Dómstólaleit

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms um að X yrði áfram bönnuð för úr landi á grundvelli 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. b. lið 1. mgr. 103. gr. sömu laga.

H var gefið að sök að hafa sem framkvæmdastjóri, stjórnarmaður og prókúruhafi F.H. Verks ehf. eigi skilað virðisaukaskattskýrslum félagsins á lögmæltum tíma vegna tilgreindra uppgjörstímabila og að hafa eigi staðið ríkissjóði skil á virðisaukaskatti vegna sömu tímabila, samtals að fjárhæð 11.658.207 krónur. Þá var honum gefið að sök að hafa ekki á lögmæltum tíma staðið skil á skilagreinum vegna staðgreiðslu opinberra gjalda vegna tilgreindra tímabila og að hafa eigi skilað staðgreiðslu opinberra gjalda sem haldið var eftir af launum starfsmanna félagsins vegna tilgreindra tímabila, samtals að fjárhæð 12.618.906 krónur. H játaði brot sín og var því farið með málið samkvæmt ákvæðum 125. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. Við flutning um lagaatriði og viðurlög í héraði lét ákæruvaldið bóka: „Ákæruvaldið kveðst fallast á það með vísun til framlagðra gagna að ákærðu hafi fyrir útgáfu ákæru þegar greitt 1/3 hluta vangoldins virðisaukaskatts og vangoldinnar staðgreiðslu.“ Var H dæmdur í héraði til að sæta fangelsi í tvo mánuði, en fullnustu refsingarinnar var frestað. Þá var honum gert að greiða 2.500.000 krónur í sekt til ríkissjóðs en sæta ella fangelsi í 68 daga. Fyrir Hæstarétti krafðist ákæruvaldið þyngingar á refsingu H og byggðist krafan einkum á því að við mat á refsingu hans hefðu innborganir á skattskuldir verið metnar ranglega. Í dómi Hæstaréttar sagði meðal annars að í héraði hefði ákæruvaldið byggt á því að H hefði fyrir útgáfu ákæru innt af hendi greiðslu á verulegum hluta skatts vegna hvers gjaldtímabils og hefði málið verið rekið sem játningarmál á þeirri forsendu. Þótti því ekki ástæða til að hnekkja ákvörðun héraðsdóms um refsingu H og var hinn áfrýjaði dómur staðfestur.

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta farbanni samkvæmt b. lið 1. mgr. 103. gr. og 110. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi, á grundvelli 2. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur

X var ákærður fyrir fjórar líkamsárásir og tvö húsbrot með því að hafa veist að fyrrverandi eiginkonu sinni á heimili hennar. Voru brot hans heimfærð til 1. mgr. 217. gr. og 244. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Gegn neitun X var ekki talið sannað að hann hefði gerst sekur um eina af þessum líkamsárásum en hann sakfelldur fyrir hinar þrjár og tvö húsbrot. Refsing X var ákveðin átta mánaða fangelsi en var skilorðsbundin að hluta. Þá var X dæmdur til greiðslu miskabóta til handa A að fjárhæð 600.000 krónur.

P var sakfelldur fyrir brot gegn 4. mgr. 210. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 fyrir að hafa haft í vörslum sínum 14.713 ljósmyndir og 207 hreyfimyndir sem sýndu börn á kynferðislegan og klámfenginn hátt. Með brotinu rauf hann skilorð dóms frá 3. desember 2004 þar sem hann hlaut sjö mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir brot gegn 1. mgr. 202. gr. almennra hegningarlaga. Í samræmi við 60. gr. almennra hegningarlaga var sá dómur tekinn upp og bæði málin dæmd í einu lagi, sbr. 77. gr. sömu laga. Að þessu virtu var refsing P ákveðin fangelsi í 15 mánuði en ekki þóttu efni til að skilorðsbinda refsinguna að neinu leyti.

I var sakfelldur fyrir líkamsárás, sem varðaði við 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa slegið B í höfuðið með gleríláti, sem brotnaði við höggið og hlaut B meðal annars áverka á andliti. Ekki var talið að ákvörðun héraðsdómara um að sitja einn í dómi hefði átt að leiða til ómerkingar og heimvísunar máls. Þá var með vísan til 4. mgr. 159. gr. laga nr. 19/1991 ekki hróflað við þeirri niðurstöðu héraðsdómara, að I hefði framið þá háttsemi, sem lýst var í ákæru, en niðurstaðan var reist á mati á munnlegum framburði E og vitna. Var héraðsdómur staðfestur um sakfellingu I en refsing skilorðsbundin að fullu.

Æ var sakfelldur fyrir að hafa ekið bifreið sviptur ökurétti. Með broti sínu rauf hann skilorð reynslulausnar sem honum hafði verið veitt á 105 daga eftirstöðvum fangelsisrefsingar og var honum því gerð refsing í einu lagi. Refsing Æ var ákveðin fangelsi í sex mánuði.

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. og b. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

