H ehf. fékk fjárstuðning frá Í á grundvelli laga nr. 50/2020 um stuðning úr ríkissjóði vegna greiðslu hluta launakostnaðar á uppsagnarfresti. Með ákvörðun Skattsins 15. nóvember 2021 var fjárstuðningurinn endurákvarðaður vegna launakostnaðar á uppsagnarfresti tveggja uppkominna dætra eiganda H ehf., þar sem sá kostnaður var ekki talinn styrkhæfur. H ehf. endurgreiddi þann hluta fjárstuðningsins í samræmi við ákvörðun Skattsins og höfðaði í kjölfarið mál á hendur Í til ógildingar á ákvörðuninni og endurgreiðslu stuðningsins. Deildu aðilar einkum um það hvaða skilning bæri að leggja í orðið launakostnað í 1. mgr. 4. gr. laga nr. 50/2020 en hugtakið var skilgreint í 4. tölulið 3. gr. laganna. Héraðsdómur komst að þeirri niðurstöðu að hinn umþrætti launakostnaður hafi verið styrkhæfur og tók kröfur H ehf. til greina. Í dómi Landsréttar var meðal annars tekið fram að hvorki í lögunum né lögskýringargögnum væri kveðið á um að slíkur kostnaður vegna tiltekinna launamanna væri undanskilinn. Yrði fallist á þann skýringarkost sem Í teldi réttan yrði að gagnálykta frá skilgreiningu 4. töluliðar 3. gr. laganna en sá lögskýringarkostur fengist ekki staðist gagnvart uppkomnum dætrum eiganda H ehf. Þá var af hálfu Í ekki á því byggt að skort hafi á að öðrum skilyrðum laga nr. 50/2020 væri fullnægt. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Launakrafa gerð á hendur Hval hf. vegna þess að ekki varð úr hvalvertíð sumarið 2023 vegna ákvörðunar stjórnvalda. Stefnandi var í föstu ráðningarsambandi við stefnda Hval hf. og sá samningur raskaðist ekki vegna þessa. Ekki talinn hafa eignast sérstaka kröfu á grundvelli þess að hvalvertíð hófst ekki í júní 2023 þar sem hann áttii að gegna stöðu skipstjóra, einkum á grundvelli þess að honum var kunnugt um ákvæði í ráðningarsamningi þess efnis að ef að af hvalvertíð yrði ekki vegna ákvörðunar stjórnvalds þá félli samningurinn niður. Lög um hópuppsagnir voru ekki talin breyta þeirri niðurstöðu.
Launakrafa gerð á hendur Hval hf. vegna þess að ekki varð úr hvalvertíð sumarið 2023 vegna ákvörðunar stjórnvalda. Ráðningarsamningur talinn hafa komist á um vinnu á vertíð í Hvalfirði. Kröfu um laun eins og af vertíðinni hefði orðið hins vegar hafnað og Hvalur hf. sýknaður vegna þess að launþegi átti ekki heldur rétt til launa á uppsagnarfresti. Lög um hópuppsagnir voru ekki talin breyta þeirri niðurstöðu.
Launakrafa gerð á hendur Hval hf. vegna þess að ekki varð úr hvalvertíð sumarið 2023 vegna ákvörðunar stjórnvalda. Ráðningarsamningur talinn hafa komist á um vinnu á vertíð í Hvalfirði. Kröfu um laun eins og af vertíðinni hefði orðið hins vegar hafnað og Hvalur hf. sýknaður vegna þess að launþegi átti ekki heldur rétt til launa á uppsagnarfresti. Lög um hópuppsagnir voru ekki talin breyta þeirri niðurstöðu.
