Ágreiningur reis um bótaskyldu S hf. vegna vinnuslyss sem I varð fyrir í nóvember 2017. Leyst var endanlega úr þeirri deilu í júní 2022 þegar Landsréttur staðfesti dóm héraðsdóms þar sem viðurkenndur var bótaréttur I. Í áliti örorkunefndar á afleiðingum slyssins var líkamstjón I metið meira en í matsgerð sem aðilar höfðu áður aflað sameiginlega. S hf. hafnaði greiðslu frekari bóta og vísaði til ákvæðis í skilmálum vátryggingarinnar sem kvað á um að undantekningarlaust skyldi meta tjón innan þriggja ára frá slysdegi, auk þess sem frestir sem I höfðu verið veittir umfram nefnd tímamörk hefðu verið liðnir þegar álit örorkunefndar lá fyrir. Með hliðsjón af atvikum máls og í ljósi þess að S hf. hafði ítrekað veitt I frest í því skyni að afla örorkumats mátti hann með réttu hafa væntingar um að S hf. tilkynnti honum þegar fyrir lá að I hygðist afla álits örorkunefndar að frekari frestir yrðu ekki veittir. Taldi Landsréttur að tómlæti S hf. leiddi til þess að félagið gæti ekki borið ákvæði skilmálans fyrir sig, enda hefði I gert skýran og afdráttarlausan fyrirvara um gildi hans við uppgjör bóta. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.
Í málinu deildu aðilar um uppgjör bóta vegna varanlegrar örorku húsasmiðs sem veiktist af völdum myglu í störfum fyrir stefnda. Var því sjónarmiði stefnda hafnað að fullnaðaruppgjör hafi farið fram í málinu. Fallist var á með stefnanda að aðstæður hans hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 og að tekjur iðnlærðra húsasmiða á árinu 2016 væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur við bótauppgjör en meðaltekjur hans síðustu þrjú ár fyrir slysið. Ekki var fallist á dráttarvaxtakröfu stefnanda. Var stefnda gert að greiða stefnanda skaðabætur auk nánar tilgreindra vaxta í samræmi við aðalkröfu hans.
Deilt var um bótauppgjör vegna vinnuslyss á sjó sem stefnandi hafði tekið við með fyrirvörum. Hafnað var öllum málsástæðum stefnanda sem lutu að því að við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku bæri að meta árslaun hans sérstaklega, skv. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, og leggja til grundvallar tekjur hans af sjómannsstörfum eða, til vara, meðaltekjur verkafólks á slysaárinu. Þá var hafnað málsástæðum sem lutu að því að tekjur hans af sjómannsstörfum, eða til vara meðaltekjur verkafólks, væru réttari mælikvarði á tímabundið atvinnutjón hans eftir vertíðarlok og að kauptrygging skv. 36. gr. sjómannalaga hefði verið ranglega dregin frá bótum vegna þess tjóns. Var hið stefnda tryggingafélag sýknað af öllum dómkröfum stefnanda.
Fallist á það með einstaklingi, sem var í námi er hann varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi, að aðstæður hans hafi verið sérstakar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 síðustu þrjú ár fyrir slys og að annar mælikvarði teldist réttari sem árslaunaviðmið við ákvörðun bóta vegna varanlegrar örorku hans, sbr. 5. gr. sömu laga.
Í málinu greindi aðila á um hvort ákvarða ætti A bætur vegna varanlegar örorku eftir 2. eða 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Einkum var um það deilt hvort A hefði verið komin svo langt í námi sínu við Vélstjórnar- og skipstjórnarskólann að tiltekin námslok hefðu mátt teljast fyrirsjáanleg svo að vikið yrði frá lágmarkslaunaviðmiði samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna við mat á framtíðartekjum hennar, sbr. 2. mgr. sömu lagagreinar. Landsréttur lagði til grundvallar að A hefði lokið um 77% af bóklegu námi sínu til að öðlast B-réttindi til vélstjórnar og rúmlega 20 vikna starfsnámi. Taldi Landsréttur því að á slysdegi hefði verið fyrirsjáanlegt að stefnda myndi ljúka námi frá Véltækni- og skipstjórnarskólanum til að öðlast B- réttindi í vélstjórn og var fallist á að meta skyldi árslaun hennar sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna. A miðaði aðalkröfu sína í málinu við meðaltekjur einstaklinga sem falla undir starfsflokkinn „Störf iðn- og landbúnaðarvélvirkja“ hjá Hagstofu Íslands en samkvæmt gögnum málsins hefði hún að loknu námi sínu öðlast réttindi til að gegna störfum í þeim flokki. Var því fallist á að sú tekjuviðmiðun gæfi réttari mynd af framtíðartekjum hennar en sá mælikvarði sem í 3. mgr. 7. gr. laganna greindi. Þá var því hafnað að miða skyldi við miðgildi launa verkafólks eins og áfrýjendur byggðu á með varakröfu sinni. Hinn áfrýjaði dómur var því staðfestur.
A höfðaði mál á hendur S hf. til heimtu skaðabóta fyrir varanlega örorku vegna afleiðinga umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2019. Laut ágreiningur aðila að því hvert árslaunaviðmið við útreikning skaðabóta samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 skyldi vera. Í dómi Landsréttar var rakið að A hefði skipt um starfsvettvang á árinu 2017 þegar hún hóf störf hjá B og lét af störfum hjá D ehf. Hefði A notið tekna frá báðum launagreiðendum fjóra mánuði ársins, auk þess sem hún hefði fengið laun fyrir hlutastarf hjá E stærstan hluta ársins. Ráðið var að hærri tekjur frá B hefðu skýrst af nýju skipulagi á vinnustað og af vandkvæðum við að manna vaktir sem A hefði tekið að sér. Samkvæmt því var talið að aðstæður A hefðu verið óvenjulegar á árinu 2017 og var ekki séð að þær tekjur væru til þess fallnar að gefa rétta mynd af líklegum framtíðartekjum hennar. Hið sama var talið eiga við um tekjur A árið 2016 en þá var hún óvinnufær að hluta, hætti í námi og hóf störf hjá nýjum vinnuveitanda. Loks var ekki talið að A hefði lagt fram gögn sem renndu stoðum undir að önnur viðmið sem kröfugerð hennar tók til gæfu réttari mynd af líklegum framtíðartekjum en launatekjur miðað við starf hennar hjá B árið 2018 sem A hefði hug á að gegna áfram. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu S hf. af kröfum A.
Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2020. Aðilar deildu um það hvort við ákvörðun til bóta A skyldi miða við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaða- bótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta skyldi árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar var rakið að samkvæmt upplýsingum frá skattyfirvöldum í Póllandi hefðu laun hans þar á árunum 2017 til 2019 ekki náð lágmarksviðmiði 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þá hafi atvinnutekjur A hér á landi aðeins í eitt ár verið yfir því viðmiði, en á slysdegi hafi A verið búsettur hérlendis í um tíu mánuði. Taldi rétturinn að A hefði ekki sýnt fram á að svo óvenjulegar aðstæður hefðu verið fyrir hendi að annar mælikvarði væri réttari á líklegar framtíðartekjur hans en lágmarkstekjuviðmið 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, enda yrði ekki talið að hann hefði á slysdegi markað sér svo ákveðinn starfsvettvang á Íslandi að víkja bæri frá því. Var S hf. því sýknað af kröfum A.
A krafðist fullra bóta úr slysatryggingu ökumanns vegna umferðarslyss. Ekki var deilt um bótaskyldu stefnda eða afleiðingar slyssins. Ágreiningur aðila laut að því hvort bætur fyrir varanlega örorku A skyldu miðaðar við lágmarkslaun skv. 1., sbr. 3. mgr., 7. gr. skaðabótalaga eða hvort árslaun skyldu metin sérstaklega vegna óvenjulegra aðstæðna A síðustu þrjú ár fyrir slysið, sbr. 2. mgr. 7. gr. Talið var að A hefði ekki sýnt fram á að aðstæður hans hefðu verið óvenjulegar á viðmiðunartímabilinu og enn fremur að hann hefði ekki getað bent á annan réttari mælikvarða á framtíðartekjur A. Var stefndi því sýknaður.
Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2018. Aðilar deildu um það hvort við ákvörðun til bóta A skyldi miða við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 eða hvort meta skyldi árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. sömu lagagreinar. Í dómi Landsréttar var rakið að tjónþoli bæri sönnunarbyrði fyrir því að skilyrði 2. mgr. 7. gr. væru uppfyllt og þá jafnframt hvaða árslaun teldust réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hans. A hefði lagt fyrir Landsrétt gögn sem staðfestu að hann hefði þegið opinberar greiðslur fyrir umönnunarstörf en að því frátöldu hefði hann ekki veitt upplýsingar um tekjur sínar á síðustu þremur almanaksárum fyrir slys. Þegar litið væri til langrar atvinnusögu A yrði ekki talið að hann hefði sýnt fram á það með viðhlítandi hætti að þær aðstæður hefðu verið fyrir hendi að ákveða bæri bætur til hans eftir 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu T hf. af kröfum A.
Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna slyss sem hann varð fyrir árið 2017. Aðilar voru sammála um að árslaun til ákvörðunar bóta skyldu metin sérstaklega, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en greindi á um hvert árslaunaviðmiðið skyldi vera. S hf. hafði þegar greitt A bætur í samræmi við uppgjörstillögu félagsins, þ.e. að útreikningur á varanlegri örorku tæki mið af tekjum A á tímabilinu 2016 til 2020, uppreiknuðum miðað við fullt starf. A byggði á hinn bóginn á því aðallega að miða skyldi við meðaltekjur iðnlærðra rafvirkja en til vara meðaltekjur rafvirkja á árinu 2017. Í dómi Landsréttar kom fram að aðalkrafa A miðaði við meðaltekjur fólks með sömu menntun og hann. A hefði lokið sveinsprófi í rafvirkjun þegar hann lenti í umræddu slysi og sinnt störfum sem rafvirki um rúmlega árs skeið. Hefði hann þannig mótað starfsvettvang sinn til framtíðar. Þar sem A hefði nýlega lokið námi þegar slysið varð var talið líklegt að laun hans, eins og þau voru fyrstu ár í starfi, hefðu hækkað eftir því sem hann aflaði sér lengri starfsreynslu en í matsgerð sem lá fyrir í málinu var höfð hliðsjón af þessum atriðum. Var fallist á með A að honum hefði tekist sú sönnun að rétt væri að miða við þau meðallaun sem hann byggði á í aðalkröfu sinni og var sjónarmiðum S hf. um að annar mælikvarði væri réttur hafnað. Í ljósi þess var S hf. gert að greiða A 7.840.718 krónur ásamt nánar tilgreindum vöxtum og dráttarvöxtum.
Stefndi sýkn af kröfu stefnanda um frekari bætur vegna slyss. Tvær matsgerðir lágu fyrir í málinu og voru þrír matsmenn af fjórum sammála um að varanleg örorka teldist 10% en sá fjórði taldi hana 18%. Byggði stefnandi kröfu sína á mati hans. Var ekki fallist á kröfu stefnanda.
Ágreiningur um árslaunaviðmið við útreikning skaðabóta vegna varanlegrar örorku. Fallist var á það með stefnanda að skilyrði 2. mgr 7. gr. skaðabótalaga væru uppfyllt, aðstæður fyrir slys hefðu verið óvenjulegar og líklegar framtíðartekjur aðrar en þær sem reiknaðar höfðu verið samkvæmt 1. mgr. 7. gr laganna.
A krafðist fullra bóta úr vátryggingu vinnuveitanda síns vegna vinnuslyss sem hún varð fyrir á námssamningi. Ekki var deilt um bótaskyldu stefndu eða afleiðingar slyssins. Ágreiningur aðila laut að því hvort bætur fyrir varanlega örorku A skyldu miðaðar við lágmarkslaun skv. 3. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 eða hvort árslaun skyldu metin sérstaklega vegna óvenjulegra aðstæðna A. Talið var að meta skyldi árslaun sérstaklega þar sem A var í skóla verulegan hluta viðmiðunartímans og námslok verið fyrirsjáanleg á tjónsdegi. A talin hafa fært fullnægjandi sönnur á að réttari mælikvarði á framtíðartekjur A fælist í meðallaunum iðn- og landbúnaðarvélvirkja skv. töflu Hagstofu Íslands.
Deilt var um úteikning á skaðabótum sem stefnda bar að greiða stefnanda vegna varanlegrar örorku af völdum umferðarslyss. Niðurstaða dómsins var að allt framlag vinnuveitanda til lífeyrissjóðs stefnanda á þremur viðmiðunarárum yrði að telja með árslaunum hans samkvæmt 1. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993 við útreikning bótanna. Var stefnda gert að greiða stefnanda það sem á vantaði til þess að hann fengi fullar bætur.
