Máli vegna endurbóta á húsi var vísað frá dómi vegna óskýrs málatilbúnaðar stefnenda.
T sf. höfðaði mál gegn B og krafðist greiðslu samkvæmt reikningi vegna endurbóta á íbúð B. S, fyrirsvarsmaður T sf., var kvæntur móður B meðan á endurbótum stóð og gaf T sf. út reikning nærri tveimur árum eftir að þeim lauk. Deildu aðilar um það hvort samningur hefði komist á milli T sf. og B um endurbæturnar. Með dómi héraðsdóms var B sýknuð af kröfu T sf. Í dómi Landsréttar var rakið að ekkert í gögnum málsins styddi við þann málatilbúnað T sf. að munnlegur samningur hefði stofnast milli aðila um endurbætur á íbúð B og að T sf. hefði veitt henni svigrúm til að greiða endurgjaldið þar til fjárhagur hennar vænkaðist. Í ljósi aðdraganda að endurbótunum benti ekkert til þess að B hefði mátt ætla að til samnings hefði stofnast milli hennar og T sf. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur.
Ágreiningur var um hvort samið hafi verið um viðgerð á þaki í fasteign stefndu í tímavinnu eða á grundvelli tilboðs, hvort gróft kostnaðarmat frá stefnanda hafi falið í sér verðáætlun í skilningi 29. gr. laga nr. 42/2000 og hvaða áhrif það ætti að hafa á uppgjör aðila, hvort um væri að ræða viðbótarverk eða vinnu sem falli innan upphaflegs kostnaðarmats. Einnig var ágreiningur um sönnunarbyrði, upplýsingaskyldu og aðildarhæfi. Fallist var á að um verðáætlun væri að ræða í skilningi 29. gr. laga að mestu en ekki öllu leyti þar sem stefndi hafði ekki fallist á að útfærslan væri í samræmi við kostnaðarmatið og því mátt gera ráð fyrir að sá hluti verksins sem ekki féll undir kostnaðarmatið yrði unnin í tímavinnu. Annar stefndu var sýknaður vegna aðildarskorts en hinn dæmdur til greiðslu á kostnaði sem kom til vegna breytinga og viðbótarverka, auk þess sem talið var að vikmörk frá kostnaðarætlun næmu 20%.
Húsfélagið K og H ehf. gerðu með sér samning um viðhaldsvinnu á fasteigninni að Kambavaði 1 í Reykjavík með undirritun á verkbeiðni og greiðsluáætlun. Var þar gert ráð fyrir að K myndi greiða H ehf. 24.800.000 krónur fyrir verkið. H ehf. höfðaði mál á hendur húsfélaginu K og krafðist greiðslu samkvæmt fjórum reikningum til viðbótar að fjárhæð samtals um 19,2 milljónir króna. Byggði H ehf. á því að verkið hefði orðið umfangsmeira en gert var ráð fyrir í upphafi og að með síðari samningum, verklýsingum og verðáætlunum, sem K hefði samþykkt, hefði komist á samningur um viðbótarverk. K taldi aftur á móti að ekki hefði verið samið um umfangsmeira verk og taldi ósannað að H ehf. hefði unnið þá vinnu sem lægi til grundvallar reikningunum fjórum, auk þess sem verkið væri gallað. Í dómi Landsréttar var bent á að H ehf. krefði K um fjárhæð sem samsvaraði tæplega 78% hækkun frá því sem upphaflega hefði verið samið um. Með vísan til þess og 1. mgr. 4. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup hefði það staðið H ehf. nær að tryggja sér viðhlítandi sönnun fyrir því að K hefði samþykkt að greiða fyrir möguleg viðbótarverk og aukinn kostnað vegna verka sem áður hefði verið samið um. Þá var það niðurstaða dómkvadds matsmanns að umtalsverðir annmarkar hefðu verið á vinnu H ehf. og að hún hefði að stórum hluta engum tilgangi þjónað. Væri sanngjarnt endurgjald fyrir þá verkþætti sem H ehf. staðhæfði að hann hefði unnið um 15 milljónir króna. Þóttu að þessu virtu ekki vera forsendur til að fallast á með H ehf. að hann ætti rétt á frekara endurgjaldi úr hendi K. Var K því sýknað af kröfum H ehf.
Kveðinn var upp útivistardómur þar sem fallist var á að stefnda bæri að greiða reikninga vegna vinnu við byggingarstjórn, efniskaup og akstur. Ekki lá fyrir sönnun um að endurgjald skv. reikningunum teldist ósanngjarnt né að stefnandi hefði valdið stefnda tjóni við verkið.