Launakrafa gerð á hendur Hval hf. vegna þess að ekki varð úr hvalvertíð sumarið 2023 vegna ákvörðunar stjórnvalda. Stefnandi var í föstu ráðningarsambandi við stefnda Hval hf. og sá samningur raskaðist ekki vegna þessa. Ekki talinn hafa eignast sérstaka kröfu á grundvelli þess að hvalvertíð hófst ekki í júní 2023 þrátt fyrir að ágreiningslaust væri að hann hefði hækkað til muna í launum ef af vertíð hefði orðið. Sú launhækkun hefði þá byggst á auknu vinnuframlagi hans en á grundvelli sama ráðningarsamnings og sömu launakjara. Lög um hópuppsagnir voru ekki talin breyta þeirri niðurstöðu.
Launakrafa gerð á hendur Hval hf. vegna þess að ekki varð úr hvalvertíð sumarið 2023 vegna ákvörðunar stjórnvalda. Ráðningarsamningur talinn hafa komist á um vinnu á vertíð í Hvalfirði. Kröfu um laun eins og af vertíðinni hefði orðið hins vegar hafnað, en samþykkt krafa um laun á uppsagnarfresti.
Launakrafa gerð á hendur Hval hf. vegna þess að ekki varð úr hvalvertíð sumarið 2023 vegna ákvörðunar stjórnvalda. Ráðningarsamningur talinn hafa komist á um vinnu á vertíð í Hvalfirði. Kröfu um laun eins og af vertíðinni hefði orðið hins vegar hafnað, en samþykkt krafa um laun á uppsagnarfresti.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu launa og orlofs í uppsagnarfresti. Krafa stefnanda sætti lækkun vegna greiðslna frá Atvinnuleysistryggingasjóði.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu launa vegna starfsloka hennar hjá stefnda á grundvelli vottorðs um óvinnufærni. Krafa stefnanda sætti lækkun vegna útreiknings veikinda- og orlofsréttar hennar.
Hið stefnda félag var dæmt til að að greiða stefnanda vangoldin laun, laun í veikindum og laun á uppsagnarfresti, en félagið var sýknað af kröfu hans um vangoldna kjarasamningsbundna launahækkun. Málsástæðu um tómlæti var hafnað. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda málskostnað.
Uppsögn á samningi um hitaveitu var talin heimil vegna vanefnda en hitaveitunni bar á hinn bóginn að virða að fullu samningsbundinn uppsagnarfrest sem ekki var gert. Þrátt fyrir það var sýknað af bótakröfu viðsemjanda veitunnar þar sem ósannað var að hann hefði orðið fyrir tjóni vegna þeirra brota á samningnum sem þó voru viðurkennd. Í gagnsök var að hluta til sýknað af kröfum veitunnar vegna eldri notkunar á heitu vatni en kröfum vegna annarrar notkunar vísað frá dómi vegna vanreifunar.
Ágreiningur um uppsagnarfrest.
H höfðaði mál gegn Þ ehf. og krafðist greiðslu ökutækjastyrks á uppsagnarfresti og greiðslna vegna áunnins ótekins orlofs við starfslok. Reisti H kröfu sína á því að greiðsla ökutækjastyrks hefði verið hluti starfskjara hans og óháð vinnuframlagi og akstri í þágu Þ ehf. Til stuðnings kröfu um orlofslaun vísaði H til þess að hann hefði átt inni orlof við starfslok og að aðilar hefðu samið um sömu orlofsprósentu og H hefði haft hjá fyrri vinnuveitanda. Þ ehf. byggði á því að ökutækjastyrkinn hefði H fengið til að mæta kostnaði við notkun eigin bifreiðar. Þá skyldi um orlofsrétt H fara samkvæmt ákvæðum laga nr. 30/1987 um orlof. Landsréttur taldi gögn málsins ekki afdráttarlaus um eðli ökutækjastyrks H. Þar sem Þ ehf. hafði vanrækt skyldu sína til að eiga frumkvæði að gerð skriflegs ráðningarsamnings var félagið látið bera hallann af skorti á sönnun um eðli styrksins og lagt til grundvallar að hann hefði verið hluti fastra starfskjara H. Var Þ ehf. því gert að greiða H styrkinn. Varðandi kröfu H um orlofslaun vísaði Landsréttur til þess að engra skriflegra gagna nyti um að aðilar hefðu samið svo um að orlofsréttur H skyldi vera sá sami og hann naut hjá fyrri vinnuveitanda og að tilvitnuð kjarasamningsákvæði styddu ekki við þann málatilbúnað H. Enn fremur var litið til þess að mánaðarlaun H hjá Þ ehf. voru umtalsvert hærri en þau höfðu verið hjá fyrri vinnuveitanda. Samkvæmt þessu var lagt til grundvallar að um orlof og orlofslaun H færi eftir ákvæðum 1. mgr. 3. gr. og 2. mgr. 7. gr. laga nr. 30/1987. Þá taldi Landsréttur að leggja mætti fjarvistaskráningu H til grundvallar niðurstöðu í málinu, enda hefði henni ekki verið hnekkt af Þ ehf. Var Þ ehf. gert að greiða H orlofslaun í samræmi við þá niðurstöðu að frádregnum launum H í uppsagnarfresti frá þriðja aðila.
