Dómstólaleit

X var sakfelldur fyrir kynferðislega áreitni og barnaverndarlagabrot með því að hafa í desember 2021 og fram til 10. janúar 2022, ítrekað sent A, sem þá var 15 ára gömul, kynferðislegar ljósmyndir, sem sýndu beran getnaðarlim hans, í gegnum samskiptaforritið Snapchat, en með þessari háttsemi hafi X sært blygðunarsemi A og sýnt henni vanvirðandi, ósiðlegt og lostugt athæfi. X var gert að sæta fangelsi í tvo mánuði en fullnustu refsingarinnar frestað skilorðsbundið í tvö ár. Þá var honum gert að greiða A 250.000 krónur í miskabætur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu A um að felldur yrði úr gildi úrskurður umdæmisráðs Barnaverndar Reykjavíkur um að barn A yrði vistað utan heimilis í þrjá mánuði.

G var ákærður í tveimur ákæruliðum, annars vegar fyrir brot gegn 4. mgr. 202. gr. laga nr. 19/1940 með því að hafa í samskiptum við A í skilaboðum í síma tilgreint kvöld mælt sér mót við A í því skyni að hafa við hann önnur kynferðismök en samræði og hins vegar brot gegn 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. sömu laga með því að hafa haft við A önnur kynferðismök með nánar tilgreindum hætti og með því að nýta sér yfirburðastöðu sína gagnvart A vegna aldurs- og þroskamunar og þess að hann var einn á ferð með A. Með dómi héraðsdóms var G sakfelldur í báðum ákæruliðum og gert til að sæta 18 mánaða fangelsi og greiða A 1.000.000 króna í miskabætur. Ómerkingarkröfu G var hafnað þar sem ekki voru taldir vera ágallar á aðferð héraðsdóms við sönnunarmatið. Um fyrri lið ákæru kom fram að ekkert væri fram komið um að G hafi, þrátt fyrir að A hafi velt því upp í umræddum samskiptum að hann væri 14 ára, gert nokkurn reka að því að ganga úr skugga um réttan aldur A. Að því gættu og með vísan til forsendna hins áfrýjaða dóms var fallist á að G hafi látið það sér í léttu rúmi liggja að A gæti verið 14 ára þegar samskiptin áttu sér stað umrætt sinn. Um síðari lið ákæru kom fram að telja yrði að framburður A fengi nokkurn stuðning í niðurstöðu DNA-rannsóknar, hljóðupptöku af Neyðarlínusímtali og símasamskiptum milli G og A umrætt kvöld. Var talið að framburður brotaþola fengi stuðning í gögnum málsins og væri trúverðugur en framburður G ótrúverðugur. Gegn neitun G var fallist á með héraðsdómi að hann hafi gerst sekur um þá háttsemi sem honum var gefin að sök í báðum ákæruliðum. Var G gert að sæta tveggja ára óskilorðsbundnu fangelsi og greiða A 1.800.000 krónur í miskabætur

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms og X gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli g-liðar 1. mgr. 115. gr., sbr. 4. mgr. 105. gr. laga nr. 80/2016 um útlendinga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a-lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a-lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur.

Kærður var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi samkvæmt a- lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur. Fram kom í úrskurði Landsréttar að þau gögn sem lágu fyrir við uppkvaðningu fyrri úrskurðar réttarins í máli X hefðu ekki legið fyrir í héraðsdómi við uppkvaðningu hins kærða úrskurðar. Því hafi nauðsynleg gögn ekki legið fyrir héraðsdómi til að tekin yrði afstaða til kröfu L. Var hinn kærði úrskurður því ómerktur og málinu vísað heim í hérað til löglegrar meðferðar.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi samkvæmt a-lið 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og einangrun meðan á því stendur.