M tók að sér að vinna endurbætur á fasteign Æ samkvæmt verksamningi, þar á meðal að leggja pappa á þak og svalir hússins. M höfðaði síðan mál á hendur Æ til innheimtu á tveimur reikningum sem hann hafði gefið út á hendur Æ vegna verksins. Ekki var um það deilt að gallar voru á lagningu þakpappans en M kvað að Æ hefði að ófyrirsynju meinað honum að bæta úr ágöllum á verkinu og haldið eftir greiðslu umfram heimild. Æ byggði hins vegar á því að kostnaður vegna úrbóta væri hærri en sem næmi kröfu M og að sá síðarnefndi hefði glatað úrbótarétti sínum vegna verulegra vanefnda á verksamningi aðila. Í dómi Landsréttar var komist að þeirri niðurstöðu að Æ hefði meinað M að neyta úrbótaréttar síns án þess að réttmætar ástæður hefðu verið fyrir því. Æ hefði því ekki verið stætt á að krefja M um greiðslu fulls kostnaðar af því að fá annan aðila til að vinna úrbæturnar og skuldajafna þeirri kröfu við stefnufjárhæð málsins. Með vísan til þeirra galla sem staðreyndir voru á verkinu með matsgerð dómkvadds matsmanns var hins vegar ekki fallist á að M gæti krafist fullrar greiðslu í samræmi við verksamning aðila. Með vísan til meginreglna kröfuréttar um skyldu kröfuhafa til að takmarka tjón sitt var talið að ábyrgð M takmarkaðist við þann kostnað sem hann hefði haft af því að annast úrbæturnar sjálfur. Með vísan til matsgerðar dómkvadds matsmanns var kostnaður M metinn að álitum 5.000.000 krónur. Þá var einnig talið að M hefði vegna tómlætis glatað kröfu um greiðslu 2.310.000 króna vegna tilgreinds verkliðar. Var Æ dæmdur til að greiða M þá fjárhæð sem eftir stóð, 6.609.346 krónur ásamt dráttarvöxtum, en M var gert að greiða Æ málskostnað vegna öflunar matsgerðar.
K og B höfðuðu mál á hendur P ehf. og kröfðust skaðabóta vegna galla sem þau töldu vera á ísetningu glugga og svalahurða á fasteign þeirra en P ehf. seldi þeim gluggana og svalahurðirnar og annaðist ísetningu á þeim á árunum 2013 til 2016. Byggðu K og B kröfu sína á grundvelli laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Dómkvaddur matsmaður komst að þeirri niðurstöðu í matsgerð að sú að aðferð sem P ehf. beitti við ísetningu glugga og hurða hafi vikið verulega frá því sem telja verði fagleg vinnubrögð. Með hliðsjón af því þótti sannað að þjónusta P ehf., sem fólst í ísetningu glugga og hurða, hefði verið gölluð í skilningi 1. og 5. töluliðar 1. mgr. 9. gr. laga nr. 42/2000. Með vísan til yfirlýsingar P ehf. um ábyrgð á glugga- og hurðaefninu og upplýsinga sem fram komu á heimasíðu P ehf. um þjónustu fyrirtækisins við ísetningu glugga var talið að K og B hefðu mátt gera ráð fyrir að P ehf. ábyrgðist þá þjónustu í að minnsta kosti jafn langan tíma og glugga- og hurðaefnið, eða í 10 ár. Ábyrgð P ehf. á ísetningu glugga og hurða var því enn talin í gildi þegar málið var höfðað í apríl 2022. Við flutning málsins fyrir Landsrétti kom fram að umrædd fasteign hefði verið seld til Fasteignafélagsins Þórkötlu eftir uppkvaðningu héraðsdóms gegn greiðslu fulls söluverð samkvæmt lögum nr. 16/2024 um kaup á íbúðarhúsnæði í Grindavík. Áður en fasteignin var seld höfðu K og B skipt út sex gluggum og einni svalahurð á austur- og suðurhlið hússins. Eftir stóðu tveir gluggar og ein svalahurð á vesturhlið þess, sem P ehf. hafði sett í húsið og ekki hafði verið skipt út. Þótti ekki unnt að líta svo á að K og B hefðu orðið fyrir tjóni vegna gallaðrar ísetningar þeirra. Á hinn bóginn þótti ljóst að þau hefðu orðið fyrir tjóni vegna þeirra sex glugga og svalahurðar, sem skipt hafði verið út áður en húsið var selt. Samkvæmt þessu var P ehf. dæmt til að greiða K og B skaðabætur sem næmu 70% af metnum kostnaði við úrbætur á þeim göllum sem voru á þjónustu P ehf. samkvæmt matsgerð.
Ágreiningur stefnanda og stefnda laut að því að hvort stefnandi hefði unnið það verk sem óskað var eftir og við hvern hefði verið samið. Þá var deilt um hvort reikningsfjárhæðin væri of há og um upphafstíma dráttarvaxta. Með hlíðsjón af öllum atvikum og framburði stefnda sjálfs fyrir dómi var ekki fallist á að stefnandi hefði ekki unnið það verk sem hann var beðinn um að inna af hendi. Þá var hvorki talið að reikningsfjárhæðin gæti talist ósanngjörn í skilningi meginreglu 28. gr. laga nr. 42/2000 né að hún ætti að sæta lækkun með vísan til 36. gr. laga nr. 7/1936. Var krafa stefnanda því tekin til greina. .