Stefnandi krafði stefnda um skaðabætur og miskabætur á þeim grundvelli að í starfslokum hans hjá stefnda, í kjölfar þess að hann náði 67 ára aldri, hefði falist ólögmæt mismunun vegna aldurs. Stefndi var sýknaður, enda voru starfslokin í samræmi við þágildandi reglur stefnda, sem stefnanda voru sérstaklega kynntar áður en hann náði þeim aldri, auk þess sem stefnandi, sem þá var í veikindaleyfi, fékk greidd laun í þá sex mánuði sem jafngiltu uppsagnarfresti hans.
Stefnandi krafðist annars vegar launa í uppsagnarfresti og hins vegar ógreidds arðs úr hendi stefnda. Hvað fyrrnefndu kröfuna snerti deildu aðilar um það hvort stefnanda hefði verið sagt upp störfum eða hvort hann hefði sjálfur hætt hjá stefnda. Í dómi héraðsdóms var talið að líta yrði svo á, út frá atvikum eins og þau lágu fyrir, að stefnanda hefði verið sagt upp störfum hjá stefnda. Á hinn bóginn var talið að hann hefði brotið með slíkum hætti gegn trúnaðarskyldum sínum gagnvart félaginu að stefnda hefði verið heimilt að segja honum upp fyrirvaralaust og að stefnandi hefði fyrirgert sér rétti til launa í uppsagnarfresti. Hvað varðaði kröfu stefnanda um ógreiddan arð var tekið undir það með stefnda að honum hefði verið heimilt að skuldajafna við arðgreiðslur til stefnanda kröfur vegna skuldar stefnanda við félagið sem til voru komnar vegna persónulegra nota hans á fjármunum stefnda. Var þannig talið að stefnda hefði verið heimilt að draga frá arðgreiðslunni nánar tilgreindar fjárhæðir en stefnda að öðru leyti gert að standa stefnanda skil á þeim arði sem hann átti heimtingu á.
Stefndi, verktakafyrirtæki, var sýknaður af dómkröfum stefnanda um ógreidd laun í uppsagnarfresti í kjölfar riftunar á ráðningarsamningi stefnanda hjá stefnda. En talið var að dráttur stefnda á útgreiðslu launa til stefnanda hafi einn og sér ekki talist hafa falið í sér verulega vanefnd sem heimilaði stefnanda einhliða riftun á vinnusambandinu eins og hér stóð á og því var ekki talið að stefnandi ætti frekari rétt til launa.
Deilt var um uppgjör orlofs og ökutækjastyrks við starfslok.Annars vegar var einkum um það deilt hvort samið hefði verið um hærra orlofshlutfall en kjarasamningar ráðgerðu og hins vegar hvort ökutækjastyrkur hefði verið hluti fastra starfskjara. Þá laut ágreiningur að uppgjöri orlofsdaga.Var ekki fallist á kröfu stefnanda um greiðslu orlofs þar sem hann var ekki talinn hafa sýnt fram á að samið hefði verið um hærra orlofshlutfall en mælt var fyrir um í kjarasamningi. Þá var ekki talið að stefnandi ætti kröfu til frekari orlofsgreiðslna.Fallist var á greiðslu vangoldins ökutækjastyrks vegna tilgreinds tímabils. Ekki var fallist á að draga bæri þær greiðslur sem stefnandi þáði frá einkahlutafélagi sínu á uppsagnarfresti frá launum.