H var sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 með því að hafa slegið HD með þeim afleiðingum að vinstri framtönn hans brotnaði. Upplýst var að tönnin sem brotnaði hefði verið postulínstönn. Fallist var á með héraðsdómi að brotið hefði verið réttilega heimfært til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga þar sem tönnin og rót hennar eyðilögðust en ekki einungis postulínskróna hennar. Með vottorðum Daða Hrafnkelssonar tannlæknis 3. janúar og 3. september 2007 svo og framburði hans fyrir héraðsdómi 19. febrúar 2008 er leitt í ljós að framtönn sú, sem brotnaði í Hrafni Davíðssyni, hafi verið tönn með venjulegri rót en postulínskrónu. Hafi rót tannarinnar skemmst og því orðið að fjarlægja hana. Hafi því orðið að græða títan gervirót í efri kjálka Hrafns sem ætlunin sé að festa gervitönn við. Hörfun hafi hins vegar orðið á tannholdi í kringum gervirótina og hafi verið reynt að lagfæra það með mjúkvefjaflutningum. Ekki sé fullreynt hvort það muni takast, en að öðrum kosti muni Hrafn bera lýti við framtönn sem sé bagalegt fyrir hann. Þegar litið er til þess að tönnin og rót hennar eyðilögðust en ekki einungis postulínskróna hennar er fallist á með héraðsdómi að brotið sé réttilega heimfært til 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940. Við ákvörðun refsingar er litið þess að ákærði, sem ekki hefur áður gerst sekur um refsivert brot, játaði að hafa slegið til brotaþola bæði hjá lögreglu og fyrir dómi. Þá verður einnig litið til 4. töluliðar 1. mgr. 74. gr. almennra hegningarlaga, en brotaþoli hafði rétt áður sýnt sambúðarkonu ákærða stórfellda móðgun í verki. Refsing ákærða er ákveðin fangelsi í tvo mánuði, sem bundin verður skilorði, eins og nánar greinir í dómsorði. Ákærði hefur ekki fært fullnægjandi rök fyrir frávísun miskabótakröfu brotaþola sem byggð er á 26. gr. skaðabótalaga nr. 50/1993. Með vísan til forsendna héraðsdóms þykja miskabætur hæfilega ákveðnar 300.000 krónur. Þá skulu óröskuð standa ákvæði héraðsdóms um frávísun skaðabótakröfu. Niðurstaða héraðsdóms um sakarkostnað verður staðfest. Með tilliti til þess að ákærði er dæmdur fyrir þá háttsemi sem hann játaði í héraði verður áfrýjunarkostnaði málsins, þar með talin málsvarnarlaunum skipaðs verjenda ákærða, sem ákveðin verða að meðtöldum virðisaukaskatti, eins og nánar greinir í dómsorði, samkvæmt 1. mgr. 169. gr. laga nr. 19/1991, skipt þannig að ákærði greiði tvo þriðju hluta hans en einn þriðji hluti greiðist úr ríkissjóði, allt eins og nánar greinir í dómsorði. Mál þetta, sem dómtekið var 19. febrúar sl., er höfðað með ákæru útgefinni af lögreglustjóranum á höfuðborgarsvæðinu 3. október 2007 á hendur Högna Val Högna­syni, kt. 150883-3349, Unufelli 8, Reykjavík, fyrir líkamsárás, með því að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 27. desember 2006, á skemmtistaðnum Thorvaldsenbar, Austurstræti 8 í Reykjavík, slegið Hrafn Davíðsson, kt. 301084-3319, hnefahöggi í andlit, með þeim afleiðingum að vinstri framtönn brotnaði. Þetta er talið varða við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, sbr. 11. gr. laga nr. 20/1981 og 111. gr. laga nr. 82/1998. Þess er krafist að ákærði verði dæmdur til refsingar. Í málinu gerir áðurnefndur Hrafn þá kröfu að ákærði verði dæmdur til að greiða bætur að fjárhæð 1.046.840 krónur. Krafist er vaxta af allri fjárhæðinni, skv. 8. gr. laga nr. 38/2001 um vexti og verðtryggingu, frá 27. desember 2006 til þingfestingardags, en dráttarvaxta skv. III. kafla sömu laga frá þeim degi til greiðsludags. Krafist er greiðslu lögmannskostnaðar að mati dómsins, að teknu tilliti til greiðslu virðisaukaskatts. Verjandi ákærða krefst þess að ákærði verði sýknaður af kröfum ákæruvalds, að skaðabótakröfum verði vísað frá dómi og að sakarkostnaður, þ.m.t. málsvarnarlaun, verði greiddur úr ríkissjóði. Samkvæmt skýrslu lögreglunnar í Reykjavík frá 28. desember 2006 kl. 14.20, mætti Hrafn Davíðsson í rannsóknardeild lögreglunnar til þess að kæra líkamsárás sem að hann kvaðst hafa orðið fyrir á skemmtistaðnum Thorvaldsenbar aðfaranótt 27. desember 2006. Er því lýst í kærunni að Högni Valur Helgason, ákærði í máli þessu, hafi slegið kæranda hnefahöggi í andlit með þeim afleiðingum að vinstri framtönn brotn­aði. Lýsti Hrafn atvikum nánar í kæruskýrslunni. Í rannsóknargögnum málsins liggur fyrir vottorð Daða Hrafnkelssonar tann­læknis frá 3. janúar 2007. Samkvæmt vottorðinu er staðfest að Hrafn Davíðsson hafi komið til skoðunar á stofu 28. desember 2006. Við skoðun hafi komið í ljós að tönn 21 væri brotin í tvennt við glerungsmörk. Væri tönnin dæmd ónýt. Frekari læknis­meðferð fælist í tannplanta í stæði 21 og tannplantakrónu. Tekin var skýrsla af ákærða vegna atviksins hjá lögreglu 29. desember 2006. Ákærði kvaðst umrætt kvöld hafa verið á Thorvaldsenbar í Austurstræti með kærustu sinni, Yrsu Örk Þorsteinsdóttur, og öðrum vinum. Hafi ákærði gengið til kærustu sinnar eftir að hafa verið að spjalla við vini sína er hún hafi tjáð honum að ókunnugur maður hafi komið aftan að henni og klipið hana nokkrum sinnum í klofið. Ákærði kvaðst hafa reiðst við þetta og látið Yrsu vísa sér á manninn. Hafi ákærði spurt manninn út í atvikið en maðurinn neitað í fyrstu en játað svo glottandi og hlegið við. Ákærði kvaðst hafa reiðst við þetta og slegið manninn einu höggi í andlit. Maðurinn hafi við það tekið eitt skref aftur en andartaki síðar hafi kærasta mannsins komið til ákærða og beðist afsökunar á framferði hans. Hafi hún sagt að um misskilning hafi verið að ræða. Ákærði kvaðst þá hafa gengið í burtu til kærustu sinnar og þau haldið áfram að skemmta sér. Undir ákærða var borið vottorð tannlæknis um að vinstri framtönn kæranda hafi brotnað. Ákærði kvaðst ekki hafa slegið kæranda svo fast að tönn hans hefði getað brotnað. Þá kvaðst ákærði ekki hafa fengið neina áverka á þá hendi er hann hafi slegið kæranda með. Ákærði kvaðst ekki hafa séð neitt blóð og engin ummerki þess að kærandi hefði orðið fyrir einhverju líkamstjóni. Ákærði var inntur eftir því hvort hann hefði skýringu á ákverkum kæranda. Ákærði kvaðst ekki geta skýrt þá en taldi allt eins líklegt að maðurinn hefði klipið í fleiri konur á staðnum og einhver annar kýlt hann þyngra höggi. Fyrir dómi greindi ákærði svo frá að hann hafi verið að skemmta sér á umræddum skemmtistað. Ákærði kvaðst hafa neytt einhvers áfengis en í litlu magni þó. Ákærði hafi komið til kærustu sinnar, Yrsu Arkar Þorsteinsdóttur, en hún hafi verið í miklu uppnámi við barinn og greint honum frá því að ókunnugur maður hafi gripið í kynfæri hennar nokkrum sinnum. Ákærði kvað kærustu sína hafa verið í kjól og að hún hafi sagt honum að umræddur maður hafi farið undir kjólinn og gripið í klof hennar nokkrum sinnum. Kvaðst ákærði hafa beðið Yrsu um að benda sér