N ehf. höfðaði mál gegn S ehf. til heimtu skuldar samkvæmt reikningum á grundvelli þjónustusamnings um þrif og þvott á hóteli S ehf. Fallist var á að N ehf. ætti kröfur á hendur S ehf. að fjárhæð 6.778.863 krónur vegna þrifa í október 2021, 4.458.118 krónur vegna þrifa í nóvember sama ár og 531.960 krónur vegna leigu á líni eða samtals 11.768.941 króna. S ehf. setti fram gagnkröfu til skuldajafnaðar á móti fjárkröfum N ehf. sem fólgin var í endurgreiðslu vegna kaupa S ehf. á líni, handklæðum og öðrum vörum af N ehf. Í dómi Landsréttar kom fram að af gögnum málsins yrði ekki annað ráðið en að N ehf. hefði afhent S ehf. umræddar vörur sumarið 2021 og í kjölfarið hefði S ehf. hvorki gert athugasemdir við að dráttur hefði orðið á afhendingu þeirra né að þær hefðu ekki skilað sér að öllu leyti. Þóttu skilyrði riftunar samkvæmt 25. gr., sbr. 29. gr., laga nr. 50/2000 um lausafjárkaup ekki uppfyllt. Var gagnkröfunni því hafnað. S ehf. setti jafnframt fram gagnkröfu um greiðslu 978.450 króna vegna skemmda á gluggatjöldum sem átt hefðu sér stað í þvotti hjá N ehf. Af gögnum málsins þótti sýnt að N ehf. hefði tekið á sig tjón vegna skemmdanna og var gagnkrafan því tekin til greina. Til frádráttar kröfum N ehf. kom því síðarnefnda gagnkrafan og 3.594.009 krónur sem S ehf. greiddi N ehf. eftir að málið var höfðað. Samkvæmt því var S ehf. gert að greiða N ehf. samtals 7.196.482 krónur með nánar tilgreindum dráttarvöxtum.
J höfðaði mál á hendur G slf. og D og krafðist skaðabóta vegna galla sem hann taldi vera á gerð niðurfalls í sturtu. J vísaði til þess að niðurfallið þjónaði ekki tilgangi sínum þar sem það tæki ekki við nægu vatni, auk þess sem sturtubotninn lægi of hátt miðað við baðherbergisgólfið. G slf. og D báru því hins vegar við að J hefði sjálfur valið efni í verkið og hundsað ráðleggingar D. Niðurstaða héraðsdóms, sem Landsréttur staðfesti, var á þann veg að ekkert væri fram komið sem benti til þess að D hefði á einhverju stigi verksins varað J við eða ráðið honum frá því að verkið yrði unnið á tiltekinn hátt eða tiltekið efni notað. Var J talinn hafa sýnt fram á með framlögðum gögnum að þjónusta G slf. og D hefði verið gölluð í skilningi 1., 4., 5. og 6. töluliðar 1. mgr. 9. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Var G slf. og D gert að greiða J skaðabætur og var við ákvörðun fjárhæðar bótanna horft til kostnaðarmats sérfróðs aðila sem aflað var við rekstur máls hjá kærunefnd vöru- og þjónustukaupa.
Stefndu sýknuð af kröfum stefnanda. Um var að ræða kröfur samkvæmt útgefnum reikningum vegna byggingarframkvæmda, kröfur sem stefnandi hafi fengið framselda frá þeim aðila sem stóð að byggingarframkvæmdunum fyrir stefndu. Byggðist niðurstaðan á því að stefndu væru neytendur og hefðu þau á grundvelli laga nr. 42/2000 um þjónustukaup haft rétt til þess að neita að greiða útgefna reikninga, nema að því leyti sem telja mætti þá sanngjarna, þar sem verð fyrir þjónustuna hafði farið verulega fram úr fyrirliggjandi kostnaðaráætlun án þess að seljandi þjónustunnar hefði með einhverjum hætti tilkynnt stefndu það fyrr en eftir að sú hækkun hafði átt sér stað.
Ágreiningur var um endurgjald vegna viðgerðar á bifreið. Stefndi var dæmdur til að greiða stefnanda reikninga vegna greiningar á biluninni og viðgerðarinnar, enda um að ræða þjónustu sem stefnandi hafði látið stefnda í té og ekki var talið sannað að stefnandi hefði lofað stefnda því að heildarkostnaður vegna viðgerðarinnar yrði lægri.
Seljendur þjónustu við gluggaísetningu dæmdir til að greiða tjón sem varð vegna galla við ísetninguna.
Jóhann Þorláksson (
Peter Dalmay lögmaður)
gegn
Geri allt slf og Daníel Sigurðssyni (sjálfur ólöglærður)
Fallist var á kröfu stefnanda um skaðabætur vegna galla á verki sem stefndu unnu fyrir stefnanda. Nam krafa hans áætluðum kostnaði við úrbætur.
Málsaðila greindi á um hvort stefndu, S og SR ehf., bæri að greiða stefnanda, T, skaðabætur vegna galla á verki sem fólst í uppsetningu varmadælu. Tjón ósannað. Gáleysi stefnanda. Sýkna.