Deilt var um hvernig reikna skyldi út árslaun við ákvörðun skaðabóta vegna varanlegrar örorku. Við ákvörðun bóta til stefnanda hafði stefndi notast við það lágmarksviðmið sem fram kemur í 3. mgr. 7. gr., sbr. 1. mgr. 15. gr., skaðabótalaga nr. 50/1993. Talið var að stefnandi hefði ekki sýnt fram á að aðstæður væru óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laganna og annar mælikvarði réttari en sá sem greinir í 1. mgr., sbr. 3. mgr., sömu lagagreinar. Stefndi var því sýknaður af kröfum stefnanda.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi árið 2011 en hún var þá á 22. aldursári. Hún fékk greiddar bætur úr ábyrgðartryggingu ökutækis hjá T hf. og var við útreikning bóta notast við margföldunarstuðul 1. mgr. 6. gr. skaðabótalaga. Eins og málið lá fyrir Hæstarétti gerði A kröfu um að notast yrði við hærri stuðul en þar er mælt er fyrir um. A taldi að með mati dómskvadds manns hefði verið sýnt fram á að stuðullinn tryggði ekki fullar bætur og bryti þannig í bága við 65. og 72. gr. stjórnarskrárinnar. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að við setningu laga nr. 37/1999, þar sem 6. gr. skaðabótalaga var breytt í núverandi horf, hafi verið stuðst við málefnaleg sjónarmið sem höfðu það að markmiði að staðla bætur til tjónþola miðað við nánar tilgreindar forsendur. Fælist því í ákvæðinu skýrt og ótvírætt heildarmat löggjafans sem í megindráttum væri í samræmi við almenna mælikvarða. Fram hjá því yrði þó ekki litið að þær forsendur sem stuðullinn byggir á breytist að einhverju marki í tímans rás. Af því leiði að einstaka forsendur hans þurfi að endurmeta og uppfæra miðað við þróun þeirra þátta sem til grundvallar honum liggja til að markmiðið um fullar bætur náist sem best. Allt að einu hefði í þessu máli ekki verið sýnt fram á að stuðullinn væri í slíku ósamræmi við meginreglu um fullar bætur til tjónþola að honum yrði vikið til hliðar með atbeina dómstóla með þeim hætti sem krafist var af áfrýjanda. Var T hf. sýknað af kröfum A.
Stefnandi hafði orðið fyrir tveimur umferðarslysum. Áður en hún varð fyrir síðara slysinu hafði hún fengið greiddar bætur frá stefnda vegna fyrra slyssins, m.a. vegna varanlegrar ororku og varanlegs miska. Deilt var um hvort stefnandi hefði í tengslum við mat og bótakröfu vegna síðara slyssins leynt upplýsingum um það fyrra og hefði með því glatað rétti til krafna á hendur stefnda, sbr. 2. mgr. 120. gr. laga nr. 30/2004 um vátryggingarsamninga. Ekki var fallist að stefnandi hefði glatað þeim rétti. Við úrlausn um hvaða árslaun skyldi miða við þegar bætur fyrir varanlega örorku voru ákvarðaðar voru ekki talin efni til að víkja frá meginreglu 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, þess efnis að miða skuli við meðalatvinnutekjur tjónþola síðustu þrjú almanaksárin fyrir slys.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi árið 2014 en hún var þá nýlega orðin 18 ára og barnshafandi. Hún fékk greiddar bætur úr ábyrgðartryggingu ökutækis hjá T hf. og var við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku miðað við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Í málinu gerði A kröfu um að meta skyldi árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þegar litið væri til fyrra skilyrðis 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga um að fyrir hendi væru óvenjulegar aðstæður yrði að horfa til aðstæðna A á slysdegi. Hæstiréttur vísaði til þess að A hefði þá hafið fulla þátttöku á vinnumarkaði og ekki haft önnur áform um nám en þau sem hún gæti sinnt meðfram starfi. Var því fallist á að aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Túlkun síðara skilyrðis 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga um að annar mælikvarði væri réttari á líklegar framtíðartekjur en sá sem fram kemur í 3. mgr. greinarinnar yrði að ráðast af aðstæðum og stöðu A á slysdegi. Hún hefði unnið ýmis störf, fyrst og fremst við þjónustu og verslun, og hefði engin áform um annað en að halda þeim áfram. Var því staðfest sú niðurstaða hins áfrýjaða dóms að við uppgjör bóta til A yrði farið eftir 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og að meðallaun starfsfólk í afgreiðslu- og sölustörfum gæfu réttari mynd af líklegum framtíðartekjum hennar.
Stefnandi slasaðist í umferðarslysi þegar hann ók bifreið sinni og var að teygja sig eftir farsíma sem féll í gólfið. Við það missti hann stjórn á bifreiðinni og lenti á ljósastaur. Var fallist á það mat stefnda að hér væri um að ræða svo alvarlegt frávik sem óhjákvæmilega verður að gera við stjórnun bifreiðar að meta yrði háttsemina til stórkostlegs gáleysis í skilningi umferðarlaga og vátryggingaskilmála. Var stefnda því heimilt að skerða bætur til hans um 1/3 hluta.
A slasaðist 16 desember 2019 þegar hann var við störf í starfsstöð X og var varanleg örorka hans vegna slyssins metin 5%. Stefndi viðurkenndi bótaskyldu vegna slyssins en ágreiningur reis um viðmið árslauna við mat á útreikningi bóta vegna varanlegrar örorku. Stefnandi var rétt tæplega átján ára gamall og starfaði hjá X samhliða námi þegar slysið varð. Hann hélt áfram að starfa hjá X eftir slysið eins og fyrirætlanir hans stóðu til sem voru staðfestar af yfirmanni hans og starfsmannastjóra. Þrátt fyrir að hann hefði takmarkaða tekjusögu á vinnumarkaði, voru heildarlaun hans á árinu 2019 talsvert rífleg laun fyrir námsmann í hlutastarfi sem styðja þann framburð að hann hafi sóst eftir starfi hjá félaginu og verði tilbúinn til að leggja talsvert á sig í þeim efnum. Í ljósi þessa og þess sem síðar raungerðist var lagt til grundvallar að stefnandi hefði verið búinn að móta sér starfsvettvang sem verkamaður og í náinni framtíð við störf hjá X. Var því fallist á að aðstæður hans hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. laga nr. 50/1993. Við mat á því hvort annar mælikvarði sé réttari en lágmarkslaun var horft til takmarkaðra varanlegra afleiðinga slyssins, launatekna á árinu 2019 sem voru rétt hærri en lágmarkslaun og launatekjur á árinu 2020 sem voru þó nokkuð hærri en lágmarkslaun en lægri en meðal heildarlaun karlkyns verkafólks enda var stefnandi í menntaskólanámi á þessum tíma. Launatekjur stefnanda voru langt umfram lágmarkslaun á árinu 2021 og 2022 en ekki lágu fyrir gögn um meðaltal heildarlauna karlkyns verkafólks á þessum tíma. Ekki var talið hægt að slá því föstu að meðallaun verkafólks væru réttasti mælikvarðinn á framtíðartekjur stefnanda, hins vegar var með vísan til dómaframkvæmdar talið tækt að líta til eiginlegra árslauna fyrsta heila árið eftir tjónsatburð eins og þrautavarakrafa stefnanda hljóðaði á um, að öðru leyti en því að dráttarvextir voru miðaðir við dómsuppsögu.