á umræddan mann og hún gert það. Hafi ákærði gripið í manninn og spurt hvort hann hefði káfað á kærustu sinni. Maðurinn hafi ekki hafa svarað og einungis glott út í eitt. Eftir nokkra stund hafi hann játað og hlegið. Kvaðst ákærði hafa slegið manninn eitt högg með opnum lófa en við það hafi maðurinn stigið eitt skref til baka. Ákærði kvaðst ekki hafa séð neitt blóð og fullyrti að gleraugu mannsins hafi ekki dottið af honum við höggið. Þá kvaðst ákærði ekki hafa séð manninn taka fyrir munn sér. Ákærði kvaðst ekki hafa fengið þá skýringu hjá manninum að hann hefði farið mannavillt er hann hafi klipið Yrsu Örk í rassinn. Kærasta mannsins hafi komið eftir höggið og beðist afsökunar á hegðun hans og tjáð ákærða að um misskilning hafi verið að ræða. Eftir þetta hafi ákærði ásamt Yrsu Örk haldið áfram að skemmta sér. Hrafn Davíðsson kvaðst hafa verið að skemmta sér á skemmtistaðnum Thor­valdsenbar í Austurstræti aðfararnótt 27. desember 2006. Þar hafi hann verið ásamt unnustu sinni, Jenný Ýr Jóhannsdóttur, og öðrum vinum sínum. Kvaðst Hrafn hafa neytt áfengis þessa nótt en ekki hafa verið ofurölvi. Hafi hann komið aftan að stúlku sem stóð við barinn er hann taldi vera unnustu sína Jenný Ýr. Hafi hann klipið hana í rassinn. Stúlkan hafi sennilega verið í pilsi. Hrafn kvaðst hafa áttað sig fljótt á mistökum sínum og verið brugðið vegna þessa. Hafi hann beðið stúlkuna afsökunar. Eftir atvikið hafi hann farið til Jenný og greint henni frá atvikinu. Stuttu síðar hafi ákærði komið að Hrafni og gripið í hálsinn á honum. Hafi hann beðið Hrafn að stíga út fyrir með sér. Hrafn kvaðst hafa gert sér grein fyrir því hver væri á ferðinni og strax grunað að umræddur maður væri unnusti þeirrar stúlku er hann fór mannavillt á. Hrafn kvaðst hafa farið að útskýra mál sitt fyrir ákærða og að um misskilning af hans hálfu hafi verið að ræða. Ákærði hafi ekki hlustað og skyndilega slegið Hrafn eitt þungt höggi með hnefa sem hafi komið á munninn. Við það hafi Hrafn misst jafnvægið en ekki dottið. Við höggið hafi tönn í munni Hrafns brotnað. Ekki hafi ákærði gert sig líklegan til frekari árása. Hafi strax blætt undan högginu og hafi Hrafn haldið á tönninni sem hafi brotnað. Hrafn kvaðst hafa forðað sér inn á salerni skemmtistaðarins til að þrífa sig. Þá hafi hann tekið eftir því að gleraugu sín hefðu dottið af honum við höggið og hann ekki fundið þau aftur. Hrafn kvaðst ekki hafa séð ákærða aftur er hann kom af salerninu en Jenný Ýr hafi fengið nafn hans frá aðila sem gefið hafi sig fram við hana. Þau hafi farið heim til sín skömmu síðar. Hrafn kvaðst hafa leitað til Daða Hrafnkelssonar tannlæknis vegna þess að vinstri framtönn í efri góm hafi brotnað úr munni hans við höggið. Kvaðst hann hafa fengið þær upplýsingar frá Daða að fjarlægja þyrfti botnstykki eða rót tannarinnar og búa til nýja tönn sem festa þyrfti með skrúfum. Hrafn kvaðst ekki enn vera kominn með nýja tönn í stað þeirrar sem hafi brotnað. Væri enn verið að vinna í því að koma þeim málum í lag og væru allar líkur á að ný tönn yrði komin í sumarið 2008. Hrafn kvaðst nú þegar hafa greitt í tannlæknakostnað um 200.000 krónur. Enn ætti hann eftir að þurfa að greiða megnið af þeim kostnaði er hlytist af því að koma nýrri tönn fyrir. Sú tönn sem hafi brotnað hafi áður verið búin að brotna og hafi þá verið sett ný tönn ofan á rót þeirrar sem fyrir hafi verið. Hrafn kvaðst hafa verið boðaður til skýrslugjafar hjá lögreglu vegna kæru sem Yrsa Örk Þorsteinsdóttir hefði lagt fram á hendur honum vegna kynferðislegs áreitis umrætt sinn. Yrsa Örk Þorsteinsdóttir kvaðst hafa verið að skemmta sér umrætt kvöld með ákærða ásamt fleiri vinum. Hafi hún staðið við bar er hún hafi fundið að farið hafi verið undir pils hennar og hún klipin í klofið nokkrum sinnum. Kvaðst hún hafa snúið sér við og séð ókunnugan mann sem hafi ,,flissað”. Sennilega hafi nokkuð fát komið á hann. Kvaðst hún hafa móðgast við atvikið en ekkert sagt við manninn. Í framhaldinu hafi hún greint ákærða frá atvikinu. Kvaðst hún hafa fylgst með úr nokkurri fjarlægð er ákærði fór til mannsins og hafa séð er maðurinn kinkaði kolli til ákærða. Því næst hafi ákærði slegið manninn eitt högg. Ekki hafi hún séð sjálft höggið, en maðurinn hafi bakkað um eitt skref við höggið. Að öðru leyti hafi verið í lagi með hann. Stuttu síðar hafi kærasta mannsins komið og afsakað framferði hans. Hafi hún sagt að hún teldi vera um misskilning að ræða. Hafi Yrsa séð manninn ásamt kærustu sinni ganga í burt. Yrsa kvaðst ekki hafa séð manninn grípa fyrir munninn eftir höggið og kvaðst frekar viss að gleraugu mannsins hafi verið á honum allan tímann. Kvaðst hún hafa haldið áfram að skemmta sér á umræddum skemmtistað ásamt ákærða eftir atvikið. Hafi Yrsu ekki liðið vel eftir þessa atburði og nokkru síðar lagt fram kæru á hendur manninum fyrir kynferðislega áreitni. Mál það væri til meðferðar hjá lögreglu. Jenný Ýr Jóhannsdóttir kvaðst umrædda nótt hafa verið að skemmta sér með kærasta sínum Hrafni Davíðssyni á skemmtistaðnum Thorvaldsenbar. Kvaðst hún hafa verið á dansgólfinu er Hrafn hafi komið til hennar og greint henni frá því að hann hafi farið mannavillt gagnvart annarri stúlku er hann hafi talið vera Jenný. Hafi hann sagt eitthvað eins og ,,shit, var að focka í vitlausri stelpu”. Ekki hafi Hrafni fundist það fyndið. Stuttu síðar hafi ókunnugur maður togað í Hrafn. Hafi Jenný séð samskipti þeirra á milli. Hafi Hrafn kinkað kolli til mannsins. Andartaki síðar hafi maðurinn skyndileg slegið Hrafn einu hnefahöggi í andlitið. Jenný kvaðst hafa séð höggið lenda á munni Hrafns. Hafi hún séð Hrafn reyna að setja tönn sem hafi brotnað aftur í sárið. Þá hafi Hrafn misst gleraugu sín við árásina. Í framhaldi hafi Hrafn farið inn á salerni skemmtistaðarins. Hafi hún gengið að árásarmanninum og leitað eftir ástæðu fyrir gerðum hans. Þá hafi hún ennfremur reynt að gera honum grein fyrir því að um mistök væri að ræða. Hrafn hefði fyrr um nóttina farið mannavillt. Vinir Hrafns hafi farið til hans inn á snyrtinguna. Eftir að Hrafn hafi komið út af snyrtingunni hafi hún tekið við tönninni frá Hrafni. Ónafngreindur aðili hafi veitt henni upplýsingar um árásar­manninn. Jenný kvaðst hafa yfirgefið skemmtistaðinn ásamt Hrafni stuttu eftir atvikið. Ekki hafi þau fundið gleraugun aftur. Fyrir dóminn komu Hjörleifur Gíslason og Arnar Freyr Einarsson. Kváðust þeir vera vinir Hrafns Davíðssonar og hafa verið að skemmta sér á skemmtistaðnum Thorvaldsenbar í Austurstræti aðfaranótt 27. desember 2006. Ekki hafi þeir séð er Hrafn hafi verið sleginn í andlitið en heyrt að hann hafi lent í átökum. Þeir hafi farið á eftir honum inn á salerni skemmtistaðarins. Hafi Hrafn verið blóðugur og haldið á tönn í hendi. Hafi honum verið mjög brugðið. Hafi tönn Hrafns verið