Stefnandi krafðist greiðslu eftirstöðva reiknings sem hann gerði stefndu vegna endurnýjunar baðherbergis hennar en hún taldi sig þegar hafa greitt umfram skyldu. Talið var að ótvíræð lagaskylda hefði hvílt á stefnanda til að upplýsa stefndu um að fyrirsjáanlegt væri að verð fyrir verkið myndi hækka verulega frá kostnaðaráætlun og óska fyrirmæla hennar, það gerði hann ekki en átti þó rétt á sanngjarnri greiðslu fyrir það. Undir rekstri málsins aflaði stefnda matsgerðar dómkvadds matsmanns sem lögð var til grundvallar í málinu um hvert væri sanngjarnt og eðlilegt endurgjald vegna verksins. Var stefnda dæmd til að greiða mismun þess sem þótti hæfilegt endurgjald samkvæmt matsgerð og þess sem hún hafði þegar innt af hendi og var ekki fallist á gagnkröfu hennar til skuldajafnaðar vegna skemmda á parketi þar sem ósannað þótti að þær væru af völdum stefnanda.
Aðila greindi á um hvort Á og P ehf. bæri að greiða H og G skaðabætur vegna galla á verki sem fólst í lagningu snjóbræðslu í tröppuvirki. Ekki var talið að Á hefði borið ábyrgð á því vekri sem um ræðir með P ehf. og var hann þegar af þeirri ástæðu sýknaður. Lagt var til grundvallar að P ehf. hefði uppfyllt skyldur sínar og að hin selda þjónusta teldist ekki gölluð í skilningi laga nr. 42/2000. Var P ehf. því sýknaður af kröfum H og G.
Deilt var um greiðslur fyrir viðhaldsvinnu á fasteign og m.a. hvort samið hafi verið um aukin verk sem bættust við á verktímabilinu. Var það niðurstaða dómsins að sýnt hefði verið fram á að stefndi hefði samþykkt umfangsmeiri vinnu og viðgerðir en gert hafði verið ráð fyrir í upphaflegri greiðsluáætlun.
Stefndi sýknaður af kröfu verktaka um leigu á vinnupalli og greiðslu verklauna fyrir að taka pallinn niður í kjölfar þess að upp úr samningssambandi aðila um múrviðgerðir utanhúss slitnaði vegna ágreinings.
P og J höfðuðu mál á hendur Á ehf. og kröfðust skaðabóta vegna galla sem þau töldu vera á uppsetningu glugga í húsi þeirra sem Á ehf. hafði tekið að sér. Í dómi Landsréttar var rakið að í matsgerð dómkvadds matsmanns kæmi fram að frágangur á frauði og kíttun hefði verið ófullnægjandi við gluggakarma þar sem ekki hafði verið sett nægjanlegt magn af frauði og kítti við suma glugga. Taldist þjónusta Á ehf. að þessu leyti vera gölluð í skilningi 1. töluliðar 1. mgr. 9. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Landsréttur leit til þess að úr þeim ágalla væri auðvelt að bæta með því að sprauta inn meira frauði og kítta betur. Við það verk gerðist þess ekki þörf á að taka glugga út. Í matsgerð var kostnaður við þessar úrbætur að því leyti sem þær fólust í því að sprauta inn viðbótarfrauði og kítta betur ekki metinn sérstaklega. Fyrir lá að Á ehf. hafði horfið frá verkinu eftir að ágreiningur kom upp milli aðila um tilhögun verksins en talið var óumdeilt að Á ehf. hafði boðist til að lagfæra þá ágalla sem fólust í ónægri kíttun. Með því teldist Á ehf. hafa sinnt úrbótaskyldu sinni samkvæmt 16. gr. laga nr. 42/2000. Samkvæmt þessu en að öðru leyti með vísan til hins áfrýjaða dóms var staðfest niðurstaða hans um sýknu Á ehf. af kröfum P og J.
D ehf. höfðaði mál á hendur G og B til greiðslu fjögurra reikninga vegna uppsteypu við hús þeirra en um var að ræða uppsteypu parhúss á lóð G og B og aðliggjandi lóð vinafólks þeirra. G og B höfnuðu greiðsluskyldu samkvæmt nefndum reikningum en B hafði áður greitt fjóra reikninga vegna vinnu D ehf. Í málinu var ágreiningslaust að samningur hefði tekist á milli D ehf. og B um verkið á grundvelli kostnaðaráætlunar en deilt var um efni þess samnings. Laut sá ágreiningur að því hvort tilgreind heildarkostnaðartala, að fjárhæð 31.079.150 krónur, tæki til parhússins í heild eða hvorrar fasteignar fyrir sig. G byggði aðallega á því að hún ætti ekki aðild að málinu þar sem ekkert samningssamband hefði verið á milli hennar og D ehf. um verkið. Taldi Landsréttur ósannað að G hefði verið viðsemjandi D ehf. um verkið og var hún því sýknuð af kröfum D ehf. vegna aðildarskorts, sbr. 2. mgr. 16. gr. laga nr. 91/1991 um meðferð einkamála. Um eftirstandandi ágreining B og D ehf. um efni samningsins kom fram í dómi Landsréttar að D ehf. hefði, á grundvelli 1. mgr. 4. gr. og 6. gr. laga nr. 42/2020 um þjónustukaup, borið ríka upplýsingaskyldu gagnvart viðsemjanda sínum, B. Yrði D ehf. að bera hallan af óskýrleika tilboðsins. D ehf. hefði því ekki sýnt fram á að samningur hefði tekist um annað en að kostnaðaráætlunin tæki til uppsteypu parhússins í heild. Var því lagt til grundvallar að B hefði skuldbundið sig til greiðslu um 15.000.000 króna. Af niðurstöðu matsgerðar sem aflað var undir rekstri málsins í héraði var dregin sú ályktun að D ehf. hefði lokið rétt rúmlega helmingi verksins þegar hann hvarf frá því. Ekki var fallist á að D ehf. ætti rétt á frekari greiðslu fyrir verkið og var B því sýknaður af kröfu D ehf.