Tryggingafélag sýknað af kröfu manns sem vildi miða uppgjör varanlegrar örorku við laun sín á slysdegi, fremur en við tekjur undangenginna þriggja ára, eða eftir atvikum lágmarkstekjur samkvæmt 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, eða til vara meðallaun verkafólks árið sem batahvörfum var náð.
Aðila greindi á um hvaða árslaun leggja ætti til grundvallar við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku sem stefnandi bjó við eftir umferðarslys, en bótaskylda stefnda sem vátryggjanda var óumdeild auk þess sem aðilar voru sammáa um að leggja ætti til grundvallar að fyrir hendi væru óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Ekki þóttu efni til að fallast á aðalkröfu stefnanda um að miða við meðaltekjur við sérfræðistörf í félagsráðgjöf en varakrafa stefnanda um að miðað væri við meðaltekjur sjúkraliða var tekin til greina. Að mati dómsins lágu fyrir haldbærar skýringar á hvernig tekjuöflun stefnanda, sem var enn ungur að árum þegar slysið varð, var háttað fyrir slysið og fyrstu árin eftir það. Að teknu tilliti til atvika allra þóttu meðaltekjur sjúkraliða vera sanngjarn og eðlilegur mælikvarði á framtíðartekjur stefnanda sem var menntaður sjúkraliði og hafði hafið störf sem slíkur.
A og V hf. greindi á um uppgjör skaðabóta fyrir varanlega örorku A, vegna afleiðinga umferðarslyss sem hann varð fyrir. Með dómi Landsréttar var fallist á rétt A til skaðabóta úr hendi V hf. á grundvelli yfirmatsgerðar þar sem miðað væri við 20% varanlega örorku A og því hafnað að krafa hans hefði verið niður fallin sökum fyrningar á grundvelli 99. gr. þágildandi umferðarlaga nr. 50/1987. Þá var ekki fallist á að A hefði sýnt fram á að fullnægt væri skilyrðum 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 til þess að ákveða árslaun sérstaklega og að við útreikning bóta skyldu árslaun hans ákvörðuð á grundvelli 1. mgr., sbr. 3. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Var niðurstaða héraðsdóms um skyldu V hf. til greiðslu skaðabóta staðfest. Þá var V hf. gert að greiða A kostnað við öflun matsgerðar.
Stefnandi krafði stefnda um bætur vegna umferðarslyss og byggði kröfu sína á niðurstöðum dómkvaddra yfirmatsmanna. Stefndi krafðist aðallega sýknu og taldi sig hafa bætt stefnanda tjón hennar að fullu á grundvelli utanréttarmats sem aðilar höfðu staðið sameiginlega að. Í málinu voru taldir annmarkar á bæði yfirmatinu og utanréttarmatinu og var niðurstaða fyrirliggjandi undirmats dómkvaddra matsmanna því lagt til grundvallar við úrlausn málsins. Þá var fallist á með stefnanda að aðstæður hennar hefðu verið óvenjulegar á viðmiðunarárunum fyrir slysið og fallist á þrautavarakröfu hennar hvað varðar árslaunaviðmið 7. gr. laga nr. 50/1993.
A höfðaði mál á hendur TM hf. til heimtu skaðabóta fyrir varanlega örorku vegna afleiðinga umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2014. Laut deila aðila að því hvort árslaun A samkvæmt 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 skyldu við útreikning skaðabóta ákvörðuð á grundvelli meginreglu 1. mgr., sbr. 3. mgr. greinarinnar, og þannig miðuð við lágmarkslaun, eða hvort beita ætti undantekningarreglu 2. mgr. og ákvarða árslaun A sérstaklega. Byggði A aðallega á því að miða bæri árslaun hennar við meðaltekjur verkafólks, til vara við meðaltal heildarlauna starfsfólks við afgreiðslu og sölustörf en að því frágengnu að árslaun yrðu reiknuð út frá þeim launum sem hún hafði fengið í föstu starfi sem hún hafði gegnt síðustu þrjá mánuði fyrir slysdag. Í dómi Landsréttar kom fram að A hefði ekki gert það nægilega líklegt að hún hefði getað vænst þess að atvinnutekjur hennar til framtíðar hefðu numið meðaltekjum verkafólks. Aftur á móti hafi mátt gera ráð fyrir að ef slysið hefði ekki orðið, hefði hún að minnsta kosti haft jafnháar tekjur í framtíðinni og nema meðaltali heildarlauna starfsfólks við afgreiðslu- og sölustörf. Var því fallist á það með A að ákvarða ætti varanlega örorku hennar á grundvelli 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga en um fjárhæð bótanna sem tildæmdar voru A á þeim grundvelli var ekki ágreiningur.
Fallist á sjónarmið tryggingafélags um að rétt hafi verið að draga örorkulífeyrisgreiðslur frá lífeyrissjóðum til tjónþola, frá stöðugleikapunkti til ellilífeyrisaldurs, sem byggðust að hluta til á áætlunum, frá bótum fyrir varanlega örorku, sbr. 4. málslið 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, sbr. 4. gr. laga nr. 37/1999. Sýkna.
Fallist var á kröfu stefnanda um bætur úr hendi stefnda vegna umferðarslyss sem varð í nóvember 2017. Talið var sýnt fram á orsakatengsl á milli slyssins og þeirra einkenna sem krafa stefnanda var byggð á. Þá var fallist á að miða bætur vegna varanlegrar örorku við laun stefnanda á árinu 2014, sbr. 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993.