vafin inn í pappír. Ekki kvaðst Hjörleifur muna hvort Hrafn hafi verið með gleraugu inni á snyrt­ingunni, en Arnar Freyr kvað hann sennilega hafa verið með gleraugu. Daði Hrafnkelsson tannlæknir staðfesti vottorð í rannsóknargögnum málsins um skoðun á Hrafni Davíðssyni 28. desember 2006. Daði kvað Hrafn Davíðsson hafa komið til sín með brotna tönn fimmtudaginn 28. desember 2006. Hafi krónu hluti postulínstannar verið brotinn af alveg af við rótarháls, en rót af venjulegri tönn setið eftir. Hafi hann einnig verið með sár á vör. Í framhaldi skoðunar hafi verið tekið mót fyrir bráðabirgðalausn og rót þeirrar tannar sem hafi brotnað verið fjarlægð. Komið hafi verið fyrir gervirót í efri kjálka. Tannhold hafi hins vegar hopað og hafi þurft tvær til þrjár aðgerðir til að lagfæra það til að hann bæri ekki lýti af. Hafi þurft að færa til tannhold til að hylja rótina. Þessi aðgerð hafi gengið illa og væri sennilegt að Hrafn fengi eitthvert lýti af þessu. Kvaðst Daði telja að gervitönn væri sennilega viðkvæmari fyrir höggi en venjuleg tönn. Mögulegt væri að tönn sem þessi gæti brotnað við að slegið væri fast með flötum lófa á kjálka. Kvaðst Daði hafa gert kostnaðaráætlun um viðgerð á tönninni. Niðurstaða: Ákærða er gefið að sök að hafa aðfaranótt miðvikudagsins 27. desember 2006 á skemmtistaðnum Thorvaldsenbar við Austurstræti slegið Hrafn Davíðsson hnefa­högg í andlit. Um afleiðingar árásarinnar getur í ákæru. Ákærði hefur viðurkennt að hafa slegið Hrafn í andlitið. Er ákærði gaf skýrslu hjá lögreglu lýsti hann högginu svo að hann hefði slegið einu höggi til Hrafns sem lent hafi í andliti hans. Fyrir dómi kvaðst ákærði hafa gert það með lófanum og kvaðst hann ekki hafa valdið þeim áverkum er ákæra miðar við. Í máli þessu liggur fyrir sá framburður Hrafns Davíðssonar að hann hafi umrætt sinn orðið fyrir þungu höggi með hnefa frá ákærða sem hafi leitt til þess að vinstri framtönn í Hrafni hafi brotnað. Unnusta Hrafns, Jenný Ýr Jóhannsdóttir, var á staðnum og hefur hún staðfest þessa fullyrðingu Hrafns, en hún kveðst hafa séð greinilega þar sem ákærði hafi slegið Hrafn hnefahögg sem hafi komið á munn Hrafns. Hrafn og Jenný bera bæði að Hrafn hafi í framhaldinu farið inn á snyrtingu skemmtistaðarins. Kvaðst Jenný hafa séð Hrafn reyna að setja hina brotnu tönn aftur í sama farið. Hrafn kvaðst hafa tekið tönnina í hendi sér inni á salerninu. Vinir Hrafns, Hjörleifur Gíslason og Arnar Freyr Einarsson, hafa staðfest að þeir hafi komið að Hrafni inni á salerninu þar sem hann hafi verið með brotna tönn. Hafi tönnin verið vafin inn í pappír. Loks liggur fyrir staðfesting tannlæknis þess efnis að næsta dag hafi Hrafn Davíðsson leitað til læknis vegna brotinnar framtannar. Þegar til samhljóða framburða Hrafns Davíðssonar og Jennýjar Ýr Jóhanns­dóttur er litið, sem stuðning hefur í framburði Hjörleifs Gíslasonar og Arnars Freys og að sínu leyti ákærða sjálfs, og með hliðsjón af vottorði tannlæknis, telur dómurinn sannað að ákærði hafi slegið Hrafn eitt hnefahögg sem komið hafi í andlit Hrafns, með þeim afleiðingum að vinstri framtönn í Hrafni hafi brotnað. Með hliðsjón af því verður ákærði sakfelldur samkvæmt ákæru. Afleiðingar háttsemi ákærða er brotin vinstri framtönn í Hrafni Davíðssyni. Daði Hrafnkelsson tannlæknir hefur lýst því að sú tönn sem hafi brotnað hafi verið krónu­tönn, sem hafi brotnað við rótina, sem hafi verið venjuleg rót af tönn. Tönnin hafi áður brotnað og gert við hana með þeim hætti að postulínskróna hafi verið sett ofan í rót tannarinnar. Dómstólar hafa áður dæmt um mörk 1. mgr. 217. gr. og 1. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940 þegar framtennur hafa brotnað. Hefur háttsemin m.a. verið felld undir 1. mgr. 217. gr. laga nr. 19/1940 þegar um gervitennur er að ræða. Má í því efni m.a. vísa til dóma Hæstaréttar Íslands frá árinu 1988 á blaðsíðu 422 í dómasafni réttarins frá því ári og dóms réttarins frá árinu 1992 á blaðsíðu 87 í dómasafni réttarins frá því ári. Í því tilviki sem hér er til meðferðar er ekki um venjulegar gervitennur að ræða þar sem þær eru ekki róttengdar. Er hér um að ræða tönn með venjulegri rót, en með postulínskrónu. Í dómi réttarins frá árinu 1989 á blaðsíðu 1716 í dómasafni réttarins frá því ári var talið að brot á tveim framtönnum ætti að fella undir 1. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Í ljósi þess að afleiðingar þess að tönn eins og sú er brotnaði í Hrafni Davíðssyni hefur í för með sér sömu niðurstöðu varðandi viðgerð eins og þegar um venjulega tönn er að ræða lítur dómurinn svo á að afleiðingar varðandi heimfærslu til refsiákvæða séu hinar sömu. Með hliðsjón af dómi Hæstaréttar Íslands frá árinu 1989 er það niðurstaða þessa dóms að fella háttsemi ákærða undir 1. mgr. 218. gr. laga nr. 19/1940. Ákærði er fæddur í ágúst 1983. Hefur hann ekki áður gerst sekur um refsivert brot svo kunnugt sé. Við ákvörðun refsingar er litið til þess að atlaga ákærða gagnvart Hrafni var frekar harkaleg. Þó svo ákærði hafi talið sig vera að rétta hlut kærustu sinnar gagnvart Hrafni hafði hann enga heimild til að ganga fram með þeim hætti er hann gerði er hann sló Hrafn fyrirvaralaust með hnefa í andlitið. Með hliðsjón af þessu er refsing ákærða ákveðin fangelsi í 5 mánuði. Í ljósi sakaferils hans þykir fært að skilorðsbinda refsinguna að öllu leyti, svo sem í dómsorði er kveðið á um. Af hálfu Hrafns Davíðssonar hefur verið krafist skaðabóta úr hendi ákærða að fjárhæð 1.046.840 krónur, auk vaxta. Sundurliðast krafan sem hér segir: Að mati þess tannlæknis er meðhöndlað hefur Hrafn Davíðsson mun Hrafn væntanlega búa við útlitslýti eftir tannbrotið. Fyrir liggur að viðgerð á tannbrotinu er hvergi nærri lokið og hefur reynst erfiðara að gera við ákveðna hluti en talið var í fyrstu. Liggur fyrri áætlun um viðgerðarkostnað, sem í ljósi reynslunnar verður að telja geta breyst. Þykir óvarlegt að dæma um annað tjón Hrafns í þessu máli en miska­bætur þegar svo óvíst er um endanlegt tjón hans. Verður því einungis dæmt um miska­bæturnar, en öðrum kröfuliðum skaðabótakröfunnar vísað frá dómi. Er það gert til að Hrafni veitist færi á að búa kröfur sínar betur úr garði þegar endanlegt tjón liggur fyrir. Árás ákærða á Hrafn var til þess fallin að valda Hrafni miska, en hann hefur ítrekað þurft að leita sér læknisaðstoðar til að gera við þá framtönn sem brotnaði. Eru miskabætur hæfilega ákveðnar 140.000 krónur. Um vexti fer sem í dómsorði greinir. Þá verður ákærði dæmdur til að greiða Hrafni kostnað sem hann hefur haft af því að halda fram kröfu sinni, sbr. 4. mgr. 172. gr. laga nr. 19/1991. Lögmanns­kostnaður telst hæfilega ákveðinn 60.000 krónur. Ákærði greiði málsvarnarlaun skipaðs verjanda, að viðbættum virðisauka­skatti, með þeim hætti er í dómsorði er kveðið á um.