HS og HH höfðuðu mál gegn S slf. og kröfðust þess að staðfest yrði riftun á samningi þeirra um kaup á sérsmíðuðum gluggum og að S slf. yrði dæmt til að endurgreiða þeim kaupverð glugganna auk greiðslu skaðabóta. Í Landsrétti var málið munnlega flutt um formsatriði þess og var frávísunar- og ómerkingarkröfu S slf. hafnað með úrskurði 17. febrúar 2021. Í dómi Landsréttar kom fram að á hinum umþrættu gluggum væru verulegir ágallar sem snéru að smíði þeirra, vali á efni og frágangi á yfirborði þeirra. Samkvæmt því hefðu gluggarnir ekki þá eiginleika til að bera sem HS og HH máttu vænta við kaup á þeim, sbr. b-lið 15. gr. laga nr. 48/2003 um neytendakaup. Væru þeir því gallaðir samkvæmt a-lið 1. mgr. 16. gr. laganna. Þá var S slf. ekki talið hafa boðið HS og HH viðhlítandi úrbætur á gluggunum og yrði ekki bætt úr gallanum nema með endursmíði þeirra. Hefði HS og HH því verið heimilt að rifta samningnum um smíði þeirra. Jafnframt ættu HS og HH rétt á skaðabótum vegna tjóns sem þau hefðu beðið vegna gallans, sbr. 1. mgr. 33. gr. laga nr. 48/2003.
Í málinu kröfðust J og E viðurkenningar á bótaábyrgð G ehf. á tjóni sem varð í bruna í húsnæði þar sem J og E geymdu tilteknar eigur sínar á grundvelli samnings J við G ehf. Reistu þau kröfuna einkum á því að G ehf. ræki þjónustustarfsemi um geymslu á lausafjármunum samkvæmt lögum nr. 42/2000 um þjónustukaup. Með hliðsjón af ákvæðum samningsins, þar sem fram kom að J tæki á leigu tilgreinda, afmarkaða og aflokaða geymslu, og að G ehf. hefði ekki haft afskipti af því hvaða lausafjármunum J kaus að koma þar fyrir eða vitneskju um hvaða munir væru geymdir þar á hverjum tíma, var ekki fallist á með J að samningurinn hefði verið um geymslu lausafjármuna gegn endurgjaldi í skilningi 3. töluliðar 1. mgr. 1. gr. laga um þjónustukaup. Á hinn bóginn var talið að samningurinn félli undir gildissvið húsaleigulaga nr. 36/1994. Ekki kæmi því til álita að með honum hefði verið vikið frá ákvæðum þjónustukaupalaga neytendum í óhag andstætt fyrirmælum 3. gr. eða að ábyrgð yrði felld á G ehf. á grundvelli 25. og 26. gr. þeirra. Jafnframt var kröfu J um að víkja ákvæðum samningsins til hliðar á grundvelli ógildingarreglna samningaréttar hafnað. Þá var talið ósannað að tjón J og E yrði rakið til vanrækslu eða annars konar saknæmrar háttsemi G ehf. Var G ehf. því sýknað af kröfum J og E.
Stefnandi hafði veitt stefnda tiltekna þjónustu um nokkurra mánaða skeið þegar stefndi hætti viðskiptunum. Stefnandi taldi aðila hafa samið til þriggja ára um þjónustukaupin en stefndi mótmælti því og taldi engan samning þess efnis hafa komist á. Stefnandi krafðist efndabóta vegna meintrar riftunar samnings, en þeirri kröfu var vísað frá dómi þegar af þeirri ástæðu að umfang tjóns stefnanda var vanreifað og úr þeim ágalla hafði ekki verið bætt við meðferð málsins. Þá krafðist stefnandi þess að stefndi greiddi þrjá útgefna reikninga fyrir þjónustu við stefnda og var stefnda gert að greiða stefnanda skuldina ásamt dráttarvöxtum.
Stefnda var gert að greiða stefnanda skuld samkvæmt fyrirliggjandi reikningum í málinu.