A og B ehf. deildu annars vegar um kröfu A um greiðslu launa í veikindaforföllum samkvæmt tilgreindum kjarasamningi og hins vegar greiðslu orlofs vegna tveggja tilgreindra tímabila. B ehf. var í héraði sýknað af kröfum A. A byggði á því að hún hefði haft lögmæt veikindaforföll á tilgreindu tímabili og studdi kröfu sína þremur læknisvottorðum. Í öllum vottorðunum var tekið fram að væri óskað nánari upplýsinga um sjúkdóm A skyldi trúnaðarlæknir snúa sér til þess læknis sem vottorðið ritaði. Í grein 4.1.2 kjarasamnings var mælt fyrir um að starfsmanni sem væri óvinnufær vegna veikinda væri skylt að gangast undir hverja þá venjulegu og viðurkenndu læknisrannsókn sem trúnaðarlæknir kynni að telja nauðsynlega til þess að skorið yrði úr því hvort forföll væru lögmæt. B ehf. byggði á því að í ákvæðinu fælist að A hefði borið að mæta til skoðunar hjá trúnaðarlækni B ehf. er hún var til hans boðuð. A byggði á því að ákvæðið fæli ekki í sér slíka skyldu. Í dómi Landsréttar kom fram að telja yrði dóm Félagsdóms 23. nóvember 2022 í máli nr. 3/2022 hafa fordæmisgildi við úrlausn málsins. Samkvæmt því var lagt til grundvallar að A hefði ekki borið skylda til að mæta til skoðunar hjá trúnaðarlækni B ehf. Þá hefði staðið B ehf. nær að ganga eftir því að læknirinn ynni allt að einu vottorð um heilsufar A í kjölfar þess að hún mætti ekki til skoðunar. Var talið að A hefði fært á það sönnur með þeim læknisvottorðum sem hún aflaði og kom til B ehf. að hún hefði verið óvinnufær með öllu vegna sjúkdóms á umræddu tímabili. Var B ehf. því gert að greiða áfrýjanda samtals 422.589 krónur í veikindaforföllum hennar. Að því er varðaði kröfu um greiðslu orlofs var lagt til grundvallar með vísan til gagna málsins og með hliðsjón af dómi Landsréttar 13. desember 2019 í máli nr. 912/2018 að A hefði í samræmi við ósk hennar þar um verið við töku orlofs á tilgreindu tímabili. Þeim málatilbúnaði B ehf. að A hefði gerst sek um ólögmætt brotthlaup úr starfi var því hafnað og fallist á kröfu A um greiðslu orlofs í 21,7 dag. Var B ehf. gert að greiða A samtals 1.339.607 krónur, auk nánar tilgreindra dráttarvaxta, vegna veikindaforfalla og orlofs.
Stefndi sýknaður af kröfu um greiðslu vegna bifreiðahlunninda á uppsagnarfresti.
Fallist á að starfsmanni sem var sagt upp störfum vegna skipulagsbreytinga ætti rétt á launum vegna yfirvinnu síðustu fjögur ár, þar sem heildarlaun hans á tímabilinu næðu ella ekki lágmarkskjörum samkvæmt kjarasamningi. Kröfum hans vegna meints ógreidds orlofs og um skaðabætur vegna meintrar ólögmætrar uppsagnar var hins vegar hafnað.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnanda um full laun í slysaforföllum í samræmi við sjómannalög þar sem stefndi hafði greitt hærri fjárhæð umfram skyldu en nam hinum vangreiddu forfallalaunum á tímabili uppsagnarfrests.