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Bragi Árnason (Steingrímur Þormóðsson hrl.) gegn Þorvaldi Helgasyni Kristínu Eddu Gunnarsdóttur og Connie Maria Cuesta-Schmiedl (Jónas A. Aðalsteinsson hrl.)

X (Dögg Pálsdóttir hrl.) gegn Y (Gestur Jónsson hrl. Indriði Þorkelsson hdl.)

Ákæruvaldið (Kolbrún Sævarsdóttir, saksóknari) gegn Arnari Þorsteinssyni (Hilmar Ingimundarson hrl. Ólafur Thóroddsen hdl.) (Ása Ólafsdóttir hrl., réttargæslumaður)

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Á var ákærður fyrir tollalagabrot með því að hafa við innflutning á búslóð sinni frá Kaupmannahöfn til Reykjavíkur ekki tilgreint í aðflutningsskýrslu tiltekna muni sem í sendingunni voru að fjárhæð 368.917 krónur. Hann var einnig ákærður fyrir að hafa ekki lagt fram vörureikninga vegna tiltekinna muna er tilgreindir voru í ákæru. Var háttsemi hans talin varða við 1. mgr. 172. gr. tollalaga nr. 88/2005. Fyrirtækið Jónar transport hf. útfyllti aðflutningsskýrslu í samræmi við yfirlýsingu ákærða á eyðublaði tollstjórnarinnar sem hann hafði sjálfu fyllt út, undirritað og afhent starfsmanni fyrirtækisins. Brot ákærða var talið fullframið er aðflutningsskýrsla var afhent í samræmi við upplýsingar hans og tekið fram að ákærði gæti ekki borið fyrir sig vanþekkingu á þeim reglum sem um innflutning gilda. Þá áttu ákvæði 110. gr. tollaga nr. 88/2005 hér ekki við um refsiábyrgð ákærða þar sem þau gilda eingöngu um endurálagningu aðflutningsgjalda. Héraðsdómur var staðfestur um refsingu ákærða og sakarkostnað en ákæruvaldið hafði ekki krafist þyngingar refsingar með nægilega skýrum hætti. Samkvæmt þessu var héraðsdómur staðfestur um refsingu ákærða og sakarkostnað. Með vísan til 1. mgr. 181. gr. tollalaga var ákærði látinn sæta upptöku á þeim varningi sem í ákæru greindi.

Úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu lögreglustjóra um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Á dómþingi 16. júlí 2008 óskaði X eftir því að tveir nafngreindir hæstaréttarlögmenn yrðu skipaðir verjendur hans í opinberu máli. Sækjandi sagði þá frá því að annar þeirra, A, kynni að verða kvaddur fyrir dóm sem vitni og gæti það staðið því í vegi að skipa mætti hann verjanda vegna ákvæða 3. mgr. 39. gr. laga nr. 19/1991 laga um meðferð opinberra mála. Taldi sækjandi dómara eiga að gæta af sjálfsdáðum að skilyrðum þessa lagaákvæðis. Málið var tekið fyrir á ný 23. júlí 2008 og var hinn kærði úrskurður kveðinn upp í framhaldi af því að þinghald hafði verið sett en með honum var kröfu X um að A yrði skipaður verjandi hans hafnað. Bókun héraðsdómara í þingbók bar ekki með sér að lögmaðurinn, sem skipaður var verjandi X í þinghaldinu 16. júlí, hefði í neinu lýst viðhorfum X til skýringar 3. mgr. 39. gr. laga nr. 19/1991 og hvort fullnægt væri efnisatriðum ákvæðisins með tillit til þess. Í dómi Hæstaréttar sagði m.a. að verjandi X hafi ekki þurft að vænta annars en að tækifæri gæfist til að rökstyðja kröfu X frekar áður en afstaða yrði tekin til hennar, en í því sambandi yrði ekki horft fram hjá því að ekkert var fært til bókar um að héraðsdómari tæki þetta atriði til úrskurðar. Var hinn kærði úrskurður því felldur úr gildi til þess að héraðsdómari tæki á ný afstöðu til kröfu X að gættum nauðsynlegum undirbúningi.

Þann 16. júlí 2008 tók ríkissaksóknari ákvörðun um að hefja að nýju rannsókn opinbers máls þar sem X var grunaður um kynferðisbrot gegn dóttur sinni. Af því tilefni óskaði lögreglustjórinn á höfuðborgarsvæðinu eftir því að skýrsla yrði tekin af dóttur X fyrir dómi. Bar X þá ákvörðun undir héraðsdóm með heimild í 75. gr. laga nr. 19/1991. Með úrskurði héraðsdóms var mælt fyrir um að rannsókn málsins skyldi tekin upp að nýju í samræmi við ákvörðun ríkissaksóknara. Talið var að þar sem héraðsdómur hefði ekki leyst úr þeirri kröfu er borin hefði verið undir dóminn, væri óhjákvæmilegt að ómerkja úrskurðinn og leggja fyrir héraðsdóm að taka kröfu X til efnislegrar úrlausnar.

Úrskurður héraðsdóms um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

L krafðist þess að hundur sem talinn var í eigu X yrði afhentur sér vegna ætlaðs brots gegn samþykkt um hundahald í Árborg og lögreglusamþykkt fyrir Árnessýslu. Héraðsdómur féllst á kröfu L án þess að X væri gefinn kostur á að gæta hagsmuna sinna við meðferð málsins. Í dómi Hæstaréttar var vísað til 1. mgr. 70. gr. stjórnarskrárinnar og 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu, sbr. lög nr. 62/1994 og sagt að þessi ákvæði fælu í sér staðfestingu á meginreglu sem ótvírætt gilti á Íslandi. Til hennar heyrði, að eigandi þeirra réttinda og hagsmuna, sem fjallað væri um fyrir dómi, ætti þess kost að gæta þeirra við meðferð máls, nema sérstakar ástæður mæltu samkvæmt eðli máls gegn því, svo sem rannsóknarhagsmunir í opinberu máli. Með því að X hafði ekki verið gefinn kostur á því að gæta hagsmuna sinna í málinu var ekki talið að fyrrgreindrar meginreglu hefði verið gætt nægjanlega. Var því óhjákvæmilegt að fella hinn kærða úrskurð úr gildi og vísa málinu heim í hérað til löglegrar meðferðar og uppkvaðningar úrskurðar á ný.