Stefndu voru dæmdir til að greiða stefnanda skaðabætur vegna galla á verki er stefndu unnu fyrir stefnanda á árinu 2015. Þótti framlögð matsgerð haldinn slíkum annmörkum að ekki væri unnt að taka út úr henni ákveðna liði og einangra þar með þann kostnað sem tilheyri tjóni því sem stefnandi taldi sig hafa orðið fyrir, en þó þótti sýnt fram á að um galla hafi verið að ræða. Voru skaðabætur því ákveðnar að álitum.
Stefnda gert að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 2.526.470 krónur, vegna endurnýjunar "Kjartansþakkants".
Stefndi tók að sér viðgerð á fasteign stefnenda og höfðu stefnendur greitt honum 16 milljónir króna inn á verkið þegar þau stöðvuðu framkvæmdir vegna ágreinings um kostnað og galla á verkinu. Fallist var á kröfur stefnenda um endurgreiðslu liðlega 10 milljóna króna. Til grundvallar þeirri kröfu lá matsgerð dómkvadds matsmanns sem lagði mat á hvað telja mætti sanngjarnt og eðlilegt endurgjald fyrir þá vinnu sem stefndi innti af hendi og hæfilegan kostnað við úrbætur á þeim göllum sem matsmaður taldi vera á verki stefnda. Hafnað var sjónarmiðum stefnda um að matsgerðin væri haldin göllum sem rýrði sönnunargildi hennar. Þá taldi dómurinn ósannaðar staðhæfingar stefnda um að hann hafi fundið mikla myglu í fasteign stefnenda og sömuleiðis ósannað hve mikla vinnu hann lagði fram við að fjarlægja meinta myglu. Auk þessa taldi dómurinn verulegan vafa leika á því að þær aðferðir sem stefndi kvaðst hafa beitt við mygluhreinsun hafi í raun borið árangur eða yfirhöfuð verið til þess fallnar að skila árangri.
Stefndi sýknaður af kröfu stefnenda um bætur vegna galla við ísetningu glugga og hurða.
Deilt var um efni verksamnings um verk stefnanda við uppsteypu á húsi fyrir stefndu. Töldu stefndu að áætlað heildarverð í tilboði stefnanda væri fyrir uppsteypu tveggja húsa sem hann gerði tilboð í. Fallist var á það með stefnanda að áætlað heildarverð gæti aðeins átt við um annað húsið, en samið hafði verið um föst einingarverð. Stefndu var gert að greiða stefnanda fyrir verkið samkvæmt matsgerð sem stefnandi aflaði að frádregnum kostnaði vegna ágalla á verkinu samkvæmt matsgerð sem stefndu öfluðu.
Dynkur ehf (
Bjarki Þór Sveinsson lögmaður)
gegn
félagsins Dynks ehf. […] á hendur Júlíusi Gunnari Sveinssyni […] og Heiðrós Tinnu Hannesdóttur […] til greiðslu skuldar auk málskostnaðar. Fyrirsvarsmaður stefnanda er Ragnar Haraldsson […] (
Þorsteinn Einarsson lögmaður)
Deilt var um efni verksamnings um verk stefnanda við uppsteypu á húsi fyrir stefndu. Töldu stefndu að áætlað heildarverð í tilboði stefnanda væri fyrir uppsteypu tveggja húsa sem hann gerði tilboð í. Fallist var á það með stefnanda að áætlað heildarverð gæti aðeins átt við um annað húsið, en samið hafði verið um föst einingarverð. Stefndu var gert að greiða stefnanda fyrir verkið samkvæmt matsgerð sem stefnandi aflaði að frádregnum kostnaði vegna ágalla á verkinu samkvæmt matsgerð sem stefndu öfluðu.
Stefnda gert að greiða stefnanda skuld að fjárhæð 1.001.195 krónur.
H og Þ gerðu munnlegan samning við B ehf. um að félagið smíðaði fyrir þau smáhýsi undir 15 fermetrum að stærð sem ekki þurfti byggingarleyfi fyrir. Var húsið ætlað sem gestahús á sumarbústaðarlóð H og Þ. H og Þ töldu að frágangi smáhýsisins hefði verið ábótavant og að þjónustan sem B ehf. veitti hefði þannig verið gölluð þar sem hún fullnægði ekki kröfum 4. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Kröfðust þau aðallega staðfestingar á riftun þeirra á samningnum, en til vara afsláttar af reikningi B ehf. vegna smíðinnar eða þess að reikningurinn yrði lækkaður. B ehf. krafði H og Þ á hinn bóginn um greiðslu samkvæmt reikningi sínum. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að H og Þ hefðu vitað eða mátt vita að starfsmaður B ehf., sem annaðist smíðina, hefði ekki verið menntaður húsasmiður. Að teknu tilliti til þess og að því gættu að samningur þeirra á milli gekk út á smíði smáhýsis sem samkvæmt byggingarreglugerð hefði verið undanþegið byggingarleyfi gætu H og Þ ekki gert sömu kröfur varðandi gæði og eiginleika hússins og gerðar væru til byggingar heilsárshúss. Féllst Hæstiréttur á með héraðsdómi að smáhýsið hefði ekki verið gallað í skilningi 1. töluliðar 1. mgr. 9. gr. laga nr. 42/2000 og væru því hvorki skilyrði til að fallast á kröfu H og Þ um staðfestingu riftunar né kröfu þeirra um afslátt. Þar sem ekki hefði verið samið um fast verð fyrir smíði hússins var jafnframt staðfest niðurstaða héraðsdóms um skyldu H og Þ til greiðslu reiknings B ehf. fyrir verkið.