X var ákærður fyrir nauðgun og kynferðisbrot gegn dóttur sinni A á árunum 2010 til 2018, þegar hún var sex til 14 ára gömul, með því að hafa annars vegar í fjölda skipta áreitt hana kynferðislega og haft við hana önnur kynferðismök en samræði á þá- verandi heimili þeirra, hins vegar með því að hafa í eitt skipti á árunum 2016 eða 2017 farið með fingur í leggöng hennar og nuddað á henni kynfærin innanklæða. Í dómi Landsréttar kom fram að í málinu nyti ekki við annarra beinna sönnunargagna en framburðar X og A og stæði þar orð gegn orði. Fallist var á það með héraðsdómi að A hefði í skýrslugjöf sinni í héraði verið varfærin í orðum og að framburður hennar væri að ýmsu leyti trúverðugur. Á hinn bóginn yrði við mat á sönnunargildi framburðar hennar ekki litið fram hjá misræmi í lýsingum hennar á atvikum og ætluðum brotum X við skýrslugjöf hjá lögreglu, í héraði og fyrir Landsrétti. X hefði staðfastlega neitað sakargiftum og hefði framburður hans verið stöðugur í öllum aðalatriðum. Væri ekkert komið fram í málinu sem rýrði trúverðugleika framburðar hans. Mörg hinna óbeinu sönnunargagna málsins lytu að atvikum sem tengdust ætluðum kynferðisbrotum bróður A gegn henni. Væri í þessu ljósi ekki unnt að líta svo á að framburður A um ætluð brot X fengi styrka stoð í þessum gögnum. Þegar litið væri til alls þessa og jafnframt með hliðsjón af þeirri meginreglu að allan vafa skyldi meta sakborningi í vil var ekki talið að ákæruvaldinu hefði tekist að færa sönnur á þá háttsemi sem X var gefin að sök. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu X.

Ákvörðun ríkissaksóknara um að verða við beiðni um afhendingu X til Póllands á grundvelli evrópskrar handtökuskipunar var staðfest.

X krafðist þess annars vegar að rannsókn H á hendur henni yrði úrskurðuð ólögmæt og hins vegar að rannsóknin yrði felld niður. Í úrskurði Landsréttar var rakið að krafa X um niðurfellingu rannsóknarinnar byggði á þeirri grunnröksemd að rannsóknin væri ólögmæt. Úr henni yrði ekki leyst án þess að taka afstöðu til þeirrar röksemdar. X var ekki talin hafa sýnt fram á að hún hefði af því hagsmuni að lögum að samhliða niðurfellingu rannsóknar yrði rannsóknin úrskurðuð ólögmæt. Var kröfu X þar um því vísað frá héraðsdómi án kröfu. Þá var niðurstaða hins kærða úrskurðar staðfest um að hafna kröfu X um niðurfellingu rannsóknarinnar en ný gögn sem X lagði fyrir Landsrétt voru ekki talin geta breytt réttmæti þeirrar niðurstöðu.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta áframhaldandi gæsluvarðhaldi á grundvelli d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli d-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

C krafðist þess að A og B yrðu svipt forsjá sonar síns, D, á grundvelli a- og d-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002. Í dómi Landsréttar var lögð til grundvallar niðurstaða yfirmatsgerðar um að A og B væru ekki hæf til að fara með forsjá D. Var í því efni meðal annars litið til þess að vegna einhverfu A og útkomu B á persónuleikaprófum hefðu þau skert innsæi og skerta getu til að setja sig í spor D og sinna þörfum hans, auk þess sem lífstíll þeirra einkenndist af óstöðugleika, vanvirkni og félagslegri einangrun. Þá teldu yfirmatsmenn einnig hættu á að B myndi beita ofbeldi inni á heimilinu og ógna þannig öryggi D. Jafnframt hefði enginn þeirra matsmanna sem að málinu hafði komið talið A og B hæf til að fara með forsjá D. Með vísan til þess og gagna málsins að öðru leyti var talið að A og B væru augljóslega vanhæf til þess að fara með forsjá D og að fullvíst væri að líkamlegri eða andlegri heilsu hans og þroska væri hætta búin færu þau með forsjá hans. Þóttu skilyrði d- liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga fyrir forsjársviptingu því uppfyllt. Á hinn bóginn þóttu skilyrði a-liðar 1. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga ekki uppfyllt í málinu. Þá var ekki talið að 2. mgr. 29. gr. barnaverndarlaga stæði forsjársviptingunni í vegi.