A höfðaði mál gegn S hf. og krafðist frekari bóta vegna varanlegs miska og varanlegrar örorku en þeirra sem þegar hefðu verið greiddar úr slysatryggingu hans hjá S hf. vegna slyss sem hann varð fyrir í starfi sínu. Byggðist krafa A um frekari bætur á áliti örorkunefndar sem lá fyrir í málinu. S hf. hélt því fram að samkvæmt ákvæðum slysatryggingarinnar bæri tjónþolum undantekningarlaust að afla matsgerðar um varanlegar afleiðingar slyss í síðasta lagi þremur árum eftir það. A taldi að fyrirvari í upphaflegu bótauppgjöri hefði vikið til hliðar ákvæðum skilmálanna um frest til öflunar matsgerða um varanlegar afleiðingar slyssins. Þá taldi hann að ákvæði skilmálanna um fyrrnefndan frest ætti ekki við um skilmála slysatryggingarinnar. Í dómi Landsréttar kom fram að með fyrirvaranum við uppgjörið hefði A áskilið sér rétt til að gera frekari kröfur um bætur ef endurmat á örorku og miska leiddi í ljós meira tjón en hefði legið fyrir við uppgjörið. Var litið svo á að uppgjöri vegna líkamstjónsins hefði ekki verið að fullu lokið að því er viðvék varanlegri örorku A. Vegna fyrirvarans hefði A verið heimilt að afla nánari gagna um ætlaða varanlega örorku sína vegna slyssins og krefjast frekari bóta. Þá lægi jafnframt fyrir í málinu að S hf. hefði lengst af ekki borið fyrir sig ákvæði í tryggingaskilmálum um tímafrest við þær aðstæður sem uppi væru í málinu. S hf. hefði engum andmælum hreyft gegn fyrirvaranum eða gildissviði hans, né gert sérstakan áskilnað um að nýtt mat yrði að leggja fram innan þriggja ára frá slysdegi í samræmi við ákvæði tryggingaskilmálanna. Yrði S hf. látið bera hallann af því að hafa ekki skilmerkilega áréttað þann áskilnað. Álit örorkunefndar var því lagt til grundvallar við mat á varanlegri örorku A vegna slyssins. Kröfur A voru því teknar til greina.
Hið stefnda vátryggingafélag var dæmt til að greiða stefnanda frekari bætur vegna tímabundins atvinnutjóns í kjölfar vinnuslyss um borð í togara. Taldist uppgjör bóta vegna þess þáttar ekki hafa farið réttilega fram þegar litið væri til ákvæða sjómannalaga. Sýknað var hins vegar af kröfu stefnanda um frekari bætur vegna varanlegs miska, varanlegrar örorku og tapaðra lífeyrisréttinda og þótti tjón stefnanda að þessu leyti að fullu bætt. Var því og hafnað að ranglega hefði verið staðið að frádrætti við bótauppgjör aðila.
A krafðist bóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir í umferðarslysi árið 2012. Ágreiningur í málinu laut að því hvort A hafi sem farþegi í bifreiðinni sýnt af sér háttsemi sem mætti jafna til stórkostlegs gáleysis í skilningi 2. mgr. 88. gr. umferðarlaga nr. 50/1987, nú 4. mgr. 4. gr. laga nr. 30/2019 um ökutækjatryggingar, svo að réttlætanlegt hafi verið að lækka bætur honum til handa úr ábyrgðartryggingu bifreiðarinnar hjá stefnda. Í dómi Landsréttar var rakið að í blóðsýni ökumanns bifreiðarinnar sem tekið var fljótlega eftir atvikið hafi vínandamagn mælst 1,66 ‰. Með hliðsjón af því háa mæligildi hafi A ekki getað dulist að ökumaðurinn gæti ekki stjórnað bifreiðinni örugglega og að hann væri óhæfur til aksturs. Með því að taka sér far með bifreiðinni eins og ástatt var um ökumanninn hafi A sýnt af sér stórkostlegt gáleysi og bæri því að hluta til sjálfur ábyrgð á því tjóni sem hann varð fyrir við slysið. Ekkert lægi fyrir í málinu sem styddi síðbúna frásögn ökumanns bifreiðarinnar um að hann hefði neytt áfengis eftir að akstri lauk. Að þessu gættu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var niðurstaða hans staðfest um að A bæri 2/3 hluta tjóns síns sjálfur.
B slasaðist í umferðarslysi árið 2009 og var tjón hans gert upp árið 2011 við V hf., vátryggingafélag A, eiganda bifreiðarinnar sem slysinu olli „með fyrirvara um varanlegar afleiðingar slyssins“. Árið 2019 höfðaði B mál gegn V hf. og A til greiðslu frekari bóta úr ábyrgðartryggingu hjá V hf. vegna versnandi heilsu hans. Í hinum áfrýjaða dómi, sem Landsréttur staðfesti með vísan til forsendna, var komist að þeirri niðurstöðu að af matsgerðum sem B aflaði árin 2017 og 2018 og gögnum málsins að öðru leyti leiddi að þær breytingar sem urðu á heilsufari B frá því að mat á heilsu hans lá fyrir árið 2011, hafi verið ófyrirsjáanlegar og væru orsök umferðarslyssins. Að mati héraðsdóms leiddi af hinum samningsbundna fyrirvara að B þyrfti ekki að sæta því að endurupptaka bótaákvörðunar væri háð því að ófyrirsjáanlegar breytingar leiddu til þess að miska- eða örorkustig yrði verulega hærra en áður var talið. B hafi því átt rétt á því að fá ákvörðun um bætur tekna upp að nýju. Talið var að fyrningarfrestur fjárkröfu B hafi byrjað að líða við lok ársins 2017 en það ár hafi B fengið staðfestingu þess að varanlegar afleiðingar slyssins fyrir hann væru meiri en áður var talið. Krafa hans var því talin ófyrnd er málið var höfðað. Að þessu gættu var fallist á kröfu B.
Í málinu var deilt um hvaða tekjuviðmið bæri að leggja til grundvallar við ákvörðun bóta til A vegna umferðarslyss sem hún varð fyrir árið 2017. V hf. hafði þegar greitt A bætur á grundvelli 3. mgr. 7 gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 þar sem atvinnutekjur hennar síðustu þrjú almanaksár fyrir slysdag, sem reiknaðar voru samkvæmt 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, reyndust lægri en kveðið væri á um í 3. mgr. 7. gr. laganna. A reisti kröfu sína á því að ákveða ætti árslaun sérstaklega á grundvelli 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga miðað við meðaltekjur hennar á árunum 2015 og 2016 eins og hún hefði verið í fullu starfi bæði árin. Í dómi Landsréttar kom fram að líta yrði svo á að aðstæður A á viðmiðunartímabilinu hefðu verið óvenjulegar í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga og að árstekjur hennar síðustu þrjú almanaksár fyrir slysið væru ekki réttur mælikvarði á framtíðartekjur hennar. Var fallist á það með A að gera mætti ráð fyrir að ef slysið hefði ekki orðið hefði hún að minnsta kosti haft jafnháar tekjur næstu árin og hún hafði árin 2015 og 2016 miðað við fullt starf, enda hefði V hf. ekki bent á annan og réttari grundvöll til að ákveða árslaun hennar. Einnig væri til þess að líta að kröfu A hefði verið stillt í hóf. Var því fallist á kröfu A.
