á ný því hafnað.