Stefnanda var sagt upp störfum sem matsveinn á skipi um miðjan ágúst 2020 en óskað eftir því að hann myndi sinna vinnuskyldu sinni í uppsagnarfresti. Í málinu var óumdeilt að hann hefði verið óvinnufær frá miðjum júlí 2020 og farið m.a. í hjartaþræðingu en ekki fengið bót meina sinna. Ágreiningur var um hvort stefnandi hefði verið óvinnufær til að starfa sem matsveinn í uppsagnarfresti. Í málinu var lagt til grundvallar að stefnandi hefði ekki fengið neina bót meina sinna sem höfðu gert það að verkum að hann varð óvinnufær um miðjan júlí 2020. Veikindin voru til þess fallin að há honum í starfi matsveins. Stefndi gat ekki nýtt sér starfsendurhæfingu hjá Virk síðar á árinu og var metinn óvinnufær í byrjun janúar 2021 af trúnaðarlækni Gildis við örorkumat. Talið var að stefnandi hefði sýnt fram á að hann hefði verið óvinnufær og voru kröfur hans teknar til greina. Upphaf veikindatímabilsins var miðað við þegar hann skyldi hefja störf að nýju en stefnandi starfaði eftir svokölluðu skiptimannakerfi.
Á höfðaði mál gegn H ehf. og krafðist launa í uppsagnarfresti ásamt uppsöfnuðu orlofi og desemberuppbót vegna uppsagnar úr starfi hjá H ehf. Reisti Á kröfu sína á því að henni hefði verið vikið fyrirvaralaust úr starfi á uppsagnarfresti og því ætti hún rétt á launum út frestinn. H ehf. hélt því fram að með afsögn hennar úr starfi framkvæmdastjóra H ehf. áður en til uppsagnarinnar kom hefði hún fyrirgert rétti sínum til launa í uppsagnarfresti, enda hefði hún vanefnt ráðningarsamning málsaðila af sinni hálfu. Í dómi héraðsdóms, sem staðfestur var í Landsrétti, kom fram að Á hefði haldið áfram störfum hjá H ehf. þótt hún hafi áður látið af störfum sem framkvæmdastjóri. Í fyrrgreindri breytingu á starfsskyldum Á hefði hvorki falist vanefnd á skyldum hennar gagnvart H ehf. né að hún hefði fyrirgert rétti sínum til áframhaldandi launa. Lagt var til grundvallar að Á hefði enn sinnt starfi sínu hjá H ehf. er henni var sagt upp 31. mars 2020 og með því að víkja henni af starfstöð í lok apríl 2020 hefði vinnuframlagi hennar verið hafnað í miðjum uppsagnarfresti. Ætti Á því rétt á launum í uppsagnarfresti og voru kröfur hennar teknar til greina.
Stefnda gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti
Bótakröfu stefnanda hafnað. Ekki fallist á að uppsögn stefnda hafi verið ólögmæt.
Stefnda var gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti ásamt orlofi. Var ekki talið að stefnandi hefði brotið gegn starfsskyldum sínum þannig að það leiddi til brottfalls réttar til launa á umræddu tímabili.
Stefnda var gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti ásamt orlofi. Ekki var fallist á það að stefnandi hefði vanefnt samning aðilanna fyrir sitt leyti eða að starfslokum hennar hefði verið þannig háttað að leiddi til brottfalls réttar til launa í uppsagnarfresti.
Stefnanda var sagt upp störfum hjá ríkisstofnun. Fallist var á að hann ætti rétt á skaðabótum vegna ólögmætrar uppsagnar svo og að hann ætti rétt á miska vegna hennar. Því var hins vegar hafnað að starf hans hefði verið lagt niður svo og að hann ætti rétt á frekari greiðslum á uppsagnarfresti en hann hafði þegar fengið.