H var sakfelldur fyrir að hafa slegið A nokkur hnefahögg í andlit með þeim afleiðingum að hann hlaut m.a. varanlega tvísýni. Áverkar A voru taldir svo verulegir að rétt hafi verið að heimfæra brot ákærða undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá var ekki fallist á það með héraðsdómi að árásin hefði verið af tilefnislausu og án fyrirvara. Var m.a. litið til 3. mgr. 218. gr. b. almennra hegningarlaga við ákvörðun refsingar. Einnig var litið til þess að ákærði, sem ekki hafði áður gerst sekur um refsivert brot, játaði verknaðinn bæði hjá lögreglu og fyrir dómi og tilkynnti lögreglu strax um brot sitt. Var refsing hans hæfilega ákveðin skilorðsbundið fangelsi í fjóra mánuði.

B var sakfelldur fyrir sex þjófnaðarbrot, fíkniefnalagabrot og hylmingu í 12 ákæruliðum. Var niðurstaða héraðsdóms um sakfellingu fyrir hylmingu staðfest en eins og atvikum, sönnunarfærslu og ákæru var háttað var fallist á það með B að um eitt brot hafi verið að ræða og ekki skipti máli í því samhengi að munirnir hafi verið úr mörgum þjófnaðarbrotum. Við ákvörðun refsingar var litið til þess að tafir umfram sex mánuði á framgangi málsins fyrir héraðsdómi hafi ekki verið réttmætar. Var refsing hans ákveðin 12 mánaða fangelsi en til frádráttar kom gæsluvarðhaldsvist B á rannsóknarstigi málsins.

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur.

Fallist var á að skilyrði 1. mgr. 92. gr., sbr. 1. mgr. 93. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála væru uppfyllt til að L væri heimilt að taka munnvatnssýni frá X í þágu lögreglurannsóknar.

Ó var gefin að sök vísvitandi líkamsárás með því að hafa sparkað í dyravörðinn A fyrir utan skemmtistað í Kópavogi. Samkvæmt framburði vitna og Ó höfðu dyraverðir skemmtistaðarins yfirbugað Ó og mun hann hafa legið í götunni fyrir utan staðinn þegar hæll á skó Ó fór í hönd A með þeim afleiðingum að hún brotnaði. Eins og aðstæðum var háttað var talið að Ó ætti að njóta vafans um þá huglægu afstöðu sem bjó að baki háttsemi hans. Yrði ekki staðhæft að hann hefði með ásetningi sparkað í A þannig að um vísvitandi líkamsárás hefði verið að ræða. Með vísan til 117. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var háttsemi hans því heimfærð undir 219. gr. almennra hegningarlaga. Af þessum sökum og með hliðsjón af kröfugerð ákæruvalds fyrir Hæstarétti var honum ekki gerð refsing í málinu. Á hinn bóginn var skilyrðum fullnægt til að dæma hann til að greiða A skaðabætur sem ákveðnar voru samtals 219.970 krónur.

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála var staðfestur, en fallist á kröfu X um að gæsluvarðhaldið yrði ekki með takmörkunum samkvæmt e. lið 1. mgr. 108. gr. sömu laga.

Staðfestur var úrskurður héraðsdóms þar sem hafnað var kröfu L um að X yrði gert að sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli b. og c. liða 1. mgr. 103 .gr laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, en fallist á að X yrði gert að sæta farbanni á grundvelli 110. gr. sömu laga.

Kærumál. Rannsóknarathafnir. Frávísun máls að hluta frá héraðsdómi. Gögn. A fann á bifreið sinni svokallaðan eftirfararbúnað, sem hann taldi í eigu L. Leitaði hann úrlausnar dómstóla um lögmæti rannsóknarathafna sem hann taldi beint gegn sér, sbr. 75. gr. laga nr. 19/1991. Í dómi 8. febrúar 2008 var L gert að láta af umræddri rannsóknaraðgerð. Í því máli sem hér var til úrlausnar hafði héraðsdómari vísað frá dómi kröfu A um að verjanda hans yrði veittur aðgangur að rannsóknargögnum. Var niðurstaða héraðsdóms um frávísun aðalkröfu A staðfestur en lagt fyrir héraðsdómara að taka varakröfu hans til efnismeðferðar. Tekið var fram að skipun verjanda hefði fallið niður við uppkvaðningu fyrrnefnds dóms Hæstaréttar en ekki talið loku fyrir það skotið að hann kynni að eiga aðgang að gögnunum sem talsmaður A. Það heyrði hins vegar til efnisúrlausnar máls að skera úr um það hvort veita ætti slíkan aðgang.

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi áfram sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra var staðfestur.

A fann á bifreið sinni svokallaðan eftirfararbúnað, sem hann taldi í eigu L. Leitaði hann í málinu úrlausnar um lögmæti rannsóknarathafna, sem hann taldi beint gegn sér, sbr. 75. gr. laga nr. 19/1991. L bar ekki á móti því að umræddur búnaður væri í hans eigu eða að rannsókn beindist að A. Laut málatilbúnaður hans eingöngu að því að rökstyðja að honum væru almennt heimilar slíkar rannsóknarathafnir án dómsúrskurðar. Var talið að L yrði að bera hallan af því að hafa ekki gert fullnægjandi grein fyrir því á hvaða grundvelli rannsókn væri beint að A og var því fallist á kröfu A og mælt fyrir um að L bæri að láta af umræddri rannsóknaraðgerð.

Staðfest var niðurstaða héraðsdóms um að skilyrði væru fyrir hendi til að X sætti áfram gæsluvarðhaldi á grundvelli a. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála og tekin til greina krafa L um að gæsluvarðhaldi yrði markaður lengri tími en héraðsdómari hafði fallist á.

Með dómi Hæstaréttar 13. desember 2007 í máli nr. 244/2007 var málsmeðferð í máli, sem Á hafði höfðað til refsingar á hendur X, Y og fleirum, ómerkt vegna ágalla sem talin var á túlkun framburðar vitna við aðalmeðferð þess. Í kjölfar dómsins rituðu héraðsdómararnir sem hlut áttu að máli Hæstarétti bréf. Kröfðust X og Y þess að viðkomandi dómarar vikju sæti við endurtekna meðferð málsins og var þeirri beiðni hafnað með hinum kærða úrskurði. Í dómi Hæstaréttar var áréttað að þegar tekin sé afstaða til hæfis héraðsdómara málsins verði að hafa í huga að athugasemdir þeirra hafi ekki verið sendar Hæstarétti í tilefni af kæru eða áfrýjun máls, sbr. 1. mgr. 145. gr. laga nr. 19/1991, heldur eftir að rétturinn hafði dæmt í málinu og ómerkt héraðsdóm og lagt fyrir dómarana að taka málið til meðferðar að nýju. Eins og hér stæði á þætti mega fallast á það með X og Y að ummæli héraðsdómaranna í fyrrnefndu bréfi um framgöngu verjenda fyrir Hæstarétti geti gefið varnaraðilum ástæðu til að draga óhlutdrægni dómaranna í efa. Var því fallist á að dómararnir vikju sæti í málinu með vísan til 6. gr. laga nr. 19/1991, sbr. g. lið 5. gr. laga nr. 91/1991.