Í málinu krafðist A skaðabóta úr hendi G ehf. vegna líkamstjóns sem A kvaðst hafa orðið fyrir árið 2015 er hún steig ofan í grjótsvelg og féll til jarðar fyrir utan geymsluhúsnæði sem G ehf. leigir út. Í dómi Landsréttar var rakið að af dómaframkvæmd Hæstaréttar leiði að sakarmat sé strangt þegar tekin er afstaða til þess hvort skaðabótaábyrgð hafi stofnast vegna líkamstjóns sem orðið hefur í og fyrir utan verslunar- eða þjónustuhúsnæði sem gera má ráð fyrir að almenningur venji komur sínar í eða er hvattur til að mæta í. Með hliðsjón af þessu en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var staðfest sú niðurstaða að meta bæri frágang grjótsvelgsins og athafnaleysi um úrbætur G ehf. til sakar. Við mat á orsakatengslum á milli slyssins og tjóns A kom meðal annars fram í dómi Landsréttar að G ehf. hefði ekki óskað yfirmats eða á annan hátt leitast við að hnekkja matsgerð dómkvaddra matsmanna sem lá fyrir í málinu og krafa A byggði á. Var G ehf. ekki talið hafa sýnt fram á að slíkir annmarkar væru á matsgerðinni að líta bæri fram hjá henni og leggja til grundvallar, þvert á niðurstöðu dómkvaddra matsmanna, að slysið hefði engar afleiðingar haft fyrir A. Var krafa A því tekin til greina.
A höfðaði mál á hendur B og V hf. til greiðslu skaða- og miskabóta vegna umferðarslyss. Deildu aðilar um tekjuviðmiðun til ákvörðunar bóta fyrir varanlega örorku og fjárhæð miskabóta. Í dómi Landsréttar er rakið að A hafi hætt störfum árið 1989 en um það leyti hafi hún verið metin til 75% örorku. Á þeim rúmu 25 árum sem liðu fram að slysdegi hafi A verið meira eða minna af vinnumarkaði ef frá væru talin árin 2003 til 2006 er hún sinnti hálfu skrifstofustarfi. Framangreint var talið mæla gegn því að hún hefði sýnt fram á að óvenjulegar aðstæður í skilningi 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 hefðu verið fyrir hendi almanaksárin 2012 til 2014, enda voru aðstæður varðandi atvinnuþátttöku hennar þá hinar sömu og höfðu að meginstefnu til átt við frá árinu 1989. Því síður var A talin hafa sýnt fram á að laun fyrir fullt skrifstofustarf væru réttari mælikvarði á líklegar framtíðartekjur hennar, enda fól lengsta atvinnuþátttaka hennar frá árinu 1989 í sér hálft skrifstofustarf um frekar skamman tíma. Með þessum athugasemdum en að öðru leyti með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var hann staðfestur.
Stefnanda og S greindi á um hvort henni hefðu þegar verið greiddar hámarksbætur samkvæmt 2. mgr. 5. gr. laga nr. 111/2000 um sjúklingatryggingu og hvernig skýra bæri ákvæðið. Fallist var á að hámarksfjárhæð bóta skyldi taka mið af því ári sem hið bótaskylda atvik varð og var S sýknað af kröfunni. Í var jafnframt sýknað af kröfu stefnanda þar sem ekki var talið sýnt fram á að hið bótaskylda atvik hefði valdið henni varanlegri örorku.
Fallist á kröfu tjónþola vegna umferðarslyss um að miða við 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 við uppgjör bóta vegna varanlegrar örorku.
A höfðaði mál á hendur V hf. til greiðslu skaðabóta vegna afleiðinga umferðarslyss sem hann lenti í í janúar 2017. Deildu aðilar um tekjuviðmiðun til ákvörðunar bóta fyrir varanlega örorku. Þegar slysið varð hafði A nýlokið stúdentsprófi og var í fullu starfi. Töldu matsmenn áform hans um framtíðarstarfsvettvang hafa verið ómótuð á slysdegi. Krafa A tók mið af launum hans árið 2017 sem voru svipuð meðallaunum verkamanna það ár en fyrir lá að frá apríl 2020 hafði hann verið á hærri launum en hjá fyrri vinnuveitanda. Fallist var á með A að hefði slysið ekki orðið hefði hann haft að minnsta kosti jafnháar tekjur næstu árin og hann hafði árið 2017. Var því staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að taka kröfu A til greina.
A varð fyrir líkamstjóni við vinnu hjá B ehf. er vinnupallur sem hann var að taka niður féll á hann. A fékk bætur úr frjálsri ábyrgðartryggingu B ehf. hjá V hf. á grundvelli matsgerðar 12. mars 2013 þar sem komist var að þeirri niðurstöðu að varanlegur miski A væri 10 stig og varanleg örorka 15%, en gerði fyrirvara um rétt til frekari bóta. A óskaði eftir mati örorkunefndar 10. júlí 2017 á varanlegum afleiðingum slyssins og komst nefndin að þeirri niðurstöðu í álitsgerð 10. október sama ár að varanlegur miski A væri 13 stig en varanleg örorka 35%. A krafði V hf. um greiðslu frekari bóta 30. október 2017 en V hf. hafnaði því. Deildu aðilar annars vegar um hvort krafa A væri fyrnd og hins vegar hvort A hefði með fyrirvaranum eingöngu áskilið sér rétt til frekari bóta ef ófyrirséðar breytingar yrðu á heilsufari hans. Í dómi Landsréttar kom fram að miða yrði við að krafa A hefði í fyrsta lagi orðið gjaldkræf 14. júlí 2008 í skilningi þágildandi 1. mgr. 5. gr. laga nr. 14/1905 um fyrning skulda og annarra kröfuréttinda og hefði krafan því ekki verið fyrnd er málið var höfðað 28. júní 2018. Hvergi hefði komið fram í fyrirvara A að hann væri takmarkaður við þær aðstæður að ófyrirséðar breytingar yrðu á heilsu hans. V hf. hefði hvorki bent á hnökra á áliti örorkunefndar né freistað þess að hnekkja niðurstöðu nefndarinnar með dómkvaðningu matsmanna. Niðurstaða nefndarinnar var af þessum sökum lögð til grundvallar niðurstöðu málsins um varanlegan miska og örorku A. Var krafa A tekin til greina.