P sagði upp störfum hjá 365 hf. í lok mars 2016. Gagnkvæmur uppsagnarfrestur aðila var sex mánuðir og greiddi 365 hf. henni laun út september það ár. P lét af störfum 13. maí sama ár í kjölfar þess að 365 hf. tilkynnti um að ekki væri óskað frekara vinnuframlags af hennar hálfu. Við uppsögnina hafði P áunnið sér 30 daga orlofsrétt vegna orlofsársins 2015-2016 sem hún gat nýtt á orlofsárinu 2016-2017. P og 365 hf. greindi eftirleiðis á um hvort P ætti rétt til greiðslu orlofsins en 365 hf. töldu hana hafa tekið orlofið út í uppsagnarfrestinum sumarið 2016. Í dómi Landsréttar var meðal annars vísað til þess að þegar 365 hf. hefði slitið ráðningarsambandinu við P hefði orlofsrétti hennar ekki verið ráðstafað en samkvæmt 5. gr. laga nr. 30/1987 um orlof skyldi það gert í samráði við P. Við þær aðstæður yrði litið svo á að 365 hf. hefði ekki verið heimilt án samþykkis P að ráðstafa áunnum 30 daga orlofsrétti hennar á þann hátt að hann félli innan uppsagnarfrests hennar. Því var héraðsdómur staðfestur um greiðsluskyldu 365 hf.
Fallist var á kröfu stefnanda sem launþega gagnvart stefnda sem vinnuveitanda um vangoldið orlof þar sem ekki þótti sýnt að stefnandi hefði fallist á tilmæli stefnda um að taka út orlofsdaga yfirstandandi árs á þriggja mánaða uppsagnarfresti auk þess sem að fyrirliggjandi dómframkvæmd gæfi til kynna að stefnda væri ekki stætt á því að gera einhliða kröfu um slíka orlofstöku.
Hafnað var kröfu fyrrum framkvæmdastjóra einkahlutafélags um að vangoldin laun skyldu njóta forgangs við gjaldþrotaskipti félagsins.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu launa sem næmu uppsagnarfresti.
Fallist var á kröfu stefnanda um greiðslu launa sem næmu uppsagnarfresti.
Stefnda gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti ásamt áunnu orlofi.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda laun. Því var hafnað að stefnandi hafi verið í sjálfboðavinnu eins og stefndi hélt fram.
Stefnda gert að greiða stefnanda bætur vegna ólögmætrar uppsagnar en kröfu um miskabætur hafnað.
Stefnda gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti.
Sýkna af skaðabóta- og miskabótakröfu vegna uppsagnar starfsmanns hjá slökkviliði. Málskostnaður felldur niður.
Stefnanda, sem var verslunarstjóri, var sagt upp störfum vegna gruns um fjárdrátt og kærð til lögreglu vegna þessa, svo og fyrir að hafa afhent vörur án greiðslu, yfirgefið vinnustað áður en vinnutíma lauk, og fengið starfsmenn til að stimpla sig út. Stefnandi, sem var sýknuð af ákæru, krafðist greiðslu á launum sem haldið var eftir vegna uppsagnarinnar, auk launa í uppsagnarfresti, miskabóta og launa fyrir bakvaktir. Fallist var á greiðslu á ógreiddum launum, en hafnað kröfu um laun í uppsagnarfresti, miskabótum og launum fyrir bakvaktir.
Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda laun samkvæmt lágmarkstaxta skv. kjarasmningi að frádregnum greiddum launum. Þá var stefnda gert að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti.
Háseta var sagt upp störfum með þriggja mánaða uppsagnarfresti og honum tilkynnt að ekki væri óskað eftir vinnuframlagi hans á uppsagnarfresti. Deilt um uppgjör launa í uppsagnarfresti, þ.e. hvort hann ætti einungis rétt á föstum launum eða þeim launum sem hefði mátt búast við hefði hann unnið uppsagnarfrestinn.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda laun á uppsagnarfresti.
Stefnandi var talinn eiga rétt til skaðabóta vegna heimildarlausrar riftunar á ráðningasamnigi sem svaraði launum á uppsagnarfresti.