Bifreiðir. Svipting ökuréttar. Útivist í héraði. Akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna. Ítrekunaráhrif. A var sakfelldur fyrir akstur undir áhrifum ávana- og fíkniefna í máli, sem dæmt var í héraði samkvæmt heimild í 1. mgr. 126. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála. A krafðist mildunar refsingar fyrir Hæstarétti. Niðurstaða héraðsdóms um viðurlög byggðist öðrum þræði á matsgerð tveggja sérfræðinga um magn ávana- og fíkniefna í blóði og þvagi A. Málsmeðferðin í héraði leyfði ekki að sérfræðingarnir kæmu fyrir dóm til að staðfesta matsgerðina og svara spurningum um hana. Talið var að ekki yrði með vissu ráðið af málsgögnum hvernig meta skyldi það magn fíkniefna sem mældist í líkama A og var óvissa um það metin A í hag. Hann hafði áður gerst sekur um ölvunarakstur en þá ekki náð18 ára aldri. Refsing hans var því ákveðin eins og um fyrsta brot væri að ræða og hún talin hæfileg 140.000 króna sekt. Eldra brot A gat í ljósi 71. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940 ekki haft ítrekunaráhrif í samræmi við 6. mgr. 102. gr. umferðarlaga nr. 50/1987. Fór því um ökuréttarsviptingu A eftir 4. mgr. ákvæðisins en ekki 6. mgr. þess og honum gert að sæta 12 mánaða sviptingu ökuréttar.

Ó var ákærður fyrir vörslur á 418 töflum, sem innihéldu MDMA-klóríð, og voru ætlaðar til söludreifingar. Játaði hann að hafa haft töflurnar í vörslum sínum en gaf misvísandi upplýsingar um hvað hann hefði ætlað að gera við þær. Þótti sannað að hann hefði vitað að töflurnar hefðu verið til söludreifingar en ekki að hann hefði sjálfur ætlað að annast hana. Samkvæmt rannsókn á styrkleika taflnanna voru þær veikari en algengt var um töflur sem þessar. Varð háttsemi Ó ekki heimfærð undir 173. gr. a. almennra hegningarlaga heldur talin varða við 2. gr., sbr. 5. og 6. gr. laga nr. 65/1974 um ávana og fíkniefni. Að teknu tilliti til upplýsinga um að Ó hefði breytt lífi sínu mjög til betri vegar frá því er hann framdi brot sitt var refsing hans ákveðin skilorðsbundið fangelsi í 12 mánuði.

I var sakfelldur fyrir líkamsárás, sem varðaði við 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga, með því að hafa hrint A utan í vegg, slegið hann nokkur hnefahögg og sparkað í hann liggjandi nokkrum sinnum með þeim afleiðingum að hann hlaut áverka í andliti og á líkama. J var einnig ákærður fyrir líkamsárásina auk umferðarlagabrots. Hann neitaði að hafa tekið þátt í líkamsárásinni en undi niðurstöðu héraðsdóms um sakfellingu fyrir umferðarlagabrotið. Ekki þótti unnt að fullyrða að J hefði tekið beinan þátt í líkamsárásinni en talið að hann hefði liðsinnt I þannig að hann teldist hlutdeildarmaður í brotinu samkvæmt 1. mgr. 22. gr. almennra hegningarlaga. I hafði ekki áður gerst sekur um refsivert brot. Atlaga hans þótti tilefnislaus og illyrmisleg og var refsing hans ákveðin fimm mánaða fangelsi. Með broti J rauf hann skilyrði reynslulausnar sem honum hafði verið veitt í eitt ár á 30 dögum óafplánaðrar refsingar. Með vísan til 1. mgr. 65. gr. laga nr. 49/2005 um fullnustu refsinga var honum því gerð refsing í einu lagi fyrir þessi brot, sem var ákveðin fangelsi í fimm mánuði.

Úrskurður héraðsdóms um að X skyldi sæta gæsluvarðhaldi á grundvelli c. liðar 1. mgr. 103. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála, sbr. 106. gr. sömu laga, var staðfestur.

A var sakfelldur fyrir að hafa að beiðni manns sem hann ekki vildi nefna fengið tvo einstaklinga til að flytja 360.51 grammi af kókaíni til landsins. Taldist hann hafa gegnt verulegu hlutverki við innflutninginn og verið virkur milligöngumaður í allri atburðarásinni þótt ekki hefði hann flutt efnið inn sjálfur. Með hliðsjón af þessu sem og magni efnisins og styrkleika var refsing hans ákveðin fangelsi í 15 mánuði.

S var ákærður fyrir sérstaklega hættulega líkamsárás fyrir að hafa stungið annan mann ítrekað í líkamann með stórum hnífi. Eins og S beitti hnífnum í umrætt sinn var háttsemi hans ekki metin svo hættuleg að hún yrði felld undir 2. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga. Þá voru áverkar mannsins, sem varð fyrir hnífsstungunum, ekki taldir svo verulegir að fella bæri háttsemina undir 1. eða 2. mgr. sömu greinar og var S því sakfelldur fyrir brot gegn 1. mgr. 217. gr. almennra hegningarlaga. Með brotinu rauf hann skilorð dóms frá 27. júní 2006, þar sem hann hafði hlotið eins mánaða skilorðsbundið fangelsi fyrir þjófnað. Í samræmi við 60. gr. almennra hegningarlaga var sá dómur var tekinn upp og bæði málin dæmd í einu lagi, sbr. 77. gr. sömu laga. Þótti refsing S hæfilega ákveðin þriggja mánaða fangelsi.

Kærumál. Kæruheimild. Framlagning skjala. Vitni. Frávísun frá Hæstarétti að hluta. Frávísunarúrskurður felldur úr gildi að hluta. X kærði úrskurð héraðsdóms sem hafnaði kröfu hennar um að krefjast þess að vitnið A læknir svaraði nánar tilgreindri spurningu, að Ó sýslumaður yrði leiddur sem vitni og að X fengi að leggja fram nánar tilgreind skjöl í málinu. Með gagnályktun frá a.-d. liðum 2. mgr. 142. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála varð úrskurður héraðsdóms um synjun á framlagningu gagnanna ekki kærður til Hæstaréttar og varð því að vísa þessum þætti málsins frá Hæstarétti. Spurning sú sem X óskaði eftir að leggja fyrir vitnið A lækni, varðaði ekki atvik málsins sem hann gat borið um af eigin raun. Í ljósi þess að A hafði hvorki verið dómkvaddur sem mats- eða skoðunarmaður í málinu eftir ósk aðila eða eigin frumkvæði, sbr. 63. gr. laga nr. 19/1991, né til hans leitað af lögreglu við sérfræðilega rannsókn þess, sbr. 70. gr. sömu laga, staðfesti Hæstiréttur niðurstöðu hins kærða úrskurðar að því er þennan þátt málsins varðaði. Ekki var fallist á með héraðsdómi að sýnilega þarflaust hefði verið að leiða Ó sem vitni í málinu, sbr. 4. mgr. 128. gr. laga nr. 19/1991. Vitnaskylda hans yrði að ráðast af því hvort lagt yrði fram opinber skjal frá honum sem nægði til að svara spurningum X, sbr. 52. gr. sömu laga. Var ákvæði hins kærða úrskurðar um að hafna kröfu X um að Ó yrði leiddur sem vitni í málinu því fellt úr gildi og lagt fyrir héraðsdómara að taka málið að þessu leyti til löglegrar meðferðar.