S hf. veitti I ehf. ýmsa þjónustu og sá meðal annars um hýsingu á tölvupósti fyrir hann frá árinu 2006, en um þá þjónustu hafði ekki verið gerður formlegur samningur. Á árinu 2009 hóf I ehf. að hýsa tölvupóst sinn sjálfur en S krafði þó I ehf. áfram mánaðarlega um endurgjald fyrir þjónustuna þar til I ehf. gerði athugasemd við innheimtuna árið 2016. Krafðist I ehf. þess að S hf. yrði gert að endurgreiða honum hið ofgreidda endurgjald. Í dómi Hæstaréttar var meðal annars að virtri skýrslugjöf fyrrverandi viðskiptastjóra hjá S hf. lagt til grundvallar að I ehf. hefði sagt upp þjónustunni á árinu 2011 en fyrir mistök hefði S hf. áfram innheimt endurgjaldið og I ehf. greitt. Var vísað til þess að báðir aðilar hefðu sýnt af sér verulegt hirðuleysi í lögskiptum sínum sem hefði leitt til þess að S hf. hefði fengið með óréttmætum hætti mánaðarlegar greiðslur frá I ehf. Var ekki talið að S hf. hefði mátt hafa réttmæta ástæðu til að ætla að hann hefði getað haldið umræddum greiðslum og að endurgreiðsla þeirra væri ekki sérlega bagaleg fyrir hann. Var því fallist á kröfu I ehf.
K ehf. tók að sér framkvæmdir við sumarhús G og stjórnaði Þ byggingarframkvæmdum við það. Eftir að G hafði aflað matsgerðar meðal annars um galla á hönnun og byggingarvinnu krafði hún K ehf. og Þ um skaðabætur. Taldi K ehf. að G gæti ekki byggt kröfu sína um bætur vegna galla á matsgerð þeirri sem hún hefði aflað þar sem úrbótarétti hans hefði verið hafnað á ólögmætan hátt.Var talið að frestur K ehf. til úrbóta hefðu verið útrunninn og K ehf. því glatað þeim rétti sínum. Þá var talið að ekki væri slíkir ágallar á matsgerðinni sem gerði það að verkum að hún yrði ekki lögð til grundvallar við úrlausn málsins um galla, en að K ehf. og Þ hefðu ekki leitast við að hnekkja henni með yfirmati. Var talið að verk K ehf. hefði að hluta til verið gallað og K ehf. og Þ sem byggingarstjóra gert að greiða G skaðabætur sameiginlega.
X var ákærður fyrir lyfjalagabrot með því að hafa átt 462 stykki af Ritalin Uno, 115 stykki af Ritaline og 105 stykki af Mogadon að hluta til í sölu- og dreifingarskyni, án þess að hafa markaðsleyfi og lyfsöluleyfi Lyfjastofnunar. Einnig að hafa selt og afhent ótilgreindum fjölda einstaklingum sömu lyf án þess að hafa slík leyfi. Þá var X ákærður fyrir vopnlagabrot með því að hafa haft í vörslum sínum sverð, hljóðdeyfa og riffil. Loks var X ákærður fyrir peningaþvætti með því að hafa aflað sér ávinnings með sölu og dreifingu ótiltekins magns af lyfseðilsskyldum lyfjum. Brot J voru talin sönnuð en þó var lagt til grundvallar að ávinningur hans af sölu og dreifingu lyfseðilsskyldra lyfja hefði aðeins verið hluti af því sem honum var gefið að sök í ákæru. Þá varðaði það J ekki refsingu samkvæmt þeim refsiákvæðum sem vísað var til í ákæru að afla sér hljóðdeyfa án leyfis lögreglu. Var X gert að sæta fangelsi í sex mánuði en refsingin var skilorðsbundin til fimm ára.
H ehf. og M ehf. höfðuðu mál gegn K húsfélagi og kröfðust greiðslu vegna vinnu við viðhald á húsi K. Deildu aðilar um hvort K ætti gagnkröfur á H ehf. og M ehf. til skuldajafnaðar. Með vísan til ákvæða verksamningsins og ákvæðis ÍST 30 var talið að ábyrgð H ehf. og M ehf. á verkinu hefði verið sameiginleg. Dómkvaddir matsmenn töldu að sjáanlegur munur væri á steiningu útveggja hússins en munurinn væri vart merkjanlegur nema að undangenginni nákvæmri skoðun. Með vísan til þessa þótti það frávik sem var á steiningunni vera innan þeirra marka sem gera mætti ráð fyrir í verkefnum af þessu tagi. Hvorki þótti útlit steiningarinnar víkja frá því sem aðilar sömdu um né notagildi hennar minna en til mætti ætlast. Var steiningin því ekki talin gölluð og gagnkröfu K þar að lútandi hafnað. Uppsetning þakrennu var talin vera ábótavant en þar sem K hafði ekki leitast við að sýna fram á með haldbærum gögnum hver kostnaður yrði af því að lagfæra gallann var ekki unnt að fella efnisdóm um þessa gagnkröfu K. Loks var hafnað gagnkröfum K er lutu að dagsektum vegna tafa á verkinu og lögfræðikostnaðar. Var því fallist á kröfur H ehf. og M ehf.