A krafðist bóta úr hendi Í vegna líkamlegs og geðræns tjóns sem hann varð fyrir þegar hann var við störf í skipi í eigu opinberrar stofnunar. A fékk greiddar bætur samkvæmt kjarasamningi í júní 2015 sem miðuðust við niðurstöðu örorkunefndar um varanlegan miska og örorku. Í hinum áfrýjaða dómi var komist að þeirri niðurstöðu að fyrirvari sem A gerði við uppgjörið árið 2015 hefði ekki falið annað í sér en áskilnað um rétt til frekari bóta ef síðar yrðu ófyrirséðar breytingar á heilsufari hans sem leiddu til frekari varanlegs miska og örorku. Með hliðsjón af niðurstöðu yfirmatsgerðar sem aflað var í málinu var ekki talið að A hefði sýnt fram á að heilsufar hans hefði versnað með ófyrirsjáanlegum hætti þannig að skilyrði væru til endurupptöku bótaákvörðunarinnar samkvæmt 11. gr. skaðabótalaga. Þá lægi ekkert fyrir sem styddi að slysinu hefði verið valdið með saknæmri háttsemi svo að skilyrði væru til miskabóta samkvæmt a-lið 1. mgr. 26. gr. sömu laga. Í dómi Landsréttar var áréttað að ekki þætti sýnt að annmarkar hefðu verið á yfirmatinu sem gætu leitt til þess að það yrði ekki lagt til grundvallar um afleiðingar slyssins eða að ófyrirsjáanlegar breytingar hefðu orðið á heilsu tjónþola frá því að mat örorkunefndar lá fyrir og var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.
A varð fyrir líkamstjóni í umferðarslysi árið 2012 þegar hann var farþegi í bifreið sem tryggð var lögboðinni ábyrgðartryggingu hjá V hf. Í málinu deildu aðilar um árslaunaviðmið til útreiknings á bótum vegna varanlegrar örorku. Við uppgjör á bótum til A vegna varanlegrar örorku voru aðilar sammála um að meta skyldi árslaun sérstaklega eftir 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 en ekki á grundvelli tekna síðustu þrjú almanaksárin fyrir þann dag er tjónið varð, sbr. 1. mgr. sömu greinar. Í dómi Landsréttar kom fram að ekki væri tilefni til að draga í efa að A hefði lokið námi í klippingu kvikmynda og sjónvarpsefnis 2011 og að jafnframt væri líklegt að framtíðarstarf hans yrði á því sviði og að af þeim sökum kynnu laun tæknifólks í kvikmyndaiðnaði að gefa réttari mynd af líklegum framtíðartekjum hans en árslaun hans á árinu 2008, eins og V hf. hélt fram. A miðaði kröfur sínar við meðallaun tæknifólks í rafiðnaði á slysárinu eftir kjarakönnun Rafiðnaðarsambands Íslands en Félag kvikmyndagerðarmanna væri þar aðildarfélag. Í dómi Landsréttar var vísað til þess að A hefði ekki rökstutt við hvaða flokk tilgreindra tæknistarfa samkvæmt launarannsókn Hagstofu Íslands 2014 til 2018, er hann lagði einnig fram í málinu, væri eðlilegast að miða. Þá hefði A ekki sýnt fram á, með útreikningum eða öðrum hætti, samhengi þessara launatalna vegna ársins 2014 við niðurstöður kjarakönnunar Rafiðnaðarsambandsins 2012 en við ákvörðun bóta fyrir varanlega örorku yrði ekki stuðst við almennan mælikvarða sem ráðinn væri af kjarakönnun stéttarfélags meðal félagsmanna sinna. Var V hf. sýknað af kröfum A.
Stefnandi hafði þegið greiðslu miðað við 12% varanlega örorku skv. undirmatsgerð. Varanleg örorka skv. yfirmatsgerð var metin 20% og var stefnda gert að greiða stefnanda mismuninn. Þá var seinni kröfulið dómkröfu vísað frá dómi án kröfu.
Vátryggingafélag dæmt til að greiða vexti vegna bóta fyrir varanlega örorku samkvæmt 16. gr. skaðabótalaga, þar til greiðslur bárust frá þriðja aðila.
Skaðabótamál. Líkamstjón. Varanleg örorka. Þjáningabætur. Tímabundið atvinnutjón Fallist á kröfu stefnanda um bætur úr hendi stefnda vegna umferðarslyss.
Hafnað var kröfu stefnanda um greiðslu skaðabóta. Var krafa stefnanda reist á því að orðið hefðu verulegar og ófyrirsjáanlegar breytingar á afleiðingum slyss frá því varanlegt líkamstjón hans var metið. Dómurinn féllst ekki á að stefnanda hefðu tekist sönnur þess að versnandi heilsufar hans nú mætti rekja til slyssins. Í öllu falli voru þær afleiðingar ekki ófyrirsjáanlegar.
A krafði V hf. um eftirstöðvar skaðabóta vegna líkamstjóns sem hann varð fyrir við störf um borð í fiskiskipi. Í málinu deildu aðilar um rétt V hf. til að draga frá bótum vegna varanlegrar örorku eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris frá lífeyrissjóðum samkvæmt 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. V hf. byggði á því að miða skyldi áætlaðar framtíðargreiðslur til A við þær greiðslur sem hann naut frá lífeyrissjóðum á stöðugleikapunkti en til vara að miða skyldi rétt A til greiðslna frá lífeyrissjóðum við 50% varanlega örorku A. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þótt upplýsingar um greiðslur sem tjónþoli hefði notið á stöðugleikapunkti gæfu að jafnaði vísbendingu um hvaða greiðslna hann mætti vænta til framtíðar, yrðu þær upplýsingar ekki einar og sér lagðar til grundvallar við ákvörðun um frádrátt. Þá ákvörðun yrði að byggja á heildarmati á því hvort og þá hvaða réttinda til greiðslna tjónþoli myndi njóta í framtíðinni. Til grundvallar matinu yrði að leggja allar upplýsingar sem fyrir lægju þegar það færi fram og unnt væri að draga af ályktanir um hvernig réttindi til slíkra greiðslna myndu þróast í framtíðinni. Hæstiréttur leit til þess að greiðslur sem A naut á stöðugleikapunkti voru tímabundnar til þriggja ára og að gera mátti ráð fyrir því að þær tækju breytingum að þeim tíma liðnum vegna ólíkra matsforsendna í samþykktum lífeyrissjóðsins LV. Þá hefði legið fyrir við bótauppgjörið endurmat trúnaðarlæknis lífeyrissjóðsins LV, um að örorka A til almennra starfa væri minni en 40%, sem leiddi til þess að A naut ekki örorkulífeyris þegar það fór fram né síðar. Með hliðsjón af því var ekki fallist á með V hf. að miða ætti áætlun um rétt A til örorkulífeyris frá lífeyrissjóðum í framtíðinni við þær greiðslur sem hann naut á stöðugleikapunkti. Þá var ekki fallist á með V hf. að rétt væri að miða við að A myndi í framtíðinni njóta örorkulífeyris frá lífeyrissjóðum miðað við áætlaða 50% örorku. Í því tilliti var litið til ólíkra forsendna að baki mati á fjárhagslegri örorku samkvæmt skaðabótalögum annars vegar og örorkumati trúnaðarlæknis lífeyrissjóðsins LV hins vegar. Þá hefði V hf. ekki freistað þess að hnekkja forsendum eða niðurstöðum þess örorkumats sem lífeyrissjóðurinn byggði á þá ákvörðun sína að greiða A ekki örorkulífeyri. Loks renndu gögn um tekjur A fyrir fullt starf í landi á árunum 2018 til 2020 stoðum undir að A hefði ekki haft réttmæta ástæðu til að fá örorkumat lífeyrissjóðsins endurskoðað í þeim tilgangi að sækja örorkulífeyri úr sjóðnum. Voru kröfur A því teknar til greina.