X var gefið að sök að hafa ekið bifreið undir áhrifum áfengis á bifreiðarstæði við Frakkastíg í Reykjavík. Hann neitaði að hafa ekið bifreiðinni og kvaðst aðeins hafa ætlað að sofa þar og spara sér hótelkostnað. Vitni báru að þau hefðu séð bifreiðina hreyfast úr stað þar sem henni var lagt í bifreiðastæði. Þegar lögreglan kom að var hún ekki í gangi en kveikt á útvarpi og vél og púströr var heitt. Þá báru lögreglumennirnir að X hefði verið sofandi þegar þá bar að garði. Í dómi Hæstaréttar var vísað til þess að þrátt fyrir neitun X hefði ekki verið rannsakað hvort mögulegt hefði verið að bifreiðin hefði hreyfst án þess að henni hefði verið ekið. Hefði X ekki verið við akstur þegar lögreglumennirnir komu að og hefðu vitni ekki getað borið um af hvaða orsökum bifreiðin hreyfðist. Þótti því ósannað að bifreiðin hefði verið í gangi þegar hún færðist úr stað og því ekki komin fram nægileg sönnun fyrir því að K hefði gerst sekur um þá háttsemi sem greindi í ákæru. Hann var því sýknaður.

V var ákærður fyrir brot á umferðarlögum auk fjögurra brota á almennum hegningarlögum. Voru brotin framin á fyrri hluta árs 2004. Ákæra var gefin út 19. september 2005 og birt V með fyrirkalli 9. júní 2006. Ákærði kom fyrir dóm 15. júní 2006 og játaði sök og var málið þá dómtekið sem játningarmál. Dómur var kveðinn upp 6. mars 2007. V var í Hæstarétti sýknaður af tveimur brotanna vegna fyrningar, en sakfelldur vegna þriggja brota. Þar sem seinagangur í meðferð málsins þótti í andstöðu við grundvallarreglur 70. gr. stjórnarskrárinnar, 1. mgr. 6. gr. mannréttindasáttmála Evrópu og 133. gr. laga nr. 19/1991 um meðferð opinberra mála um málshraða var V ekki gerð refsing.

Þ var sakfelldur fyrir nytjastuld með því að hafa tekið bifreið í heimildarleysi og ekið henni þar til hann missti stjórn á henni með þeim afleiðingum að hún hafnaði utan vegar og gjöreyðilagðist. Þá var hann einnig sakfelldur fyrir þjófnað með því að hafa stolið úr bifreiðinni bílageislaspilara og MP3 spilara. Þ játaði brot sín skýlaust og áfrýjaði málinu einungis til refsilækkunar. Með brotunum rauf Þ skilorð eldri dóms, þar sem hann hafði verið dæmdur í fimm mánaða skilorðsbundið fangelsi, og var sá dómur tekinn upp og honum ákvörðuð refsing í einu lagi fyrir bæði málin, sem þótti hæfilega ákveðin átta mánaða fangelsi. Í ljósi upplýsinga um betri hegðun Þ og breyttar fjölskylduaðstæður og að teknu tilliti til þess að hann hafði bætt það tjón sem hann hafði valdið var fallist á að refsingin yrði skilorðsbundin að öllu leyti.

G var ákærður fyrir að hafa haft í vörslum sínum samtals 142,36 g af hassi, sem fundust við húsleit á veitingastað, sem G og sambúðarkona hans ráku, og ennfremur við húsleit á heimili þeirra. Þá var G einnig ákærður fyrir að hafa hálfu ári síðar haft lítilræði af tóbaksblönduðu kannabisefni í vörslum sínum. G neitaði að hafa vitað af þeim 136,25 g af hassi sem fundust á veitingastaðnum en játaði sakargiftir að öðru leyti. Laut áfrýjun málsins af hans hálfu einungis að þessu atriði. Eins og atvikum var háttað þótti ákæruvaldinu ekki hafa tekist að sanna að G hefði haft þessi fíkniefni í vörslum sínum og var hann því sýknaður af þessum hluta ákærunnar. Vegna þeirra brota sem hann var sakfelldur fyrir var hann dæmdur til að greiða 50.000 krónur í sekt í ríkissjóð.

G var sakfelldur fyrir brot gegn 219. gr. almennra hegningarlaga 19/1940 og 1. mgr., sbr. 3. mgr., 37. gr. umferðarlaga nr. 50/1987 með því að hafa ekið bifhjóli yfir leyfilegum hámarkshraða í Ártúnsbrekku á Vesturlandsvegi þar sem árekstur varð með bifhólinu og annarri bifreið með þeim afleiðingum að G og farþegi á hjólinu köstuðust af því. Hlaut farþeginn við það alvarlegt lærleggsbrot. Viðurlög G, sem ákveðin voru sem hegningarauki samkvæmt 78. gr. almennra hegningarlaga, þóttu með hliðsjón af 5. og 8. tölul. 1. mgr. 70. gr. sömu laga hæfilega ákveðin 60 daga skilorðsbundið fangelsi ásamt sviptingu ökuréttar í eitt ár.

Með 1. mgr. 3. gr. reglugerðar nr. 1050/2006 um rannsókn og saksókn efnahagsbrota var meðferð „alvarlegra brota” gegn meðal annars 262. gr. almennra hegningarlaga og skattalögum, auk skipulagðra fjármunabrota sem tengjast atvinnurekstri, felld undir verksvið saksóknara efnahagsbrota. Samkvæmt 1. mgr. 25. gr. laga nr. 19/1991 er ákæruvald í höndum ríkissaksóknara og lögreglustjóra, þar á meðal ríkislögreglustjóra. Ákæruvaldið í máli þessu var lögum samkvæmt í höndum ríkislögreglustjóra. Heimild 4. mgr. 25. gr. laga nr. 19/1991 stendur til þess eins að saksóknari, sem skipaður er við embætti ríkislögreglustjóra, höfði og flytji mál í umboði forstöðumanns þess. Ákvæði reglugerðar nr. 1050/2006, þar sem ráðgert er að saksóknari efnahagsbrota við embætti ríkislögreglustjóra fari sjálfstætt með ákæruvald í þeim málum, sem eiga undir það, en ekki í umboði ríkislögreglustjóra, voru því talin í andstöðu við framangreind ákvæði. Ekki var að finna viðhlítandi lagastoð til að víkja á þennan hátt frá lögbundinni skipun ákæruvaldsins með reglugerð. Var niðurstaða héraðsdóms um frávísun því staðfest.

Með 1. mgr. 3. gr. reglugerðar nr. 1050/2006 um rannsókn og saksókn efnahagsbrota var meðferð „alvarlegra brota” gegn meðal annars 262. gr. almennra hegningarlaga og skattalögum, auk skipulagðra fjármunabrota sem tengjast atvinnurekstri, felld undir verksvið saksóknara efnahagsbrota. Samkvæmt 1. mgr. 25. gr. laga nr. 19/1991 er ákæruvald í höndum ríkissaksóknara og lögreglustjóra, þar á meðal ríkislögreglustjóra. Ákæruvaldið í máli þessu var lögum samkvæmt í höndum ríkislögreglustjóra. Heimild 4. mgr. 25. gr. laga nr. 19/1991 stendur til þess eins að saksóknari, sem skipaður er við embætti ríkislögreglustjóra, höfði og flytji mál í umboði forstöðumanns þess. Ákvæði reglugerðar nr. 1050/2006, þar sem ráðgert er að saksóknari efnahagsbrota við embætti ríkislögreglustjóra fari sjálfstætt með ákæruvald í þeim málum, sem eiga undir það, en ekki í umboði ríkislögreglustjóra, voru því talin í andstöðu við framangreind ákvæði. Ekki var að finna viðhlítandi lagastoð til að víkja á þennan hátt frá lögbundinni skipun ákæruvaldsins með reglugerð. Var niðurstaða héraðsdóms um frávísun því staðfest.