Með úrskurði Landsréttar var því hafnað að lagaskilyrði væru til þess að skipaður verjandi X fengi aðgang að gögnum sem fylgdu kröfu LS um húsleitarheimild.

J var ákærður í tveimur ákæruliðum. Í þeim fyrri fyrir fíkniefnalagabrot og brot á barnaverndarlögum með því að hafa á heimili sínu selt þremur ónafngreindum stúlkum, sem voru 14 og 16 ára gamlar, kannabisefni, leyft tveimur þeirra að neyta kannabisefna og gefið annarri þeirra amfetamín. Samkvæmt síðari ákæruliðnum var J ákærður fyrir fíkniefnalagabrot með því að hafa haft 14 grömm af kannabisefni, 1,42 grömm af amfetamíni og 98 skammta af LSD efnum í vörslum sínum. Fyrir héraðsdómi játaði J að hafa haft í vörslu sinni fyrrgreint magn af fíkniefnum. J neitaði á hinn bóginn að hafa ætlað efnin til sölu eða dreifingar og krafðist aðallega frávísunar en til vara sýknu af fyrri ákæruliðnum. Frávísunarkrafa hans sneri að því að verknaðarlýsing ákæruliðarins uppfyllti ekki kröfur um skýrleika. Í dómi Landsréttar var rakið að rétt hefði verið að tilgreina nöfn og kennitölur þeirra stúlkna sem brotin sem ákærða voru gefin að sök beindust gegn. Á hinn bóginn færi ekki á milli mála um hvaða refsiverðu háttsemi J var þar sakaður og hvaða ákvæði refsilaga J var talinn hafa brotið gegn. Ekki var talið að ónákvæmni í ákæru hafi gert að verkum að J hafi ekki verið unnt að taka afstöðu til sakargiftanna og halda uppi vörnum og var frávísunarkröfu hans því hafnað. Niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu J samkvæmt báðum ákæruliðum var staðfest og þótti refsing hans hæfilega ákveðin fangelsi í 4 mánuði.

Felldur var úr gildi úrskurður héraðsdóms þar sem X var gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c- og d-liða 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Ágreiningur málsins átti rætur að rekja til afskipta M af búrekstri F og S á tilgreindri jörð í Borgarfirði sem lauk með vörslusviptingu lögreglunnar á sauðfé í þeirra eigu. Í málinu var meðal annars uppi ágreiningur um hvort vörslusvipting lögreglunnar hefði verið liður í rannsókn sakamáls og hvort F og dánarbú S, sem tekið hefði við rekstri málsins, gætu af þeim sökum reist bótakröfur sínar á nánar tilgreindum ákvæðum laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála. Í dómi Landsréttar var litið til þess að afskipti M af búrekstrinum hefðu hafist í kjölfar athugasemda um að búfjárhald á bænum hefði ekki verið í samræmi við ákvæði nr. 15/1994 um dýravernd og ákvæði þágildandi laga nr. 103/2002 um búfjárhald o.fl. Þá hefðu ákvarðanir stofnunarinnar verið reistar á ákvæðum þessara laga og þannig byggðar á dýraverndunarsjónarmiðum í samræmi við tilgang þágildandi laga nr. 103/2002. Jafnframt var litið til þess að aðgerðir lögreglu hefðu farið fram að beiðni M með vísan til 3. mgr. 16. gr. þágildandi laga nr. 103/2002. Í ljósi þessa og með hliðsjón af fyrirmælum 52. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála var staðfest niðurstaða hins áfrýjaða dóms um að aðgerðir lögreglu umrætt sinn hefðu ekki geta talist liður í rannsókn sakamáls í skilningi laga nr. 88/2008. Loks var talið að vörslusviptingin hefði farið fram með formlegum hætti en á hinn bóginn hvorki fallist á hún hefði falið í sér ólögmæta stjórnvaldsákvörðun né að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum stjórnsýslulaga við töku hennar. Var hinn áfrýjaði dómur því staðfestur um sýknu Í af kröfum F og dánarbús S.