Jóhann Júlíus Jóhannsson Anton Konráðsson og Kristín Anna Gunnþórsdóttir (
Árni Pálsson hrl)
gegn
Fiskmarkaði Siglufjarðar ehf (
Valtýr Sigurðsson hrl)
J, A og K störfuðu hjá R hf. og unnu við að landa úr skipum.Var þeim sagt upp í mars 2013 þar sem ákveðið var að færa þann hluta starfsemi R hf. í annað fyrirtæki. J, A og K hófu störf hjá F ehf. í júlí 2013 en var sagt upp í september 2014. Ágreiningur málsins snérist um það hvort að J, A og K ættu rétt á lengri uppsagnarfresti en sem næmi einum mánuði á grundvelli réttinda sem þau hefðu áunnið sér hjá R hf. Var vísað til þess að F ehf. hefði ekki keypt nein áþreifanleg verðmæti af R hf. eða fengið einhver óáþreifanleg verðmæti framseld. Meðal annars með vísan til þess var talið að ekki hefði orðið aðilaskipti á efnahagslegri einingu eða skipulagðri heild verðmæta samkvæmt 4. tölul. 2. gr. laga nr. 72/2002 um réttarstöðu starfsmanna við aðilaskipti að fyrirtækjum. Var F ehf. því sýknað af kröfum J, A og K.
Fallist var á kröfu stefnanda um vangreidd laun í kjölfar ráðningarslita hjá stefnda.
T gerði ráðningarsamning við V hf. árið 2011 og samkvæmt honum var gagnkvæmur uppsagnarfrestur þrír mánuðir. V hf. gaf út svokallað erindisbréf 2012 til handa T sem regluverði samkvæmt leiðbeinandi tilmælum F nr. 5/2011 um stöðu og regluvörslu fjármálafyrirtækja. Deildu aðilar um hvort uppsagnarfrestur T færi eftir ráðningarsamningi hennar eða fyrrnefndum tilmælum F en þau kváðu á um lengri uppsagnarfrest. Var tekið fram að samkvæmt athugasemdum við 2. mgr. 8. gr. laga nr. 87/1998 hefðu tilmæli F ekki lagastoð í hefðbundnum skilningi og væru því ekki skuldbindandi á sama hátt og ákvæði reglugerða og reglna sem settar hefðu verið með heimild í lögum. Var því talið að það leiddi af lögmætisreglunni að F hafi ekki getað með tilmælum sínum vikið til hliðar ákvæði ráðningarsamnings aðila um þriggja mánaða uppsagnarfrest. Var því V hf. sýknað af kröfu T
Ágreiningur aðila laut að uppgjöri vegna starfsloka A hjá B ehf. Að virtum atvikum málsins var fallist á með A að hún ætti kröfu á hendur B ehf. fyrir ótekið orlof og vangoldin laun. Þá var hafnað gagnkröfu B ehf. um bætur vegna ólögmæts brotthvarfs A úr starfi og um endurgreiðslu ofgreidds launaauka. Var B ehf. gert að greiða A ógreiddar eftirstöðvar orlofsfjár að frádregnum hluta af kröfu B ehf. vegna ofgreidds launauka.
Fallist á að stefnda bæri að greiða mánaðargjald fyrir leikskólavist dóttur sinnar. Samkvæmt samningi um leikskólavist bar að segja honum upp skriflega og uppsagnarfrestur var einn mánuður. Samningnum hafði verið sagt upp skriflega með meira en mánaðaruppsagnarfresti. Stefnda tókst ekki að sanna þá málsástæðu sína að hann hefði samið um það munnlega að hann gæti sagt samningnum upp munnlega svo og að hann væri ekki bundinn af uppsagnarfrestinum.
Stefndi dæmdur til að greiða stefnanda bætur þ.m.t. miskabætur vegna tilhæfulausrar brottvikningar úr starfi.
Hafnað kröfu um laun í uppsagnarfresti, þrátt fyrir ákvæði í ráðningarsamningi sem gerði ráð fyrir að laun yrðu greidd undir ákveðnum kringumstæðum, án þess að launþegi skilaði vinnuframlagi á uppsagnarfresti.