Aðila greindi á um hvort uppfyllt væru skilyrði 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga til að ákveða árslaun við útreikning bóta vegna varanlegrar örorku stefnanda sérstaklega. Jafnframt var deilt um fjárhæð miskabóta samkvæmt a-lið 1. mgr. 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993, en bótaskylda á þessum grunni var óumdeild. Stefnanda höfðu þegar verið greiddar bætur þar sem miðað var við lágmarkslaun samkvæmt 3. mgr. 7. gr. laganna og var ekki talið að óvenjulegar aðstæður hefðu verið til staðar þannig að víkja bæri frá því. Þá var talið að þær miskabætur sem þegar höfðu verið greiddar stefnanda væru hæfilegar. Samkvæmt þessu voru stefndu sýknaðir af kröfu stefnanda.
Stefnandi slasaðist alvarlega í umferðarslysi 15. nóvember 2012. Ekki var deilt um bótaskyldu stefnda í málinu sem hafði greitt stefnanda bætur í uppgjöri 7. mars 2017. Var deilt um rétt stefnanda til frekari bóta vegna slyssins auk endurgreiðslu á útlögðum kostnaði. Stefndi var sýknaður af öllum kröfum stefnanda. Dómurinn taldi ósannað að þeir hlutir sem stefnandi keypti eftir slysið væru nauðsynleg hjálpartæki í skilningi laga nr. 50/1993. Var stefnandi var talin hafa fengið tímabundið tjón sitt bætt að fullu í uppgjöri milli aðila 7. mars 2017 þar sem ljóst var af gögnum málsins að stefndi hafði miðað við hærri tekjur í uppgjörinu en stefnandi hafði sannanlega haft fyrir slysið. Taldi dómurinn ekki unnt að fallast á með stefnanda að óheimilt hefði verið að beita hlutfallsreglunni við mat á varanlegum miska. Var það niðurstaða dómsins að beiting reglunnar væri bæði eðlileg og hefðbundin aðferð þar sem fyrir hendi voru fjöláverkar og miski að nálgast 100 stig. Stefnandi var ekki talin hafa sýnt fram á að eiga rétt á 50% álagi ofan á miskabætur. Var litið til þess að samkvæmt dómavenju væri hámarkinu aðeins beitt við afar sérstakar aðstæður sem ekki voru fyrir hendi hjá stefnanda. Var litið til þess að stefndi hafði greitt stefnanda 25% álag á miskabætur í upgjöri 7. mars 2017. Þá var kröfu stefnanda um frekari örorkubætur hafnað þar sem stefnandi hafði ekki sýnt fram á að miða ætti við önnur árslaun en þau sem stefndi miðaði við í bótauppgjöri 7. mars 2017.
Fallist var á dómkröfur stefnanda á hendur hinu stefnda tryggingafélagi í ljósi fyrirliggjandi dómaframkvæmdar varðandi ákvæði 7. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993 um árslaunaviðmið í tengslum við metna varanlega örorku stefnanda sem deilt var um í málinu . Var það niðurstaða dómsins að aðstæður stefanda á tjónsdegi hefðu ótvírætt verið óvenjulegar, sbr. 2. mgr. 7. gr. laganna, sem og að enn fremur væru uppfyllt skilyrði þess ákvæðis að stefnandi hefði sýnt fram á að annar mælikvarði væri réttari um líklegar framtíðartekjur tjónþola en stefndi hafði áður lagt til grundvallar í uppgjöri þeirra skv. 1., sbr. 3. mgr. 7. gr.
A varð fyrir vinnuslysi árið 2014. Ekki var ágreiningur um bótaskyldu og hafði V greitt bætur vegna slyssins sem A taldi ekki fullnægjandi. Aðilar deildu um hvort draga skyldi frá bótum til A eingreiðsluverðmæti örorkulífeyris frá lífeyrissjóði sem hann naut við batahvörf samkvæmt 4. málslið 4. mgr. 5. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Landsréttur vísaði til þess að eftir batahvörf, en áður en aðilar máls gengu til uppgjörs, hafi orkutap A verið metið að nýju af lífeyrissjóði sem hafi leitt til þess að hann nyti ekki lengur örorkulífeyris hjá sjóðnum. V hefði ekki fært fram gögn eða rök fyrir því að örorkumat A hjá lífeyrissjóðnum væri líklegt til að breytast þannig að hann myndi á ný njóta réttinda til örorkulífeyris hjá sjóðnum. Yrði fallist á kröfu V myndi það við þessar aðstæður leiða til þess að A fengi tjón sitt ekki að fullu bætt í samræmi við þau grundvallarsjónarmið sem lægju að baki reglum skaðabótalaga. Voru kröfur A því teknar til greina.
Stefnandi lenti í umferðarslysi 3. júlí 2017 og var ekki deilt um bótaskyldu stefnda eða afleiðingar slyssins. Ágreiningur aðila snerist um hvort miða bæri bætur vegna varanlegrar örorku við tekjur stefnanda síðustu þrjú almanaksárin fyrir slysdag, sbr. 1. mgr. 7. gr. skaðabótalaga, eða hvort uppfyllt væru skilyrði 2. mgr. ákvæðisins til að ákveða árslaun sérstaklega. Þar sem stefnandi hafði skipt um starf tíu mánuðum fyrir slysdag og umtalsverð hækkun orðið á launum hans var fallist á að ákvarða bæri árslaun sérstaklega samkvæmt 2. mgr. 7. gr. skaðabótalaga. Þá var fallist á aðalkröfu stefnanda sem tók mið af launum hans fyrstu tólf mánuðina í hinu nýja starfi.