X var ákærður fyrir brot gegn 2. mgr. 194. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa haft samræði við A án hennar samþykkis og notfært sér að þannig var ástatt um hana að hún gat ekki spornað við verknaðinum sökum áhrifa kannabisefna og svefndrunga. Í dómi Landsréttar kom fram að X og A væru ein til frásagnar um það sem gerðist í umrætt sinn. Þegar horft væri til nánar tilgreindra hnökra og óskýrleika í frásögn A og að teknu tilliti til þeirra sjónarmiða sem 108. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála og 2. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar byggðust á væri ekki unnt að leggja frásögn hennar til grundvallar niðurstöðu málsins. Af nánar tilgreindum ástæðum yrði úrlausn málsins ekki byggð einvörðungu á framburði vitna en ekki væri til að dreifa neinum öðrum sýnilegum sönnunargögnum sem styddu framburð A. Talið var að framburður X sem neitaði sök hefði í öllum meginatriðum verið stöðugur og að nánar tilgreindir hnökrar á honum væru ekki þess eðlis að drægi úr trúverðugleika hans. Samkvæmt matsgerð hefði mælst lítið magn af kannabis í þvagi og blóði A og var ekki talið sannað að þannig hafi verið ástatt um A að hún hafi ekki getað spornað við verknaðinum eða skilið þýðingu hans. Ekki var talið að nánar tilgreind SMS-skilaboð sem X sendi A gætu breytt niðurstöðu um sönnun á huglægri afstöðu hans þannig að unnt væri að telja að í þeim hefði falist viðurkenning hans á að hafa brotið gegn A. Var X sýknaður af kröfum ákæruvaldsins og einkaréttarkröfu A vísað frá dómi.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c-liðar 1. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

X var sakfelld fyrir ólögmæta nauðung, sbr. 1. mgr. 225. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 og brot gegn 1. og 3. mgr. 99. gr. barnaverndarlaga nr. 80/2002, með því að hafa veist að A, þá átta ára, með nánar tilgreindum hætti. Þá var Y sakfelld fyrir hlutdeild í framangreindum brotum, sbr. 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. Refsing X var ákveðin fangelsi í þrjá mánuði og refsing Y fangelsi í 30 daga en fullnustu refsinganna var frestað skilorðsbundið í tvö ár. Jafnframt var X og Y gert að greiða A miskabætur.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli 2. mgr. 95. gr. laga nr. 88/2008 um meðferð sakamála.

X var sakfelldur fyrir kynferðisbrot gegn tveimur dætrum sínum. Voru brotin talin varða við 1. mgr. 194. gr. og 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Var hann auk þess sakfelldur fyrir að hafa tvívegis brotið gegn nálgunarbanni sem hann sætti gagnvart annarri þeirra í tengslum við lögreglurannsókn málsins. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að X var í málinu sakfelldur fyrir gróf kynferðisbrot gegn tveimur barnungum dætrum sínum, auk þess sem hann hafði áður verið dæmdur fyrir kynferðisbrot gegn elstu dóttur sinni. Var því litið til 1., 2., og 5. töluliðar 1. mgr. 70. gr., 3. mgr. sömu greinar, a-liðar 195. gr. og 5. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga, sbr. og 77. gr. sömu laga. Þótti refsing X hæfilega ákveðin fangelsi í sjö ár. Þá var X gert að greiða dætrum sínum miskabætur.