T ehf. krafði Ö um greiðslu eftirstöðva vegna vinnu T ehf. við byggingu íbúðarhúss fyrir Ö. Deildu aðilar um það hvort T ehf., sem vann verkið í tímavinnu, hefði reiknað sér of margar vinnustundir vegna þess. Í dómi Hæstaréttar kom meðal annars fram að Ö hefði athugasemdalaust greitt 8 af þeim 12 reikningum sem útgefnir voru af hálfu T ehf. Hefði Ö ekki sýnt fram á það með matsgerð að umkrafið verð fyrir verkið væri með þeim frávikum að ósanngjarnt teldist í skilningi 28. gr. laga nr. 42/2000. Var honum því gert að greiða T ehf. umkrafða fjárhæð að fullu.
K og T kröfðu Í um eftirstöðvar reikninga, sem útgefnir voru í tilefni framkvæmda K og T við fasteign Í að Víðihlíð 43 í Reykjavík. Í gerði gagnkröfu á hendur K og T, en henni var hafnað í héraði að undanskilinni kröfu vegna galla á flísalögn í bílskúr sem K og T höfðu viðurkennt að bera ábyrgð á. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að telja yrði að héraðsdómur, sem skipaður var tveimur sérfróðum meðdómendum, hefði við þessa úrlausn tekið fullnægjandi afstöðu til matsgerða sem lutu að flísalögn í bílskúrnum. Væru ekki efni til annars en að staðfesta niðurstöðu dómsins um þetta. Þá var héraðsdómur staðfestur að öðru leyti með vísan til forsendna þar sem fallist var á kröfu K og T en þeir sýknaðir af kröfu Í, um annað en það sem að framan greinir.
D og verktakinn S gerðu með sér munnlegan verksamning um niðurrif og endurbyggingu á tveimur íbúðum í eigu D. S höfðaði mál þetta gegn D til heimtu eftirstöðva reikninga fyrir efni og vinnu vegna verksins. Hæstiréttur féllst á með héraðsdómi að D hefði ekki tekist sönnun um að S hefði gert henni verðáætlun um verkið á grundvelli 29. gr. laga nr. 42/2000, um þjónustukaup. Deila aðila laut einkum að því hvort verð það sem S krafði D um yrði talið sanngjarnt með hliðsjón af því hve vinnan var mikil og hvers eðlis hún var í skilningi 28. gr. laga nr. 42/2000. Í dómi Hæstaréttar segir meðal annars að þótt matsmaður hefði metið það sem tiltekið var í matsbeiðni af hálfu D lægi fyrir að hann hefði ekki metið hvort raunverulegt vinnuframlag verktakans við verkið og útlagður efniskostnaður hans væri sanngjarn, auk þess sem á matsgerðinni væru einnig nánar tilgreindir annmarkar. Af þeim sökum yrði matsgerðin ekki lögð til grundvallar við mat á því hvort hinn umkrafði verkkostnaður væri ósanngjarn. Var staðfest niðurstaða héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómsmönnum, um að D bæri að greiða S eftirstöðvar reikninga vegna verksins.
Deilt var um fjárhæð tveggja reikninga, sem I ehf. hafði sent A vegna breytinga, sem hann hafði óskað eftir að gerðar yrðu á bifreið sinni. Við gerð reikninganna var lagt til grundvallar að vinnustundir við verkið hefðu verið 498. Í dómi héraðsdóms, sem skipaður var sérfróðum meðdómendum, var litið til matsgerðar dómkvadds manns, sem m.a. taldi eðlilegan fjölda vinnustunda við verkið vera 435. Tímafjöldinn var þó lækkaður í 383 stundir af ákveðnum ástæðum. Fallist var á þá afstöðu héraðsdóms að I ehf. hefði ekki gert fullnægjandi grein fyrir þeim miklu breytingum, sem urðu á verkinu, og þeim aukakostnaði, sem af því leiddi, í samræmi við kröfu 31. gr. laga nr. 42/2000 um þjónustukaup. Hins vegar þótti ekki efni til að lækka vinnustundafjölda I ehf. sökum þess að félagið myndi framvegis njóta reynslunnar af þessu verki. Þar sem matsgerðinni hafði ekki verið hnekkt var hún lögð til grundvallar en rétt þótti að lækka þann fjölda vinnustunda, sem þar var ákveðinn, um 20 stundir. Átti I ehf. því rétt á að fá nánar tiltekna fjárhæð fyrir verkið og var A dæmdur til að greiða félaginu eftirstöðvar skuldarinnar.